Καλούμε όλους και όλες στην Πανηπειρωτική Πορεία που θα πραγματοποιηθεί ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στην Ήπειρο,την 1η Ιούνη, 6:00μμ. Προσυγκέντρωση στην Περιφέρεια.
Πέμπτη 17 Μαΐου 2018
Δευτέρα 14 Μαΐου 2018
Υδρογονάνθρακες – Περιβάλλον
Όλα μαζί τοποθετούνται σε ένα ισοζύγιο, που αν το δει κανείς από μακριά, είναι τοποθετημένα σε ένα πλαίσιο άδικου παραγωγικού μοντέλου, μακριά από δημοκρατικές διαδικασίες και σε ένα επιβαρυμένο παγκόσμιο οικοσύστημα. Στην παγκόσμια οικονομική κρίση που ακόμα δεν έχει ξεπεραστεί, οι απαντήσεις τείνουν να δίνονται με τον ίδιο γνωστό τρόπο, τα αποτελέσματα όμως είναι τα ίδια.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι υδρογονάνθρακες σε Ιόνιο, Δυτική Ελλάδα και Ήπειρο. Η οργάνωση της παραγωγής, ο έλεγχος, η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας, η δικαιοσύνη είναι αυτά που μπορούν να εγγυηθούν την διασφάλιση της βιωσιμότητας και την προστασία του περιβάλλοντος. Η κλιματική αλλαγή και κατ’ επέκταση η υπονόμευση του περιβάλλοντος είναι αυτά που θα εντείνουν τις κοινωνικές ανισότητες και θα διευρύνουν το χάσμα μεταξύ υψηλών και μεσαίων στρωμάτων εξαλείφοντας ακόμα περισσότερο την μεσαία τάξη. Οι οικονομικά ασθενέστεροι πλήττονται περισσότερο από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, όπως για παράδειγμα φυσικές καταστροφές πχ. σεισμός της Αθήνας 1999, πλημμύρες Μάνδρα Αττικής, πλημμύρες Θεσσαλονίκης, όπου οι «φτωχές περιοχές» είχανε δυσανάλογα περισσότερες απώλειες.
Ο τόπος μας τον τελευταίο καιρό είναι κέντρο μιας προσπάθειας ανάπτυξης «με τον παλιό τρόπο», όπου η επένδυση για εξόρυξη υδρογονανθράκων, έρχεται να διεκδικήσει χώρο σε ένα κράτος που δεν λειτουργεί και έχει κριθεί εξ ‘αποτελέσματος, αποτυχημένο σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος. Οι πρωτοβουλίες για «μεταρρυθμίσεις», όπως και αν ονομάστηκαν από τις πολιτικές ηγεσίες και τις κυβερνήσεις -των καιρών που λέμε του «μνημονίου» (2010-2018 και συνεχίζουμε)- δε διαφέρουν σε τίποτα από τα προηγούμενα. Η απαίτηση για προστασία του περιβάλλοντος, ως όχι απλό ιδεολόγημα, αλλά ως πρακτικό ζήτημα, που αφορά και επιδρά στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση και την κατάσταση του ατόμου, δε μπορεί να πηγαίνει κάτω από τα μνημόνια.
Αυτό επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο αν αναλογιστεί κανείς πως παρά τις ανακοινώσεις υπουργών και πρωθυπουργών από το 1970 (πηγές υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας), δεν έχει προκύψει ποτέ ότι υπάρχει απόθεμα υδρογονανθράκων ικανό να σηκώσει το βάρος τέτοιων επενδύσεων, για το οικολογικό κόστος που θα φέρει. Ακόμα υψηλότερο ρίσκο, αν αναλογιστεί κανείς και τις ενδεχόμενες απώλειες άλλων βιομηχανιών που αναπτύσσονται στις περιοχές, όπως για παράδειγμα η γεωργία και ο τουρισμός.
Εκτός από το παραγωγικό σκέλος, είναι εξίσου ανησυχητικό και το ενεργειακό σκέλος, αφού η Ελλάδα κάνει στροφή σε μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για να λύσει το ενεργειακό της ζήτημα, με την ίδια ανάλυση το συγκεκριμένο ζήτημα είναι αποτέλεσμα λάθος πολιτικών που δεν είχαν τα απαραίτητα δημοκρατικά στοιχεία (διαβούλευση, κοινωνική δικαιοσύνη, νομοθεσία), για να μην καταλήξει η χώρα να βρεθεί σε μειονεκτική θέση. Έτσι και τώρα άλλη μια φορά η απόφαση φαίνεται να μην αλλάζει ρότα, αλλά να ακολουθεί μια πιο σύγχρονη, αλλά πεπατημένη οδό.
