“Κρατάει” ο Κουκούτσης τον Μιχαλολιάκο; – Παράλυτη η ηγεσία της Χρυσής Αυγής

Η Χρυσή Αυγή υπέστη χτες μια πρώτης τάξης πολιτική και κοινοβουλευτική ήττα.

Η ανεξαρτητοποίηση Κουκούτση σημαίνει ότι η Χρυσή Αυγή περνάει πλέον στην 4η θέση μέσα στη Βουλή, με την Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) να καταλαμβάνει την 3η.

Η Χρυσή Αυγή διαμαρτυρόταν μέχρι σήμερα ότι “σκοτεινά κέντρα” επιδιώκουν να την αποκαθηλώσουν από την θέση του τρίτου κοινοβουλευτικού κόμματος. Τελικά, ήταν ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής – και μάλιστα από τους φερόμενους ως έμπιστους του “αρχηγού” – που στέρησε από τον Μιχαλολιάκο το δικαίωμα να μιλάει μετά τον Μητσοτάκη στις κοινοβουλευτικές μονομαχίες. Οι συζητήσεις για το τι πρόκειται να συμβεί σε περίπτωση διερευνητικών εντολών από την παρούσα Βουλή έλαβαν χτες άδοξο τέλος.

Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι αυτό. Αποχωρήσεις έχουν υπάρξει σε όλα τα κόμματα.
Το εντυπωσιακό είναι ότι, 24 ώρες μετά την ανεξαρτητοποίηση, η Χρυσή Αυγή δεν έχει εκδώσει ούτε καν ανακοίνωση κατά του Κουκούτση, με το στοιχειώδες – σε τέτοιες περιπτώσεις – αίτημα να παραιτηθεί ο ανεξαρτητοποιηθείς από τη βουλευτική έδρα.
Πρόκειται για μοναδική περίπτωση στα κοινοβουλευτικά χρονικά, όπως βέβαια μοναδική είναι η περίπτωση εγκληματικής οργάνωσης που έχει εκλέξει βουλευτές και δικάζεται στο Κακουργιοδικείο…
Το γεγονός αυτό έχει ήδη προξενήσει απορίες και ερωτηματικά, ακόμα και στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής.

Ποιά μπορεί να είναι η λογική εξήγηση;

α. Η πρώτη ερμηνεία – που προβάλλεται από εχθρούς της Χρυσής Αυγής εντός της ακροδεξιάς – είναι ότι ο Μιχαλολιάκος δεν θέλει να κόψει τις γέφυρες με τον Κουκούτση. Αυτό που οι “σκληροπυρηνικοί” προβάλλουν ως αδυναμία του Κουκούτση (την πολιτική του καταγωγή από τη Νέα Δημοκρατία) μπορεί να είναι για τον Μιχαλολιάκο ένα πλεονέκτημα ή ακόμα και μια σανίδα σωτηρίας. Για να το πούμε απλά, αν κάποια στιγμή ο Μιχαλολιάκος αποφασίσει να εγκαταλείψει τους “Λαγούς”, θα χρειαστεί ως οδό διαφυγής τους “Κουκούτσηδες”. Γι’ αυτο και επιλέγει να μην κόψει τις γέφυρες μαζί του.

β. Η δεύτερη ερμηνεία είναι βγαλμένη από τον ναζιστικό υπόνομο. Η εφημερίδα Μακελειό είχε ήδη σπεύσει να την προβάλλει σε πρωτοσέλιδό της – δήθεν αποδοκιμάζοντάς την (είναι ειδικός σ’ αυτά ο Χίος). Ο Κουκούτσης συνέλαβε, λέει, την Ζαρούλια σε άκομψη στιγμή και εκβίασε τον Μιχαλολιάκο, για να τον επανεντάξει στις λίστες του κόμματος τον Σεπτέμβριο του 2015. Ο Κουκούτσης λοιπόν “κρατάει” τον Μιχαλολιάκο.

