Τι περιμένουμε;

 

Η κατάσταση στην Ελλάδα έχει φτάσει σε ένα οριακό και κρίσιμο σημείο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η πρώτη φορά με τον πατέρα του σημερινού ήταν την περίοδο 1990-1993. Σε αντίθεση με τον γιο εκείνος μάλιστα είχε βγει με 47% και με πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή στις εκλογές.

Είχε επίσης βγει σε μια περίοδο κατάρρευσης των μετασταλινικών ανατολικοευρωπαϊκών καθεστώτων και απόλυτης ιδεολογικής ηγεμονίας του καπιταλισμού ως το σημείο να αντιμετωπίζεται η ύπαρξη αυτού του αρπακτικού εκμεταλλευτικού συστήματος σαν το τέλος της ιστορίας.Επίσης σε αντίθεση με τον γιο ο πατέρας ήταν πολύ πιο ικανός πολιτικός που δεν φοβόταν τις αντιπαραθέσεις με τους ιδεολογικούς αντιπάλους του και τις εχθρικές συνεντεύξεις με δημοσιογράφους που δεν έλεγχε.

Κι όμως τότε και κόντρα στο παγκόσμιο ρεύμα αυτός ο λαός μπόρεσε να γκρεμίσει όλα τα νεοφιλελεύθερα σχέδια του πατέρα Μητσοτάκη με ένα διαρκές κινηματικό σφυροκόπημα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς.

Ο σημερινός Μητσοτάκης συγκριτικά με τον πατέρα του είναι ένα πολιτικό τίποτα. Δεν έχει τολμήσει να εμφανιστεί σε ένα debate, ούτε καν σε μια συνέντευξη με έναν δημοσιογράφο που δεν ελέγχει. Βγήκε με ένα εκλογικό ποσοστό που πριν την περίοδο των μνημονίων προοριζόταν για την αντιπολίτευση και με εκλογές που είχαν πολύ μικρότερη συμμετοχή.

Επίσης βγήκε σε μια εποχή που η ιδεολογική ηγεμονία του καπιταλισμού έχει καταπέσει καθώς αυτό το σύστημα έχει από το 1990 πνίγει στις κρίσεις, τα χρέη, τις ανισότητες και τις αντιφάσεις του και ακόμη χειρότερα έφερε τον οικολογικό όλεθρο με το όνομα κλιματική αλλαγή.

Κι όμως ένα πολιτικό τίποτα που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή λόγω του πατέρα του και βγήκε αυτοδύναμος πρωθυπουργός με το μικρότερο ποσοστό της μεταπολίτευσης εξαιτίας της τυφλής υποστήριξης από μαφιόζους καναλάρχες και το υπόλοιπο οικονομικό κατεστημένο που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία και στα μνημόνια, φαίνεται ακόμη να απολαμβάνει πολιτική στήριξη στον πληθυσμό και να περνάει αντιδραστικά μέτρα που ούτε ο πατέρας του είχε διανοηθεί να περάσει.

Δεν θα αναρωτηθώ εδώ γιατί αυτό έχει συμβεί, γιατί δηλαδή φτάσαμε σε αυτή την κατάντια, ένα πολιτικό τίποτα, φρικτό δημιούργημα του κατεστημένου πολιτικού σωλήνα, μαζί με μια δράκα μαφιόζων καναλαρχών να επιβάλλουν τα χειρότερα με την ελάχιστη δυνατή αντίσταση.

Σε άλλα κείμενα έχω αναφερθεί για την ήττα των κινημάτων του 2010-2012, για το κύμα αποπολιτικοποίησης που ήρθε όταν το Όχι ενός δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε Ναι, για τον ρόλο μιας ψοφοδεής αντιπολίτευσης που ως κυβέρνηση είχε βγει με την υπόσχεση να καταργήσει τα μνημόνια και τελικά έφερε καινούργια κλπ κλπ Εδώ το θέμα δεν είναι τόσο η εξήγηση γιατί φτάσαμε σε αυτό τον πάτο, όσο η έκφραση της οργής που αποζητά να πολεμήσει και να αλλάξει μια άθλια κατάσταση.

Είναι η οργή που δεν ενδιαφέρεται τώρα για περίπλοκες και σύνθετες αναλύσεις που εξηγούν και αιτιολογούν την σημερινή αθλιότητα αλλά μέσα στον υποκειμενισμό, την αθωότητα και την γνησιότητα της θέτει το μόνο ερώτημα που έχει για αυτήν σημασία.

Τι περιμένουμε;

Είμαστε στον τέταρτο μήνα σε ένα lockdown που τυπικά είναι χειρότερο από αυτό της άνοιξης, με υποχρεωτική χρήση της μάσκας ακόμη κι όταν περπατάμε μόνοι, με απαγορεύσεις της κυκλοφορίας από τις 9 το βράδυ και τώρα πλέον από τις 6 το απόγευμα τα σαββατοκύριακα, με πρόστιμα που είναι διπλάσια της άνοιξης κι ακόμη έχουμε παπαγάλους της κυβέρνησης να μας απειλούν με χειρότερο lockdown λες και όλο αυτό το διάστημα είμαστε ελεύθεροι. Έχουμε σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ συνεχών περιορισμών της ανθρώπινης κίνησης, όντας η μόνη χώρα στον κόσμο που για τέσσερις συνεχόμενους μήνες δεν μπορείς να βγεις έξω από το σπίτι σου χωρίς να ειδοποιήσεις το κράτος και ταυτόχρονα είμαστε η μόνη χώρα αυτού του μεγέθους που παρά το lockdown διαρκείας δεν έχει καταφέρει να έχει μια μέρα χωρίς διψήφιο αριθμό νεκρών.

Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που άνοιξε το εμπόριο της και τα σχολεία της ενώ ταυτόχρονα επέβαλλε ακόμη στον πληθυσμό της να στέλνει ειδοποιητικά sms προς το κράτος για τις πιο απλές και απαραίτητες μετακινήσεις του. Και βέβαια σε αυτές τις συνθήκες είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που παρά τους πολύμηνους ασφυκτικούς περιορισμούς και απαγορεύσεις, η πανδημία είναι έτοιμη πάλι να φύγει εκτός ελέγχου. Ως τώρα έχουμε δει χώρες να επιβάλουν σκληρά αλλά και σχετικά σύντομα lockdowns μαζί με μαζικά τεστ ιχνηλάτησης που περιόρισαν δραστικά την πανδημία όπως έγινε σε Κίνα και Νέα Ζηλανδία και άλλες να είναι σχετικά αδιάφορες και να αφήνουν τις τοπικές αρχές να παίρνουν τις πρωτοβουλίες όπως έγινε σε ΗΠΑ και Βραζιλία. Είδαμε επίσης την εγκληματική ανευθυνότητα των ευρωπαϊκών κρατών που θυσίασαν τον κόσμο τους και τις θυσίες του για τα μειωμένα κέρδη της τουριστικής βιομηχανίας, ανοίγοντας τον καλοκαιρινό τουρισμό τους σαν να μην υπήρχε η πανδημία.