Πώς όλα αυτά μεταφράζονται σε ένα νομοσχέδιο για την Παιδεία;
Δυστυχώς σε μια κυβέρνηση που προέρχεται από την αριστερά περιμέναμε ότι θα εφαρμόσει τα θετικά του «κεντρικού σχεδιασμού». Η κυβέρνηση εκτός του ότι δε δίνει πειστική απάντηση για το παραγωγικό, οικολογικό και ενεργειακό μοντέλο που θα εφαρμόσει, δεν συσχετίζει τις αναγκαιότητες και τα προτερήματα των τοπικών κοινωνικών με την εφαρμογή δημιουργικής πολιτικής για όλους.
Από το 1999 λειτουργεί στο Αγρίνιο το μοναδικό πανεπιστημιακό- πολυτεχνικό τμήμα Περιβάλλοντος σε Δυτική Ελλάδα και Ήπειρο. Το τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων τον καιρό της κρίσης υποφέρει από τις πολιτικές της παιδείας περί διευρυμένου γνωστικού αντικειμένου και οι απόφοιτοί του από έλλειψη επαγγελματικών δικαιωμάτων. Με το σχέδιο Αθηνά τοποθετήθηκε στο Πολυτεχνείο Πάτρας διοικητικά, ως αποτέλεσμα της συνάφειας των σπουδών του με την Μηχανική του Περιβάλλοντος. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν αναγνωρίστηκε από το Τεχνικό Επιμελητήριο και άρα δεν απέκτησε επαγγελματικά δικαιώματα. Το τμήμα έχει αξιοσημείωτη, βάση δεικτών (πρώτο επί πανεπιστημίου Ιωαννίνων και δεύτερο επί πανεπιστημίου Πατρών), επίδοση στην έρευνα, αλλά και μια ιστορία που εμπεριέχει την απόφαση συγκλήτου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (στο οποίο υπαγόταν διοικητικά έως το 2009) για την μετονομασία του τμήματος σε ξεκάθαρα «Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος», ένα από τα προαπαιτούμενα του Τεχνικού Επιμελητηρίου για να αναγνωρίσει την ένταξή του σε αυτό και αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα. Το θέμα και η συντεχνιακή συμπεριφορά του θέματος από την Πολυτεχνική Σχολή της Πάτρας, η οποία προσπαθεί με μετακινήσεις καθηγητών να υποβιβάσει το τμήμα, είχε φτάσει μέχρι την υφυπουργό παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου η οποία δεσμεύτηκε να δώσει άμεσα πολιτική λύση, δηλαδή μετονομασία του τμήματος. Φαίνεται ότι τα νέα πρόσωπα του υπουργείου είχαν διαφορετική άποψη.
Στα νομοσχέδια για την παιδεία αυτή τη περίοδο παρατηρεί κανείς την δημιουργία νέων τμημάτων μηχανικών στην φρέσκια Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Παρόλα αυτά σε μια περιφέρεια που ετοιμάζονται να γίνουν επενδύσεις στον τομέα του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων, δεν επενδύεται τίποτα στην περιβαλλοντική εκπαίδευση και έρευνα.
Εκτός από ηθικά ζητήματα (και πρακτικά) που αφορούν τους φοιτητές και απόφοιτους αυτού του τμήματος, την τοπική κοινωνία της Αιτωλοακαρνανίας, που έχει μια πηγή γνώσης, η οποία συνεχώς υποβαθμίζεται προκύπτει πλέον και ένα ακόμα ζήτημα. Τα τμήματα που εξ ιδρύσεώς τους άνηκαν στο Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων, σήμερα προορίζονται να ενταχθούν σε Γεωπονική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Πατρών (ενώ σε κοντινή απόσταση ιδρύεται και στην Άρτα Γεωπονική σχολή), χωρίς καμία γνωστική συνάφεια με το αντικείμενο της σχολής. Το τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος όμως, θα μπορούσε να ανήκει στη φρέσκια Πολυτεχνική Σχολή των Ιωαννίνων, και να διατηρεί υψηλή βάση εισαγωγής, σε σχέση με το πλήθος εισακτέων αλλά και σε απόλυτο αριθμό, από τις υπόλοιπες περιβαλλοντικές σχολές της Ελλάδας, δεν προσμετράται σε κανένα σχεδιασμό που αφορά τον περιβαλλοντικό έλεγχο και σχεδιασμό των έργων και των ερευνών. Με αυτό το τρόπο η προστιθέμενη αξία στην αγορά που δημιουργήθηκε από την επένδυση του ελληνικού κράτους στην δημιουργία αυτής της σχολής, πάει χαμένη. Θέσεις εργασίας μετατίθενται σε ερευνητικές ομάδες από το εξωτερικό, και ένας επίσημος ανεξάρτητος φορέας, όπως είναι το πανεπιστήμιο, περιορίζεται από τα τεκτενόμενα της περιοχής.