“Ο βουλευτής Δημήτρης Κουκούτσης εκβίαζε τον αρχηγό για να τον βάλει στο ψηφοδέλτιο”

Ο χώρος της ναζιστικής ακροδεξιάς ειδικεύεται σε τέτοιες “καταγγελίες”, τις οποίες βρίσκουμε ελάχιστα αξιόπιστες και εξόχως απωθητικές. Αυτό πάντως που με κάποιο τρόπο πρέπει να εξηγηθεί είναι η μη χρήση από τον Μιχαλολιάκο της έγγραφης δήλωσης “εν λευκώ παραίτησης” που όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής υπογράφουν πριν πάρουν το χρίσμα (αυτό το γνωρίζουμε με βεβαιότητα). Ίσως υπάρχει κάποιο παρασκήνιο εδώ, αν κρίνουμε και από την αυτοπρόσωπη παράδοση της δήλωσης ανεξαρτητοποίησης του Κουκούτση στον πρόεδρο της Βουλής το πρωί του Σαββάτου…

γ. Η τρίτη ερμηνεία είναι ότι η ηγεσία της Χρυσής Αυγής βρίσκεται σε παράλυση. Οι πολλαπλές αντικρουόμενες πιέσεις, τόσο από την ποινική δίωξη για “σοβάρεμα” όσο και από τα μέλη για “σκλήρυνση”, έχουν μετατρέψει την ακινησία σε βασική στρατηγική του Μιχαλολιάκου. Η άποψη ότι “και καλά είμαστε με τόσα που μας κάνανε” επαναλαμβάνεται μονότονα από όλα τα στελέχη της Χρυσής Αυγής. Κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτή η στρατηγική θα κατέληγε σε αδυναμία έκδοσης μιας – έστω ολιγόλογης – ανακοίνωσης για την απώλεια της 3ης θέσης στον πολιτικό χάρτη της χώρας…

Η ανεξαρτητοποίηση Κουκούτση σε μια στιγμή που η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να υποδυθεί την εκ νέου ανερχόμενη πολιτική δύναμη ήταν μια πισώπλατη μαχαιριά στη ναζιστική οργάνωση. Το γεγονός ότι ο Μιχαλολιάκος δεν μπορεί καν να την καταγγείλει δείχνει την εσωτερική κατάσταση της οργάνωσης, της οποίας οι εξωτερικοί παρατηρητές δεν βλέπουμε παρά μόνο το τσόφλι.

jailgoldendawn

Με ξεκλείδωτες τις πόρτες κοιμάται ο Άρης Πορτοσάλτε όσο είναι στη χώρα μας οι θεσμοί

Απολύτως ήσυχο έχει το κεφάλι του τις τελευταίες μέρες ο Άρης Πορτοσάλτε, ο οποίος μοιάζει να μην έχει άγχος για τίποτα, χάρη στην παρουσία των θεσμών στη χώρα μας...

Ο έμπειρος δημοσιογράφος, ο οποίος δεν έκρυβε τις τελευταίες εβδομάδας την αγωνία του για την αβεβαιότητα της έλευσης των θεσμών στη χώρα μας, δηλώνει πλέον απόλυτα ήρεμος, καθώς αισθάνεται ασφάλεια με την παρουσία των εκπροσώπων των εταίρων στην Ελλάδα.

Ο κ. Πορτοσάλτε, κοιμήθηκε το βράδυ με την εξώπορτά του ξεκλείδωτη, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτή και την μπαλκονόπορτα, ενώ το πρωί πάρκαρε στα γραφεία του ΣΚΑΪ αφήνοντας ξεκλείδωτο και το πολυτελές του αυτοκίνητο. Στη συνέχεια, παραβρέθηκε σε γεύμα, κατά τη διάρκεια του οποίου άφησε στο τραπέζι το πορτοφόλι και το κινητό του τηλέφωνο, δίχως καμία απολύτως έγνοια.

«Όσο είναι οι θεσμοί εδώ, αισθάνομαι άλλος άνθρωπος, δεν φοβάμαι τίποτα. Όλα είναι διαφορετικά. Ο καιρός έφτιαξε, δεν έχει κίνηση, ενεργούμαι κανονικά και φυσικά δεν κινδυνεύει κανείς. Μακάρι να τους πείσουμε να μείνουν εδώ για πάντα, μόνο έτσι αυτή η χώρα θα σωθεί», σχολίασε μιλώντας στο «Κουλούρι» ο δημοσιογράφος, την ώρα που φιλούσε μια φωτογραφία των θεσμών.

Τέλος, διαψεύδονται προς το παρόν οι φήμες που θέλουν τον κ. Πορτοσάλτε να σκοπεύει να δεθεί στις ρόδες του αεροσκάφους που θα μεταφέρει τους θεσμούς εκτός της χώρας, με τον ίδιο να ελπίζει πως δεν θα χρειαστεί να φτάσει σε τόσο ακραία μέτρα, αρκούμενος σε μια καντάδα κάτω απ' το δωμάτιο του ξενοδοχείου τους.

vorini

Λ. Κανέλλη: Χαρακτηρίζει "Κωλόπαιδα" τα μέλη του "Ρουβίκωνα" και τα παραλληλίζει με δολοφόνους! (Ηχητικό)

Ξεπέρασε κάθε όριο αμετροέπειας, προκλητικότητας στα όρια της χυδαιότητας, και επίδειξης μίσους προς τον λεγόμενο «αριστερισμό», η συνεργαζόμενη με το ΚΚΕ βουλευτής Λιάνα Κανέλλη.
Αν έχεις προέλευση  από την ΟΝΝΕΔ και διατηρείς φιλίες με τον ακροδεξιό Μπαλτάκο, εκδηλώνοντας παράλληλα με κάθε τρόπο την θρησκοληψία σου, επόμενο είναι.

