Ο εντιμότατος κ. σύμβουλος

H ιστορία του ανιψιού του Κυριάκου Μητσοτάκη και του ρόλου που έπαιξε στην εταιρεία των Φλώρου - Μηλιώνη έχει, σύμφωνα με όλα όσα δημοσιεύτηκαν, δύο όψεις:

Α. τη «νεοδημοκρατική», που θέλει τον κ. Δημητριάδη να έχει αποχωρήσει το 2012 από την εταιρεία Energa με εξώδικο και, στη συνέχεια, να καταθέτει ως μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των κατηγορουμένων για τη συγκεκριμένη υπόθεση και

Β. τη «συριζαίικη», που επιμένει ότι ο σύμβουλος του πρώην υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κ. Μητσοτάκη, ήταν συνέταιρος σε εταιρεία του Α. Φλώρου και ενεργό στέλεχος της εταιρείας που υπεξαίρεσε εκατομμύρια από το Δημόσιο ενώ, τέλος, ως δικηγόρος, συνέβαλε στη δημιουργία offshore για λογαριασμό των ενόχων της μεγάλης υπεξαίρεσης.

Υπάρχουν ερωτήματα για τον κ. Δημητριάδη...

Πέρα όμως από τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες και τα αναπάντητα –είναι αλήθεια– ερωτήματα από την πλευρά της Ν.Δ., προκύπτουν μεγάλα και εύλογα ερωτήματα για το πώς ένας καταρτισμένος δικηγόρος δεν διέκρινε το μεγάλο κόλπο των συνεταίρων (του), οι οποίοι έβαζαν στις τσέπες τους το δημόσιο χρήμα που πλήρωναν οι εξουθενωμένοι πολίτες σε τέλη και χαράτσια της ΔΕΗ τη δυσκολότερη εποχή της κρίσης.

Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε στο τέλος του 2011, ενώ ο κ. Δημητριάδης έφυγε το 2012, δηλαδή περίπου στον επιλεγμένο χρόνο που οι δύο εταιρείες πουλήθηκαν σε trent company (παρένθετες εταιρείες και πρόσωπα χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο) και με τους ιδιοκτήτες να αποποιούνται τις ευθύνες για τις κακουργηματικές πράξεις τους.

Οταν το 2011 ο πρώην αντεισαγγελέας και πρόεδρος της Αρχής κατά της νομιμοποίησης «μαύρου» χρήματος, Π. Νικολούδης, ανακάλυψε τον τρόπο λειτουργίας του κυκλώματος, οι ελεγκτικές αρχές ενεργοποιήθηκαν και, αφού εντοπίστηκαν δεκάδες διάσπαρτα εκατομμύρια του Δημοσίου σε ιδιωτικούς λογαριασμούς τραπεζών της αλλοδαπής, άμεσα προχώρησε στις δεσμεύσεις των τραπεζικών λογαριασμών στην Ελλάδα προκειμένου να... σώσει οτιδήποτε αν σώζεται!

Μάλιστα, αν τότε ο κ. Νικολούδης δεν είχε δράσει άμεσα, το Δημόσιο δεν θα είχε χάσει 256 εκατ., αλλά πάνω από 500, μια και τότε έληγε η προθεσμία πληρωμής των πολιτών στη ΔΕΗ.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του «Documento» αλλά και σύμφωνα με τον νόμο, εφόσον ο κ. Δημητριάδης κλήθηκε από την εισαγγελία να καταθέσει στη δίκη, ούτως ή άλλως θεωρείται μάρτυρας κατηγορίας, ακόμα κι αν κατέθετε υπέρ των κατηγορουμένων, πράγμα που, όπως προκύπτει από την κατάθεσή του, έκανε σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τον πατέρα του Α. Φλώρου, ενώ δήλωσε πλήρη άγνοια για τις έκνομες δραστηριότητες των συνεταίρων του όπως και για την πώληση των εταιρειών.

Αγνοια, όμως, δεν έχει δηλώσει για τη συμβολή του στην ίδρυση εταιρειών offshore από τους συνεταίρους του που, σύμφωνα με όλα τα (τότε) δημοσιεύματα, χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά των εκατομμυρίων της υπεξαίρεσης.

Ούτε έχει απαντήσει αν και γιατί συνέχιζε να έχει δοσοληψίες μαζί τους ακόμα και μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, για το οποίο φέρονται να έγιναν προσπάθειες από συγκεκριμένους κυβερνητικούς παράγοντες να λυθεί με συμβιβασμό και χωρίς δίκη.

Κακά τα ψέματα, η δημιουργία offshore, είτε για νόμιμες μεταφορές σε φορολογικούς παραδείσους είτε για παράνομες μεταφορές και ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος, χρειάζονται εξειδικευμένα νομικά και δικηγορικά γραφεία, που συντάσσουν όλα τα έγγραφα.

Ετσι, εξάλλου, εξηγείται και το γεγονός ότι στα περίφημα Panama papers, Paradise papers κ.λπ. υπάρχουν μέσα και ονόματα πολλών εξειδικευμένων δικηγόρων.

...όπως και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη






Εκείνο όμως που δεν μπορεί να μένει αναπάντητο τόσον καιρό είναι γιατί ήταν αναγκαίο να διορίσει τον κ. Δημητριάδη στο υπουργικό του γραφείο ο Κ. Μητσοτάκης το 2013, εφόσον η υπόθεση ακόμα εκκρεμούσε δικαστικά και ο κ. Δημητριάδης είχε εμπλακεί στις εταιρείες της μεγάλης αυτής απάτης.

Πώς ο φανατικός –κατά δήλωσή του– υποστηρικτής της αξιοκρατίας, της αριστείας και της αλήθειας δεν σκέφτηκε να μην προχωρήσει στον διορισμό του συγγενή του, τουλάχιστον έως ότου ξεκαθαριστεί πλήρως η σχέση και η δραστηριότητά του με ανθρώπους που υπεξαίρεσαν ιλιγγιώδη ποσά από το δημόσιο ταμείο εν μέσω κρίσης, περικοπής μισθών και συντάξεων;

Ηταν Αύγουστος του 2013, όταν, με απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, διορίστηκε ο ανιψιός του ως ειδικός σύμβουλος και μάλιστα με αναδρομική ισχύ δύο μηνών.

Το δημοσίευμα με τη συγκεκριμένη αποκάλυψη είχε γίνει τότε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος». Θυμίζουμε εδώ ότι τα δεκάδες δημοσιεύματα, μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου και τις οφειλές της συγκεκριμένης εταιρείας, περιέγραφαν τις στενές σχέσεις της οικογένειας Μητσοτάκη και με τους Φλώρο και Μηλιώνη.

Με δυο λόγια, ο κ. Δημητριάδης, με το που έφυγε από την εταιρεία του Α. Φλώρου, στεγάστηκε στη θαλπωρή του υπουργικού γραφείου του θείου του.

Επικίνδυνες σχέσεις

«Πώς Energa και Hellas Power “άλλαξαν τα φώτα” στο κράτος στέλνοντας τα χρήματα που εισέπρατταν από τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελβετία [...] Το όνομα του πατέρα του (Α. Φλώρου) έγινε γνωστό από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 με την πολύκροτη υπόθεση της κατασκευής της πρώτης ιδιωτικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρισμού στο Λαύριο, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη [...] Ο 31χρονος κ. Βασίλης Μηλιώνης σαφώς είναι πιο “ουρανοκατέβατος” στον ελληνικό ενεργειακό χώρο, αλλά και πιο γνωστός σε κοσμικά στέκια του Κολωνακίου και του Ψυχικού. Η δε μητέρα του, κυρία Ρία Μηλιώνη, ήταν ιδιοκτήτρια μεταφορικής εταιρείας και είχε ιδιαίτερα καλές σχέσεις με την κυβέρνηση Μητσοτάκη» («Πρώτο Θέμα», 30/1/2012).

Στην ίδια εφημερίδα λίγους μήνες αργότερα (11/11/2012) υπήρχε δισέλιδο ρεπορτάζ για τη σκανδαλώδη απευθείας μεταφορά του προφυλακισμένου Μηλιώνη στο ψυχιατρείο του Κορυδαλλού αντί για το κελί των φυλακών.

«Παρουσίασε περσινό χαρτί από ιδιώτη γιατρό ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα» έγραφε η εφημερίδα με αναλυτικό ρεπορτάζ για τα ιλιγγιώδη ποσά που ξόδευε μέχρι τότε ο προφυλακισμένος.

Κι αυτά τα έγραφαν (τότε) το «Πρώτο Θέμα», «Τα Νέα», «Η Καθημερινή» κι όχι ο Βαξεβάνης!