Αν αυτό δεν είναι υποβάθμιση της Αιτωλοακαρνανίας, της Ηπείρου, της Δυτικής Ελλάδας γενικότερα, αλλά και συνολικά της παιδείας, τότε τι είναι?
Κουτσογιάννης Αναστάσιος και Χασκής Παναγιώτης
Κυριακή 13 Μαΐου 2018
Κουίζ για ομοφοβικούς και υποκριτές
Eνα 11χρονο κορίτσι έπεσε θύμα της ασέλγειας ενός 80χρονου ιερέα στο Βόλο ενώ η μητέρα του κοριτσιού δεν αντέδρασε για την πράξη αλλά αξίωσε αμοιβή από τον ηλικιωμένο παιδόφιλο και τον άφησε μόνο με το παιδί, σύμφωνα με τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί.
Η επιμέλεια του παιδιού είναι πιθανό ότι θα αφαιρεθεί από τη μητέρα, η οποία διώκεται για πολύ σοβαρό αδίκημα, όπως και ο ιερέας. Με βάση το νέο νόμο, αντί να ιδρυματοποιηθεί, θα ήταν προτιμότερο να δοθεί σε ανάδοχη οικογένεια.
Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, το κορίτσι θα μπορούσε να βρεθεί ακόμη και σε οικογένεια που τη συγκροτεί ένα ομόφυλο ζευγάρι. Το δίλημμα που απευθύνεται στους ακραίους και ομοφοβικούς που χαρακτηρίζουν "ανωμαλία" την ένωση ανθρώπων του ίδιου φύλου, ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα της αναδοχής, έχει ως εξής:
Πού θα ήταν προτιμότερο να βρεθεί το παιδί; Στη μητέρα που το εξέδωσε έναντι αμοιβής σε ένα 80χρονο παιδόφιλο ιερωμένο, μιας εκκλησίας που ηθικολογεί υποκριτικά και αντιμάχεται την αναδοχή; Ή σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, που μπορεί να το προσφέρει και ένα ομόφυλο ζευγάρι, ώστε να γλιτώσει τόσο τη σεξουαλική εκμετάλλευση όσο και το ψυχρό ίδρυμα;
Ποιος είναι ο "ανώμαλος"; Ο παπάς, η μητέρα, ή το ομόφυλο ζευγάρι;
πηγη
Παρασκευή 11 Μαΐου 2018
Υπόθεση Ηριάννας Β. και Περικλή Μ.: Αποκαλύπτεται η σκευωρία της Αντιτρομοκρατικής
Είναι δυνατόν μέλη της ΣΠΦ να βάζουν στον οπλισμό τους φυλαχτά, σταυρούς, ευαγγέλια και καρτούλες με εκκλησιαστικά ρητά; Στο εργοστάσιο κατασκευής σκευωριών της Αντιτρομοκρατικής μπορεί να συμβεί και αυτό! Η υπόθεση θα ήταν για γέλια, όταν όμως δυο νέοι άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή με 13 χρόνια κάθειρξης ο καθένας, τότε το γέλιο παγώνει. Και προβάλλει το καθήκον καταγγελίας αυτής της κακοφτιαγμένης σκευωρίας, στην οποία συνήργησε και ο δικαστικός μηχανισμός.
