«Εγώ δεν μαγειρεύω φαγητό από ακροδεξιούς και φασίστες»

Tα καζάνια της Κοινωνικής Κουζίνας «ο Άλλος Άνθρωπος» εδώ και μέρες βρίσκονται στο Μάτι. Τα στήνουν στον Ναυτικό Όμιλο, όπου λειτουργεί ένα κέντρο αλληλεγγύης, και μαγειρεύουν για τους πυρόπληκτους.

Σήμερα όμως η αστυνομία αναζητούσε τον Κώστα Πολυχρονόπουλο, τον άνθρωπο πίσω απ’ τον «Άλλο Άνθρωπο». Ο λόγος, όπως εξηγεί, είναι ότι κάποιος Πλεύρης ζητά να μάθει ποιος είναι αυτός που δεν παραλαμβάνει τα κρέατα που έστειλε.

«Ούτε 100 κιλά ούτε 100 τόνους ούτε ένα γραμμάριο δεν θα μολύνει την κατσαρόλα του "Άλλου Ανθρώπου" από μιάσματα της Χ.Α. πάρτε πίσω αυτά που φέρατε και να έχετε τα π@π@ρι@ να λέτε ποιοι είστε και όχι να κρύβεστε πίσω από άσχετα ονόματα» έγραψε στο Facebook ο Κώστας Πολυχρονόπουλος.

Μιλώντας στην «Εφ.Συν.» εξηγεί ότι ήρθε ένας μάγειρας απ’ τη Ραφήνα και ενημέρωσε πως θα φέρει κρέατα. «Λέω μια χαρά. Δεν τον ήξερα». Σήμερα, όμως, που έφτασαν στο Μάτι, κι ενώ, όπως λέει απουσίαζε ο ίδιος, ένας φίλος του τού είπε πως το φορτίο με το κρέας το στέλνει κάποιος ονόματι Πλεύρης, απ’ τη γνωστή οικογένεια ακροδεξιών, χωρίς όμως να αποσαφηνίσει αν πρόκειται για τον πατέρα (Κώστα) ή τον υιό (Θάνο, πρώην βουλευτή της Ν.Δ.).

«Άμα είναι του Πλεύρη του φασίστα δεν τα θέλω, δεν τα παραλαμβάνω» δήλωσε ο κ. Πολυχρονόπουλος απ’ το τηλέφωνο. Στη συνέχεια, προσθέτει, είπε ο μάγειρας ότι θα τα πάρει εκείνος να τα μαγειρέψει και τότε συνάντησε αντιδράσεις. «Δεν έχεις καμιά δουλειά με τον "Άλλο Άνθρωπο", ο "Άλλος Άνθρωπος" δεν παίρνει κρέατα από ακροδεξιούς ούτε απ’ τη Χρυσή Αυγή», του είπαν, σύμφωνα πάντα με την καταγγελία.

Ο μάγειρας τότε φέρεται να απάντησε πως «άντε τώρα που γίνατε όλοι αντιεθνικιστές, και μαζευτήκατε εδώ όλοι» και αφού «έφαγε κράξιμο, έφυγε».

Η ιστορία όμως είχε και συνέχεια, αφού, όπως καταγγέλλει ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, τον πήρε τηλέφωνο αστυνομικός για να του ζητήσει εξηγήσεις εκ μέρους κάποιου κύριου Πλεύρη γιατί δεν παραλαμβάνει τα κρέατα.

«Λέω πρώτον είναι χρυσαυγίτικα. Δεύτερον, του λέω, εγώ δεν παραλαμβάνω τίποτα από ανθρώπους που είναι φασίστες και ναζιστές. Και το πιο σημαντικό που ξέρω εγώ τι κάνουν αυτοί. Δεν θέλω τίποτα απ’ αυτούς, δεν θέλω επαφές, του είπα» σημειώνει περιγράφοντας την συνομιλία με τον αστυνομικό. Όπως αναφέρει πάντως ο κ. Πολυχρονόπουλος, ο αστυνομικός δεν του είπε ούτε ότι είναι ο γνωστός Πλεύρης αλλά ούτε ότι δεν είναι. «Ποιος άλλος όμως θα έστελνε την αστυνομία να ζητά εξηγήσεις;» διερωτάται.

Επιπλέον, αναφέρει ότι του ζητούσε στοιχεία ταυτότητας. «Γιατί να δώσω ταυτότητα; Δεν είμαι μαγαζί, ούτε είμαι υπάλληλός του».

Χθες, συμπληρώνει, έγινε άλλο περιστατικό με τρόφιμα και ρούχα. «Φάνηκε το μπλουζάκι κάποιας με τη Χρυσή Αυγή και είπαν δεν τα θέλουμε απ’ τον Ναυτικό Όμιλο και βγήκε πάλι αυτός ο μάγειρας και είπε όχι να τα πάρουμε. Βέβαια έφαγε κράξιμο και σηκώθηκε κι έφυγε και χθες και σήμερα» καταλήγει ο Κ. Πολυχρονόπουλος.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Φράγμα Μεσοχώρας-εκτροπή Αχελώου. Ένα ακόμη Κρατικό έγκλημα που μας καλεί εναντίων του.