Και εδώ να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι πριν η Κανέλλη βρει πολιτική στέγη στο ΚΚΕ ήταν εκδότρια του περιοδικού –που χρεοκόπησε- «Νέμεσις». Για να σας δώσουμε μια εικόνα για τί έντυπο ήταν, αρκεί να σας αναφέρουμε, ότι είχε διευθυντή του έναν δεδηλωμένο αντικομουνιστή – τον Γιώργο Μπαχά-, ενώ σ’ αυτό αρθρογραφούσε για χρόνια ο πρώην βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ Κώστας Αϊβαλιώτης με το ψευδώνυμο «Κώστας Κυδωνιάτης» και ζύμωνε πολιτικοϊδεολογικά τους αναγνώστες του στον εθνικισμό και στην πατριδοκαπηλία.

Οι παλαιότεροι, λοιπόν, ίσως να  θυμούνται ότι η Λ. Κανέλλη, δούλευε σε ραδιοσταθμό της Γιάννας Αγγελοπούλου «γιατί δεν της φτάνει η βουλευτική αποζημίωση» όπως είχε πει, -σημειωτέον ότι είναι η μοναδική απ’ την κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ που λαμβάνει την βουλευτική αποζημίωση όπως οι υπόλοιποι αστοί βουλευτές- ενώ τώρα σιτίζεται από το ταμείο του εκδότη δημοσιογράφου, Νίκου Χατζηνικολάου, εργαζόμενη στον real fm.

Σήμερα, λοιπόν την ακούσαμε από την ραδιοφωνική της εκπομπή να κάνει τον εξωφρενικό παραλληλισμό του σχιζοφρενούς δολοφόνου του ταξιτζή με τους αγωνιστές –«κωλόπαιδα» τους χαρακτήρισε- της αναρχικής συλλογικότητας «Ρουβίκωνα»!!!  

Ακούστε το παρακάτω ηχητικό και προσπαθήστε να μην εξοργιστείτε.

https://www.youtube.com/watch?v=0GdVu5-RpTU

Bαθύ Κόκκινο (του Γ.Γ)

ΑΜΕΣΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΣΤΟΥΣ Κ. ΓΟΥΡΝΑ & Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί.
Τώρα είναι η εποχή των τεράτων».
Αντόνιο Γκράμσι

Η πρώτη φορά αριστερά-κυβέρνηση αυτής της χώρας, συνεχίζοντας την τακτική των νεοφιλελεύθερων προκατόχων της, στερεί από τους αγωνιστές Δημήτρη Κουφοντίνα και Κώστα Γούρνα το δικαίωμα τους σε άδειες. Στην περίπτωση του πρώτου, η αιτία -γραπτά διατυπωμένη σε βούλευμα- είναι η αμετανόητη στάση του πάνω στο ζήτημα της ένοπλης πάλης. Μια ενδεχόμενη αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα από έναν επαναστάτη-σύμβολο όπως είναι ο Δ.Κουφοντίνας θα νοηματοδοτούσε τόσο μια νίκη για το αστικό μπλοκ όσο και μια ιστορική ρεβανς για κάθε ρεφορμιστική φωνή που ακόμα διακηρύττει πώς υπάρχει ειρηνικός δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση μέσω μεταρρυθμίσεων, χωρίς την ένοπλη αντιπαράθεση με το κεφάλαιο, το κράτος, τους υπερεθνικούς μηχανισμούς (ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ) και τα κάθε λογής φασιστικά δεκανίκια τους.

Η «αριστερά» που υπόσχονταν σεβασμό στα δικαιώματα, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης εντός των τειχών, κατάργηση του τρομονόμου, και άλλα πολλά -και ουσιαστικά με αυτή τη τακτική εξασφάλισε προεκλογικά ψήφους από το συγγενικό και φιλικό περίγυρο μεγάλη μερίδας κρατουμένων, αφομοιώνοντας παράλληλα και μια μερίδα του κινήματος που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα χρόνια- έχει προ πολλού δείξει το πραγματικό της πρόσωπο: αυτό της -ανεξάρτητης από χρωματισμούς- εξουσίας.