Πουθενά αλλού όμως δεν είδαμε το συνδυασμό της εγκληματικής ανευθυνότητας των ευρωπαϊκών κρατών με ένα ιδιότυπο χουντικό lockdown διαρκείας το οποίο αποδεδειγμένα δεν νίκησε την πανδημία αλλά στην καλύτερη περίπτωση την άφησε να σέρνεται επ'αόριστο, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να ξαναφουντώσει.

Τι περιμένουμε;

Η πανδημία ανέδειξε δραματικά την σημασία των δημοσίων συστημάτων υγείας και τις ανεπάρκειες που είχαν αυτά μετά από δεκαετίες αχαλίνωτου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Επίσης ανέδειξε την σημασία της αναγκαίας κοινωνικά εργασίας αυτής δηλαδή που ικανοποιεί τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες σε αντίθεση με την παρασιτική αλλά και καλοπληρωμένη εργασία που μόνο διαιωνίζει και επεκτείνει τις εκμεταλλευτικές και φετιχοποιημένες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.Κι όμως εδώ είδαμε αντί να ενισχύεται το δημόσιο σύστημα υγείας να ενισχύεται το ιδιωτικό, οι γιατροί του δημοσίου να διώκονται για την πολιτική τους δράση και οι εργάτες που είναι οι πιο απαραίτητοι για την παραγωγή και μεταφορά των πιο βασικών προϊόντων να χάνουν εργατικά δικαιώματα που δεν είχαν χαθεί ούτε μετά την λαίλαπα των μνημονίων.

Εδώ οι ήρωες της πανδημίας ανακηρύχθηκαν οι μπάτσοι και όχι το ιατρικό προσωπικό γιατί εδώ χρησιμοποιήθηκε η πανδημία για να γίνει επίδειξη του αστυνομικού κράτους που θέλει να χτίσει αυτή η απίστευτη κυβέρνηση η οποία όπως και οι κλασικές χούντες έχει φτιάξει ένα υπερτροφικό υπουργείο δημόσιας τάξης το οποίο έχει αναλάβει από τις φυλακές και τις σχολές μέχρι την φύλαξη των συνόρων και την διαχείριση της ίδιας της πανδημίας.

Όπως και σε άλλες χώρες που ρέπουν προς τον απολυταρχισμό, η πανδημία χρησιμοποιήθηκε για περιστολή βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων και για επίδειξη κρατικού τσαμπουκά. Όμως σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα η πανδημία δεν χρησιμοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό για να περάσουν νομοσχέδια που ποινικοποιούν τις διαδηλώσεις και για να τσακιστούν συγκεντρώσεις που είχαν επετειακό χαρακτήρα όπως έγινε εδώ στις 17 Νοέμβρη και στις 6 Δεκέμβρη. Ούτε στην Πολωνία ούτε στην Λευκορωσία ούτε ακόμη στην Ρωσία του Πούτιν έγιναν τα κρατικά αίσχη που έγιναν εδώ εκείνες τις μέρες με τις αστυνομικές δυνάμεις να είναι περισσότερες από αυτές των διαδηλωτών και με τις συνεχόμενες και απρόκλητες επιθέσεις τους σε κόσμο που τηρούσε υποδειγματικά τα μέτρα προστασίας.

Τι περιμένουμε;

Η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες διέθετε μια ρατσιστική αστυνομία αλλά και ρατσιστικά ΜΜΕ που ανέδειξαν την Χρυσή Αυγή όταν το σύστημα τους ήταν σε βαθιά κρίση. Ποτέ αυτή η χώρα δεν ήταν ιδιαίτερα φιλόξενη προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Όμως φτάσαμε στον πάτο όταν μετανάστες και πρόσφυγες που δεν ήθελαν καν να μείνουν στην Ελλάδα αλλά ήθελαν μόνο να περάσουν από εδώ και να πάνε σε άλλες χώρες, πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν χωρίς καν το κράτος να αναλαμβάνει την ευθύνη των δολοφονιών του. Οι υπόλοιποι κλείστηκαν σε κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου δεν τους επιτράπηκε ούτε να κάνουν απεργία πείνας για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες. Ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια που δεν γνωρίζουμε την έκταση τους.

Κατειλημμένοι και αυτοοργανωμένοι χώροι, κύτταρα πολιτικής δράσης και πολιτισμού σαρώθηκαν με μανία και βαφτίστηκαν θερμοκήπια τρομοκρατίας. Η κρατική μανία καταστολής έφτασε στο σημείο να εισβάλει με ΜΑΤ σε σπίτια δεξιών σκηνοθετών και να τους ξυλοφορτώνει μαζί με τα παιδιά τους.

Η ίδια η νεολαία στοχοποιήθηκε στο σύνολο της και δέχθηκε την αστυνομική βαναυσότητα μόνο και μόνο γιατί καθόταν σε πλατείες, από την ίδια κυβέρνηση που θα έφερνε λίγο αργότερα μαζικά και χωρίς τεστ τους τουρίστες το καλοκαίρι.Τα ΜΜΕ είναι ελεγχόμενα σε βαθμό που δεν έχει ξαναυπάρξει στην μεταπολίτευση, πληρωμένα από το ίδιο κράτος που έχει αρνηθεί οικονομική βοήθεια στους μακροχρόνια ανέργους.

Το ίδιο το κράτος έχει δημιουργήσει τόσα και τέτοια νέα αστυνομικά σώματα που έχουμε χάσει τον λογαριασμό, με διορισμούς από την πίσω πόρτα και στοχεύοντας πάντα τις κοινωνικές αντιστάσεις. Για τα μεγάλα κεφάλια η κατάσταση είναι η ακριβώς αντίθετη. Εισαγγελείς που ερευνούσαν διεθνή σκάνδαλα όπως αυτό της Νοβάρτις διώκονται οι ίδιοι και υποθέσεις όπως αυτής της Noor 1 με τους τόνους ηρωίνης να μένουν χωρίς πλήρη διαλεύκανση και τους λιμενικούς που την ανακάλυψαν σε δυσμενή μετάθεση.Χρέη μεγαλοοφειλετών είναι έτοιμα να παραγραφούν την στιγμή που η πρώτη κατοικία δίνεται στις τράπεζες που μας χρεοκόπησαν.

Τι περιμένουμε;

Αυτή η χώρα έχει ένα μεροληπτικό, ρατσιστικό και ταξικό σύστημα δικαιοσύνης που προστατεύει τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητα του στους πιο αδύναμους και κατατρεγμένους.