 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ: ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ 11 – 12 Αυγούστου 2018

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ 

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Από τα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού Αχελώου ως την ιδιωτικοποίηση του νερού,

τις εξορύξεις υδρογονανθράκων από τις πετρελαϊκές πολυεθνικές ως την υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου,

τη Χαλκιδική και τη Λευκίμμη ως τη μόλυνση και καταστροφή όλου του πλανήτη,

τις βιομηχανικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (Β.Α.Π.Ε.) ως τους πόλεμους για την ενέργεια,

την εταιρία εκμετάλλευσης της τροφής ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ που μηνύει πρώην εργαζόμενο μετά τις καταγγελίες του για τη μόλυνση και τον καρκίνο που παράγουν ενώ ζητά ένα εκατομμύριο ευρώ ρέστα ως τον ολοκληρωτικό έλεγχο των αφεντικών στις ζωές μας.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

για την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη

  

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ: ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ  

11 – 12 Αυγούστου 2018 

Σάββατο 11- 8 / Συναυλία:  BLOVS  (ΑΡΤΑ) 21:00

Κυριακή 12- 8 / Πορεία ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού Αχελώου  11:00

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ – ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ –ΕΣ ΑΡΤΑΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΕΣ ΑΠΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Εταιρείες & Δήμοι πουλάνε πολιτισμό με αντίτιμο την καταστροφή

Ελληνικά Πετρέλαια, ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή και Energean Oil οι “μεγάλοι” χορηγοί του 2ου Φεστιβάλ Δωδώνης. Όλες τους εταιρείες, που δραστηριοποιούνται στην έρευνα και την εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Ήπειρο. Βλέπουμε την φθηνή προσπάθεια προσεταιρισμού της κοινωνίας από πλευράς των εταιρειών και των Δήμων που πουλάνε πολιτισμό με αντίτιμο την καταστροφή της φύσης και των τοπικών κοινωνιών. Την ίδια ώρα στους νέους ενεργειακούς σχεδιασμούς αντιστέκονται κάτοικοι και αλληλέγγυοι με κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται στη Μεσοχώρα του Αχελώου ενάντια στο Υ/Η, στις Σκουριές της Χαλκιδικής, την ίδια ώρα ολοένα και δυναμώνει η δικτύωση των κινημάτων απ’τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου ως τις ανεμογεννήτριες στα Άγραφα. Στους παραλογισμούς της κεντρικής διαχείρισης, στον παραλογισμό της αέναης ανάπτυξης και κυριαρχίας απαντάμε με συλλογικούς ακηδεμόνευτους αγώνες για ζωή και ελευθερία.

πηγη

τα αρπακτικά της δημοσιογραφίας και των ΜΜΕ

Γύπες...

πηγη

Φυσικές καταστροφές, ταξικός πόλεμος και το συμβόλαιο ενάντια στον θάνατο: πώς να σκεφτούμε;

Με αφορμή τις πυρκαγιές και τις καταιγίδες που ζούμε το τελευταίο καιρό στην περιοχή – και αφού ούτε καήκαμε, ούτε πνιγήκαμε – θα προσθέσω μια σύντομη και μικρή σκέψη σχετικά με όλα αυτά.

Είναι σημαντικό, πάντοτε, να μην φυσικοποιούμε τον ταξικό πόλεμο που διεξάγεται ερήμην μας και δεν μας ρωτάει ποτέ. Οι «φυσικές» καταστροφές είναι πάντα μια καλή αφορμή για να ξεχνάμε αυτόν τον πόλεμο, για να διαιωνίζεται η ιδεολογική και πραγματική κυριαρχία των αφεντικών απάνω στις ζωές μας. Είναι και μια καλή αφορμή επίσης και για την ανανέωση των σχέσεων ανάμεσα στις υποτελείς τάξεις και τις κυρίαρχες – αλλά σε αυτό θα αναφερθώ παρακάτω.