Πηγή:   Άντα Ψαρρά για την    Εφημερίδα των Συντακτών

ΔΕΘ 2018. Ομάδες Αναρχικών συλλογικοτήτων θεσσαλονίκης

ΔΕΘ 2018:

Στις 8 Σεπτέμβρη στην Θεσσαλονίκη θα μαζευτεί ο συρφετός του πολιτικού και οικονομικού εμπορίου. Θα μαζευτούν οι έμποροι της ελπίδας, οι έμποροι της κατανάλωσης, οι έμποροι του πνεύματος και της ύλης. Θα δώσουν το βρωμερό παρόν τους οι έμποροι της εκμετάλλευσης, της εξαπάτησης, της διαπλοκής, του ανίερου και με κάθε κόστος, κέρδους. Μέσα από τις αστυνομοκρατούμενες πύλες της Διεθνούς Έκθεσης της Θεσσαλονίκης θα μαζευτεί όλος ο παλιός γερασμένος κόσμος.
Να είμαστε από έξω.
Να φέρουμε την φλογερή πνοή του νέου κόσμου που γεννιέται στο μυαλό και στις καρδιές μας και να επιταχύνουμε το αναπόφευκτο τέλος τους..

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στη φετινή ΔΕΘ παρευρίσκονται ως τιμώμενη χώρα οι Η.Π.Α. και οι επιχειρήσεις τους. Ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους και επιβεβαίωσης της πρόσδεσης του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου στο μπλοκ συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ, ηγέτιδα δύναμη της οποίας είναι το κράτος των Η.Π.Α.Κάθε χρόνο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το κεφάλαιο, μέσω του πολιτικού του προσωπικού, θέτει τους όρους διαβίωσης των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, των από τα κάτω. Κάθε χρόνο ο πρωθυπουργός έρχεται -με λύπη πάντα (!)- να ανακοινώσει τα νέα βήματα της ολομέτωπης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου στα εργατικά συμφέροντα και τα κοινωνικά κεκτημένα. Κάθε χρόνο υπόσχεται με στόμφο ότι τα μέτρα είναι τα τελευταία.

Τα νέα μέτρα λιτότητας μπορεί να μην αποκαλούνται, από δω και μπρος, “μνημόνια”, αλλά θα συνεχίζουν να εντείνουν τη ληστρική μεταβίβαση του πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα εξαπλώνεται σαν το πυκνό σκοτάδι, καταδικάζοντας στην ανέχεια και την υποτέλεια, εις το διηνεκές μάλιστα, τους από τα κάτω.
Η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060.
Η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της η ίδια η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114.
Ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις. Ας μην ξεχνάμε πάντως πως όλα τα μέτρα λιτότητας των τελευταίων ετών τα έχουν ψηφίσει και με τα δύο χέρια και άλλοι επίδοξοι διεκδικητές της κυβερνητικής κουτάλας, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Τα μνημόνια όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά η πραγματικότητα, που ζούμε μέσα στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, επιβάλλει τη διαμόρφωση μιας κατάστασης επιβολής ενός συνεχούς μνημονίου, εντείνοντας την εκμετάλλευση της εργασίας και τη λεηλασία του φυσικού πλούτου με σκοπό τα όλο και μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά μας. Τον Ιούνιο ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία το “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022”, με στόχο την εξασφάλιση πλεονασμάτων ύψους 42 δις ευρώ ως το 2022 (3,56% του ΑΕΠ για το 2018, 3,96% για το 2019, 4,15% για το 2020, 4,53% για το 2021 και 5,19% για το 2022). Κατά το χρονικό διάστημα 2018-2022 οι άμεσοι φόροι πρόκειται να αυξηθούν κατά 6,1%, ενώ οι έμμεσοι φόροι πρόκειται να αυξάνονται ετησίως κατά 1,3%. Κατά την ίδια περίοδο οι συντάξεις θα περικοπούν συνολικά κατά 12 δις ευρώ (2,882 δις το 2019, 2,967 δις το 2020, 3,115 δις το 2021 και 2,918 δις το 2022). Οι περικοπές των λεγόμενων προσωπικών διαφορών στις επικουρικές συντάξεις θα ανέρχονται στα 232 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Από τις 20/1/2020 το αφορολόγητο πρόκειται να μειωθεί από 8636 στα 5686 ευρώ, μην αφήνοντας σε χλωρό κλαρί ακόμα και τα πιο υπο-αμειβόμενα τμήματα της τάξης μας. Η “Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.” (Υπερταμείο), που αποτελεί τον διαχειριστή όλων των συμμετοχών και των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, έχει τεθεί ως υποθήκη στους δανειστές, ώστε να εξοφλήσει ως και 25 δις από το δάνειο των 86 δις ευρώ που πήρε το ελληνικό κράτος το 2015 από τον ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), εφόσον το ελληνικό δημόσιο δεν μπορέσει να εξοφλήσει το ποσό. Ως αναμενόμενο, η αποπληρωμή του απαιτούμενου από τον ESM ποσού συνεπάγεται έναν νέο κύκλο ιδιωτικοποιήσεων.

Τέλος, οι πλειστηριασμοί θα επεκταθούν και σε οφειλές προς το δημόσιο, ενώ με αλλαγές του πτωχευτικού δικαίου, ανοίγει ο δρόμος για την παράδοση των κόκκινων δανείων στα κερδοσκοπικά funds και αίρεται η προστασία της πρώτης κατοικίας, μαζί με μια σειρά προστατευτικών διατάξεων για τους οφειλέτες. Από την άλλη, μην τηρώντας ούτε τα προσχήματα, οι τράπεζες πρόκειται να ανακεφαλαιοποιηθούν με ενισχύσεις ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ.Στη φετινή ΔΕΘ τιμώμενη χώρα είναι οι Η.Π.Α.. Πώς αλλιώς θα μπορούσε, άλλωστε, να επικυρωθεί για άλλη μια φορά, η βαθύτερη πρόσδεση του ελληνικού κράτους στο ΝΑΤΟ..Αυτό που διαχωρίζει τη φετινή ΔΕΘ από τις προηγούμενες, είναι σίγουρα η επικείμενη μαζική εμφάνιση του εθνικού κορμού στον δρόμο, με αφορμή το ονοματολογικό ζήτημα της γειτονικής χώρας, τη στιγμή που η Δημοκρατία της Μακεδονίας προ-ετοιμάζεται να ενταχτεί προσεχώς στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στις τάξεις αυτού του ομολογουμένως ετερογενούς εθνικιστικού πλήθους, έχει βρει την ευκαιρία να φωλιάσει μια διακριτή και οργανωμένη μερίδα φασιστών, αναμένοντας την άντληση πολιτικού κεφαλαίου από όλες αυτές τις μαζώξεις, στις οποίες έχουν καταφέρει να επιβάλλουν το πολιτικό τους πλαίσιο. Η αλήθεια είναι ότι η αναθέρμανση του μακεδονικού ζητήματος αποτέλεσε μια σπάνια ευκαιρία για κάθε λογής εθνικιστικό και φασιστικό κατακάθι να πάρει μια θέση στον δημόσιο λόγο και να προσπαθήσει να προωθήσει τα δολοφονικά πολιτικά του σχέδια.
Η απόληξη της συνολικής κίνησης του εθνικού κορμού και των φασιστών μπροστάρηδών του μέχρι στιγμής έχει καταγράψει επιθέσεις σε χώρους αγώνα (εμπρησμός κατάληψης Libertatia, επιθέσεις στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο, στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, σε οπαδούς και παίκτες της αυτοοργανωμένης ποδοσφαιρικής ομάδας της Προοδευτικής Τούμπας, στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ), βεβηλώσεις του Μνημείου του Ολοκαυτώματος των Εβραίων και του Εβραϊκού νεκροταφείου και επιθέσεις σε μετανάστες.

Μπορούμε να διαπιστώσουμε, πλέον, ξεκάθαρα πως ο οργανωμένος πυρήνας αυτών των συλλαλητηρίων αποτελεί την επιτομή της μαύρης αντίδρασης, ειδικά αν συνυπολογίσουμε τις αντισημιτικές ενέργειες στις οποίες έχουν προβεί, τη σοβινιστική-φυλετιστική ρητορική που διατυμπανίζουν, μπολιάζοντάς την απλόχερα με θεωρίες συνωμοσίας, αλλά και τα απροκάλυπτα φασιστικά αντι-αναρχικά και αντικομμουνιστικά συνθήματα που φωνάζουν.

