Σκάνδαλα παιδοφιλίας και διαφθοράς στην ελληνορθόδοξη αρχιεπισκοπή του Τορόντο

Διορισμοί παιδεραστών και κατάχρηση δεκάδων χιλιάδων δολαρίων από έρανο για άρρωστο μωρό είναι μόνο κάποιες από τις κατηγορίες που προσάπτει η ελληνική κοινότητα του Τορόντο στον ορθόδοξο αρχιεπίσκοπο Σωτήριο Αθανασούλα. Το μεγάλο σκάνδαλο, το οποίο απασχολεί την Ελληνική κοινότητα του Καναδά αλλά και τον καναδικό τύπο που φιλοξενεί εκτενή ρεπορτάζ, περιλαμβάνει ακόμα υπεξαίρεση χρημάτων που προορίζονταν για τις ανάγκες φτωχών και απόρων.

Στη μήνυση που έχει κατατεθεί από την Ελληνική κοινότητα του Τόρόντο , αναφέρεται πως η Μητρόπολη διόρισε στις ορθόδοξες εκκλησίες ανθρώπους που ήταν γνωστοί για τα σεξουαλικά τους εγκλήματα: Ένας από αυτούς, ο πατέρας Ιωάννης τοποθετήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη το 2015, παρότι γνώριζε η Αρχιεπισκοπή ότι φυλακίστηκε για σεξουαλικά εγκλήματα και ήταν έξω με εγγύηση. Ο Δημήτρης Τσεβλίκος, πριν αποδημήσει εις Κύριον, διορίστηκε στην Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου ενώ είχε κατηγορηθεί για παιδεραστία και για αρπαγή ανηλίκου. Η μηνυτήρια αναφορά υποστηρίζει επίσης ότι ο πατέρας Βιτουλαδίτης «κακοποιούσε συστηματικά, λεκτικά και φυσικά, και τα μέλη του Βοηθητικού Γυναικείου προσωπικού που λειτουργούσε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου». Επίσης, ο πρώην επίσκοπος Georgije Djokic προσκλήθηκε από τον Μητροπολίτη να λειτουργήσει το 2016, αλλά αποσπάστηκε μετά από «κατηγορίες περί ανάρμοστης σεξουαλικής συμπεριφοράς».

Χιλιάδες δολάρια από έρανο έκαναν φτερά

Η εφημερίδα Toronto Sun, καταγράφει αναλυτικά τις κατηγορίες εναντίον της Μητρόπολης, του αρχιεπισκόπου της, τεσσάρων ιερέων, των γυναικών της εκκλησίας καθώς και της συζύγου και των παιδιών του Πατρός Φίλιππου για φερόμενη υπεξαίρεση κεφαλαίων που προορίζονταν για τους άρρωστους, τους άστεγους και τους φτωχούς.

Ένα από τα οικονομικά σκάνδαλα, αφορά τον έρανο που πραγματοποιήθηκε σε Ελλάδα και Καναδά το 2012, για βρέφος με το όνομα Αλέξανδρος Καρανίκας. Η αρχιεπισκοπή έκανε γνωστό ότι χρειάζονται περισσότερα από 100.000 δολάρια για να μεταφερθεί το άρρωστο βρέφος από την Ελλάδα στον Καναδά προκειμένου να υποβληθεί σε καρδιοχειρουργική επέμβαση. Η ελληνική κοινότητα στον Καναδά συσπειρώθηκε και συγκέντρωσε χιλιάδες δολάρια μετά την ανακοίνωση του αρχιεπισκόπου. Αλλά τα περισσότερα χρήματα δεν έφτασαν ποτέ στην οικογένεια του παιδιού, όπως γράφει η μηνυτήρια αναφορά.

Σύμφωνα με τη διαμαρτυρία της Ελληνικής Κοινότητας του Τορόντου (GCT), η Μητρόπολη παρέδωσε ένα ασήμαντο ποσό της τάξεως των $ 1.450 από τα περίπου $ 50.000 που μαζεύτηκαν . Η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο (GCT) διαθέτει και λειτουργεί τέσσερις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Τον Άγιο Δημήτριο, τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, την Παναγία και την Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου. Η Ελληνική Ορθόδοξη Μητρόπολη του Τορόντο, υπάγεται στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, που επιβλέπει 66 εκκλησίες στον Καναδά και έχει τον αποκλειστικό έλεγχο για τη λειτουργία και τον διορισμό όλων των Ελληνορθόδοξων ιερέων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υπηρετούν στις τέσσερις εκκλησίες του GCT.