«Φυσικές» καταστροφές

Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Δεν υπάρχουν φυσικές καταστροφές. Οι καταστροφές είναι καταστροφές για κάποιους. Αυτοί οι κάποιοι βρίσκονται σε τέτοια θέση (ταξική, γεωγραφική κτλ) η οποία ευνοεί ή δεν ευνοεί την καταστροφή τους. Αυτή τους η θέση εκφράζει την κοινωνική ιεραρχία και τις σχέσεις εξουσίας σε μια κοινωνία. Ο προσδιορισμός «φυσικές» μπροστά από το «καταστροφές» προσπαθεί ακριβώς να συσκοτίσει την ιστορικό και κοινωνικό χαρακτήρα της κατάστασης. Αν για παράδειγμα οι πλημμύρες που γίνανε στην Μάνδρα γίνονταν σε ακατοίκητα χωριά της Πίνδου δεν θα θεωρούνταν «καταστροφικές πλημμύρες». Ή οι καταιγίδες που πνίγουν τους μετανάστες στην θάλασσα δεν θεωρούνται καταστροφές. Αντίστοιχα, η έννοια της «οικολογικής καταστροφής» εκφράζει την σχέση του καπιταλισμού με αυτό που προσπαθεί να συμπεριλάβει υπό την σκέπη του – που δεν είναι άλλο από την αντίληψη του για την φύση: ως πόροι προς εκμετάλλευση. Η οικολογία είναι το όνομα που έχει δώσει ο καπιταλιστής στην επιθυμία του για υπαγωγή της φύσης στην σχέση κεφάλαιο, για την επέκταση της ισχύος του. Είμαστε υποχρεωμένοι, τελικά, να βλέπουμε τις μεταβολές του καιρού υπό το πρίσμα της ταξικής ανάλυσης (να υπενθυμίσω αν με διαβάζεις για πρώτη φορά ότι την ταξική ανάλυση την χρησιμοποιώ κάπως ιδιότροπα εδώ πέρα).

Ας αναφερθώ στα δυο πιο πρόσφατα παραδείγματα: τις καταιγίδες στα Δυτικά της Αθήνας και τις φωτιές στα Δυτικά και τα Ανατολικά της Αττικής. Στο πρώτο παράδειγμα, έχουμε μια τυπική περίπτωση όπου κομμάτι του εργατικού κόσμου σε βιομηχανικές και χαμηλόμισθες δουλειές έχουν στοιβαχτεί με έναν αδόμητο τρόπο, με μια αδιαφορία για την ποιότητα της ζωής. Είναι η τυπική περίπτωση του υποβιβασμού της ζωής των κατώτερων τάξεων από την σκοπιά των καπιταλιστών και του κράτους. Από τη σκοπιά τους λένε: «δεν μας ενδιαφέρει για το πώς ζούνε, αν αναπνέουν τα τοξικά αέρια από την επεξεργασία των πετρελαίων, αν θα τους πνίξουν τα ποτάμια – το θέμα είναι να γίνεται η δουλειά. Να χτίζουμε τη βιομηχανία και αυτοί να δουλεύουν σαν σκυλιά». Εύκολο αυτό. Οι πυρκαγιές που ακόμα σιγοκαίνε είναι πιο πολύπλοκο. Από τη μεριά της Δυτικής Αττικής έχει κυκλοφορήσει στα μέσα η άποψη ότι τα δάση στην Κινέττα και στις περιοχές εκεί τα έχει βάλει στο μάτι ο καπιταλιστής για διάφορες δραστηριότητες (εξόρυξη βωξίτη, ανεμογεννήτριες κτλ). Μου κάνει αυτή η εξήγηση, δεν θα την σχολιάσω περαιτέρω. Να μια «φυσική» καταστροφή που είναι εμφανής έκφραση του κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται (βλ. και τους σεισμούς στα Γιάννινα με τις σεισμικές γεωλογικές έρευνες για υδρογονάνθρακες). Από την άλλη μεριά της Αττικής το πράγμα είναι πιο πολύπλοκο. Εκεί έχεις μια χρόνια επέκταση μιας μικρο-μεγαλο(-δε-ξέρω-ακριβώς)-τάξης η οποία θέλει να ζήσει στα προάστια, να πηγαίνει για μπάνια, να χτίσει ενοικιαζόμενα κτλ. Αυτή η επέκταση σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό κράτος τόσα χρόνια είναι μια βασική ιστορία στην συγκρότηση της κοινωνικής ειρήνης ανάμεσα στην κεφαλαιοκρατική τάξη και διάφορες τάξεις που στηρίζουν σώμα και πνεύμα την πολιτική τάξη (άραγε ο Καραμανλής έπαθε τίποτα εκεί με το playstation στη Ραφήνα;) και αποτελούν αυτό που κάποιοι στο κίνημα ονομάζουν «εθνικό κορμό». Αυτές, λοιπόν, οι τάξεις επεκτείνονται όλο και πιο πολύ με φωτιές που αλλάζουν την χρήση της γης και τώρα που έρχεται ξανά η ανάπτυξη και αυξάνεται και ο τουρισμός είναι μια καλή αφορμή για να καεί κανένα δέντρο. Δεν θέλω να μπω σε κουβέντα για αιτίες της φωτιάς, δεν είναι η δουλειά μου.

Πάντα, λοιπόν, οι λεγόμενες φυσικές καταστροφές εκφράζουν κοινωνικές σχέσεις/συγκρούσεις ανάμεσα σε διάφορες ομάδες συμφερόντων. Μια φυσική καταστροφή είναι η έκφραση της επίθεσης (άμεσα ή έμμεσα) που εξαπολύει μία ή περισσότερες ομάδες συμφερόντων είτε σε άλλες κοινωνικές τάξεις, είτε σε ανεκμετάλλευτους – από τη μεριά τους – πόρους.