Όλα αυτά απλώς συμπληρώνουν το συνολικό φασιστικό (κατά συνέπεια άσπονδο εχθρό των προλεταριακών μαζών) προφίλ της οργανωμένης προμετωπίδας των συλλαλητηρίων, που προσπαθεί να ριζώσει στη δημόσια σφαίρα. Αξίζει πάντως να αναφερθεί πως αρωγοί στο θέριεμα του εθνικισμού, όπως αυτός διαμορφώνεται από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό ζήτημα, αποτελούν μεταξύ άλλων αστικά κόμματα που αντιπολιτεύονται ψάχνοντας για ψήφους στους κόλπους ενός συντηρητικού-αντιδραστικού κοινού.Στη φετινή ΔΕΘ είναι επιτακτική η ανάγκη να στήσουμε συλλογικά αναχώματα ταξικής αντίστασης απέναντι σε όλες τις επιθετικές αιχμές του αστικού στρατοπέδου: την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον πόλεμο και τον φασισμό. Οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι, σε όποια μεριά του χάρτη και αν βρισκόμαστε, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας.Όλοι ξέρουμε που μας έχουν οδηγηση ολοι αυτοι που μας κυβερναν.


Καλέσματα : https://athens.indymedia.org/event/76362/ https://athens.indymedia.org/event/76377/ https://athens.indymedia.org/event/76343/ https://athens.indymedia.org/event/76347/ https://athens.indymedia.org/event/76353/ https://athens.indymedia.org/event/76356/ https://athens.indymedia.org/event/76370/

Νόμοι Παρασκευόπουλου -Μύθοι και πραγματικότητες: Κάτω τα χέρια από τις δημοκρατικές κατακτήσεις

Μία αμφίπλευρη και αλληλοτροφοδοτούμενη μυθοποίηση τείνει να αφήσει στην ιστορία, ως τον Ιουστινιανό των ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., τον απελθόντα Υπουργό Δικαιοσύνης (27/1/2015 – 7/11/2016) Νίκο Παρασκευόπουλο. Η Νέα Δημοκρατία, οι πρωινοί θαμώνες του ΣΚΑΪ και τα κυκλώματα των μηχανισμών καταστολής μαζί με τα φιλικά προς αυτούς Μ.Μ.Ε. καθώς και όλοι οι επίσημοι και ανεπίσημοι εκφραστές του βαθέως κράτους δεν χάνουν την ευκαιρία, κάθε φορά που κάποια αποφυλάκιση πάει στραβά ή γίνεται παραβίαση των όρων άδειας κρατουμένου, να καυτηριάζουν τους «νόμους Παρασκευόπουλου», αποδίδοντας σε αυτούς κάθε πτυχή της εγκληματικότητας που εκδηλώνεται, όπως φυσικά αυτή προβάλλεται, αλλοιώνεται και κυρίως γενικεύεται από τα Μ.Μ.Ε.

Από την άλλη μεριά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εξυπηρετείται να χρησιμοποιεί τους νόμους Παρασκευόπουλου», ως ασπίδα και κατ’ ουσίαν τελικά ως φύλο συκής για να κρύψει ένα μικρό μέρος της γύμνιας του σχετικά με την πολιτική του στα ζητήματα των δικαιωμάτων και ελευθεριών, συναινώντας στην πόλωση γύρω από αυτό και ελπίζοντας ότι έτσι θα ανακτήσει την επιρροή του στα ακροατήρια της αριστεράς και των κινημάτων.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι στην καθημερινά κλιμακούμενη, επικοινωνιακή μάχη των Μ.Μ.Ε. αυξάνονται οι επικριτές των «νόμων Παρασκευόπουλου» και λιγοστεύουν οι «σημαιοφόροι» που τους υπερασπίζονται ακόμη και από το πεδίο της κυβερνητικής παράταξης. Ωστόσο, πέρα από το πεδίο της αντιπαράθεσης, του λαϊκισμού και των προφανών επικοινωνιακών και ήδη προεκλογικών σκοπιμοτήτων, ένα νομοθετικό έργο ή ορισμένες νομοθετικές ρυθμίσεις, για να είμαστε ακριβέστεροι, δεν αποτελούν μόνο παιχνίδι μικροκομματικής διαμάχης, αλλά κυρίως τρόπο οριοθέτησης άσκησης εξουσίας. Και δεν υπακούει μόνο στη βούληση των από πάνω, αλλά και στην πίεση και την πάλη των από κάτω.

Οι νόμοι αποτυπώνουν ανά πάσα στιγμή το σημείο εξισορρόπησης των δυνάμεων της ταξικής πάλης που διεξάγεται καθημερινά και ανάλογα με την έκβασή της καταγράφουν κατακτήσεις ή υποχωρήσεις. Οι κατακτήσεις είναι ανεξάρτητες, ως προς την αξία τους, από τον φορέα που τις καθιέρωσε, γιατί αποτέλεσαν αντικείμενο κινηματικής διεκδίκησης και πρέπει να αποτελούν αντικείμενο κινηματικής υπεράσπισης όταν απειλούνται από αντιμεταρρυθμίσεις, πισωγυρίσματα, περιορισμούς και δεσμεύσεις. Και είναι χρήσιμο να ελέγχεται το κατά πόσον νομοθετικές πρωτοβουλίες, που συνιστούν κατακτήσεις, γίνονται ανεκτές από το σύνολο του κρατικού μηχανισμού ή αντίθετα υπονομεύονται από το πάγιο μέρους του, τους μηχανισμούς καταστολής δηλαδή και αυτό που παραπάνω ονομάσαμε «βαθύ κράτος».

Με το πρίσμα αυτό οφείλουμε να εξετάσουμε τους «νόμους Παρασκευόπουλου» στο διάστημα που διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης, κρίνοντάς τους φυσικά μέσα στην ιστορική και πολιτική συγκυρία που θεσπίστηκαν και συνεκτιμώντας τους με το σύνολο του νομοθετικού έργου της κυβέρνησης, και ιδίως με το σύνολο των παραλείψεών της σε σχέση με τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Σίγουρα πάντως δεν μπορούμε να αρκεστούμε στην απαξίωση της διαμάχης Νέας Δημοκρατίας – ΣΥ,ΡΙΖ,Α, και την καταγγελία των προφανών σκοπιμοτήτων και επιδιώξεων, αφήνοντας τα χλωρά, δηλαδή τις κατακτήσεις, να καούν μαζί με τα ξερά, δηλαδή τη μικροκομματική και προ πολλού πλέον ενδοαστική μεταξύ τους αντιπαράθεση.

Ο Νίκος Παρασκευόπουλος δεν αφήνει πίσω του τιτάνιο νομοθετικό έργο. Ορισμένοι – ευάριθμοι – βασικοί νόμοι απαρτίζουν τη συνεισφορά του στον όγκο της νομοθετικής ύλης της χώρας καθώς και δεκάδες αντίστοιχα εκτελεστικά προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις.

Αρκετοί από αυτούς θεσπίστηκαν κατά «δεσμία αρμοδιότητα» (τη δέσμευση περί την οποία βέβαια ουδείς επέβαλε στον Ν. Παρασκευόπουλο και την κυβέρνηση, παρά ο αθεράπευτος διαχειριστικός καθεστωτικός πολιτικός τους προσανατολισμός και η συνειδητή τους απόφαση να υπηρετήσουν άλλα και κυρίως αντίθετα από εκείνα για τα οποία απέσπασαν την ψήφο) διότι υπήρξαν νόμοι αναγκαστικοί, προσαρμοστικοί της χώρας στις μνημονιακές της υποχρεώσεις και στα συμφέροντα των τραπεζών και τις απαιτήσεις των εταίρων δανειστών, όπως πχ. οι ν. 4335/23-7-2015 με τον οποίο άλλαξε ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, ο ν. 4329/2-6-2015 για τη θέσπιση της διαταγής πληρωμής για εμπορικές απαιτήσεις από διοικητικές συμβάσεις, καθώς και ο 4446/22-12-2016, για την αντίστοιχη προσαρμογή του Πτωχευτικού Κώδικα και άλλες διατάξεις που ψηφίστηκε μετά την αποχώρηση του Ν. Παρασκευόπουλου από το Υπουργείο Δικαιοσύνης αλλά προφανώς συντάχθηκε επί των ημερών του

Η υπόλοιπη νομοθεσία του και ιδίως εκείνη η οποία πλήττεται με μανία από τα επιτελεία της αντίδρασης, περιείχε σημαντικά στοιχεία ανταπόκρισης σε κινηματικές διεκδικήσεις και απαιτήσεις των προηγουμένων ετών, αυτές που μάλιστα έφεραν το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην κυβέρνηση και τον ίδιο, αν και μη βουλευτή μέχρι το Σεπτέμβρη 2015, επικεφαλής του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ουδείς αμφισβητεί ότι οι αντιμνημονιακοί αγώνες και τα μακρόχρονα πολύμορφα κινήματα, ανάμεσα στα οποία και εκείνο των κρατουμένων διαμόρφωσαν συνειδήσεις και στη βάση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και συνετέλεσαν αποφασιστικά στην εκλογική του νίκη.