Έστω κι έτσι όμως, εδώ δεν είχαμε ποτέ την παράδοση του αμερικανικού σωφρονιστικού συστήματος που βασίζεται στον μαζικό εγκλεισμό των παραβατικών φτωχών και σε εξοντωτικές ποινές φυλάκισης για κακουργηματικές πράξεις που ποτέ δεν αναστέλλονται. Μιλάμε άλλωστε για την χώρα που ένας κατά συρροή δολοφόνος βιαστής όπως ο Παπαχρόνης είναι ελεύθερος και το ίδιο ισχύει και για έναν σατανιστή που έκαιγε κόσμο όπως ο Κατσούλας. Επίσης εδώ δεν είχαμε ποτέ νεκρό απεργό πείνας. Το σύστημα όσο σκληρό και άδικο κι αν ήταν είχε τα όρια του και έδειχνε να ενδιαφέρεται να μην έχει νεκρούς κρατούμενους.Και αυτό άλλαξε με αυτή την κυβέρνηση. Η πανδημία έκανε τις συνθήκες στις φυλακές ακόμη χειρότερες και οδήγησε στον θάνατο κρατούμενους που πέθαναν από εγκληματική κρατική αμέλεια. Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Ένας πολιτικός κρατούμενος που είχε παραδοθεί μόνος του και ο οποίος όταν είχε πάρει τα τελευταία χρόνια κάποιες άδειες ήταν υποδειγματικός στην τήρηση τους, βρίσκεται στην πιθανή θέση να είναι ο πρώτος νεκρός απεργός πείνας.

Μιλάμε για τον Κουφοντίνα που διεκδικεί το αυτονόητο δικαίωμα του να είναι στην φυλακή που τον είχαν προορίσει από την αρχή της κάθειρξης. Δεν τους έφτασε που του έκοψαν τις άδειες, τώρα θέλουν να δολοφονήσουν έναν πολιτικό κρατούμενο που είναι ήδη 19 χρόνια στην φυλακή και ο οποίος απλά διεκδικεί τα αυτονόητα δικαιώματα του.

Η υπόθεση έχει διεθνοποιηθεί και έχει εμπνεύσει ένα ντόπιο και διεθνές κίνημα αλληλεγγύης το οποίο φυσικά έχει θαφτεί ή συκοφαντηθεί από τα διαπλεκόμενα κανάλια των μαφιόζων. Στην Ελλάδα αυτό το κίνημα δέχεται την πιο σκληρή καταστολή και δεν αναγνωρίζεται καν το δικαίωμα στην συγκέντρωση για έναν πολιτικό κρατούμενο που κάνει απεργία πείνας όπως συμβαίνει δηλαδή και στην γειτονική Τουρκία του Ερντογάν. Το θέμα παραμένει να αποτρέψουμε με κάθε τρόπο τον πρώτο θάνατο απεργού πείνας.

Τι περιμένουμε;

Αυτή η χώρα έχει μύρια κακά αλλά έχει κι ένα πολύ καλό που αυτή η κυβέρνηση των εξουσιομανών φιλοχρήματων δολοφόνων θέλει να ξεριζώσει.

Για ιστορικούς λόγους που ανάγονται στο μεγάλο παγκόσμιο φοιτητικό κίνημα του 1968 και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 που πνίγηκε στο αίμα, αυτή η χώρα διαθέτει ακόμη ανοιχτά και δημόσια δωρεάν πανεπιστήμια. Τι σημαίνει αυτό; Ότι θεωρητικά και πρακτικά ο κάθε πολίτης μπορεί να επισκεφτεί τα πανεπιστήμια της χώρας χωρίς έλεγχο, ακόμη και να παρακολουθήσει αν θέλει τις δημόσιες πανεπιστημιακές διαλέξεις.

Με αυτό τον τρόπο τα πανεπιστήμια ήταν έμπρακτα χώροι γνώσης, προσβάσιμοι στον καθένα.Επίσης τα πανεπιστήμια εδώ και δεκαετίες ήταν χώροι συζήτησης και πολιτικής ζύμωσης που αντιμετώπιζαν τους φοιτητές τους ως υπεύθυνους ενήλικους πολίτες που δεν χρειάζονται καταναγκασμούς όπως οι απουσίες και κατασταλτικά σώματα για να πειθαρχήσουν. Οι φοιτητές είχαν το δικαίωμα στην αυτοοργάνωση και στην λήψη αποφάσεων μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας όπως αυτές των γενικών συνελεύσεων.

Από αυτά τα ανοιχτά δημόσια Πανεπιστήμια με την πλούσια δράση αγώνων που πολλές φορές συνδέονταν με την υπόλοιπη κοινωνία, βγήκαν στρατιές επιστημόνων, περιζήτητων στις άλλες χώρες για τις δεξιότητες και τις γνώσεις τους.

Αυτές οι κατακτήσεις που ήρθαν με το αίμα των φοιτητών της δεκαετίας του 70 είχαν περιφρουρηθεί με διαδοχικούς φοιτητικούς αγώνες κάθε φορά που η εξουσία ήθελε να τις αμφισβητήσει.

Καμία όμως μεταπολιτευτική κυβέρνηση δεν τόλμησε έστω να διανοηθεί να περάσει αυτά που θέλει να περάσει η σημερινή κυβέρνηση. Μια παράδοση δεκαετιών ανοιχτών δημοσίων πανεπιστημίων απειλείται να αντικατασταθεί με την δυστοπία κλειστών επιτηρούμενων και αστυνομοκρατούμενων πανεπιστημίων όπου η ίδια η πολιτική δράση και η αυτοοργάνωση των φοιτητών θα είναι ποινικό αδίκημα. Με μπροστάρη έναν πρωθυπουργό που δεν έχει γνωρίσει ποτέ του τι είναι ένα ανοιχτό δημόσιο πανεπιστήμιο κι έχει ως πρότυπο του τα αμερικανικά πανεπιστήμια που έχει φοιτήσει και τα οποία έχουν φορτώσει την αμερικανική νεολαία με ένα απίστευτο φοιτητικό χρέος που αγγίζει πλέον τα δύο τρισεκατομμύρια δολάρια, τούτη η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει μια αντιδραστική μεταρρύθμιση που θα την ζήλευε και η χούντα των συνταγματαρχών.

Συμμάχους του έχει τα μαφιόζικα κανάλια τα οποία εδώ και χρόνια μεθοδικά και συκοφαντικά έχουν στοχοποιήσει τα δημόσια ανοιχτά πανεπιστήμια ως χώρους ανομίας.