Ο θάνατος

Καλά όλα αυτά αλλά μην ξεχάσουμε και εντελώς ότι υπάρχει εκεί έξω κωλόκαιρος που μπορεί να σε σκοτώσει, φωτιά που μπορεί να σε κάψει, καταιγίδα που μπορεί να σε πνίξει, κεραυνός που μπορεί να σε χτυπήσει κατακέφαλα. Δηλαδή, μέσα στη βαθιά αλλοτρίωση του ανθρώπου των πόλεων και των θεωρητικών των πανεπιστημίων μην αρχίσουμε να λέμε ότι δεν υπάρχει φύση και «επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα». Και τώρα πάμε στα πιο δύσκολα ζητήματα.

Πρώτον, ο άνθρωπος της πόλης κλεισμένος μέσα σε ένα τεχνικά δημιουργημένο περιβάλλον έχει απομακρυνθεί εντελώς από την γνώση του καιρού και της φύσης. Πόσα «ατυχήματα» δεν έχετε δει από ηλίθιους τουρίστες σε επικίνδυνα μέρη; Πόσοι άνθρωποι βλέπουν να βρέχει καρεκλοπόδαρα και συνεχίζουν να πίνουν τον καφέ τους; Και αυτό μπορείς να το κάνεις επειδή ακριβώς έχεις εκπαιδευτεί στο προστατευμένο περιβάλλον της πόλης. Αλλά άμα πας έξω από αυτό δεν έχεις πλέον την γνώση να το αντιμετωπίσεις. Δεν διαφέρει αυτή η ιστορική διαδικασία από την συσσώρευση και τον διαχωρισμό του παραγωγού από την άμεση παραγωγή και άρα την αφαίρεση της γνώσης του για τα πράγματα της ζωής. Η φτώχεια μας μεγαλώνει όσο υπαγόμαστε στη σχέση κεφάλαιο και αυτή εκφράζεται και στο επίπεδο της γνώσης και της αντίληψης για το τι συνιστά καιρός, πότε θα βρέξει, σε ποιο βαθμό κάποια αλλαγή του καιρού μπορεί να βλάψει εμάς, τα κήπια με τις ντοματιές, τον δρόμο που είναι στο βουνό, αν θα προκαλέσει κατολισθήσεις και όλα αυτά. Δεν λέω κάτι διαφορετικό από την ιστορική διαδικασία του καπιταλισμού που μας υποβιβάζει όλο και πιο πολύ σε εξάρτημα της παραγωγής του εμπορεύματος και καταναλωτή του.

Δεύτερον και πιο σημαντικό. Και εδώ πρέπει να πούμε τα πράματα με το όνομά τους. Κυκλοφορεί γενικά αυτός ο μύθος στους χώρους μας και στα πλαίσια της αγιοποίησης της εργατικής τάξης (βοηθειά μας!) περί ταξικής πάλης ανάμεσα στο προλεταριάτο και στους καπιταλιστές. Τον αποκαλώ μύθο όχι γιατί κατά περιπτώσεις δεν υπάρχει όντως μια τέτοια πάλη. Αλλά γιατί αυτό δεν είναι όπως το παρουσιάζει ο Μαρξ με τον Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Θα λέγαμε κιόλας ότι η κυρίαρχη τάση στην ιστορία των κοινωνιών είναι η απουσία της πάλης αυτής από τη μεριά των υποτελών. Στα πλαίσια αυτής της μυθολογίας ή μάλλον για να χτιστεί αυτή η μυθολογία πρέπει να ακολουθηθεί μια ρητορική τακτική που έχει εισάγει σίγουρα νωρίτερα ο Χριστιανισμός. Η ρητορική μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: υπάρχει ο Διάολος, υπάρχει και ο Θεός. Το Κακό και το Καλό. Ο Θεός είναι καλός και θέλει το καλό σας, θα σας δώσει ότι θέλετε αρκεί να είστε Δούλοι του και να δουλεύετε. Μην πάτε στον Διάολο γιατί θα σας πάρει ο διάολος και θα πάθετε ότι έπαθε κι αυτός που τον έριξε, αν θυμάστε, από τα ψηλά στα χαμηλά – ας το πούμε υποτίμηση της ζωής με το δικό μας λεξιλόγιο. Οι χριστιανοί, λοιπόν, εισήγαγαν την έννοια του φτωχού, καλού, τίμιου και αδικημένου Δούλου του Θεού – αφού, για να μην ξεχνιόμαστε, δεν έφταιγε αυτός που εξέπεσε από τον Παράδεισο αλλά φταίει μια γυναίκα!! Η Εύα φυσικά! Πώς θα μπορούσε να μην φταίει μια γυναίκα; Εισάγει παράλληλα και την έννοια της ελευθερίας της επιλογής – ότι δεν σε αναγκάζει με το ζόρι να είσαι στον Παράδεισο.