Και όσο και αν οι νόμοι αυτοί τελικά δεν αποτέλεσαν προϊόντα οποιασδήποτε κοινωνικής και πολιτικής διαβούλευσης, αλλά περισσότερο προσωπικών του εμπνεύσεων, αφού είναι γνωστή σε όλους, σε νομικούς και μη, η μακρόχρονη μόρφωση, ευαισθησία, ενασχόληση, εμπειρία, επίδοση και ειδίκευσή του σε ειδικά ζητήματα ποινικού δικαίου, όπως η σωφρονιστική πολιτική και τα ναρκωτικά, δεν παύουν να απηχούν κατακτήσεις:

1. Ο νόμος 4322/27-4-2015, πρώτος ουσιαστικά «νόμος Παρασκευόπουλου», της παρθενικής εποχής της μικτής κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τον οποίο καταργήθηκαν οι φυλακές τύπου Γ, καταργήθηκε ο «κουκουλονόμος», τροποποιήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 105 επ. του Ποινικού Κώδικα για την υφ’ όρον απόλυση κρατουμένων, ιδίως για περιπτώσεις ηλικιωμένων και ανάπηρων, τροποποιήθηκε το άρθρο 200Α Κ.Ποιν.Δ. σχετικά με το D.N.A με την καθιέρωση του δικαιώματος να ορίζουν τεχνικό σύμβουλο οι κατηγορούμενοι κ.α. και τυποποιήθηκε ως ποινικό αδίκημα το bullying.

2. Ο νόμος 4325/11-5-2015, που συναριθμείται παρά την έλλειψη αποκλειστικής αρμοδιότητας στο πρόσωπο του Υπουργού Δικαιοσύνης, λόγω της σημαντικότητάς του επειδή κατάργησε την επιστράτευση ως μέσο αντιμετώπισης των απεργιών.

3. Ο νόμος 4356/24-12-2015 διεύρυνσης και τροποποίησης των διατάξεων περί συμφώνου συμβίωσης, συμπεριλαμβανομένων και των ομοφυλοφίλων, αίτημα μακρόχρονο που πολιορκούσε τη βάση όλων των κομμάτων και ήταν θέμα χρόνου η θέσπισή του.
Αλλά και ο περιορισμός στην άσκηση των εννόμων δικαιωμάτων προσώπων που θίγονται από ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις και δημοσιεύματα προς όφελος των εκδοτών και των καναλαρχών και η κατάργηση του ελαχίστου ορίου προβλεπόμενης χρηματικής ικανοποίησης κ.λ.π. (Είμαστε άλλωστε πια στο Δεκέμβρη 2015, μετά το τρίτο μνημόνιο και τη μετατροπή του ΌΧΙ σε ΝΑΙ).

4. Σταδιακές και τμηματικές διατάξεις περιορισμένης και προσωρινής χρονικής ισχύος στους νόμους 4325/2015, 4411/2016, κ.α. για την υφ’ όρον απόλυση κρατουμένων που έχουν εκτίσει, ανάλογα, το 1/10 έως και το 1/5 της ποινής τους. Η επιτυχία των νόμων αυτή είναι αναμφισβήτητη, παρά τις εξαιρέσεις που υπάρχουν πάντοτε στατιστικά και επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δεν είναι τυχαίο ότι παρατάθηκε και από τον πολύ συντηρητικότερο διάδοχό του, ενώ αποτελεί απαίτηση των κρατουμένων η εκ νέου παράτασή του μετά τις 31-8-2018 που έληξε η τελευταία παράταση.

5. Ο ν. 4411/3-8-2016 για την υφ’ όρον παραγραφή αδικημάτων που απειλούνται με ποινή φυλάκισης έως 2 ετών. Υποστηρίχθηκε η άποψη ότι πρόκειται για νόμο, ο οποίος θεσπίστηκε για να αμνηστεύσει αδικήματα πολιτικού χαρακτήρα της περιόδου των αντιμνημονιακών αγώνων, καθώς τα συνήθως αποδιδόμενα αδικήματα σε διαδηλωτές (διατάραξη κοινής ειρήνης, παράνομη βία κ.α.) εμπίπτουν σε αυτά τα όρια ποινών.

Η άποψη αυτή δεν ευσταθεί, δεδομένου ότι αφενός η υφ’ όρον παραγραφή αδικημάτων και ποινών αποτελεί πάγια πρακτική όλων των ελληνικών κυβερνήσεων από το έτος 2005 με διαδοχικούς νόμους (3346/2005 επί κυβέρνησης Σημίτη, 4043/2012 επί κυβέρνησης Σαμαρά, 4198/2013 επίσης επί κυβέρνησης Σαμαρά και μετέπειτα 4411/2016 – ο τελευταίος με το ευρύτερο πεδίο εξαιρέσεων αδικημάτων από την υπαγωγή τους σε αυτόν, μεταξύ των οποίων και το «κινηματικό» Π.Κ. 334) χάριν αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, τα οποία το κράτος αδυνατεί να συντηρήσει ως μηχανισμούς έννομης προστασίας και περιορίζεται στο ρόλο τους ως μηχανισμών καταστολής

Αλλά πέραν αυτού η τελευταία έχει φροντίσει να φιλοδωρεί τους διαδηλωτές και με άλλα αδικήματα, π.χ. οπλοφορία, οπλοχρησία, απόπειρα επικίνδυνης ή και βαρειάς σωματικής βλάβης, κ.α. τα οποία δεν εμπίπτουν στις παραπάνω διατάξεις.

Ήδη μετά την αρχική αμηχανία και τη ματαίωση των προσδοκιών ανατρεπτικής πορείας της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η δικαστική εξουσία από τον Σεπτέμβριο 2016 και μετά, όταν έληξε δηλαδή η εξάμηνη αποχή του Δ.Σ.Α. για το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου και σταθεροποιήθηκαν οι όροι καθεστωτικής συνύπαρξης της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. με τη δικαστική εξουσία, η τελευταία λειτούργησε απελευθερωμένα όπως και παλιά και συνέχισε να καταδικάζει αθρόα διαδηλωτές και να υλοποιεί σκευωρίες της Δ.Α.Ε.Ε.Β. και των μηχανισμών καταστολής, ιδίως όταν οι αίθουσες ήταν άδειες και οι κατηγορούμενοι είχαν εναποθέσει την τύχη τους στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

Μέχρι τότε οι ίδιοι οι μηχανισμοί είχαν φροντίσει να υπονομεύσουν και στην ουσία να ακυρώσουν την τροποποίηση του άρθρου 200Α Κ.Ποιν.Δ. για το D.N.A. (έχω γράψει αναλυτικά άρθρα σε προηγούμενο χρόνο), ενώ φρόντιζαν πάντα να προβοκάρουν τους νόμους για την έκτιση ποινών με κάθε ευκαιρία.

Ακόμα και να συνδέουν τους «νόμους Παρασκευόπουλου» και να τους αποδίδουν περιστατικά άσχετα με τις ρυθμίσεις του, όπως π.χ. το καθεστώς αδειών φυλακισμένων με αφορμή τις άδειες που χορηγούνται στον Δημήτρη Κουφοντίνα και ξεσηκώνουν τη λύσσα των γνωστών επιτελείων – των ίδιων που έχουν επιβάλει την παραμονή στη φυλακή του Σάββα Ξηρού, παρά την πολλαπλή αναπηρία του – αλλά και να υποστηρίζουν απροκάλυπτα μια ναζιστική λογική συλλογικής ευθύνης που απαιτεί συλλήβδην την κατάργηση νομοθετικών ρυθμίσεων που αφορούν εκατοντάδες και χιλιάδες κρατούμενους επειδή ένα ποσοστό αυτών που δεν ξεπερνά το 1-2% παραβίασε τους όρους άδειας ή αποφυλάκισης.

Η επειδή μία αποφυλάκιση (από τις 700 που όπως πρόσφατα υποστηρίχθηκε έγιναν κατ εφαρμογή του σχετικού νόμου από το 2015) στηρίχθηκε σε πλαστά πιστοποιητικά.

Αλλά ακόμα και οι 700 – όλες – να στηρίχθηκαν σε πλαστά πιστοποιητικά ή ψευδείς βεβαιώσεις φταίει ο νόμος η εκείνοι που είχαν καθήκον να τα ελέγξουν;

Αν δηλαδή συμβεί π.χ. εκατοντάδες κατηγορούμενοι οφειλέτες ακάλυπτων επιταγών να εμφανίζουν πλαστές δήθεν εξοφλημένες επιταγές και να αθωώνονται, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθεί η εξάλειψη του αξιόποινου σε περίπτωση μεταγενέστερης εξόφλησης ακάλυπτης επιταγής και να δοθεί στην πυρά αυτός που την θέσπισε;

Τι άλλο θα ακούσουμε άραγε;

Ωστόσο, η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός δεν έχουν όρια.