Η μήνυση που κατατέθηκε αναφέρει επίσης πως η Μητρόπολη και οι διορισμένοι ιερείς της καταχράστηκαν χρηματικά ποσά εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων που συγκέντρωσαν τα μέλη των εκκλησιών της Ελληνικής κοινότητας και προορίζονταν για προγράμματα για άτομα με ειδικές ανάγκες, χήρες και ορφανά, σχολές της Κυριακής, τράπεζες τροφίμων και φυσική συντήρηση των εκκλησιών. Σήμερα, για την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, απαιτούνται 600.000 δολάρια για την επισκευή και την ανακαίνιση της στέγης, του καμπαναριού, του χώρου στάθμευσης και των σπασμένων ανελκυστήρων για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες αλλά αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν.

Σύμφωνα με τις κατηγορίες , η Μητρόπολη απαιτούσε να συγκεντρώνει ένα μέρος των δωρεών χωρίς να δίνει αναφορά για τα χρήματα στην Ελληνική κοινότητα ή στην εφορία του Καναδά. Κάθε ιερέας έχει το δικαίωμα να λαμβάνει ένα «μέτριο» ποσό των δωρεών για την ετήσια αμοιβή του και υποτίθεται ότι δηλώνει τα χρήματα ως εισόδημα στην προσωπική του φορολογική δήλωση, λέει η μήνυση. Ωστόσο κάποιοι ιερείς φοροδιαφεύγουν. Αναφέρεται η περίπτωση του Πατέρα Φιλίππου του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος «εδώ και πολλά χρόνια, έβαζε στην τσέπη προμήθειες για προσωπικό του όφελος και της συζύγου του, του γιου και της κόρης του, ποσά που δεν έχουν δηλωθεί ».

Κανένας από τους ισχυρισμούς δεν έχει αποδειχθεί στο δικαστήριο επομένως κανένας εκπρόσωπος της Μητρόπολης δεν έχει δεχθεί να μιλήσει δημόσια, σύμφωνα με τα τοπικά ΜΜΕ. Όταν η Ελληνική κοινότητα του Τορόντο θέσπισε μια ρύθμιση το 2015 για να προφυλάξει από τυχόν υπεξαίρεση τα κεφάλαια της εκκλησίας απαιτώντας διαφάνεια για όλες τις δωρεές, η Μητρόπολη εκδικήθηκε. Για αντίποινα, αφόρισε τις γυναίκες που συνεργάστηκαν στην έρευνα και επέβαλε ως ελάχιστο ποσό εισφορά ύψους 40.000 δολαρίων ετησίως ανά εκκλησία, καθώς και υποχρεωτικές αμοιβές 600 € για κάθε κηδεία και γάμο ως «τιμωρία » για τον έλεγχο που η Κοινότητα ήθελε να ασκήσει.

πηγη

Μητσοτάκιδες, Τα θλιβερά λαμόγια και οι χορηγοί τους..

Ένα ελικόπτερο του ομίλου ΑΝΤ1 προσγειώθηκε στα Χανιά στις 10:30 το πρωί του Σαββάτου και σε αυτό επιβιβάστηκε η Μαρέβα Μητσοτάκη.

Το απόγευμα, ακόμα ένα ελικόπτερο, του ίδιου ομίλου έχοντας τον ίδιο προορισμό, παρέλαβε από το ίδιο σημείο τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη.

Προορισμός και των δύο ήταν το Πόρτο Χέλι, όπου βρίσκεται η βίλα Κυριακού, καταδεικνύοντας τις στενές σχέσεις του προέδρου και της συζύγου της ΝΔ με τον όμιλο ΑΝΤ1.

Εξάλλου, οι στενές αυτές σχέσεις είναι εμφανείς, καθώς η τακτική του ομίλου, καθ΄όλο το διάστημα των συνεχιζόμενων αποκαλύψεων για το "who is who" και τις κινήσεις της Μαρέβας Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη, η θέση του είναι απλώς ότι... «χτυπάνε τη σύζυγό του Κυριάκου», μια στήριξη που κάθε άλλο παρά τυχαία μπορεί να θεωρηθεί.

Και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού οι σχέσεις του ομίλου ΑΝΤ1 με την Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη... "συσφίγγονται" και μέσω της Endeavor, του οργανισμού στον οποίο η σύζυγος του προέδρου της ΝΔ είναι ιδρύτρια και αντιπρόεδρος του ΔΣ.