Κι από δίπλα η κυβερνητική φοιτητική παράταξη που υπήρξε αποδεδειγμένα η παράταξη της ανομίας και της ρεμούλας, η παράταξη που εκμεταλλεύτηκε τον ανοιχτό δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων για να στήσει μηχανισμούς που έπαιρναν τα λεφτά των φοιτητών, έφερνε τραμπούκους σε συνελεύσεις, προωθούσε το ρουσφέτι και τις υπόγειες συνεννοήσεις με δεξιούς καθηγητές, εξαγόραζε ψήφους υποκαθιστώντας λειτουργίες του πανεπιστημίου, η παράταξη που προωθούσε τον πολιτιστικό βούρκο με τα πάρτυ της και είχε αναγάγει την αρπακτή και τον παρτακισμό σε υπέρτατες αξίες της, η ΔΑΠ ΝΔΦΚ, το ζιζάνιο που πάντα ξεφύτρωνε για να πνίξει το άνθος της συλλογικής δράσης και συνειδητοποίησης.Αυτή η παράταξη δείχνει τώρα τι ήταν πραγματικά όλα αυτά τα χρόνια που δεν τολμούσε να αμφισβητήσει τον δημόσιο ανοιχτό πανεπιστήμιο.

Μια παράταξη χαφιέδων και ρουφιάνων της αστυνομίας η οποία τα παίζει όλα για όλα ώστε τα πανεπιστήμια να γίνουν η δυστοπία που πάντα ήθελαν. Το ξέρουν πολύ καλά ότι αν χάσουν αυτή την μάχη θα τελειώσουν οριστικά από τα πανεπιστήμια. Θα είναι για πάντα στιγματισμένοι ως αυτοί που ήθελαν να κλείσουν τα πανεπιστήμια από την κοινωνία με τους μπάτσους μέσα να αλωνίζουν και να ελέγχουν τον κόσμο με φεης κοντρόλς και κάμερες. Γι'αυτό δίνουν τα ρέστα τους με τρομολαγνικά σποτάκια και αντιμετωπίζουν τον κόσμο που κατεβαίνει στις διαδηλώσεις σαν εξωφοιτητικούς που δεν έχουν σχέση με το πανεπιστήμιο.Ξέρουμε επίσης πολύ καλά ότι αν χάσουμε αυτή την μάχη οι συνέπειες θα είναι ολέθριες.

Θα χαθεί το μόνο καλό σε αυτή την χώρα που έχει παράδοση δεκαετιών και είναι ποτισμένο με λαϊκό αίμα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό είναι η μάχη που κρίνει σε τεράστιο βαθμό τον χαρακτήρα της ίδιας της κοινωνίας, την ίδια την ικανότητα της να δίνει συλλογικές μάχες.

Έχουμε υποστεί πολλές ήττες σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Όλες είναι λίγο ή πολύ αναστρέψιμες. Αυτή η ήττα όμως ακριβώς επειδή επικάθεται σε τόσες άλλες ήττες απειλεί να είναι η πιο οριστική και μόνιμη και γι'αυτό πρέπει να τα δώσουμε όλα για να μην συμβεί.Αντίστροφα η νίκη σε αυτό τον αγώνα ανοίγει τον δρόμο να ξαναανοιξουμε όλες τις μάχες στις οποίες έχουμε ηττηθεί. Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν συνεπώς το διακύβευμα. Εδώ δεν χωρούν ηττοπάθειες.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η αδίστακτη κυβέρνηση επιλέγει να φέρει αυτή την δυστοπία σε εποχή πανδημίας, με τα πανεπιστήμια κλειστά για ένα χρόνο και σε περίοδο εξεταστικής. Δεν της αρκούσε να φέρει το πιο εμετικό νομοσχέδιο, έπρεπε να το φέρει με τον πιο εμετικό τρόπο.Όλο αυτό τον καιρό έχει αντιμετωπίσει τους ενηλίκους φοιτητές με προσβλητικό τρόπο, πιο κάτω και από παιδιά του δημοτικού τα οποία έχει εμπιστευθεί πολύ περισσότερο στο άνοιγμα των εκπαιδευτικών χώρων τους.Όλο αυτό τον καιρό δεν άνοιξε έστω μια μέρα τα πανεπιστήμια ακριβώς γιατί τρέμει τις αντιδράσεις των φοιτητών κι έχει προχωρήσει σε αβαντάρισμα των ιδιωτικών κολλεγίων σε σημείο που έχει εξοργίσει ακόμη και παλιούς δαπίτες. Όλο αυτό τον καιρό ενδιαφέρεται μόνο να ξεφορτωθεί όσους περισσότερους φοιτητές γίνεται και δεν της καίγεται καρφί για το όργιο αντιγράφων που γίνεται με τις εξετάσεις εξ αποστάσεως ενώ παράλληλα φροντίζει να πετσοκόψει τις δαπάνες για την παιδεία και να περιορίσει δραστικά τον αριθμό των εισακτέων.

Τούτη η μάχη είναι λοιπόν η πιο κομβική και αφορά όλη την κοινωνία σε πάρα πολλά επίπεδα. Ή θα είναι το εφαλτήριο που θα φέρει νέους και ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες ή θα είναι η ταφόπλακα όλων των κινημάτων που πασχίζουν αυτά τα χρόνια να μείνουν ζωντανά.Ακριβώς γιατί αυτή η μάχη είναι τόσο κρίσιμη βλέπουμε διαδηλώσεις χιλιάδων σε εποχή πανδημίας και αστυνομικών περιορισμών. Εδώ δεν χώρα κανένας εφησυχασμός και καμιά αναβλητικότητα.

Πρωτοπόροι οι φοιτητές στο Φυσικό Θεσσαλονίκης που έκαναν το επόμενο βήμα και κατέλαβαν την σχολή τους με γενική συνέλευση. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι άλλοι φοιτητές.Για τους υπόλοιπους που υπήρξαμε φοιτητές (και είμαστε πάρα πολλοί) αλλά ακόμη κι αυτοί που ποτέ δεν ήταν, το ελάχιστο που έχουμε να κάνουμε είναι να κατέβουμε στους δρόμους μαζικά και με όλες τις προφυλάξεις για την αποτροπή της διάδοσης του ιού, την μέρα που ψηφίζουν το δυστοπικό έκτρωμα, Τετάρτη 10 Φλεβάρη 2021.