Ακόμα και η αποσυμφόρηση των φυλακών την οποία του αποδίδουν δεν ξεκίνησε από τον ίδιο. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης ο αριθμός των κρατουμένων στις 1-1-2015, 27 δηλαδή ημέρες πριν αναλάβει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. και ο Νίκος Παρασκευόπουλος ως πρώτος Υπουργός της Δικαιοσύνης οι κρατούμενοι στις Ελληνικές φυλακές αριθμούνταν συνολικά σε 11.798, ενώ νωρίτερα, την 1-1-2014 ο αριθμός ανερχόταν σε 12.693.

Και η μείωση του αριθμού των φυλακισμένων οφείλονταν σε αντίστοιχους νόμους προκατόχων του όλων των κυβερνήσεων όπως π.χ. του Χ. Αθανασίου με τους ν. 4267/2014 και ν. 4274/2014 (ο οποίος μάλιστα μείωσε στο 1/3 το απαιτούμενο ελάχιστο όριο για την υφ όρον απόλυση καταδίκων για εμπορία ναρκωτικών και μόνο, ενώ ταυτόχρονα για άλλους κατάδικους θέσπιζε τις φυλακές τύπου Γ !!!) και άλλων, οι οποίοι υπηρετώντας με όποιον τρόπο εκείνοι καταλάβαιναν την ανάγκη αυτή, προέβαιναν τουλάχιστον από το έτος 1996 σε απόπειρες μείωσης του αριθμού των κρατουμένων με διάφορους τρόπους (θέσπιση κοινωφελούς εργασίας, αύξηση ορίων μετατροπής και αναστολής, κατάργηση περιορισμών αναστέλλουσας δύναμης στην έφεση, αποποινικοποίηση μικρών αδικημάτων κ.α.), που όμως δεν στάθηκε δυνατό να πετύχουν αυτόν τον στόχο. Γιατί οι φυλακές εξακολουθούν να γεμίζουν από την αθρόα κακουργηματοποίηση όλων των ποινικών αδικημάτων, την εκτεταμένη εφαρμογή του Π.Κ. 187 και το υψηλό ποσοστό προφυλακίσεων, ιδίως απέναντι σε αλλοδαπούς

Είναι βέβαιο όπως αναφέρθηκε, ότι η νομοθετική παρέμβαση γύρω από τα σωφρονιστικά υπήρξε αποκλειστικά προϊόν προσωπικών εμπνεύσεων του τέως Υπουργού παρά συλλογικών επεξεργασιών. Παρόλα αυτά υπήρξε τολμηρή και συνεπής προς τις απόψεις και τις ιδέες του, τις οποίες μακροχρόνια υπηρετούσε ως ένας από τους ελάχιστους προοδευτικούς νομικούς του ποινικού χώρου.

Ωστόσο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν αφήνει πίσω του νομοθετικό έργο το οποίο πρόκειται να μείνει στην ιστορία. Κανένα από τα νομοθετήματά του δεν έχει διαχρονικά, πολύ δε μάλλον μεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά και ιδίως θετικά, πλην του Συμφώνου Συμβίωσης, που και αυτό αποτελεί απλά διεύρυνση και όχι εξ’ αρχής θέσπιση.

Εκτός βέβαια από την αντιδραστική μεταρρύθμιση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας την οποία και ο ίδιος αρνήθηκε να υπερασπίσει όταν ψηφιζόταν στην Βουλή, αρκούμενος να πει ότι διαφωνώ αλλά είμαστε υποχρεωμένοι στα πλαίσια των μνημονιακών μας δεσμεύσεων να το ψηφίσουμε.

Ακόμα, υπήρξε χαρακτηριστική η πολιτική ατολμία του να συγκρουστεί με την Διοίκηση του Εφετείου Αθήνας και να επιβάλει ως μόνιμο και αποκλειστικό τόπο διεξαγωγής της δίκης της Χρυσής Αυγής το Εφετείο Αθηνών, όπως το αντιφασιστικό κίνημα και η βαρύτητα της δίκης απαιτούσε. Αντίθετα χειραγωγήθηκε τεχνηέντως από την Διοίκηση του Εφετείου, απέφυγε οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία θα έλυνε το ζήτημα και απέτυχε τελικά να υλοποιήσει ακόμα και τη σαφή πρωθυπουργική εντολή τον Ιούνιο του 2016 για τη μεταφορά της δίκης.

Εξαιτίας του επί τρεισήμισι χρόνια η δίκη είναι καταδικασμένη στην περιθωριοποίηση του Κορυδαλλού, την καθυστέρηση, την έλλειψη δημοσιότητας και την έλλειψη ευχέρειας προσέλευσης.

Και βέβαια διατήρησε σε ισχύ τους νόμους εκείνους οι οποίοι ουσιαστικά απαγορεύουν τη ραδιοτηλεοπτική κάλυψη και περιορίζουν τη δημοσιότητα της δίκης, (ν. 3090/2002, μη υποχρεωτική φωνοληπτική τήρηση πρακτικών κ.α.), όπως επίσης άφησε αλώβητους τους τρομονόμους και το αντιδραστικό οπλοστάσιο του Ποινικού Κώδικα ώστε να μπορούν οι μηχανισμοί να στήνουν τις σκευωρίες τους και να απειλούν τους αγωνιστές. Τουλάχιστον δεν αποπειράθηκε να τους διευρύνει όπως ο διάδοχός του.

Ο «ρομαντικός» Νίκος Παρασκευόπουλος δεν έμελλε να έχει συνέχεια στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αντικαταστάθηκε στις 4/11/2016 από τον Σταύρο Κοντονή, ο οποίος πρόσφατα αντικαταστάθηκε επίσης από τον Μιχάλη Καλογήρου, που δέχθηκε ήδη και αυτός τις πρώτες συκοφαντικές επιθέσεις για το υπερασπιστικό του παρελθόν. Στην ουσία εκείνος που παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς των μηχανισμών εξουσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι ο αρχικά Υφυπουργός, ύστερα Υπηρεσιακός Υπουργός και μετά Αναπληρωτής Υπουργός Δημήτρης Παπαγγελόπουλος με πλούσια θητεία ως Διοικητής της Ε.Υ.Π., Εισαγγελέας της Αντιτρομοκρατικής, Καραμανλικός και με ιδιαίτερες διασυνδέσεις στα ανώτατα δικαστικά κλιμάκια.

Οι «νόμοι Παρασκευόπουλου» έχουν εγκαταλειφθεί ως καθημερινή βορά στην ακροδεξιά, το λαϊκισμό, την πολιτική υποκρισία και τους φασίστες με την ανοχή της καθύβρισης και τη μεθοδευμένη και συστηματική διαμόρφωση ενός εχθρικού προς τις ελευθερίες και φιλικού προς την ποινικοποίηση και την καταστολή κλίματος.

Αυτούς τους νόμους όμως οι οποίοι εμπεριέχουν κατακτήσεις για το κίνημα έχουμε την υποχρέωση να τους υπερασπίσουμε ανεξάρτητα από τον φορέα τους. Να ξεχωρίσουμε τα προοδευτικά από τα αντιδραστικά τους στοιχεία. Να ξεχωρίσουμε το ψέμα από την αλήθεια. Να πιστέψουμε ότι το κίνημα με τους αγώνες του μπορεί να κατακτά, μπορεί να αποτρέπει τον περιορισμό και να πετυχαίνει την διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών ανεξάρτητα από το είδος της Κυβέρνησης και τα πρόσωπα των Υπουργών. Να ξεχωρίσουμε τελικά τους μύθους από τις πραγματικότητες και να μην τσιμπήσουμε στην γενίκευση των ίσων αποστάσεων.

Πάει πολύ άλλωστε τα λαμόγια και οι πολιτικοί τους εκφραστές, οι διάφοροι άνθρωποι των φλώρων και οι γόνοι της δήθεν αριστείας να γίνονται ρυθμιστές των δικαιωμάτων και ελευθεριών μας.