Αυτή η τακτική είχε ως κεντρικό σκοπό να γλείφει τους φτωχούς πλην τίμιους ανθρώπους, να τους πείσει ότι ο Θεός τους αγαπά και ότι είναι στο χέρι τους να βελτιώσουν τη θέση τους μετά θάνατον, αρκεί να δουλεύουν όπως είπαμε. Αυτήν την τακτική την έχουν κλέψει οι μαρξιστές αριστεροί και μας έχουν πρήξει 150 χρόνια τώρα για την εργατική τάξη που είναι καλή, που ο ιστορικός της ρόλος είναι κιόλας να κάνει την επανάσταση (άκουσον, άκουσον!) και που δε φταίει αυτή που έχει εκπέσει από τον Παράδεισο αλλά φταίνε οι Κακοί Καπιταλιστές (αν δεν φταίνε οι γυναίκες).

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πολύ μεγάλη απόκρυψη της ιστορικής πραγματικότητας. Παρουσιάζοντας την ιστορία ΜΟΝΟΝ ως μια συνεχής πάλη ανάμεσα σε κυρίαρχες και υποτελείς τάξεις δεν μπορούν να μας εξηγήσουν οι μαρξιστές κάθε είδους πως γίνεται μερικές χιλιάδες χρόνια τώρα να παράγεται τόση πολύ κοινωνική συναίνεση, ειρήνη και υποταγή. Ας κοιτάξουμε σήμερα που μιλάμε σε όλο τον πλανήτη πόση υποταγή υπάρχει. Φυσικά και πρέπει να κοιτάμε την σύγκρουση και την πάλη όπου αυτή υπάρχει, γιατί αυτή μετατοπίζει τις συνειδήσεις και αλλάζει τις σχέσεις εξουσίας, μας μαθαίνει τεχνικές πάλης και διευρύνει τους πολιτικούς μας ορίζοντες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αγνοούμε την πραγματικότητα για να χωρέσει στην μυθολογία των αριστερών. Αγνοώντας την ιστορία, χάνουμε την γνώση της και άρα και τις δυνατότητες για τον μετασχηματισμό της.

Η ιστορία, λοιπόν, είναι κυρίως μια παραγωγή συναίνεσης η οποία έχει ένα πραγματικό αντίκρισμα, υλικό και χειροπιαστό όσο δε πάει. Και το αντίκρισμα αυτό είναι η αναβολή του θανάτου. Ο θάνατος είναι ο βασικός εχθρός για όλα τα ζωντανά πλάσματα. Κανείς δε θέλει να πεθάνει. Η ανάγκη είναι η υπενθύμιση του θανάτου. Ο αγώνας για την ικανοποίησή της είναι η παράταση του ερχομού του. Ο τρόπος που σε κάθε κοινωνία οργανώνεται η αποφυγή του καθορίζει και τις σχέσεις εξουσίας/εκμετάλλευσης σε αυτήν την κοινωνία. Δε θέλω να αναπτύξω περαιτέρω αυτό το σημείο και θα επιμείνω μόνο στο θέμα μας.

Κάποια στιγμή στην ιστορία έρχεται μια ομάδα που έχει αποκτήσει κάποια πραγματική ή ιδεολογική ισχύ και λέει σε μια άλλη: σου ζητώ να γίνεις δούλος μου κι εγώ θα σου δώσω ζωή. Αυτό το νταραβέρι ακολουθεί όλη την ιστορία της κυριαρχίας σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι και τον καπιταλισμό του 21ου αιώνα και θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι να πεθάνουμε όλοι. Δουλεύεις για μένα, σου εξασφαλίζω τη ζωή. Που ζωή σημαίνει φυσική ζωή, ιδιοκτησία, υγεία κτλ.

Και τώρα θα πω κάτι χωρίς να θέλω να υποτιμήσω ή να προσβάλω κανέναν. Η διαμαρτυρία για την απουσία της πολιτείας σε μια φυσική καταστροφή είναι διαμαρτυρία για την αθέτηση αυτής της συμφωνίας που έχει ρητά ή άρρητα γίνει ανάμεσα στις κυρίαρχες και τις υποτελείς τάξεις. Οι υποτελείς τάξεις δεν δουλεύουν χωρίς ανταλλάγματα. Γι’ αυτό και σκοπός των κυρίαρχων είναι να τις υποτιμήσουν όλο και πιο πολύ για να μην εννοούν πολλά πράγματα όταν λένε ζωή. Αλλά δεν θέλουν να τις σκοτώσουν. Κάποιος πρέπει να δουλεύει.