Τι περιμένουμε;

ΥΓ Το κείμενο απευθύνεται σε όλο τον κόσμο που έχει κατέβει στην ζωή του έστω σε μια διαδήλωση δίκαιης αντίστασης. Περισσότερο απευθύνεται στον κόσμο που ήταν στους δρόμους στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 αλλά και στις πλατείες και στην κατάληψη της πλατείας Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Αυτό τον κόσμο που πήρε τότε μια γερή δόση άμεσης δημοκρατίας και αυτοοργάνωσης για να συκοφαντηθεί τώρα όψιμα από το πολιτικό τίποτα που έχουμε για πρωθυπουργό σαν το αντίστοιχο των φασιστών του Τραμπ που μπούκαραν με την αρωγή της αμερικανικής αστυνομίας στο Καπιτώλιο στις 6 Γενάρη αυτού του χρόνου. Το κείμενο επίσης απευθύνεται στους νέους που δεν έχουν προλάβει να κάνουν τους δικούς τους αγώνες και για τους οποίους αυτή η κυβέρνηση προορίζει μια φρίκη που εμείς οι παλιότεροι δεν είχαμε να αντιπαλέψουμε ακόμη και στα πιο μαύρα χρόνια των μνημονίων. Μετά από τόσα χρόνια με οπισθοδρομήσεις και ήττες είναι φυσιολογικό να κυριαρχεί ο κυνισμός, η απογοήτευση και η παραίτηση. Έρχονται όμως κάποιες στιγμές που η ανόθευτη οργή όπως αυτή που ξεπηδά αυθόρμητα μπροστά στο αλαζονικό θράσος μιας αδίστακτης εξουσίας, μπορεί να τα ανατρέψει όλα. Σύμμαχος μας όλος ο πλανήτης που εξεγείρεται και αντιστέκεται μέσα στις δύσκολες συνθήκες μιας πανδημίας.


πηγη: Blackbatmarx https://athens.indymedia.org/post/1610225/

Μεγάλη πορεία στα Ιωαννινα ενάντια στα πρόστιμα και τις απαγορεύσεις

 

Το Σάββατο 6 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε στα Γιάννινα πορεία ενάντια στα πρόστιμα και τις απαγορεύσεις με τη συμμετοχή περίπου 300 ατόμων από δυνάμεις της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Η πορεία ξεκίνησε από την Περιφέρεια Ηπείρου και πέρασε μέσα από τους κεντρικούς δρόμους του εμπορικού κέντρου. Η παρουσία των μπάτσων ήταν εξαιρετικά διακριτική, των ασφαλιτών όχι τόσο. Η «Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στην κοινωνική συναίνεση» συμμετείχε με δικό της κάλεσμα και μπλοκ που συσπείρωσε περίπου 80 άτομα με πανό που έγραφε «Οι απαγορεύσεις μας αρρωσταίνουν, τα πρόστιμα μας εξοργίζουν». Το μπλοκ είχε παλμό και εκτός από τα γνωστά συνθήματα (αντιμπατσικά, αντικρατικά, αντικαπιταλιστικά, αλληλεγγύης στις μετανάστριες) ακούστηκαν και τα παρακάτω παλιά ή στιγμιαίας έμπνευσης:

• Ψηφίζουν κάθε μέρα καινούριους τρομονόμους, γεμίσαμε με κάμερες, ρουφιάνους, αστυνόμους
• Βάλαν τις ζωές μας σε έξι κωδικούς, βαρέθηκα να βλέπω αστυνομικούς - Είμαστε στοιχεία αντικοινωνικά, κρατάμε αποστάσεις από τ’ αφεντικά
• Σταμάτα να φοβάσαι και να παρακαλάς, θυμήσου οι δρόμοι ανήκουνε σ’ εμάς
• Δεν αντέχω άλλο αντισηπτικό, θέλω ν’ αγκαλιάσω μπροστά μου όποιον βρω
• Όλη αυτή η μούγκα μας φέρνει αηδία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία

Και αλληλεγγύης στον Δημήτρη Κουφοντίνα

• Όταν οι αντάρτες θα μπούνε στην Αθήνα, το Σύνταγμα θα λέγεται πλατεία Κουφοντίνα
• Οι εξεγέρσεις γίνονται και μες στην καραντίνα, αλληλεγγύη στον Μήτσο Κουφοντίνα

Ακολουθεί το κείμενο του καλέσματος που μοιράστηκε στη διάρκεια της πορείας:

ΟΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ-ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

Από την περασμένη άνοιξη το κράτος επιλέγει να επιβάλει μέτρα καταστολής για την αντιμετώπιση αυτού που ο ΠΟΥ όρισε ως «παγκόσμια υγειονομική κρίση-πανδημία covid-19». Ως αιχμή αυτού του κατασταλτικού μηχανισμού έχουν αναδειχτεί τα διοικητικά πρόστιμα τα οποία επιβάλλονται στις περιπτώσεις που δεν συμμορφωνόμαστε με πολύ συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς: αν δεν φοράμε μάσκα ακόμη κι αν περπατάμε μόνες μας στο δρόμο, αν δεν έχουμε στείλει μήνυμα ή έχουμε χαρτάκι που να γράφει πού πηγαίνουμε και γιατί, αν ο λόγος που βγαίνουμε είναι πέρα απ’ τον αριθμό 6, αν κυκλοφορούμε μετά τις 9 το βράδυ. Ακόμη πιο στοχευμένα, το μέτρο χρησιμοποιείται ως επιπλέον μέσο καταστολής των συλλογικών αγώνων και της δυνατότητας διαμαρτυρίας.

Στα Ιωάννινα στις 17 Νοέμβρη και στην απεργιακή κινητοποίηση στις 26 Νοέμβρη οι δρόμοι καταλήφθηκαν από αστυνομικές δυνάμεις με σκοπό την αποτροπή των διαδηλώσεων. Στις 17 Νοέμβρη, όπως και στην υπόλοιπη επικράτεια κατ’ εντολή του αρχηγού της αστυνομίας, ο χώρος προσυγκέντρωσης ήταν αποκλεισμένος από νωρίς. Υπήρξαν δεκάδες προσαχθέντες, διαδηλωτές και μη, που στοιβάχτηκαν σε κλούβες και κρατητήρια, ενώ κάποια σημεία προσυγκέντρωσης μετατράπηκαν σε πεδία μάχης με τραυματισμούς και συλλήψεις, όπως χαρακτηριστικά συνέβη στη Δόμπολη. Το ίδιο σκηνικό στήθηκε την ημέρα της πανελλαδικής απεργίας στις 26 Νοέμβρη: αποκλεισμός του Εργατικού Κέντρου για να αποτραπεί η πορεία, που τελικά πραγματοποιήθηκε από άλλο σημείο. Ακολούθησε καταδίωξη στα στενά της πόλης που κατέληξε στον τραυματισμό και τη σύλληψη με ανυπόστατες κατηγορίες δύο μελών του σωματείου Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Διανομέων Ιωαννίνων (ΣΒΕΔΙ). Δεκάδες πρόστιμα, διπλά και τριπλά, επιβλήθηκαν και τις δύο ημέρες. Στους συλληφθέντες του ΣΒΕΔΙ τα πρόστιμα κόπηκαν εκ των υστέρων και ενημερώθηκαν για την ύπαρξή τους όταν αυτά βεβαιώθηκαν στην εφορία, στερώντας τους ακόμη και τη δυνατότητα ένστασης, καθώς η προθεσμία είχε παρέλθει. Σε κινητοποιήσεις άλλων πόλεων επιβλήθηκαν πρόστιμα ετεροχρονισμένα, σε άτομα που τα στοιχεία τους αντλήθηκαν από τους φακέλους της ασφάλειας και για τα οποία ενημερώθηκαν τηλεφωνικά.