Αθήνα, 6/9/2018
Κώστας Παπαδάκης / Παντιέρα

ΠΟΡΕΙΑ Δ.Ε.Θ Κάλεσμα αυτονομων αναρχικών

Όλοι/ες στην συγκέντρωση-πορεία στις 8 Σεπτέμβρη ώρα 18:30 , Καμάρα/Πανεπιστήμιο...  Στην Σύγχρονη σκλαβιά που ζούμε ,μας θέλουν σκλάβους για να ορίζουν της ζωές μας, τα μυαλά μας και της καρδιές μας εξ ολοκλήρου. Πολεμάμε απέναντι σε ένα κράτος που μας θέλει Συνένοχους στις οργανωμένες τρομοκρατικές τους και Εγκληματικές τους πολιτικές αξίες. Η εποχή που ζούμε είναι ύποπτη και οι καιροί που έρχονται ύπουλοι.
Είναι ανατριχιαστικά όσα γίνονται καθημερινά από αυτό το κράτος,μέσα σε αυτή την θλιβερή κοινωνία. Κι αν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την απαίσια κοινωνική κατάσταση όπως θα έπρεπε και θα άρμοζε, τουλάχιστον να μην καταντήσουμε συνένοχοι της. Δεν υπάρχει στην εποχή μας το δεν ήξερα.

Όλοι ξέρουν κι ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν..Σε μια εποχή όπου άνθρωποι αυτοκτονούν από τα χρέη, που σε κάθε γωνία υπάρχει κι ένας άστεγος, οι εξουσιαστές έχουν το θράσος να υποστηρίζουν δημόσια ότι η ιδέα των εξεγερμένων μαζών μοιάζει εξωπραγματική.Ας φροντίσουμε να δείξουμε στο κράτος,Πως κάθε αγώνας είναι αγώνας όλων των καταπιεσμένων που τολμούν να εξεγερθούν και να επαναστατήσουν...

Αυτόνομοι αναρχικοί 

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην πορεία της ΔΕΘ | Σάββατο 8/9, 18:00, Καμάρα

 Οφείλουμε, λοιπόν, στο εδώ και στο τώρα να αλλάξουμε τους συσχετισμούς ισχύος στη μαινόμενη κοινωνική και ταξική σύγκρουση. Η συνολική απάντησή μας στην εντεινόμενη κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, στους πολεμικούς σχεδιασμούς των κυρίαρχων και τη φασιστική απειλή, πρέπει να είναι η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση με σκοπό την αποδέσμευση των υποτελών στρωμάτων από τον βραχνά της κρατικής εξουσίας και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας. Συλλογικά και ακηδεμόνευτα να αγωνιστούμε, λοιπόν, για τις ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, για την ακρατική και αταξική κοινωνία.

                         



Κάθε χρόνο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το κεφάλαιο, μέσω του πολιτικού του προσωπικού, θέτει τους όρους διαβίωσης των εργαζομένων, ανέργων, συνταξιούχων, των από τα κάτω. Κάθε χρόνο ο πρωθυπουργός έρχεται -με λύπη πάντα (!)- να ανακοινώσει τα νέα βήματα της ολομέτωπης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου στα εργατικά συμφέροντα και τα κοινωνικά κεκτημένα. Κάθε χρόνο υπόσχεται με στόμφο ότι τα μέτρα είναι τα τελευταία.

Φέτος, σε αμιγώς δημαγωγικό επίπεδο, ο πρωθυπουργός της χώρας πρόκειται να επιδείξει επισήμως το νέο επικοινωνιακό εφεύρημα που σκαρφίστηκε η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ, την περίφημη “έξοδο από τα μνημόνια”, ευελπιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ανανεώσει τη θητεία του στους κρατικούς θώκους μέσα από την προσπάθεια ανάσυρσης του προκυβερνητικού σοσιαλδημοκρατικού προφίλ του κόμματος, έστω και με λόγια του αέρα. Όλο αυτό το κατασκεύασμα, εκτός από κυνικό, είναι και εξαιρετικά εύθραυστο. Πολύ απλά, διότι αναιρείται από την ίδια την υλική πραγματικότητα της ταξικής υποτίμησης των από τα κάτω, η οποία εντείνεται αδιάλειπτα τα τελευταία 8 χρόνια. Τα νέα μέτρα λιτότητας μπορεί να μην αποκαλούνται, από δω και μπρος, “μνημόνια”, αλλά θα συνεχίζουν να εντείνουν τη ληστρική μεταβίβαση του πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα εξαπλώνεται σαν το πυκνό σκοτάδι, καταδικάζοντας στην ανέχεια και την υποτέλεια, εις το διηνεκές μάλιστα, τους από τα κάτω. Η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060. Η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της η ίδια η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114. Ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις. Ας μην ξεχνάμε πάντως πως όλα τα μέτρα λιτότητας των τελευταίων ετών τα έχουν ψηφίσει και με τα δύο χέρια και άλλοι επίδοξοι διεκδικητές της κυβερνητικής κουτάλας, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Τα μνημόνια όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά η πραγματικότητα, που ζούμε μέσα στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, επιβάλλει τη διαμόρφωση μιας κατάστασης επιβολής ενός συνεχούς μνημονίου, εντείνοντας την εκμετάλλευση της εργασίας και τη λεηλασία του φυσικού πλούτου με σκοπό τα όλο και μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά μας. Τον Ιούνιο ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία το “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022”, με στόχο την εξασφάλιση πλεονασμάτων ύψους 42 δις ευρώ ως το 2022 (3,56% του ΑΕΠ για το 2018, 3,96% για το 2019, 4,15% για το 2020, 4,53% για το 2021 και 5,19% για το 2022). Κατά το χρονικό διάστημα 2018-2022 οι άμεσοι φόροι πρόκειται να αυξηθούν κατά 6,1%, ενώ οι έμμεσοι φόροι πρόκειται να αυξάνονται ετησίως κατά 1,3%. Κατά την ίδια περίοδο οι συντάξεις θα περικοπούν συνολικά κατά 12 δις ευρώ (2,882 δις το 2019, 2,967 δις το 2020, 3,115 δις το 2021 και 2,918 δις το 2022). Οι περικοπές των λεγόμενων προσωπικών διαφορών στις επικουρικές συντάξεις θα ανέρχονται στα 232 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Από τις 20/1/2020 το αφορολόγητο πρόκειται να μειωθεί από 8636 στα 5686 ευρώ, μην αφήνοντας σε χλωρό κλαρί ακόμα και τα πιο υπο-αμειβόμενα τμήματα της τάξης μας. Η “Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.” (Υπερταμείο), που αποτελεί τον διαχειριστή όλων των συμμετοχών και των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, έχει τεθεί ως υποθήκη στους δανειστές, ώστε να εξοφλήσει ως και 25 δις από το δάνειο των 86 δις ευρώ που πήρε το ελληνικό κράτος το 2015 από τον ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), εφόσον το ελληνικό δημόσιο δεν μπορέσει να εξοφλήσει το ποσό. Ως αναμενόμενο, η αποπληρωμή του απαιτούμενου από τον ESM ποσού συνεπάγεται έναν νέο κύκλο ιδιωτικοποιήσεων. Τέλος, οι πλειστηριασμοί θα επεκταθούν και σε οφειλές προς το δημόσιο, ενώ με αλλαγές του πτωχευτικού δικαίου, ανοίγει ο δρόμος για την παράδοση των κόκκινων δανείων στα κερδοσκοπικά funds και αίρεται η προστασία της πρώτης κατοικίας, μαζί με μια σειρά προστατευτικών διατάξεων για τους οφειλέτες. Από την άλλη, μην τηρώντας ούτε τα προσχήματα, οι τράπεζες πρόκειται να ανακεφαλαιοποιηθούν με ενισχύσεις ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στη φετινή ΔΕΘ τιμώμενη χώρα είναι οι Η.Π.Α.. Πώς αλλιώς θα μπορούσε, άλλωστε, να επικυρωθεί για άλλη μια φορά, η βαθύτερη πρόσδεση του ελληνικού κράτους στο ΝΑΤΟ και στα προγράμματα οικονομικής στήριξης (στήριξης της ντόπιας αστικής τάξης στην πραγματικότητα) του ΔΝΤ, όπου και στους δύο οργανισμούς οι Η.Π.Α. αποτελούν την πλέον σημαίνουσα και κραταιά δύναμη; Η Ελλάδα βρίσκεται δεύτερη στην κατάταξη των ΝΑΤΟϊκών χωρών με τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες αναλογικά με το ΑΕΠ τους. Ετησίως υπολογίζεται πως οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας φτάνουν το 2,4% του ΑΕΠ της (ξεπερνώντας το όριο του 2% που έχει θέσει η Συμμαχία σε σύνοδό της το 2006), ποσοστό που μεταφράζεται σε 4,5 δις δολάρια. Τα έξοδα για τις εξοπλιστικές δαπάνες βρίσκονται στην κορυφή των προτεραιοτήτων του κρατικού προϋπολογισμού, τη στιγμή που η κοινωνική πλειοψηφία εξοντώνεται από τις πολιτικές λιτότητας που υπαγορεύουν τα μνημόνια. Ως μέλος του ΝΑΤΟ και ως οργανικό κομμάτι του άρματος του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, στο ελληνικό κράτος έχει υποδειχθεί ο ρόλος του τοποτηρητή (δεύτερου τη τάξει μετά το Ισραήλ) των αντίστοιχων συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Αυτό όμως σημαίνει πως, έστω και επικουρικά, το ελληνικό κράτος θα έχει την εμπλοκή του, στο βαθμό που του αναλογεί, στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και τις πολεμικές συρράξεις που συμμετέχουν οι πάτρωνές του. Είναι βέβαιο, πάντως, πως η εγχώρια αστική τάξη θα επιδιώξει να λάβει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι γίνεται από την πίτα που μοιράζεται στη γειτονιά της. Αυτή τη στιγμή, η ντόπια αστική τάξη επιζητεί την ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο της Ανατολικής Μεσογείου και δίαυλο για τη μεταφορά φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο βίος και η δεξιά πολιτεία του πατέρα Φλώρου

Φιλίες με Αβέρωφ και Μητσοτάκη


Ένα χωριό στα δυτικά της χώρας, το Κεφαλόβρυσο του Δήμου Πωγωνίου Ιωαννίνων, στην εκπνοή της δεκαετίας του ’70 γίνεται εμβληματικά πεδίο άσκησης «γαλάζιας» οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής µε ενίσχυση επενδυτών και δάνεια από το δηµόσιο µε ευνοϊκούς όρους.