Είναι πλέον προφανές ότι αυτή η αριστερά, αφού εφάρμοσε τα χειρότερα μέτρα υποτίμησης της τάξης μας, μείωσε κι άλλο συντάξεις και μισθούς, περίκοψε όλες τις κοινωνικές παροχές, συναίνεσε στην ιδιωτικοποίηση των πάντων, διευκόλυνε τις φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο, υιοθέτησε την αντιτρομοκρατική πολιτική της δεξιάς, ενσωματώνοντας την βαθμιαία στην ατζέντα της και την πολιτική της ρητορική. Αυτή που μέχρι πρότινος μίλαγαν για αντιτρομοκρατική υστερία, σήμερα εφαρμόζουν πολιτικές που παραδοσιακά επέβαλε η δεξιά, γεγονός που αφενός καταδεικνύει και τον εγγενώς περιορισμένο χαρακτήρα που έχει η πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα, και αφετέρου αποδεικνύει και στους πλέον δύσπιστους πως το κράτος ανεξαρτήτως κυβέρνησης, έχει συνέχεια και συνέπεια ως προς τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις.


Τα πολιτικά επίδικα που απάντησαν με σαφήνεια τόσο η Ε.Ο. 17 Νοέμβρη όσο και ο Επαναστατικός Αγώνας είναι σήμερα τόσο επίκαιρα όσο ποτέ. Με τους καταπιεζόμενους και όχι με τις κυβερνήσεις και το κράτος, με τους εργαζόμενους και τους ανέργους και όχι με το κεφάλαιο και τους λακέδες του, με την διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και όχι με τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Θέτοντας στο προσκήνιο το οργανωμένο και ένοπλο προλεταριάτο, ως τον μοναδικό ικανό παράγοντα για να τερματιστεί η κυριαρχία της αστικής τάξης και η διαιτησία των συμμάχων της, όπου είτε στρατιωτικά όπως το '40, είτε οικονομικά όπως στις μέρες μας ήταν και είναι εκεί για να διασφαλίσει πως τα κεκτημένα των ντόπιων αστών δεν θα χαθούν.


Είναι σήμερα λοιπόν που η αστική στρατηγική θα επιχειρήσει περισσότερο από ποτέ -την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη βιώνει τη μεγαλύτερη επίθεση των τελευταίων ετών- να ξεδοντιάσει τα κοινωνικά ερείσματα και τη λαϊκή συμπάθεια στο πρόσωπο των δύο αγωνιστών. Προχωρώντας πραξικοπηματικά το κράτος εκβιάζει απροκάλυπτα ακόμα και σκηνοθέτες, ακαδημαϊκούς, διανοούμενους - όποιον τολμάει να εκφραστεί υπέρ των πολιτικών κρατουμένων ακόμα και από τη σκοπιά της υπεράσπισης των "δημοκρατικών δικαιωμάτων". Απαγορεύει θεατρικές παραστάσεις, σφραγίζει πανεπιστημιακές σχολές, φιμώνει και λογοκρίνει το κίνημα αλληλεγγύης για την απελευθέρωση των αγωνιστών, σαμποτάροντας συστηματικά τη διεκδίκηση του δικαιώματός για άδεια -μεταξύ άλλων.

Γιατί το κράτος δεν διεκδικεί μονάχα το μονοπώλιο στην άσκηση βίας και επιβολής. Διεκδικεί επίσης το μονοπώλιο στην παραγωγή σκέψης. Διεκδικεί το οι αντιπαρατεθόμενες σε αυτό φωνές να μην έχουν βήμα στο δημόσιο χώρο.

Γιατί το κρίσιμο διακύβευμα για το πολιτικό σύστημα δεν είναι εάν δικαιούται άδεια οι πολιτικοί κρατούμενοι Δ. Κουφοντίνας και Κ. Γουρνάς, αλλά εάν αποκηρύσσουν τη δράση των οργανώσεων που συμμετείχαν και τον “αναπόφευκτα” βίαιο μετασχηματισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Πέρα από την ρεφορμιστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ας αναλογιστεί κανείς ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι συσπειρώνονται γύρω από το αίτημα να μην χορηγηθούν οι άδειες που δικαιούνται οι 2 αγωνιστές. Κίτρινες φυλλάδες όπως το «Πρώτο Θέμα» του ακροδεξιού Θ. Αναστασιάδη, η φωνή του επιχειρηματικού κόσμου «Καθημερινή» του διαπλεκόμενου Μπόμπολα, τζάκια που κάθονται στο σβέρκο των από τα κάτω εδώ και πολλά χρόνια όπως οι Μητσοτάκιδες και οι Μπακογιαννιδες.