Μέλος του ΔΣ έχει διατελέσει και ο Θοδωρής Κυριακού...

πηγη

Οι στενές σχέσεις Κυριακού με Κυριάκο και Μαρεβα

Ολοκαύτωμα στο Κoμμένο της Αρτας. Οταν τα ναζιστικά κτήνη βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά ... "για να κάνουν την πλάκα τους". (16 Αυγούστου 1943)

    

Ενα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων έγινε σαν σήμερα 16 Αυγούστου 1943 στο χωριό Κομμένο Αρτας.

Θα σας συνιστούσαμε να παρακολουθήσετε την σχετική τηλεοπτική εκπομπή του Χρίστου Βασιλόπουλου στην οποία εκτός από την αναλυτική αναφορά στο ναζιστικό αυτό έγκλημα που είχε σαν αποτέλεσμα 317 νεκρούς, ανάμεσα στους οποίους τα 17 ήταν παιδιά, μιλάνε επιζήσαντες της ναζιστικής θηριωδίας.

Οι αφηγήσεις τους είναι τόσο συγκλονιστικές που δεν υπάρχει περίπτωση να της παρακολουθήσει κάποιος και να μην οργιστεί με την φασιστική ιδεολογία που αποκτηνώνει τους ανθρώπους, όπως έγινε με τους Γερμανούς στρατιώτες που ήταν κάτω από τις διαταγές του συνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ και οι οποίοι πήραν μέρος σ' αυτό το μακελειό.

Οταν εισέβαλαν στο χωριό οι επιδρομείς δεν άφηναν τίποτε όρθιο. Για έξη ολόκληρες ώρες έκαιγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και σκότωναν με μιαν απερίγραπτη αγριότητα άντρες, γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά, με αναμμένο βαμβάκι που έβαζαν στο στόμα τους, για να κάνουν την πλάκα τους.

Ολόκληρες οικογένειες κάηκαν ζωντανές μέσα στα σπίτια τους, πριν ακόμη ξυπνήσουν και καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλοι έτρεχαν στους δρόμους να σωθούν και έπεφταν από τις σφαίρες που θέριζαν το χωριό. Ανθρώπινα σώματα κόπηκαν στα δυο ή διαλύθηκαν και δε βρέθηκαν ποτέ. Φαίνεται πως η διαταγή ήταν σαφής: να μη μείνει τίποτε ζωντανό σ’ αυτό το χωριό.

Και φυσικά κανένας απ’ αυτούς τους εγκληματίες δεν τιμωρήθηκε.

Bαθύ Κόκκινο

"Σαμαράδες": Η αντιγραφή που αγρίεψε την «άρχουσα τάξη»

Tο περιστατικό με την αντιγραφή του υιού του Α. Σαμαρά στο Κολλέγιο Αθηνών το 2012 ήταν ένα λάθος εφήβου, από αυτά που συμβαίνουν σε όλα τα παιδιά. Και θα έμενε ασήμαντο αν ο πατέρας και ο θείος του(πρόεδρος του Κολεγίου) δεν είχαν εξαπολύσει, έκτοτε, επίθεση ηθικής και επαγγελματικής εξόντωσης της εκπαιδευτικού Φώφης Μπουλούτα, που είχε απολυθεί άμεσα.

Πέρα από την ηθική κατακραυγή και το θράσος της αντίδρασης, σημαντική είναι και η ουσία της υπόθεσης, τα στοιχεία της δικογραφίας και τα αναπάντητα ερωτήματα:
Γιατί το Κεντρικό Υπηρεσιακό Συμβούλιο έκρινε χωρίς αιτιολογία ότι δεν υπήρχε καταχρηστικότητα στην απόλυση της εκπαιδευτικού, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε εναντίον της στη δίκη σε δεύτερο βαθμό αφού το δικαστήριο δεν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης;
Γιατί δεν εμφανίστηκε ποτέ η κόλλα του μαθητή - που περιέχεται στη δικογραφία της υπόθεσης- την οποία μονόγραψε η εκπαιδευτικός;
Το Υπουργείο Παιδείας και η τότε πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία εκπλήρωσαν τα καθήκοντά τους ως όφειλαν ή υποτάχθηκαν στην ισχύ του τότε Πρωθυπουργού;