Το συμβόλαιο ενάντια στον θάνατο είναι η θεμελιώδης πηγή της κοινωνικής ειρήνης ανάμεσα σε κυρίαρχες και υποτελείς τάξεις. Άνισες μεν οι πλευρές, συμβόλαιο δε. Για παράδειγμα, το διαφωτιστικό πρόταγμα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης εκφράζει την ριζική, ιδεολογικά, ανανέωση αυτού του συμβολαίου. Η ιστορία των αγώνων των κομμουνιστικών κινημάτων των τελευταίων αιώνων για όλο και μεγαλύτερη ανατίμηση της ζωής είναι κυρίως μια ιστορία διαπραγμάτευσης γύρω από τους όρους αυτού του συμβολαίου. Γι’ αυτό το πρόταγμα για την κοινωνική επανάσταση ως κοινωνική απελευθέρωση, στον πυρήνα του και ταυτόχρονα στο άκρο του, δεν μπορεί παρά να διατυπωθεί ως εναντίωση στο ίδιο το συμβόλαιο με τους Κυρίαρχους ή αλλιώς ως «Ελευθερία ή Θάνατος».

Black Athena

Οι Φράγκοι και τα αυθαίρετα

Η σιδερένια αυτή πόρτα στο οικόπεδο της οικογένειας Φράγκου, πίσω από θάμνους και φυλλωσιές, ήταν η μόνη διέξοδος πριν την ακτή για τους 27 εγκλωβισμένους

Στο οικόπεδο των ιδιοκτητών Βασίλη και Χριστιάνας Φράγκου γράφτηκε η πιο φριχτή σκηνή της τραγωδίας.


27 άνθρωποι απανθρακώθηκαν λίγα μέτρα πριν φτάσουν στη θάλασσα και τη σωτηρία. Ο Βασίλης Φράγκος με αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του παραδέχτηκε πως οι άνθρωποι χάθηκαν γιατί για ελάχιστα δευτερόλεπτα δεν κατάφεραν να βρουν την πόρτα που οδηγούσε στη θάλασσα.
Ο Βασίλης Φράγκος, σύζυγος της Χριστιάνας, άκουγε τις φωνές των εγκλωβισμένων πίσω του όταν διέφευγε από το οικόπεδο-παγίδα

Σύμφωνα με το CNN η πόρτα αυτή ήταν κλειστή. Το οικόπεδο της οικογένειας Φράγκου είναι ένα από τα περιφραγμένα που εμποδίζουν τη διαφυγή προς τη θάλασσα. Η Χριστιάνα Φράγκου είναι πρώην νομαρχιακή σύμβουλος ανατολικής Αττικής και είχε εντοπιστεί να συνυπογράφει νομιμοποίηση αυθαιρέτου. Είναι ενδιαφέρον ότι ο θείος της Δημήτρης Φράγκος, που διετέλεσε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ως νομάρχης είχε κατηγορηθεί από την εισαγγελία και είχε παραπεμφθεί σε δίκη για ρευματοδότηση χιλιάδων αυθαιρέτων, πολλά από τα οποία ήταν τα μοιραία οικόπεδα «του θανάτου».

“Περιέφραξα την ιδιοκτησία μου”

Το οικόπεδο έγινε μαζικός τάφος για 27 άτομα τα οποία δεν κατάφεραν να βρουν τη μοναδική δίοδο προς τη θάλασσα. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να εντοπίσουν μέσα σε καπνούς, φωτιές, και ριπές ανέμου μια μικρή, στενή καγκελόπορτα κατά μήκος της ιδιωτικής περίφραξης η οποία αν ακολουθήσει κάποιος τα λαξευμένα στον β΄ραχο σκαλοπάτια, οδηγεί στη θάλασσα.

Επιχειρήσαμε να ρωτήσουμε για την περίφραξη, η οποία φαίνεται να έχει χτιστεί ακριβώς επάνω στον αιγιαλό μπλοκάροντας την πρόσβαση προς τη θάλασσα. Για την κ. Φράγκου δεν υπάρχει κάτι που χρειάζεται να διευκρινιστεί. «Την ιδιοκτησία μου περιέφραξα, δεν είναι παραλία, δεν είναι αιγιαλός εκεί. Δεν υπάρχει δηλαδή από κάτω παραλία για τη μαμά και το μικρούλι να παίξει με το κουβαδάκι. Απλώς η ιδιοκτησία μου έχει και κομμάτι γκρεμού, μη αξιοποιήσιμο, με απόκρημνα βράχια. Το ’38 ο παππούς μου έξυσε τον βράχο και έκανε, ας πούμε, κάτι υποτυπώδη σκαλοπάτια. Οι άνθρωποι λοιπόν, η επόμενη φουρνιά, οι οποίοι είχαν αυτήν τη φοβερή ατυχία, ήδη θα πρέπει να είχαν πάθει ασφυξία από τον καπνό• ο καπνός ήταν κάτι το απίστευτο» δήλωσε.