Η περίπτωση των δύο αγωνιστών όμως δεν είναι η μόνη. Είναι η ακραία εφαρμογή της ειδικής μεταχείρισης που επιφυλάσσει το κράτος στους πολιτικούς του αντιπάλους, την ίδια ώρα που δεν τους αναγνωρίζει την ταυτότητα του πολιτικού κρατούμενου. Η άρνηση χορήγησης άδειας στον κομμουνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα και τον αναρχικό Κώστα Γουρνά με αιτιολογήσεις φρονηματικού χαρακτήρα, αποτελεί μονάχα μια γωνία σε ένα κάδρο που αποτύπωνε η απαγωγή του 6χρονου παιδιού των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα, η αβάσιμη δίωξη του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου, το ανελέητο κυνήγι και η επικήρυξη του Μ. Σεισιδη και 2 ακόμα συντρόφων για 600.000 ευρώ.

Εμείς από την πλευρά μας ως Αναρχική Ομοσπονδία, το αίτημα για χορήγηση αδειών στους δύο αγωνιστές, όπως και κάθε αίτημα που αφορά διωκόμενους από το κράτος το απευθύνουμε στην κοινωνική βάση, στους ανθρώπους που μοιραζόμαστε τα ίδια προβλήματα, που βιώνουμε από κοινού την εκμετάλλευση. Στους από τα κάτω, στην πλατιά εκείνη κοινωνική πλειοψηφία την οποία αφορούσε και αφορά ο αγώνας, οι επαναστατικές ενέργειες και οι πολιτικές επιλογές αγωνιστών σαν τον Δ. Κουφοντίνα και τον Κ. Γουρνά.

Στη σημερινή συγκυρία της επέλασης του κεφαλαίου και του κράτους, το επαναστατικό κίνημα οφείλει να σταθεί στο πλευρό των πολιτικών κρατούμενων και να διαρρήξει το καθεστώς εξαίρεσης και ειδικής μεταχείρισης που βιώνουν. Η σημασία μιας νικηφόρας έκβασης του αγώνα για χορήγηση άδειας στους δύο αγωνιστές αποτελεί σίγουρα μια σημαντική παρακαταθήκη για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και το κίνημα αλληλεγγύης σε αυτούς. Μια νίκη που μπορεί να λειτουργήσει προσωρινά σαν ανάχωμα στην “αντι”τρομοκρατική εκστρατεία, δημιουργώντας ένα σημαντικό ρήγμα στο καθεστώς εξαίρεσης δικαιωμάτων των πολιτικών κρατούμενων, στεκόμενο οργανωμένα/ ανασυγκροτούμενα απέναντι στην εποχή των τεράτων, χαράσσοντας ένα ακόμη μονοπάτι για τον καινούργιο κόσμο που πασχίζει να γεννηθεί.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΑΜΕΣΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΩΣΤΑ ΓΟΥΡΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΔΙΑΛΑΚΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ, ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙ


ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Survivor, η πείνα ως τηλεπαιχνίδι

Η φτωχοποιημένη Ελλάδα βλέπει κάθε βράδυ μετά μανίας την πείνα να γίνεται παιχνίδι με έπαθλο ένα πιάτο κεφτεδάκια. Η μετάθεση της πείνας από την πραγματική ζωή στο τηλε-θέαμα αποτελεί μία τεράστια στρατηγική επιτυχία του ΣΚΑΪ και των πολιτικών επιλογών του.

του Νίκου Μωραΐτη

Όταν, πριν από χρόνια, το Survivor είχε παρουσιαστεί από το MEGA, ήταν ένα ημι-αποτυχημένο τηλεοπτικό προϊόν. Και δεδομένου του υψηλού κόστους της παραγωγής ενός τέτοιου προγράμματος, η αποτυχία ήταν σχεδόν απόλυτη. Τι άλλαξε από τότε μέχρι τώρα και το φετινό Survivor του ΣΚΑΪ αναδεικνύεται στη μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία της σεζόν, με τηλεθέαση που αγγίζει καθημερινά το 40%;

Η απάντηση που μπορώ να δώσω δεν είναι τηλεοπτική, είναι κοινωνική. Στο παλιό Survivor κάθε έλληνας τηλεθεατής πάνω κάτω είχε στη διάθεσή του ένα πιάτο φαΐ. Σήμερα, που και ο ίδιος αποτελεί έναν Survivor της καθημερινότητας, το να κάθεται κάθε βράδυ να βλέπει ανθρώπους που λιμοκτονούν να τρέχουν, να ιδρώνουν, να βουτάνε στη λάσπη και να πέφτουν κάτω για μία μερίδα φαΐ αποτελεί μία διέξοδο: Ή της ταύτισης με τον αγωνιζόμενο παίκτη ή της παραδοχής ότι «υπάρχουν και χειρότερα». Σε κάθε περίπτωση, και τα δύο λειτουργούν λυτρωτικά στην Ελλάδα της κρίσης.