Το μέτρο του προστίμου δεν είναι καινούριο. Επιβάλλεται εδώ και χρόνια στους ολικούς αρνητές στράτευσης και τους ανυπότακτους, στους πλανόδιους μικροπωλητές και τους ελεύθερους κατασκηνωτές. Επιπλέον, οποιοδήποτε άτομο δεν ταιριάζει σε κανονικοποιημένα πρότυπα εμφάνισης (χρώμα δέρματος, ντύσιμο) ή συμπεριφοράς, πάντα αντιμετώπιζε την απειλή να το σταματήσουν μπάτσοι στον δρόμο για να ελέγξουν τα χαρτιά του.

Πλέον η πρακτική του ελέγχου, εμπλουτισμένη από τα πρόστιμα, έχει επεκταθεί θεωρητικά στο σύνολο του πληθυσμού. Θεωρητικά, γιατί ενώ τα μέτρα παρουσιάζονται ως οριζόντια, τα 150, 300 ή 500 ευρώ δεν μας αγγίζουν όλες με τον ίδιο τρόπο. Καταρχάς η καταστολή έχει ενταθεί στις ομάδες που ήδη τη βίωναν, όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει στους μετανάστες. Έπειτα το μέτρο των προστίμων είναι απόλυτα ταξικό: χτυπάει με μεγαλύτερη ορμή τα χαμηλά εισοδήματα και όσους δεν έχουν «άκρες» στον κρατικό μηχανισμό για να τα σβήσουν. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση και η διασταύρωση στοιχείων με τις τράπεζες μάς εγκλωβίζει ακόμη περισσότερο: κανείς δεν ξεφεύγει απ’ την εφορία.

Οι φερόμενοι ως ειδικοί μάς επιβάλλουν μέτρα που μας αρρωσταίνουν: φόβος, εγκλεισμός στο σπίτι, απομόνωση, περιορισμός της ψυχαγωγίας, της αθλητικής δραστηριότητας, της αγκαλιάς… για το καλό μας (ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μας). Καθημερινά στα δελτία των οχτώ οι «ειδικοί» φροντίζουν να μας τρομοενημερώσουν. Με πρόσχημα τις οδηγίες τους, τα κυβερνητικά μέτρα μάς επιβάλλονται μέσω της αστυνομικής καταστολής. Ασκούν πολιτική και όχι ιατρική. Κομμάτι της τακτικής αυτής είναι η πρόταση των κυβερνόντων για την έκδοση ηλεκτρονικών διαβατηρίων υγείας, εξέλιξη που θα άνοιγε τον δρόμο σε μια νέα εφιαλτική εποχή κρατικού ελέγχου πάνω στα σώματά μας. Θα ορίζεται το πού θα είμαστε και γιατί με πρόσχημα υγειονομικούς λόγους, ενώ στην πραγματικότητα θα εφαρμόζονται πολιτικές διώξεις απέναντι σε συγκεκριμένες μερίδες του πληθυσμού.

Η αντίφαση των μέτρων είναι προφανής: οι ουρές στα καταστήματα, τις υπηρεσίες, τα γεμάτα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα εργοστάσια είναι επιτρεπτά, ενώ «οι δρόμοι και οι διαδηλώσεις κουβαλάνε ιό και γεννάνε αρρώστια» (δήλωση Χρυσοχοΐδη για την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου). Οι κινητοποιήσεις απαγορεύονται γιατί οι διαδηλωτές συναθροίζονται, αλλά όταν προσάγονται στοιβάζονται σε κλούβες και κρατητήρια. Ενώ τη μέρα επιτρέπεται η κυκλοφορία για να παράξουμε και να καταναλώσουμε, μετά τις 9 μ.μ. απαγορεύεται. Αν έχουμε «χαρτάκι» βγαίνουμε, αν όχι μετατρεπόμαστε σε υγειονομική βόμβα. Το πλαίσιο είναι τόσο ασφυκτικό που δεν γίνεται να μην παρανομήσεις -και φυσικά να παρανοήσεις.

Τα μέτρα της κυβέρνησης δεν είναι τυχαία: προσπαθούν να πειθαρχήσουν απόλυτα τα σώματα και τις επιθυμίες μας με στόχο να κατευθύνονται αποκλειστικά στη δουλειά και την κατανάλωση. Στοχεύουν να ελέγξουν τους δημόσιους χώρους και τους τρόπους που θα κινούμαστε σ’ αυτούς. Επιδιώκουν να αυξήσουν περαιτέρω την αυθαιρεσία των μπάτσων που θα επιλέγουν κατά την κρίση τους τι και ποιους θα χτυπήσουν, ανεξάρτητα από το αν τηρούν τα μέτρα ή όχι. Θέλουν να εντείνουν την υποταγή και τον φόβο και να καταστείλουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας. Αν ο ίδιος αριθμός ατόμων που πήρε πρόστιμα στις κινητοποιήσεις στις 17 και 26 Νοέμβρη βρισκόταν στις ουρές των ναών της κατανάλωσης δεν θα αντιμετώπιζε καμία καταστολή. Ατομικές ελευθερίες και άρθρα του συντάγματος καταστρατηγούνται από τους υποτιθέμενους φρουρούς τους.

Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εναντιωθούμε στην περαιτέρω εξαθλίωση των ζωών μας. Είναι απαραίτητη η συλλογικοποίηση και το άπλωμα των αντιστάσεων. Οι αγώνες μας δεν στοχεύουν στο να επιστρέψουμε στην «κανονικότητα», αλλά στο να αλλάξουμε τους όρους του παιχνιδιού. Ας διασπείρουμε τον ιό της αντίστασης!

• Άμεση άρση της απαγόρευσης κυκλοφορίας
• Άμεση κατάργηση του μέτρου των κορονοπροστίμων
• Διαγραφή όλων των προστίμων
• Άμεση απόσυρση των κατηγοριών των συλληφθέντων αγωνιστών και αγωνιστριών
• Καμία ΔΟΥ να μη δώσει εντολή κατάσχεσης τραπεζικού λογαριασμού για αποπληρωμή προστίμων

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

Aνοιχτή συνέλευση ενάντια στην κοινωνική συναίνεση

(κάθε Σάββατο στις 4 μ.μ. στην κατάληψη «Αντιβίωση»,

Μπελογιάννη & Παπανδρέου)

                                                                                                        e-mail επικοινωνίας: aseks@riseup.net


πηγη : https://athens.indymedia.org/post/1610182/

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ.