Το 1978 δίνεται νομοθετικά αυτή η κατεύθυνση για προσέλκυση ιδιωτών από την κυβέρνηση της ΝΔ, απ’ όπου στέλνεται το μήνυμα για επανάκαμψη ομογενών επιχειρηματιών στη χώρα και ενίσχυση των βιομηχανιών. Παράλληλα, επιχειρείται να δημιουργηθεί «επενδυτικό κλίμα» με χρηματοδότηση ντόπιων ανερχόμενων επιχειρηματιών, «εργολάβων», οι οποίοι ανασύρονται από τη «γαλάζια» δεξαμενή στελεχών. Στην Ηπειρο, φτωχή περιοχή της ελληνικής επικράτειας, επιχειρείται να θεμελιωθεί η ευεργεσία της Δεξιάς για την ίδρυση βιομηχανίας μετάλλου, η οποία αντανακλά την ισχυρή παρουσία του πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ ως υπουργού Αμυνας τότε (1974-1981) αλλά και ως του ευεργέτη Ευάγγελου Αβέρωφ Τοσίτσα. Βοούν τα Ιωάννινα από την εποχή εκείνη για τα πρόσωπα που εμφανίζονται να «χτίζουν» τη Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου, με εύκολα κεφάλαια και ενισχύσεις που εκπορεύονται από τη Γενική Τράπεζα για την ανάπτυξη της βιομηχανίας στην περιοχή. Μια λεπτομέρεια με σημασία είναι ότι η τράπεζα είχε δημιουργηθεί τον Οκτώβριο του 1937 από το Μετοχικό Ταμείο Στρατού.

Η Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου ΑΕ είχε αντικείμενο την ανέγερση εργοστασίου για την επεξεργασία κραμάτων χαλκού. Κεντρικό πρόσωπο της εταιρείας το 1979 για το εργοστάσιο που θα παράγει κυάθια καλύκων και βολίδων, ακόμη και δίσκους κερμάτων και μέσα σε λίγα χρόνια θα αποκτήσει ταυτότητα προβληματικής εταιρείας είναι ο Αχιλλέας Φλώρος. Ο άνθρωπος που ξαναήρθε στην επικαιρότητα ως εκ των κατηγορουμένων και καταδικασθέντων με ποινές φυλάκισης για την υπόθεση Energa και Hellas Power μαζί με τον γιο του Αρη και άλλα στελέχη της εταιρείας παρόχων ενέργειας και φίλους τους.

Διακριτικά το «Βήμα» (17.6.2001) χαρακτήριζε τη ΜΕΒΗ «έμπνευση του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ που, όπως λένε στα Ιωάννινα, ενθάρρυνε Ελληνοαμερικανούς επιχειρηματίες το 1979 να φτιάξουν στην περιοχή μια εταιρεία ικανή να παράγει κάλυκες (…)». Ο Τύπος προ τριαντακονταετίας ήταν πιο ευθύς. «Πολιτικοί φίλοι του Αβέρωφ με επικεφαλής τον κ. Φλώρο στέλεχος της ΝΔ στα Γιάννενα εκμεταλλεύτηκαν τα χαριστικά δάνεια της δεξιάς» έγραφε ο «Ριζοσπάστης» στις 5.2.1983. Και σημείωνε ότι «οι πρώτοι μέτοχοι της «Μεταλλουργικής» ήταν : Φλώρος (30%), Πατζάρας (30%) και Δεύτος (30%)». Οι περιγραφές είναι εντυπωσιακές: «Τον Απρίλιο του 1980 άρχισε η διαμόρφωση του οικοπέδου, που τέλειωσε τον Ιανουάριο του 1981. Παράλληλα, άρχισε η εξυγίανση του εδάφους που έγινε τρεις (!) φορές (επιφάνεια 4500 τμ σκάφτηκε και ξαναγεμίστηκε σε βάθος 5 μέτρων για να γίνουν οι θεμελειώσεις των μηχανημάτων» αναφέρει το δημοσίευμα. Η μεταλλική κατασκευή του κτιρίου του εργοστασίου άρχισε τον Ιούνη του 1980 και τέλειωσε το Μάη του ’81». Την εποπτεία για τις χωματουργικές εργασίες την είχε ο Αχ. Φλώρος, πρόεδρος του ΔΣ και πολιτικός μηχανικός. Οπως σημειώνεται, η επιχείρηση από την ίδρυσή της έχει προβλήματα. «Κακή επιλογή οικοπέδου, σπατάλες σε χρήμα και σε χρόνο, άσκοπες καθυστερήσεις. Αρχίζει η διένεξη μεταξύ των μετόχων για το ποιος θα καρπωθεί τα δάνεια. Στο αρχικό μετοχικό κεφάλαιο (160.000.000) αλλάζει ο συσχετισμός των ποσοστών Πατζάρας (84%), Δεύτος (6%), ΠΥΡΚΑΛ (10%) αφού αποσύρεται ο Φλώρος (…)». Ο Φλώρος αποχωρεί, αναλαμβάνει την εταιρεία ο προερχόμενος από τον Καναδά, σύμφωνα με κάποιες αναφορές, Ντίνος Πατζάρας και πάει λέγοντας

.

Ροκανίζοντας τα δάνεια

Τα δείγματα γραφής για την εξέλιξη της εταιρείας δεν είναι ευοίωνα. Ηδη από τον Αύγουστο του 1982 βρέθηκαν οι εργαζόμενοι σε επίσχεση εργασίας γιατί ήταν τρεις μήνες απλήρωτοι. Η περιοχή δεν επιλέχθηκε τυχαία για το εργοστάσιο. Είχε έμπειρο εργατικό δυναμικό και πολλούς μετανάστες στη Γερμανία. «Ολοι πίστευαν πως το εργοστάσιο θα έδινε νέα ζωή, στο Πωγώνι . Ομως τα δάνεια άρχισαν να τρώγονται από τους επιτήδειους “επιχειρηματίες”. Εκατομμύρια ξοδεύτηκαν για τη διαμόρφωση του χώρου και μαζί πολύ χρόνος αλόγιστα. Εκατομμύρια ξοδεύονταν και ξοδεύονται αλόγιστα για πολυτελή γραφεία στην Αθήνα και τα Γιάννενα(…). Τελικά στήθηκε το εργοστάσιο , άρχισε η πρώτη παραγωγή αλλά ήδη τα χρήματα ξεδοντιάστηκαν από τους “αεριτζήδες”… » («Ριζοσπάστης», 16.10.1982).

Εκτοτε η Μεταλλουργική Ηπείρου έχει περάσει από σαράντα κύματα. Με τις κρατικοποιήσεις «προβληματικών» επί ΠΑΣΟΚ τα θαλασσοδάνεια… ξεπλύθηκαν στο δημόσιο και από το 1983 η ΜΕΒΗ αποτέλεσε θυγατρική της Ελληνικής Βιομηχανίας Οπλων (ΕΒΟ) και ισχυροποιήθηκε με σκαμπανεβάσματα. Το 2001 κάνει τον γύρο της ειδησεογραφίας ότι ο ερχομός του ευρώ θα την αναστήσει ενόψει μεγάλης παραγγελίας 3.000 τόνων ευρωκερμάτων, ενώ αναζητούσε συμμαχίες με ιδιώτες έως πρόσφατα που άνοιξε νέο κεφαλαίο με την αγορά της από τη Χαλκόρ – Βιοχάλκο.