Ας μου επιτραπούν δυο σκέψεις.

Η πρώτη είναι ότι θα ήλπιζα η κρίση να μας είχε ενηλικιώσει, να μας είχε κάνει πιο απαιτητικούς ακόμη και ως τηλεθεατές. Η τεράστια επιτυχία ενός τέτοιου υποπροϊόντος της ελάχιστης σίτισης δεν είναι κάτι που μας τιμά ιδιαίτερα. Πώς να νικήσει όμως η λογική τη συναισθηματική ταύτιση;

Η δεύτερη σκέψη είναι ότι ο δαιμόνιος Αλαφούζος στόχευσε σωστά, με βάση τη σταθερά κυνική πολιτική γραμμή που περνάει νυχθημερόν στο κανάλι του: Ποια μνημόνια; Ποια φτώχεια; Ποια πείνα; Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον όχι στο δρόμο αλλά μόνο ως τηλεπαιχνίδι μίας «μένουμε Ευρώπη» τηλεοπτικής χώρας.

Η φτωχοποιημένη Ελλάδα βλέπει κάθε βράδυ μετά μανίας την πείνα να γίνεται παιχνίδι με έπαθλο ένα πιάτο κεφτεδάκια. Η μετάθεση της πείνας από την πραγματική ζωή στο τηλε-θέαμα αποτελεί μία τεράστια στρατηγική επιτυχία του ΣΚΑΪ, ο οποίος είναι και το καταλληλότερο ελληνικό ΜΜΕ για να εκφράσει σήμερα μία τέτοια κοινωνική παραμόρφωση.

al tsantiri

Επίθεση Ρουβίκωνα σε συμβαιογραφικό γραφείο που πρωταγωνιστεί σε πλειστηριασμούς

         

Η αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας επιτέθηκε στο συμβολαιογραφικό γραφείο Φωτοπούλου στην οδό Σόλωνος 47.
Το συγκεκριμένο γραφείο πρωταγωνιστεί στους πλειστηριασμούς κατοικιών και πρόσφατα οι ιδιοκτήτες του είχαν φτάσει μέχρι και σε χειροδικίες κατά οφειλετών μπροστά στις κάμερες κατάτη διάρκεια πλειστηριασμών στο ειρηνοδικείο. Το βίντεο απο τη δράση της συλλογικότητας

Ρουβίκωνας

Ο Mηχανισμός του Xρέους και πως ετοιμάζεται το 4ο μνημόνιο

 (προκύπτει από το 3ο που είναι ένα «συνεχές» μνημόνιο ψηφισμένο από όλους τους «μένουμε Ευρώπη»)
1.Η ηθική του χρέους

Το χρέος γενικά δημιουργείται από μια υπόσχεση που δίνεται από έναν οφειλέτη σε έναν πιστωτή. Βέβαια είναι σωστό και λογικό, αν κάποιος υπόσχεται κάτι σε κάποιον άλλον, να προσπαθήσει να τιμήσει αυτήν την υπόσχεση όσο καλύτερα μπορεί. Το σημαντικό όμως είναι ότι σαν κοινωνίες-και σαν άτομα –ειδικά τις καπιταλιστικές, δίνουμε μεγάλο ηθικό βάρος σε αυτόν τον τύπο οικονομικής υπόσχεσης. Όταν όμως κάποιοι πολιτικοί στη διάρκεια προεκλογικών εκστρατειών υπόσχονται «λαγούς με πετραχήλια» αν θα εκλεγούν, τείνουμε να θεωρούμε ότι η υπόσχεσή τους δεν πρόκειται να τηρηθεί, ενώ όταν μια κυβέρνηση δανεισθεί και υπόσχεται στις τράπεζες και τους πιστωτές να τους πληρώσει με ένα προκαθορισμένο επιτόκιο, τότε η δεύτερη αυτή υπόσχεση μας φαίνεται απολύτως ιερή και θα πρέπει η κυβέρνηση να ανταποκριθεί. Η συνήθης στάση μας: «Μα τα δανείστηκαν τα χρήματα. Σε κάθε περίπτωση, οφείλει κάποιος να εξοφλεί τα χρέη του». Και αυτό δεν είναι μια οικονομική διαπίστωση αλλά μια ηθική κρίση. Γιατί η ηθική του χρέους φαίνεται ανώτερη από όλες τις άλλες μορφές ηθικής;