 

Νίκη ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΊΑ ΠΕΙΝΑΣ του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Σινιάλο Αλληλεγγύης στον Ν.Μαζιώτη μέλος του Ε. Α. & τον αναρχικό Γ. Δημητράκη

          

Νίκη ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΊΑ ΠΕΙΝΑΣ του Δημήτρη Κουφοντίνα. Σινιάλο Αλληλεγγύης στον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη μέλος του Επαναστατικού Αγώνα και τον αναρχικό Γιάννη Δημητράκη

30/1/2021

Σε μια περίοδο που το ολοκληρωτικό νεοφιλελεύθερο καθεστώς της ΝΔ, πιστός προασπιστής της αγοραίας αστικής «δημοκρατίας» και των συμφερόντων της άρχουσας οικονομικά τάξης, διαχειρίζεται με ολοένα πιο αυταρχικό τρόπο τα κοινωνικά ζητήματα, και που με αφορμή την πανδημία έχει επιβάλει καθολικό-ολοκληρωτικό έλεγχο στις ζωές μας, το δόγμα «νόμος και τάξη» είναι κυρίαρχη κυβερνητική επιλογή. Ακριβώς γιατί στο διάβα της αυτή η κυβέρνηση έχει περάσει ό, τι δεν κατόρθωσαν οι προηγούμενοι κυβερνητικοί διαχειριστές να ολοκληρώσουν. Πάνω από 120 νομοσχέδια λαιμητόμους για την κοινωνική πλειοψηφία όσο και για τη λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος: Ασφαλιστικό, εργασιακό, πτωχευτικό κώδικα, εκπαιδευτικό νομοσχέδιο-ταφόπλακα, ιδιωτικοποίηση της παιδείας, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, πανεπιστημιακή αστυνομία, περιβαλλοντικό νομοσχέδιο-έκτρωμα, αλλαγές στον σωφρονιστικό, στον ‘‘αντιτρομοκρατικό’’ και ποινικό κώδικα –και μάλιστα οι αλλαγές στον ποινικό έγιναν ευθύς αμέσως με την έναρξη της κυβερνητικής θητείας της–, προγραμματισμό για λειτουργία των πειθαρχικών φυλακών, κλπ. Και ενώ η οικονομική κρίση ολοένα περισσότερο βαθαίνει και η καταστροφική διαχείριση της πανδημίας απειλεί την ίδια τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων είναι προφανές πως το δόγμα νόμος και τάξη είναι το κατ’ εξοχήν όπλο της απέναντι σε μια κοινωνία που αδυνατεί να σταθεί στα πόδια της και να διεξάγει αγώνες, που θα κατορθώσει έστω, να περιφρουρήσει κάποια από τα δικαιώματά της που ίσχυαν σε αλλοτινές εποχές.

Σε ένα τέτοιο δυστοπικό παρόν όσο δεν αντιστεκόμαστε με προοπτική των αγώνων μας την ανατροπή κράτους και κεφαλαίου, όσο οι αγώνες μας είναι δικαιωματικοί και αποσπασματικοί και δεν επιδιώκουμε μια επαναστατική αλλαγή, οι πολιτικοί κρατούμενοι οι καταδικασθέντες με τους λεγόμενους ‘’αντιτρομοκρατικούς’’ νόμους (παλαιότερους και νεότερους), οι αγωνιστές –είτε είναι ιδεολογικοπολιτικά συνοδοιπόροι μας είτε όχι–, οι οποίοι βρίσκονται αιχμάλωτοι στα χέρια του κράτους είναι όλο και περισσότερο ευάλωτοι υπό ένα καθεστώς διαρκούς εξαίρεσης.

Ο πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας ακόμα και με τους δικούς τους νόμους –που μάλιστα πρόσφατα και με συνοπτικές διαδικασίες πέρασαν– δικαιούται να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Σύμφωνα με το νόμο 4760/2020, στο άρθρο 3, προβλέπεται για κρατούμενο που δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις παραμονής του σε αγροτική φυλακή (σχετικός νόμος που ψηφίστηκε για κρατούμενες/ους που έχουν καταδικαστεί με τους ‘‘αντιτρομοκρατικούς’’ παλιότερους), «επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη» δηλ. στις φυλακές Κορυδαλλού.

Έτσι λοιπόν, από την Παρασκευή 8/1/2021 ο πολιτικός κρατούμενος Δ. Κουφοντίνας προσέφυγε στο ύστατο μέσο αγώνα την απεργία πείνας για να διεκδικήσει αυτό που δικαιούται, κανένα καθεστώς εξαίρεσης, και τη μεταγωγή του στον Κορυδαλλό. ΤΩΡΑ, πριν η κατάσταση της υγείας του, μετά από 22 ημέρες απεργίας πείνας, επιδεινωθεί σε τέτοιο σημείο που η βλάβη της υγείας του καταστεί μη αναστρέψιμη.

Στον αγώνα αυτόν που διεξάγει –και σε μια περίοδο σκλήρυνσης του κατασταλτικού πλαισίου τόσο στις φυλακές όσο και στην κοινωνία– βρίσκονται μαζί του στην ίδια φυλακή, συνοδοιπόροι σε αλληλέγγυα απεργία πείνας από τις 16/1/2021 ο αναρχικός σύντροφος Νίκος Μαζιώτης-μέλος του Επαναστατικού Αγώνα όπως επίσης και ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης, απεργοί πείνας για 14η ημέρα. Μια Αλληλέγγυα απεργία πείνας μέχρι τη δικαίωση του αιτήματός του Δημήτρη Κουφοντίνα και την επαναμεταγωγή του στον Κορυδαλλό.

• Αλληλεγγύη μέχρι τη τελική νίκη στον Δ. Κουφοντίνα
• Κανένα καθεστώς εξαίρεσης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους
• Σινιάλο Αλληλεγγύης και πολιτικής εκτίμησης στους 2 αλληλέγγυους απεργούς πείνας τον αναρχικό Γιάννη Δημητράκη και τον σύντροφό μας Νίκο Μαζιώτη μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Κραυγές από τα Κελιά και Α/Α από τα δυτικά, Αλληλέγγυοι στον Επαναστατικό Αγώνα

πηγη: https://athens.indymedia.org/post/1610050/

Υστερόγραφο..

 

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περάσει στο γραπτό λόγο η περιγραφή της απώλειας  ενός συντρόφου χωρίς να κυριαρχήσουν τα συναισθήματα και να μείνουν οι γραμμές με σκόρπιες σκέψεις . Ο κόμπος στο λαιμό είναι εκεί και εκβιάζει. Η είδηση της απώλειας  του συντρόφου μας Κώστα Σταμάτη ( Μετάλλικα)  ήταν ένα χτύπημα στην καρδιά και στο μυαλό όλων μας.