Την Πέμπτη 10 Μάη, επαναλήφθηκε στο Α’ Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων, με πρόεδρο τον πρόεδρο Εφετών Β. Κωστόπουλο και εισαγγελέα την αντεισαγγελέα Εφετών Αν. Μασούρα, η σε δεύτερο βαθμό δίκη της Ηριάννας Β. και του Περικλή Μ., οι οποίοι σε πρώτο βαθμό καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 13 ετών για συμμετοχή στη ΣΠΦ και για διακεκριμμένη οπλοκατοχή και έκτοτε παραμένουν στη φυλακή. Το «έγκλημά» τους ήταν ότι η Ηριάννα ήταν σύντροφος και ο Περικλής συγκάτοικος του Κ. Παπαδόπουλου, ο οποίος το 2012 κατηγορήθηκε επίσης για συμμετοχή στη ΣΠΦ, αλλά αθωώθηκε πανηγυρικά το 2014.
Η σκευωρία σε βάρος της Ηριάννας και του Περικλή στήθηκε από την Αντιτρομοκρατική με τρόπο που μοιάζει μ' αυτόν που στήθηκε η σκευωρία κατά του Τάσου Θεοφίλου. Δηλαδή, πήραν μια υπόθεση του κοινού ποινικού δικαίου και τη μετέτρεψαν σε υπόθεση «τρομοκρατίας», εμπλέκοντας άτομα που τα είχαν στη δεξαμενή με τους «υπόπτους» τους. Μάλιστα, κοιτάζοντας τη δικογραφία, βλέπουμε να πρωταγωνιστούν και στις δύο υποθέσεις τα ίδια στελέχη της Αντιτρομοκρατικής.
Θυμίζουμε ότι η ληστεία στην Πάρο και η δολοφονία του άτυχου ταξιτζή έγινε από άτομα του κοινού ποινικού δικαίου. Οταν άρχισε να σφίγγει ο κλοιός γύρω από τους πραγματικούς ενόχους, παρενέβη η Αντιτρομοκρατική, πήρε την υπόθεση από τη Διεύθυνση Ασφάλειας Αττικής και τη μετέτρεψε σε «υπόθεση της ΣΠΦ», βάζοντας στο κέντρο της τον Θεοφίλου, εν γνώσει της ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη ΣΠΦ. Ο Θεοφίλου αθωώθηκε τον Ιούλη του 2017, αφού έμεινε πέντε χρόνια στη φυλακή.
Στην υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή, έχουμε μια υπόθεση όπλων και σφαιρών διάφορων τύπων, που βρέθηκαν στην Πανεπιστημιούπουλη Ζωγράφου τον Νοέμβρη του 2011. Μέσα στη σακούλα με τις σφαίρες βρέθηκαν μια σειρά θρησκευτικά σύμβολα: ένας σταυρός, ένα μενταγιόν Παναγία, ένα ευαγγέλιο μινιατούρα, ένα πολύπτυχο με αγιογραφίες στη μια πλευρά και ένα εκκλησιαστικό ρητό στην άλλη. Αυτά τα ευρήματα δεν παρέπεμπαν, βέβαια, στη ΣΠΦ ή άλλη οργάνωση του αντάρτικου πόλης, αλλά σε ανθρώπους του κοινού ποινικού δικαίου, από τους οποίους -εν αντιθέσει με τους αναρχικούς και τους μαρξιστές- δεν λείπει η θρησκευτική πίστη. Γι' αυτό και την υπόθεση χειρίστηκε αρχικά η Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής, που έκανε την προανάκριση τον Νοέμβρη του 2011. Μεταξύ των άλλων, πήρε και επιθηλιακά κύτταρα με βαμβακοφόρο στυλεό (για έλεγχο DNA), σε εξαιρετικά μικρές ποσότητες.
Φαίνεται πως στην αρχή ο αστυνομικός μηχανισμός προσπάθησε να εντοπίσει τους ποινικούς που είχαν θάψει τα όπλα. Δεν μπόρεσε ή δε θέλησε (δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη) να τους εντοπίσει και στις αρχές του 2013 η Ασφάλεια «πάσαρε» την υπόθεση στην Αντιτρομοκρατική. Είχε περάσει πάνω από ένας χρόνος. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τα δείγματα βιολογικού υλικού πάρθηκαν τον Νοέμβρη του 2011 και η Εκθεση Εργαστηριακής Πραγματογνωμοσύνης δημοσιοποιήθηκε τον Οκτώβρη του 2012. Είναι πολύ πιθανό (για να μην πούμε σίγουρο), ότι τα δείγματα που έμειναν επί σχεδόν ένα χρόνο στα συρτάρια της ΔΕΕ (Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών) υπέστησαν επιμόλυνση.