Γεννημένος το 1940 ο Αχ. Φλώρος, αποφοίτησε το 1958 από το γυμνάσιο όπου φοίτησε στα Γιάννενα και αργότερα σπούδασε στο Πολυτεχνείο Λωζάννης πολιτικός μηχανικός – CSTB Γαλλίας. Οι αναφορές στον Τύπο τον ήθελαν να έχει γραφείο για χωματουργικές εργασίες στα Γιάννενα το 1978 με ανερχόμενη επαγγελματική πορεία και μεγάλο «γαλάζιο» πολιτικό κύκλο, ενώ αναφορές στην πρωτεύουσα της Ηπείρου τον περιγράφουν ως στέλεχος της νομαρχιακής επιτροπής Ιωαννίνων το τέλος του ’70.

Η μάχη για… γαλάζιο φως στο Λαύριο

Αρχές της δεκαετίας του ’90: ήταν η εποχή που ξεκοκαλιζόταν το πακέτο Ντελόρ Ι και ερχόταν το Ντελόρ ΙΙ των Κοινοτικών Προγραμμάτων Σύγκλισης. Οι συζητήσεις στη Βουλή, την περίοδο εκείνη περιλάμβαναν κατηγορίες για αποκρατικοποιήσεις και καταγγελίες για το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας σε ιδιώτες, το οποίο εμφανιζόταν σαν «θερμοκήπιο» οικονομικοπολιτικού δούναι και λαβείν. Είχε ανάψει φωτιές τότε, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (11 Απριλίου 1990-13 Οκτωβρίου 1993), το σχέδιο για την κατασκευή του πρώτου ιδιωτικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Λαύριο. Εκ των πρωταγωνιστών της υπόθεσης ήταν ο Αχ. Φλώρος ο οποίος είχε εμφανιστεί ως μεσάζων βελγικής εταιρείας, η οποία διεκδίκησε να αναλάβει την κατασκευή μονάδας παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Λαύριο.

Η υπόθεση είχε προκαλέσει «σεισμό» αντιδράσεων πολιτικών και κοινωνικών και μπήκε φρένο. Ομως, έχει ενδιαφέρον ότι τόσο το πολιτικό και οικονομικό κλίμα όσο και οι συνθήκες υπό τις οποίες ο Αχ. Φλώρος βρέθηκε στο κέντρο της υπόθεσης με την κοινοπραξία Tractebel et al. η οποία, τέλος του 1991, ανακηρύχθηκε «κατ’ αρχήν μειοδότρια» και ξεκίνησε περαιτέρω διαπραγματεύσεις.

Ηδη, στη δικομματική αντιπαράθεση της εποχής γίνονταν αναφορές από το ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο σε σκάνδαλο Τράκτεμπελ ως προς τις επιπτώσεις στην εθνική οικονομία λόγω του τρόπου κατασκευής της μονάδας στο Λαύριο. Είναι ενδεικτικό ότι ο βουλευτής Κωνσταντίνος Βρεττός (ΠΑΣΟΚ) ανέφερε τα εξής στη Βουλή στις 22 Δεκεμβρίου 1992 (Πρακτικά Βουλής, Ζ΄ Περίοδος, Σύνοδος Γ΄, Συνεδρίαση ΝΓ΄- 22.12.1992):

«Για τη ΔΕΗ ο κύριος Υπουργός υιοθέτησε κυριολεκτικά το σκάνδαλο με την Τράκτεμπελ, διότι ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχθηκε ότι θα ανατεθεί ή θα προχωρήσει στην εκχώρηση του δικαιώματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε ιδιώτες και συγκεκριμένα στην Τράκτεμπελ». Για να συμπληρώσει: « Δεν θα αναφερθώ για τους συγκεκριμένους ανθρώπους, γιατί δεν με παίρνει ο χρόνος, όπως στο περιβάλλον του Πρωθυπουργού τον κ. Κυρατσάκη και τον κ. Νταβινιόν, εκτός Ελλάδος, οι οποίοι επέβαλαν την επιλογή του Πρωθυπουργού. Μ’ αυτήν την επιλογή χάνονται 1 τρισ. δραχμές από τον Ελληνα καταναλωτή».

Σε αυτές τις αιτιάσεις για μοίρασμα δουλειών σε επιχειρηματικούς φίλους της ΝΔ, η «γαλάζια» αντεπίθεση γινόταν με ισχυρισμούς περί λασπολογίας των πολιτικών αντιπάλων κατά της κυβέρνησης Κων. Μητσοτάκη και κατά του αρμόδιου υπουργού Στέφανου Μάνου που είναι υπέρ των αποκρατικοποιήσεων και της ενεργοποίησης της δυνατότητας το δημόσιο (και φορείς του) να δίνει σε ιδιώτες-επενδυτές τη συμμετοχή σε εταιρείες. Επιχείρημά τους η τόνωση της οικονομίας μέσω ιδιωτικών επενδύσεων.

Οι αντιδράσεις των συνδικαλιστών της ΔΕΗ αλλά και επιστημόνων που διαφώνησαν με τις κυβερνητικές επιλογές ήταν σφοδρές για τον τρόπο κατασκευής και λειτουργίας της μονάδας στο Λαύριο. Μάλιστα, είχαν αναδειχθεί και οι παλινωδίες για το είδος της χρηματοδότησης της κατασκευής της μονάδας με τελική την επιλογή του συστήματος ΒΟΟΤ αν και αρχικά είχε προταθεί το σύστημα TURNKEY. Η διαφορά είναι τεράστιας σημασίας, όπως τονιζόταν σε άρθρο στην τριμηνιαία επιθεώρηση «Θέσεις» (τεύχος 44, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1993). Με το σύστημα TURNKEY τη μονάδα «κατασκευάζει (ακριβέστερα: αναθέτει να την κατασκευάσουν) και λειτουργεί για δικό της λογαριασμό η ΔΕΗ», ενώ με το σύστημα ΒΟΟΤ (Build, Own, Operate and Transfer) τη μονάδα κατασκευάζει και λειτουργεί μια ιδιωτική εταιρεία, από την οποία – βάσει μιας σύμβασης αγοράς ενέργειας διάρκειας 25 συνήθως χρόνων– η ΔΕΗ είναι υποχρεωμένη να αγοράζει ηλεκτρική ενέργεια… Αυτό σημαίνει, όπως τονιζόταν στις «Θέσεις», «στην περίπτωση, που η μονάδα κατασκευαστεί και λειτουργήσει με το σύστημα ΒΟΟΤ, η ΔΕΗ (και συνεπώς οι καταναλωτές) θα πληρώνει σε τρέχουσες τιμές στο διάστημα της 25ετούς λειτουργίας της μονάδας κάθε μήνα ένα περίπου δισεκατομμύριο δραχμές περισσότερο απ’ ό,τι στην περίπτωση που τη μονάδα θα κατασκεύαζε και θα λειτουργούσε η ίδια η ΔΕΗ για δικό της λογαριασμό (σύστημα TURNKEY)».

Είναι αξιοσημείωτο όμως ότι, εν μέσω γενικότερης αναταραχής για τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και διαφωνιών για τα ζητήματα ενεργειακής πολιτικής και για τη μονάδα στο Λαύριο, το 1993 ο καθηγητής του ΕΜΠ Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού διευθυντή της ΔΕΗ, στην οποία είχε τοποθετηθεί το 1989.

Λόγω των αντιδράσεων δεν προχώρησε η κατασκευή

Λίγα χρόνια αργότερα, πάλι ο επιχειρηματίας Φλώρος, στο προσκήνιο και το παρασκήνιο στον χώρο της ενέργειας , όπου από το 2005 ο γιος του, ο Αρης, εμφανίζεται με την Energa να μπαίνει στον χώρο της εμπορίας ηλεκτρικού ρεύματος και στη συνέχεια να ξεδιπλώνει επιχειρηματική δράση με προεκτάσεις. Εκτοτε οι εξελίξεις για το σκάνδαλο των εταιρειών παροχής ενέργειας Energa και Hellas Power βρίσκουν εμπλεκομένους, κατηγορούμενους και με ποινές καταδίκης από τη Δικαιοσύνη, τον Αχιλλέα Φλώρο του Αριστείδη και τον Αρη Φλώρο του Αχιλλέα. Δίπλα τους με κατηγορίες και ποινές, στελέχη και φίλοι τους με διασυνδέσεις στη ΝΔ και, όπως γράφτηκε κατά κόρον στον Τύπο, ιδιαίτερα κοντά στον κύκλο του Ευάγγελου Αβέρωφ, όπως ο συγκατηγορούμενος και καταδικασθείς στην υπόθεση Στέφανος Σιαφάκας.


docoumento

(σκίτσο) . "φώναξε τον Παναθηναϊκάκια" δικαιοσύνη με ονοματεπώνυμον και απο καλή οικογένεια..

Διαλογή...

πηγη TVXS