Το χρέος είναι το πιο αποτελεσματικό πολιτικό εργαλείο των πλουσίων και των ισχυρών: καμουφλάρει τις πιο βίαιες ανισότητες μεταξύ πιστωτών και οφειλετών με ένα κάλυμμα ηθικότητας και δημιουργεί στα θύματα, τους οφειλέτες, το συναίσθημα του ενόχου. Στο βιβλίο του Αμερικανού ανθρωπολόγου Ντέιβιντ Γκρέιμπερ «Χρέος. Τα πρώτα 5.000 χρόνια», αναφέρονται δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς το χρέος υπήρξε πάντοτε ένα εργαλείο στην υπηρεσία της εξουσίας και της βίας:
1) Το 1885, η Γαλλία κατέλαβε τη Μαδαγασκάρη και την ανακήρυξε ως γαλλική αποικία. Στη συνέχεια ο στρατηγός Γκαλιενί έκανε «ειρήνη» απαιτώντας από τον πληθυσμό του νησιού να πληρώσει τα κόστη που προκλήθηκαν από την εισβολή και την κατοχή. 2) Το 1825, η νέα Δημοκρατία της Αϊτής, η οποία είχε κερδίσει την ανεξαρτησία της χάρη στην εξέγερση των σκλάβων, υποχρεώθηκε από τον Κάρολο τον 10ο να δανειστεί από τη Γαλλία 150 εκατομμύρια φράγκα, γιατί ήταν «λογικό» να «αποζημιωθούν» οι παλιοί δουλοκτήτες άποικοι που εκδιώχθηκαν μετά την ανεξαρτησία.

Η ιστορία όμως μας διδάσκει επίσης ότι οι περισσότερες εξεγέρσεις έγιναν από λαούς χρεωμένους. Επί πολλές χιλιετίες, η πάλη μεταξύ πλούσιων και φτωχών έπαιρνε τη μορφή συγκρούσεων μεταξύ πιστωτών και οφειλετών. Οι λαϊκές εξεγέρσεις άρχιζαν με τον ίδιο τρόπο: με την τελετουργική καταστροφή των κατάστιχων και των λογιστικών βιβλίων των πιστωτών, στα οποία καταγράφονταν τα χρέη.

2.       Παγκόσμιο-ευρωπαϊκό -ελληνικό χρέοςΤα χρέη σαν μηχανισμός εσαεί εξάρτησης και εξαθλίωσης:

Α) διεθνώςΣτις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες ήταν 430 δισ. δολάρια. Μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, αλλά χρωστούσανε ακόμα 880 δις δολάρια. Σε μια εξαετία χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από το αρχικό, ενώ ήδη είχαν πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!
Σήμερα το παγκόσμιο χρέος ανέρχεται στα 199 τρισεκατομμύρια δολάρια και αντιστοιχεί στο 286% του παγκόσμιου ΑΕΠ!!![1]
Από στοιχεία απόρρητης έκθεσης του ΕΚΤ για το χρέος συνολικά στην ευρωζώνη αλλά και σε κάθε χώρα ξεχωριστά προκύπτει (http://tvxs.gr/news/ellada/sok-kai-deos-apo-stoixeia-aporritis-ekthesis-tis-ekt-gia-xreos): συνολικό ευρωπαϊκό χρέος 21 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Β) ΕλλάδαΤην τελευταία εικοσαετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δις ευρώ. Μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δις ευρώ. Την ίδια περίοδο για εξοφλήσεις έντοκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δις ευρώ. Σύνολο  640,5 δις ευρώ! (από την εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του έτους 2013 -σελ. 133). Τον Μάρτιο του 2010 το δημόσιο χρέος ήταν 310,384 δισεκατομμύρια, στις 30.09.2015 ανερχόταν σε €314,5 δις. Σήμερα, το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης στις 31.12.2016 ανέρχεται σε €326,4 δις., σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, που έδωσε στην δημοσιότητα ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ).
Τόσα χρόνια «μνημονίων», αντί μείωση αύξηση. «Μέχρι το 2030, αν το ελληνικό χρέος παραμείνει ως έχει, θα πρέπει να πληρώσει 322 δισ. ευρώ με τα 160 δισ. από αυτά να είναι τόκοι. Ακόμη κι αν η Ελλάδα καταφέρει να αποπληρώσει αυτό το χρέος τότε από το 2030 θα απομένει ένα υπόλοιπο 300 δισ. ευρώ», το συμπέρασμα που βγαίνει από τα στοιχεία της απόρρητης έκθεσης του ΕΚΤ.