Γιατί είμαστε σίγουροι ότι τα όπλα τα έθαψαν ποινικοί; Γιατί κανένας σοβαρός άνθρωπος, ακόμα και από τους πολέμιους του αντάρτικου πόλης, δε θα πίστευε ποτέ ότι μέλη της ΣΠΦ θα έκρυβαν τον οπλισμό τους και θα έβαζαν και σταυρουδάκια με παναγίτσες για… να τα φυλάνε!
Η Αντιτρομοκρατική, όμως, πήρε αυτή την «ορφανή» υπόθεση και έστησε μ' αυτή μια σκευωρία, σε βάρος δύο ανθρώπων που τους είχε καταγεγραμμένους λόγω της σχέσης τους με τον Κ. Παπαδόπουλο. Σ' αυτό το άντρο της κρατικής καταστολής δεν υπάρχουν αναστολές ηθικού τύπου. Πρέπει, μάλιστα, να σημειωθεί πως όταν έστησαν αυτή τη σκευωρία ήταν ακόμα σε εξέλιξη στον Κορυδαλλό η τρομοδίκη με κατηγορούμενο και τον Κ. Παπαδόπουλο, τη θέση του οποίου ήθελαν να επιβαρύνουν. Δε φοβούνται να πάρουν τέτοια ρίσκα, αφού δε δίνουν λογαριασμό για τις σκευωρίες που στήνουν, ακόμα κι όταν αυτές καταρρέουν.
Εν προκειμένω, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ρο ρίσκο αυτής της τόσο χοντροκομμένης κατασκευής δεν τους δημιούργησε πρόβλημα μέχρι και την πρώτη δίκη, καθώς ο τότε συνήγορος της Ηριάννας δεν ανέδειξε το κραυγαλαίο γεγονός της εύρεσης των θρησκευτικών αντικειμένων μαζί με τα όπλα. Είναι απορίας άξιο, όμως είναι γεγονός!
Σχετικά με δήθεν βιολογικό υλικό της Ηριάννας και του Περικλή που βρέθηκε στα όπλα έχουμε να πούμε πολλά και θα το κάνουμε σε επόμενη φάση. Απ’ αφορμή την κατάθεση την Πέμπτη της αστυνομικής υποδιευθύντριας – βιολόγου της ΔΕΕ Αριστέας Μεθενίτη, περιοριζόμαστε σε μερικές επιγραμματικές επισημάνσεις.
♦ Το βιολογικό υλικό ενός κατηγορουμένου ταυτίζεται με το βιολογικό υλικό που βρέθηκε σε ένα πειστήριο μόνο στην περίπτωση που είναι μοναδικό στο πειστήριο και δεν είναι μείγμα και μόνο στην περίπτωση που και οι δεκαέξι γενετικοί τόποι και τα δύο αλληλόμορφα σε κάθε γενετικό τόπο ταυτίζονται.
♦ Στην περίπτωση της Ηριάννας δεν έχουμε ταύτιση των δεκαέξι γενετικών τόπων και στην περίπτωση του Περικλή είχαμε μείγμα δύο ή περισσότερων ατόμων. Οι σοβαροί επιστήμονες «φωνάζουν» ότι τα μείγματα βιολογικού υλικού δεν τα εξετάζουμε, αλλά τα πετάμε στα σκουπίδια.