Μάλιστα η ίδια επιρρίπτει ευθύνες στην οργάνωση της Τροχαίας η οποία, όπως υποστηρίζει, κατηύθυνε λανθασμένα όλα τα αυτοκίνητα προς το Κόκκινο Λιμανάκι. «Το Κόκκινο Λιμάνι δεν έχει λεωφόρο, έχει φυσιολογικό δρόμο για δύο κατευθύνσεις ο οποίος είχε φράξει από όλους τους πολίτες που δεν μπορούσαν να διαφύγουν» ανέφερε. Στο ίδιο μήκος κινήθηκε και ο σύζυγός της Βασίλης Φράγκος, καθώς σε δηλώσεις του σε διάφορα Μέσα ανέφερε ότι «ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου κάηκε γιατί δεν υπάρχει σχέδιο από πού να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση». Περιγράφοντας τα όσα έζησε, ανέφερε πως «πίσω μου άκουγα τους ανθρώπους που τους είχε προφτάσει η φωτιά, άκουγα τα ουρλιαχτά τους. Για ελάχιστο χρόνο κάποιοι άνθρωποι δεν διεσώθησαν».

Αντιδράσεις για την οικονομική ενίσχυση!

Πλήθος αντιδράσεων προκάλεσε την Πέμπτη μια ανάρτηση σε ομάδα του Facebook, με την οποία φέρεται ο αδερφός της Χρ. Φράγκου να ζητά οικονομική ενίσχυση της οικογένειας που έχασε το σπίτι της στην πυρκαγιά, δίνοντας τραπεζικό λογαριασμό. Η ανάρτηση έκανε τον γύρο των social media και παρά το γεγονός ότι δεν έχει επιβεβαιωθεί η αυθεντικότητά της, προκάλεσε κύμα αντιδράσεων σε πολλούς χρήστες του διαδικτύου, οι οποίοι σχολίασαν αρνητικά την έκκληση για οικονομική ενίσχυση στους ιδιοκτήτες του οικοπέδου μέσα στο οποίο ξεψύχησαν 27 άτομα.



Το αυθαίρετο στο Λαγονήσι

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Χριστιάνα Φράγκου απασχόλησε τον Τύπο. Σε ρεπορτάζ της «Καθημερινής» το 2008, με τίτλο «Συγκάλυψη παρανομιών σε φακέλους αυθαιρέτων», γίνεται αναφορά σε υπόθεση στην οποία η τότε νομαρχιακή σύμβουλος της Ανατολικής Αττικής Χρ. Φράγκου έδωσε «τετράμηνη παράταση σε αυθαίρετο κτίσμα στο Λαγονήσι, οι ιδιοκτήτες του οποίου αναζητούν τρόπο να το νομιμοποιήσουν». Η κ. Φράγκου υποστήριξε ότι «παραπλανήθηκε, με αποτέλεσμα να ψηφίσει λάθος», γεγονός που την οδήγησε να δηλώσει ότι «από εδώ και στο εξής αρνούμαι να χρησιμοποιείται η ψήφος μου για τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων».




Η κ. Φράγκου είχε σχολιάσει ακόμη ότι το κάθε μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου «δεν μπορεί να γνωρίζει κάθε υπόθεση», καθώς και ότι «στηριζόμαστε στον φάκελο που διαμορφώνει η αρμόδια επιτροπή. Δυστυχώς όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο φάκελος ήταν ελλιπής και σε οδηγούσε σε λάθος απόφαση. Ελειπε από τον φάκελο πρόσφατο έγγραφο του γενικού διευθυντή Αναπτυξιακής Πολιτικής της Νομαρχίας που διόρθωνε προηγούμενες προβληματικές αποφάσεις της Πολεοδομίας και απέκλειε την επιμέρους τακτοποίηση του αυθαιρέτου». Η κ. Φράγκου υπογράμμιζε ότι στον φάκελο δεν συμπεριλαμβανόταν ακόμη η παρουσία αντιδίκων ούτε σχετική απόφαση του ΣτΕ «που χαρακτηρίζει άμεσα κατεδαφιστέο οποιοδήποτε αυθαίρετο ενοχλεί άλλη ιδιοκτησία. Αλήθεια, ποιος ξέρει εάν και άλλοι φάκελοι για υποθέσεις αυθαιρέτων είναι επίσης ελλιπείς;» κατέληγε η κ. Φράγκου, ενώ το ρεπορτάζ σημείωνε ότι στην περιοχή, που αποτελεί «τον παράδεισο των αυθαιρέτων, φαίνεται ότι δρουν κυκλώματα ενός των υπηρεσιών, τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης, οι οποίοι μπορούν να συγκαλύπτουν παρανομίες»…

Ρεύμα σε 3.650 αυθαίρετα από τον Δ. Φράγκο

Η πρώην νομαρχιακή σύμβουλος Χριστιάνα Φράγκου είναι ανιψιά του Δημήτρη Φράγκου, πρώην βουλευτή της ΝΔ και πρώην νομάρχη Ανατολικής Αττικής. Εναντίον του Δ. Φράγκου είχε ασκηθεί στα τέλη του 1999 δίωξη για υπόθεση ηλεκτροδότησης αυθαιρέτων στην ανατολική Αττική. Σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα από «Τα Νέα» και «Το Βήμα», ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ηλίας Κολιούσης είχε ασκήσει δίωξη κατά του τότε νομάρχη για κατ’ εξακολούθηση παράβαση καθήκοντος. «Η υπόθεση για την οποία καλείται να λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη ο νομάρχης αφορά την παράνομη ηλεκτροδότηση τουλάχιστον 3.650 αυθαίρετων κτισμάτων στην ανατολική Αττική που φέρονται ότι χορηγήθηκαν το χρονικό διάστημα 1995-1996 στους ιδιοκτήτες τους».