Αντί οι εμπλεκόμενοι να εξαντλούν τα επιχειρήματά τους σε απειλές και χαρακτηρισμούς, θα ήταν χρήσιμο να ζητούσαν να έρθουν στο φως όλα τα στοιχεία και τα έγγραφα της υπόθεσης, όπως ζητά η ΟΙΕΛΕ. Αν υπήρχε στοιχειώδης ηθική, οι εμπλεκόμενοι θα έπρεπε να κρύβονται αντί να "βγάζουν γλώσσα" τώρα που η Φώφη Μπουλούτα δεν ζει για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Κανονικά, πατέρας και θείος θα έπρεπε να είχαν συγχαρεί τη καθηγήτρια επειδή έκανε το καθήκον της. Αλλά όπως δηλώνει στο Tvxs.gr o Πρόεδρος των ιδιωτικών εκπαιδευτικών Μιχάλης Κουρουτός, το Κολέγιο Αθηνών είναι "το άβατο της αναπαραγωγής της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα". Ή τουλάχιστον αυτής της αλαζονικής, ξιπασμένης άρχουσας τάξης που εκπροσωπεί ο κ. Σαμαράς.

πηγη

Η ΔΩΔΩΝΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ… ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ-Αρχαίο Θέατρο για μια… χούφτα πετροδόλαρα

Απτόητη, αλλά και βαθιά πληγωμένη η δημοτική αρχή Δωδώνης είναι πλέον έκθετη στην τοπική κοινωνία, στο πανελλήνιο και στην παγκόσμια πολιτιστική κοινότητα για τις χορηγίες που έλαβε από δύο πετρελαϊκές εταιρίες.
Για μια χούφτα πετροδόλαρα «βεβήλωσε» την ιερότητα του χώρου.
Το Φεστιβάλ Δωδώνης, για πρώτη φορά, δέχεται έντονη κριτική για τις επιλογές των χορηγιών....
Δυστυχώς, η δημοτική αρχή αποφάσισε να θέσει σε κίνδυνο τη φήμη του αρχαίου θεάτρου, αδιαφορώντας για τον αντίκτυπο.

Στη διαμαρτυρία της περασμένης Κυριακής, που οργάνωσαν οι Πρωτοβουλίες της Ηπείρου ενάντια στις εξορύξεις πετρελαίων, καταδείχθηκε η «βεβήλωση» του μνημείου και γενικότερα της αρχαίας κοιλάδας.
Οι πολίτες με συνθήματα κατά των πετρελαϊκών χορηγιών, τις οποίες αποδέχθηκε –αν δεν τις ζήτησε- ο δήμος, αλλά και «πυρά» κατά της κυβέρνησης και της Εφορείας Αρχαιοτήτων ανέδειξαν το μείζον ηθικό και πολιτικό ζήτημα των χορηγιών.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Εφορεία Αρχαιοτήτων, εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχθηκε ότι έχει ευθύνη για την παραχώρηση του Αρχαίου Θεάτρου, δεχόμενη και αυτή κριτική.

Ο δήμαρχος… στριμώχτηκε για να περάσει την είσοδο του αρχαίου χώρου, την ώρα που τα συνθήματα των διαμαρτυρομένων τον χαρακτήριζαν «υποτακτικό», και μετά ζήτησε, μέσα από το αρχαίο θέατρο, την ταχύτερη αναστήλωση του μνημείου, ώστε να λαμβάνει… περισσότερα πετροδόλαρα, δυσφημίζοντας το μεγαλύτερο μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ήπειρο.

Ο δήμος Δωδώνης οφείλει να αναθεωρήσει την πολιτική «βεβήλωσης» και να σεβαστεί το μνημείο, αποποιούμενος, έστω και τώρα, τις χορηγίες των πετρελαϊκών εταιριών, που αύριο θα σκορπίσουν την κάπνα σε όλη την αρχαία κοιλάδα.

Οι Πρωτοβουλίες Πολιτών της Ηπείρου χαιρετίζουν την ανταπόκριση του κόσμου, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό παραμένει ανενημέρωτος.

Ειδικά, ο δήμος Δωδώνης, έχει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη και χρέος να αποτρέψει το ξεπούλημα της Ιστορίας και του Πολιτισμού της Αρχαίου Θεάτρου, αφού έχει παγκόσμια εμβέλεια και με τις πετρελαϊκές χορηγίες προκαλεί αντιδράσεις στη διεθνή πολιτιστική κοινότητα.
Αν δεν το κατανοεί, τότε υπάρχει κίνδυνος πλήρους απαξίωσης του μνημείου και φυσικά ευθύνες γι αυτό έχουν και η κυβέρνηση και η Εφορεία Αρχαιοτήτων.