Η μάρτυρας Μεθενίτη, βέβαια, δεν κατέθεσε ως επιστήμονας, αλλά ως αστυνομική υποδιευθύντρια που προσπαθεί να στηρίξει το κατηγορητήριο. Δυστυχώς γι' αυτήν και ευτυχώς για τα θύματα της σκευωρίας, αυτό δεν είναι δικός μας αυθαίρετος ισχυρισμός. Η αντεισαγγελέας Εφετών Αναστασία Μασούρα, μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης της μάρτυρα από τους συνηγόρους υπεράσπισης, ρώτησε την Μεθενίτη αν ο κ. Ραΐλης, πρώην αστυνομικός, που υπηρέτησε επίσης στη ΔΕΕ, έχει κάτι μαζί της. Την ρώτησε γιατί ο Ραΐλης συνέταξε μια τεχνική έκθεση, που η υπεράσπιση της Ηριάννας κατέθεσε στο δικαστήριο, και ήθελε μια απάντηση από τη Μεθενίτη πριν διαβάσει αποσπάσματα αυτής της έκθεσης. Ο διάλογος της εισαγγελέα με τη μάρτυρα ήταν έντονος και δεν μπορέσαμε να καταγράψουμε την απάντηση της τελευταίας στο ερώτημα. Η εισαγγελέας, πάντως, διάβασε το εξής απόσπασμα από την τεχνική έκθεση:
«Παρότι η Ηριάννα… είναι γυναίκα, η δόκτωρ Μεθενίτη Αριστέα προχωρεί και ταυτίζει το γενετικό τύπο της μ’ αυτόν της άγνωστης γυναίκας Α ως προς τα κοινά STR που προσδιορίστηκαν και προχωρεί ακόμη περισσότερο και δίνει και στατιστικό αποτέλεσμα στην συχνότητα εμφάνισης. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στη διαφοροποίηση των γενετικών στοιχείων των δύο γενετικών τόπων. Η Δρ. Μεθενίτη Αριστέα επιλέγοντας τους γενετικούς τόπους με κοινά στοιχεία, δηλ. τους επτά από τους δεκαέξι γενετικούς τόπους που έχουν εξεταστεί και από τα εννέα συνολικά που έχουν καταγράφει ως αξιόπιστα αποτελέσματα που έχουν παραχθεί από το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ όπου υπηρετεί, μεροληπτεί υπέρ της ενοχοποίησης της προς σύγκριση υπόπτου, και αυτό είναι απαράδεκτο και τουλάχιστον καταχρηστικό και δεν υπάρχει σε κανέναν Διεθνή Κανόνα και Πρακτική, που αντιθέτως επιβάλλει την αμεροληψία προς κάθε κατεύθυνση. Με την πρακτική της η Δρ. Μεθενίτη Αριστέα εισάγει μια καινούρια τακτική, πρωτόγνωρη στην Διεθνή Κοινότητα, να εξετάζουμε πολλούς γενετικούς τόπους π.χ. τριάντα, να παράγονται αποτελέσματα για μερικούς από αυτούς π.χ είκοσι πέντε, να επιλεγούμε αυτούς που είναι οι κοινοί π.χ. επτά, να κάνουμε την ταύτιση, να εξάγουμε το στατιστικό αποτέλεσμα, που έτσι και αλλιώς εγγυημένα θα είναι ένας πολύ μεγάλος αριθμός, και στην συνέχεια να χρησιμοποιούμε την στατιστική σαν συχνότητα εμφάνισης (ούτε καν την στατιστική των Likehood Ratios (LR)), για να ενοχοποιήσουμε κάθε ύποπτο που εμφανίζεται να έχει κοινά γενετικά χαρακτηριστικά σε κάποιους γενετικούς τόπους, αδιαφορώντας για τους όποιους αποκλεισμούς. Αυτό οδηγεί στην ενοχοποίηση πολλών ατόμων από έναν γενετικό τύπο, πράγμα αδύνατον, αδιανόητον. Αυτή η πρακτική είναι επικίνδυνη, κατακριτέα και απαράδεκτη και ξένη σε κάθε Διεθνή Κανόνα. Η πρακτική της αυτή ουσιαστικά τορπιλίζει την αξιοπιστία της ανάλυσης DNA στην δικανική της χρήση».
Αφού διάβασε το απόσπασμα, η εισαγγελέας ζήτησε από τη Μεθενίτη να το σχολιάσει, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Θέλω ν' ακούσω». Ακολούθησε ένας ακόμα έντονος διάλογος, με τη μια να μιλάει «πάνω» στην άλλη, τον οποίο δεν μπορούμε να αποδώσουμε με ακρίβεια. Γι' αυτό περιοριζόμαστε στην καταληκτική φράση της εισαγγελέα Μασούρα: «Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση που έχετε συνεργαστεί στην υπηρεσία και κατ’ ουσίαν σας μηδενίζει»!
KONTΡA
Τετάρτη 9 Μαΐου 2018
9 Μάη 1945 – Συντρίβεται ο αγκυλωτός του ναζισμού
«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».
Μπ.Μπρεχτ
Ήταν 9 Μάη 1945 όταν η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο.
Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.
Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.
Ήδη, μια μέρα πριν ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.
Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.
Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.
Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.
Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 507 νεκρούς. Κάθε μέρα 1.400 νεκρούς.
Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.
Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!