Οπως αναγράφεται στο ρεπορτάζ των «Νέων», οι δικαστές εξέδωσαν βούλευμα για την υπόθεση όπου επέρριπταν ευθύνες στον Δ. Φράγκο: «Ολα αυτά έγιναν με σκοπό ο κατηγορούμενος νομάρχης να προσπορίσει στον εαυτό του παράνομο όφελος, που συνίσταται στην απόκτηση εκλογικής πελατείας από τους ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων, αλλά και για το παράνομο όφελος των ιδιοκτητών, οι οποίοι χωρίς να έχουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις ηλεκτροδότησαν τα αυθαίρετα και δεν κατέβαλαν το τίμημα για την άδεια ανέγερσης στα πολεοδομικά γραφεία».

Για ασθενείς με διαβήτη

Σύμφωνα με «την εισαγγελική έρευνα, διαπιστώθηκε ότι στην ανατολική Αττική χιλιάδες αυθαίρετα πήραν ρεύμα από το φθινόπωρο του 1995 ως τον Νοέμβριο του 1998». Η ηλεκτροδότηση γινόταν «με εγκριτική απόφαση του νομάρχη ή του νομαρχιακού συμβούλου». Ο Δ. Φράγκος, «για να αιτιολογήσει τις βεβαιώσεις που εξέδωσε η νομαρχία, επικαλέστηκε μια επιστολή του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Λαλιώτη από τον Ιούλιο του 1995». Η επίμαχη επιστολή έδινε στους νομάρχες Αττικής την αρμοδιότητα «να κρίνουν πότε μπορούν να ηλεκτροδοτούν κατ’ εξαίρεση αυθαίρετα, για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας». Οπως σημειώνεται όμως στο ρεπορτάζ, η επιστολή «άνοιξε τον δρόμο για την ηλεκτροδότηση χιλιάδων αυθαιρέτων, απ’ ό,τι φαίνεται όχι μόνο στην ανατολική Αττική, όπου η “κατ’ εξαίρεση” ηλεκτροδότηση αυθαιρέτων μετατράπηκε σε… κανόνα».

Από την εισαγγελική έρευνα προέκυψε ακόμη ότι πολλές από τις άδειες ηλεκτροδότησης δόθηκαν για λόγους υγείας και σε αυτό συνετέλεσε η επιστολή του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ: «Ο κ. Φράγκος με αυτήν τη συμπεριφορά του αποτέλεσε παράδειγμα για τους προϊσταμένους των πολεοδομικών γραφείων, οι οποίοι αφού διαπίστωσαν ότι ο νομάρχης επικαλείτο προσχηματικά την επιστολή του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, που επέτρεπε κατ’ εξαίρεση τη χορήγηση αδειών ηλεκτροδότησης σε άτομα με ειδικές ανάγκες, παρέλειψαν να καταγράφουν τα κτίσματα ως αυθαίρετα και να προβούν στις νόμιμες ενέργειες στα πλαίσια των καθηκόντων τους».

Ερευνα είχε κάνει και το Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης. Ο τότε γενικός επιθεωρητής του σώματος είχε δηλώσει στο «Βήμα» ότι «το θέμα της ηλεκτροδότησης και υδροδότησης αυθαιρέτων κτισμάτων για λόγους υγείας έχει πραγματικά λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Γίνεται σοβαρή κατάχρηση, ενώ το μέτρο καθιερώθηκε για κοινωνικούς λόγους και μόνο για εξαιρετικές και εξακριβωμένες περιπτώσεις πασχόντων από ανίατες ασθένειες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης». Τελικά, ο Δ. Φράγκος, σύμφωνα με πληροφορίες του Documento, αθωώθηκε αφού κατέθεσε πιστοποιητικά που υποδήλωναν ότι οι ηλεκτροδοτήσεις αυθαιρέτων –άγνωστο πόσα πιστοποιητικά και για πόσα αυθαίρετα κατατέθηκαν στο δικαστήριο– δόθηκαν για λόγους υγείας των ιδιοκτήτων. Σε αρκετές περιπτώσεις αυτοί οι λόγοι υγείας αφορούσαν σακχαρώδη διαβήτη.


Ως νομάρχης Ανατολικής Αττικής ο Δημήτρης Φράγκος, που διετέλεσε και βουλευτής της ΝΔ, έδωσε ρεύμα σε χιλιάδες αυθαίρετα... διαβητικών

documento

Προβολή στη Ροδαυγή Άρτας, "Ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στην Ήπειρο."