Και αυτή την Κυριακή, 12-8-2018, οι Πρωτοβουλίες ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων, θα βρίσκονται από τις 7:30μμ στο θέατρο της Δωδώνης, για να ενημερώσουν τους πολίτες για τις επιπτώσεις και τις παρενέργειες των εξορύξεων συνολικά.

Για αυτό και απευθύνουμε κάλεσμα συμμετοχής ώστε να ισχυροποιηθεί η εναντίωση στις εξορύξεις και ταυτόχρονα να μην πληγεί περαιτέρω το λίκνο του Πολιτισμού στην Ήπειρο και να σταματήσει οριστικά η«βεβήλωση» του ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ!
Ανοιχτή επιστολή - Δελτίο Τύπου από της Πρωτοβουλίες και Συλλογικότητες Ηπείρου ενάντια στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων

Φώτο: Διαμαρτυρία της περασμένης Κυριακής στο θέατρο της Δωδώνης




Η ΔΩΔΩΝΗ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ… ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ

Όταν ο βασιλιάς είναι γυμνός: Σκέψεις για τον ελληνικό εθνικισμό

Πριν από αρκετά χρόνια –το 1992– ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς και διανοούμενους της μεταπολιτευτικής περιόδου, ο Φίλιππος Ηλιού, ανέφερε σχετικά με την καυτή τότε υπόθεση της αναγνώρισης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας: Το πιο ενοχλητικό, επικίνδυνο και ανησυχητικό για την Ελλάδα και τους Έλληνες δεν είναι ότι πιθανόν να αναγνωριστεί ένα κράτος με το όνομα που αυτό έχει επιλέξει, όπως άλλωστε έχει το δικαίωμα, αλλά ότι με αφορμή το Μακεδονικό αναδείχθηκαν και επιβλήθηκαν ως κυρίαρχες τάσεις στην ελληνική κοινωνία και τους παράγοντες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, στοιχεία μιας πρωτοφανούς αρχαϊκότητας που μας εμφανίζουν να αθετούμε δημοκρατικές κατακτήσεις και πολύτιμες δημοκρατικές ευαισθησίες, που, μετά τη μεταπολίτευση, είχε θεωρηθεί ότι αποτελούσαν πλέον κοινό κτήμα των ελλήνων πολιτών. Ήταν εκείνες τις αντίστοιχες μέρες του Μαΐου του 1992 που καταδικάζονταν από την ελληνική δικαιοσύνη τέσσερα μέλη της Αντιπολεμικής Αντιεθνικιστικής Συσπέιρωσης για διατάραξη των διεθνών σχέσεων της χώρας και διασπορά ψευδών ειδήσεων. Εικοσιέξι χρόνια μετά, τον «σωφρονιστικό» ρόλο των δικαστηρίων ανέλαβαν μαυροφορεμένοι αγανακτισμένοι ελληνόψυχοι –με πολύ επιδερμική ωστόσο σχέση τόσο με την ιστορία όσο και με την ελληνική γλώσσα–, που δεν διστάζουν να προπηλακίζουν δημόσια όποιον διατυπώνει αντίθετη από την κυρίαρχη στον δημόσιο λόγο άποψη και να θέτουν διά της σωματικής ρώμης τα πλαίσια του επιτρεπτού και τα όρια του ανεκτού. Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, καθημερινά περιστατικά έντασης και βίας έχουν εμφανιστεί σε διάφορες περιπτώσεις τόσο στην Αθήνα όσο και, κυρίως, στη Θεσσαλονίκη.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Κωστής Καρπόζηλος και ο Δημήτρης Χριστόπουλος τόλμησαν να διατυπώσουν 10+1 ερωτήσεις για το Μακεδονικό.

Ως ιστορικός είναι εξαιρετικά δύσκολο να τοποθετηθώ υπό αυτή την ιδιότητα όταν ευθύς εξαρχής θεωρώ ότι προκειμένου να αντιμετωπίσει κάποιος νηφάλια την συλλογική εθνική ψύχωση περί της Μακεδονίας χρειάζεται να καταφύγει στην αρωγή επιστημών που δυστυχώς δεν κατέχω. Πώς να προσεγγίσεις το ζήτημα με πειστικότερα επιχειρήματα από εκείνα που η ίδια η ιστορία μας προσφέρει και που με τόσο ουσιαστικό τρόπο –στις λίγες σελίδες της μελέτης τους– οι δύο συγγραφείς τα παραθέτουν; Πώς να ερμηνεύσεις με νηφαλιότητα την παράδοξη και διαρκή «γοητεία» που ασκεί η υπόθεση του ονόματος της Μακεδονίας στην ελληνική κοινή γνώμη και μάλλον πλέον μόνο σε εκείνη και σε καμία άλλη στον υπόλοιπο κόσμο;