Το Σάββατο 2 Γενάρη θα μάθουμε ότι ο σύντροφος μας  δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή,  μια  σειρά  κοινών εικόνων μας συνθλίβει συναισθηματικά…

Μια ολόκληρη ζωή, γεμάτη δράσεις, συζητήσεις, μέτωπα, συλλήψεις, δικαστήρια, συγκρούσεις. Μια ζωή με ξεχωριστό ήθος  κάθε μέρα,κάθε ωρα, κάθε λεπτό.   ΑΓΩΝΑΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία..
 Μια σταθερή διαδρομή ενάντια στο Κράτος και το Κεφάλαιο, μια διαδρομή που οδηγεί σε μια κοινωνία ανθρώπινη, φωτεινή, δίκαιη  όπου η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η ισότητα των ανθρώπων  θα φωτίζουν κάθε της στιγμή.

Αυτή ήταν η ζωή του συντρόφου Κώστα Σταμάτη, σε αυτή τη  διαδρομή αγωνίστηκε  με τους συντρόφους του  στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Αγρινίου τα τελευταία χρόνια.  Αγώνες για τους πρόσφυγες ,  τους φυλακισμένους και διωκόμενους του Κράτους,  στο δρομο στο μαχητικό αντιφασισμό,  ενάντια στους πλειστηριασμούς, μπροστάρης στις επανασυνδέσεις  ρεύματος ,κατά των μνημονιακών καθεστώων,  ενάντια στον ακρωτηριασμό του Αχελώου, στη μόλυνση του Αμβρακικού, ενάντια στις φορμόλες που ρίχνουν στις  ιχθυοκαλλιέργειες και τις διώξεις των πολυεθνικών σε συντρόφους, ενάντια  στις ανεμογεννήτριες στις βουνοκορφές.  Παντού στον αγώνα για τη  Γη και την ελευθερία …..  
Αγωνιστής που ο βηματισμός  του παρήγαγε  συλλογική δράση. Αναζητούσε  συνθέσεις  συντρόφων , συλλογικοτήτων  και πέρα από την πόλη του, με συντρόφους  από όπου ήταν δυνατό  και σίγουρα από τις κοντινές περιοχές , με σαφέστατο στόχο την ανάπτυξη μετώπων  ενάντια στο Κράτος , στο Κεφάλαιο στους μηχανισμούς τους και τα εγκλήματά που τους συνοδεύουν .

Όλα αυτά τα νήματα ζωής και αγώνα δεν θα πάνε χαμένα, θα βρίσκονται σε κάθε κοινωνικό νεύρο, θα βρίσκουν συνεχώς τόπους να ανθίζουν.
 Με τους αγωνιζόμενους  ήταν πάντα δίπλα , πάντα μαζί σε κάθε μετερίζι του κοινού αγώνα μέχρι το τέλος που έφυγε μέσα από την αγκαλιά των δεκάδων συντρόφων  που τον συνόδευσαν στο τελευταίο του ταξίδι.

Ήταν τιμή μας που περπατήσαμε μαζί  του, η θλίψη μας είναι πολύ μεγάλη .

Ειλικρινά συλλυπητήρια στη μητέρα του, στον αδελφό του, στη σύντροφό του και στους συντρόφους του.

 ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ -  Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ


αναρχικοι/ες απο Αρτα - "Γκιλοτίνα"

Καλό Ταξίδι συντροφε, φίλε, αδελφε ..

 

Δεν είναι αθώοι – Οι ναζί στη φυλακή

Χρυσή Αυγή: Είναι Ναζί (Bίντεο-Ντοκουμέντο) - Ημεροδρόμος from imerodromos on Vimeo.

Την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου θα ανακοινωθεί η απόφαση του δικαστηρίου για τους ναζί. 

Μέχρι τότε το μήνυμα να φτάσει παντού:  Δεν είναι αθώοι – Οι ναζί στη φυλακή

Ο «Ημεροδρόμος» δημοσιεύει ξανά το βίντεο – ντοκουμέντο για τη δολοφονική ναζιστοσυμμορία

Ημεροδρόμος

Συγκέντρωση στα δικαστήρια Αγρινίου Δευτέρα 5-10-20

 
Γκιλοτίνα

ΔΕΝ ΠΑ ΝΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝ ΜΕ ΟΛΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΧΑΛΑΝ ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ  ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ

 To κράτος και η εξουσία στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν την κυριαρχία τους πάνω στο κοινωνικό συνάθροισμα, συνηθίζουν να χρησιμοποιούν εθνικές εορτές για να στήνουν την παγίδα της εθνικής ενότητας.

Οι σύντροφοι -ισσες  από το Μεσολόγγι, μέλη του αναρχικού χώρου αποθήκη, αποφάσισαν μια σειρά δράσεων ενάντια στις εθνικές εορτές, την παγίδα της εθνικής ενότητας και της εξουσίας. Την 29-10-2014 σε κεντρικό δρόμο της πόλης, σύντροφοι  ανήρτησαν πανό με σύνθημα (ΚΑΘΕ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΗ).

Την ιδία ώρα ασφαλιτοσυμμορίτες είχαν αμοληθεί στην πόλη για την επιτήρηση και την καταστολή μας.

Όμως δεν υπολόγισαν τις δράσεις μας, με αποτέλεσμα την σύγκρουση συντρόφων που αναρτούσαν το πανό με τους μπάτσους και την γενίκευση των συγκρούσεων.

Ακολούθησαν η σύλληψη των συντρόφων που ανήρτησαν το πανό και ο βασανισμός τους στο τμήμα, μεταφέροντας τα επεισόδια στο χοιροστάσιο της πόλης.             

Αλληλέγγυοι-ες απάντησαν άμεσα στα σκουπίδια της εξουσίας, πραγματοποιήθηκε επίθεση στο τμήμα Μεσολογγίου.

Οι μπάτσοι επιτέθηκαν αναίτια στο αναρχικό στέκι και συνέλαβαν οποίον βρήκαν μέσα ως απάντηση στις επιθέσεις που δέχτηκαν. Μαχαίρωσαν καναπέδες, έκοψαν καλώδια συσκευών, και κατέσχεσαν σχεδόν τα πάντα.

Η δικαστική εξουσία  εξάντλησε όλη την αυστηρότητα της  προφυλακίζοντας για παραδειγματισμό έναν αναρχικό αγωνιστή. Ενώ για τους υπόλοιπους εκκρεμούν δίκες με κατασκευασμένες κατηγορίες.  

Η απάντηση μας σε όλους τους καταπιεστές είναι ο διαρκής αγώνας για τα αναρχικά ιδεώδη μέχρι την τελική λευτεριά.

 Αλληλεγγύη στους διωκόμενους αγωνιστές -στριες, όλοι-ες στο Αγρίνιο στα δικαστήρια την Δευτέρα 5-10-2020 και ώρα 9.00.