Η Ιστορία γράφτηκε:
Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Παρόντες, πρωτομάρτυρες και πρωταγωνιστές αυτού του αγώνα ήταν οι κομμουνιστές. Παντού. Και στην Ελλάδα.
Είναι εδώ, στην πατρίδα μας, που η 9η Μάιου:
Είναι μια Μέρα που περνάει μέσα από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
Είναι η Μέρα που η Κοκκινιά και η Καλογρέζα, η Βιάννος και ο Χορτιάτης γίνονται ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
Είναι η Μέρα που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήνουν χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
Είναι η Μέρα που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνονται τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς, γίνονται κραυγή στα χέρια του Πικάσο και του Φαρσακίδη.
Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.
Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.
Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.
Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:
Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.
Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι – θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση:
Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν οι «Καιάδες»: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.
Η 9η Μάη 1945 είναι το φωτεινό ορόσημο μιας Ιστορίας που γράφεται κάθε μέρα. Που γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» υποχωρήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις» και «επαναδιαπραγματεύσεις» με όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.
Η 9η Μάη μεταφέρει το – παρά ποτέ – επίκαιρο μήνυμα:
«Ο Φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, καινούριο κάτι τάχα να μας φέρει/ τι κρύβει μες στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι/
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα/ οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν, μα όχι και το μίσος του για σένα/
Ο Φασισμός δεν έρχεται από μέρος που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι/ το κουρασμένο βήμα του το ξέρω και την περίσσια νιότη μας την ξέρει.
Μα πάλι θε’ ν’ απλώσει σαν χολέρα, πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα, αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου/
Τον Φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον! Δε θα πεθάνει μόνος· τσάκισέ τον»! (Φώντας Λάδης)
ημεροδρόμος
Τρίτη 8 Μαΐου 2018
Τι «τρέχει» με την Εθνοφυλακή;
Eνα επιπλέον στοιχείο στην έρευνα - αποκάλυψη του Tvxs.gr για την υπόγεια διασύνδεση της Εθνοφυλακής με τη Χρυσή Αυγή και την ακροδεξιά προσέθεσε δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών που υπενθυμίζει ότι ο αποκαλούμενος ως "πιο διάσημος εθνοφύλακας της χώρας" Π. Μπαντέμης είναι πρώην πυρηνάρχης της Χ.Α., καταδικασμένος για ρατσιστική επίθεση και γνωστός οπαδός του "εθνικοσοσιαλισμού".
Οι αποκαλύψεις του Tvxs.gr για τη στελέχωση της Εθνοφυλακής επιβεβαιώθηκαν από εξελίξεις και αντιδράσεις. Ταυτόχρονα, γνωστά στελέχη της Χρυσής Αυγής - εθνοφύλακες σε πόλη της Βόρειας Ελλάδας, φέρεται να συγκάλεσαν συνάντηση των εφέδρων ερήμην του στρατιωτικού διοικητή με αντικείμενο την "επιπλέον εκπαίδευση", εφόσον η υπάρχουσα "δεν τους καλύπτει".
Εκτός από τα δείγματα αυτονόμησης φασιστικών πυρήνων συνεχίζεται και η δράση των "Λεσχών Εφέδρων" και άλλων επίδοξων "ράμπο", που διοργάνωσαν πρόσφατα πανελλαδική άσκηση, υποκρύπτουν μια άτυπη μορφή "πολιτοφυλακής" και ξυπνάνε "μαύρες μνήμες".
Στη στρατιωτική ηγεσία φαίνεται πως υπάρχει προβληματισμός και περίσκεψη ενώ σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας προκύπτει ψύχραιμη αντιμετώπιση μέχρι στιγμής. Σύμφωνα με πληροφορίες όμως του Tvxs.gr, αναμένονται εξελίξεις, ίσως και σιωπηρές προκειμένου να μην διαταραχθεί η ηρεμία του στρατεύματος σε μια κρίσιμη συγκυρία.
Η κατάσταση άλλωστε οικοδομήθηκε χρόνια πριν: Αυτό που αναζητά απαντήσεις είναι πώς ένα βοηθητικό σώμα που στελέχωναν οι μέσοι κληρωτοί πολίτες, ξαφνικά μετά το 2012 επανδρώνεται στην πλειοψηφία του από χρυσαυγίτες και άλλους ακροδεξιούς, τους οποίους οπλίζει η δημοκρατία αλλά ομολογούν ότι είναι εχθροί της...
πηγή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)