3.Το 3ο μνημόνιο ήταν ένα συνεχές μνημόνιο υπό τις συνταγές των «Θεσμών»

Το 3ο μνημόνιο που μας έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά το ψήφισαν και όλα τα «μένουμε ευρώπη» κόμματα, επιχειρεί-όπως και τα προηγούμενα βέβαια μνημόνια- την αυτονόμηση της οικονομίας από την σημερινή και μελλοντική πολιτική. Με την αποδοχή της ντιρεκτίβας των «θεσμών» -αυτονομημένων ακόμα και από την αντιπροσωπευτική τους δημοκρατία- είχαμε ένα μόνιμο μνημόνιο γιατί θεσμοθετήθηκαν: ο "κόφτης"-όταν δε θα "βγαίνει" το προγραμματισμένο να μη "βγαίνει" πρόγραμμα- και τα μεγάλα πλεονάσματα για μεγάλο επόμενο χρονικό διάστημα. Τα δημοσιονομικά κενά, με όποιο μαγείρεμα στοιχείων και να γίνει, είναι προγραμματισμένα για τα επόμενα χρόνια. Έτσι, με αυτή την έννοια, το 3ο μνημόνιο είναι ένα συνεχές μνημόνιο, το οποίο κυοφορεί μέσα του και το επόμενο 4ο μνημόνιο, σε περίπτωση που αποχωρήσει π.χ. το ΔΝΤ και αναλάβουν εξολοκλήρου οι ευρωπαϊκοί θεσμοί τη διαδικασία διαχείρισης των χρεών του ελληνικού δημοσίου. Μπορεί να μην το ονομάσουν 4ο μνημόνιο, όπως και το 3ο που το είπαν «συμφωνία», αλλά θα είναι κάτι τέτοιο και στόχο θα έχει την εξασφάλιση των πιστωτών έναντι νομοθέτησης και υπογραφής από τη σημερινή ή τη μελλοντική ελληνική κυβέρνηση των «προθύμων»


4.Πως ετοιμάζεται το  4ο μνημόνιο

ΔΝΤ: «Η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της, έχει χρεοκοπήσει και θα πρέπει να ακολουθήσει η τεχνική του κουρέματος του χρέους» (προς Γερμανία και λοιπούς δανειστές).
Γερμανία: «Λάθος, το χρέος είναι βιώσιμο και επομένως δεν απαιτείται κούρεμα του χρέους» (σε βάρος των Γερμανών φορολογουμένων)

Έλληνικό πολιτικό σύστημα εξουσίας: «Έχει δίκιο η Γερμανία, το χρέος είναι βιώσιμο και η οικονομία έχει ανακάμψει» (τώρα ανήκει σε αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ που πριν έλεγε ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο).
Μετά από αυτές τις αντιδράσεις των ευρωπαίων δανειστών, έρχεται πάλι το ΔΝΤ και λέει: «Δεν μπορώ να διακινδυνεύσω το κύρος μου σε μια πτωχευμένη χώρα. Θέλετε αυτό το παραμύθι; O.K. αλλά θα πρέπει να ληφθούν σκληρά μέτρα για να μας βγουν οι αριθμοί και τα πλεονάσματα που ζητάτε».
Η Γερμανία απαντά σαν φωνή των ευρωπαίων δανειστών: «Καμία αντίρρηση, να ληφθούν και άλλα σκληρά μέτρα για την Ελλάδα, γιατί έχει ακόμα πολλά να κάνει για να μας επιστρέψει τα χρέη της» (αυτό εξάλλου θα δώσει  πλεονεκτήματα στον Μερκελισμό-Σοϊπλεμισμό, στον επερχόμενο προεκλογικό αγώνα στη Γερμανία)
Από τη μεριά πάλι της ελληνικής κυβέρνησης: «Όχι μέτρα. Αφού πάμε καλά και το χρέος είναι βιώσιμο (σύμφωνα με το παραμύθι) γιατί να ληφθούν σκληρά μέτρα; Κάτι τέτοιο θα μας φθείρει και θα μας ρίξει από την εξουσία Πιο μαλακά δεν γίνεται;»