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σιωπής γύρω από το θέμα που όλοι βολικά είχαμε ξεχάσει την εκ του βορρά απειλή, το ζήτημα επέστρεψε διεκδικώντας επιτέλους την πολιτική λύση του μετά από αλλεπάλληλες απουσίες από τα περασμένα ραντεβού με την ιστορία (από την εποχή της Λισαβώνας ώς σήμερα). Η υπόθεση που απασχολεί την ελληνική κοινή γνώμη ένα τέταρτο του αιώνα τώρα, έχει ωστόσο βαθύτερες ιστορικές ρίζες που μας οδηγούν στον 19ο αιώνα και στην συγκρότηση των εθνικών κρατών της Βαλκανικής. Τις απαρχές και την εξέλιξη συγκρότησης των εθνικών μύθων μας επιδιώκουν να επαναφέρουν στον δημόσιο διάλογο οι συγγραφείς, προσφέροντας επί της ουσίας –μέσω της συγκρότησης ενός ερωτηματολογίου– έναν ιδιαίτερο οδικό χάρτη για τον ασφαλή προβληματισμό του αναγνώστη σχετικά με το επίμαχο θέμα.

Ακολουθώντας το πρότυπο των Καρπόζηλου-Χριστόπουλου θα επιδιώξω να διατυπώσω τα δικά μου σύντομα ερωτήματα για το θέμα, που πηγάζουν από την ανάγνωση ενός βιβλίου γραμμένου με έναν τόνο μετρημένο, ουσιαστικό και τεκμηριωμένο, που δεν προκαλεί και δεν προσβάλλει.

1. Πόσα εθνικά θέματα μπορεί να αντέξει ο περιούσιος λαός μας; Αναρωτιέμαι πραγματικά αν υπό την σκέπη του όρου «εθνικό θέμα» μπορούμε να συναντήσουμε άλλο λαό-έθνος σε ολόκληρο τον κόσμο που να έχει εθνικά θέματα στην Κύπρο, το Αιγαίο, τα ελληνοτουρκικά, το Μακεδονικό, το Βορειοηπειρωτικό και ίσως και μερικά ακόμα άλλα που να τελούν σε χειμερία νάρκη και να περιμένουν την περαιτέρω εξέλιξη της κρυογονικής για να τα συναντήσουμε και να κληθούμε να τα επιλύσουμε στο μέλλον. Σε εποχές που ίσως τα θέματα της οικονομίας και του χρέους έχουν αναδειχθεί ως «ατελώς εθνικά», ζητήματα όπως η παιδεία και ο πολιτισμός –και εννοώ ο καθημερινός μας πολιτισμός– απουσιάζουν από την δημόσια ατζέντα. Αντίθετα, αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς μας ως επιφορτισμένους με το χρέος επιβολής του ονόματος που εμείς θέλουμε σε κάποιον αλλότριο που φυσικά τυχαίνει να είναι οικονομικά, πολιτικά, πληθυσμιακά σε υποδεέστερη θέση από εμάς, έχουμε αναδείξει για μια ακόμη φορά το Μακεδονικό ως κορυφαίο ζήτημα της πεζής μας καθημερινότητας.

2. Για πόσα ακόμα χρόνια η σύγχρονη Ελλάδα θα προσπαθεί εντός και εκτός συνόρων να εκταμιεύσει άκοπα το αρχαίο κλέος; Με άλλα λόγια, για πόσο ακόμα θα είναι νοητή η δημόσια χρήση της Αρχαιότητας για την αιτιολόγηση πολιτικών επιλογών αλλά και δημοσίων μαζικών παραισθήσεων εντός των παροντικών συμφραζομένων; Το ερώτημα που επανέρχεται τακτικά –και το είδαμε στα πρόσφατα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας– είναι με ποιο δικαίωμα σήμερα κάποιοι αμφισβητούν την ελληνικότητα της αρχαίας Μακεδονίας; Γιατί χρησιμοποιούν το ιστορικογενές copyright μας οι σημερινοί Σλάβοι της ανώνυμης χώρας; Φυσικά δίπλα στο αρχαιόπληκτο κιτς των εθνικιστών της ΠΓΔΜ που ως πρόσφατα είχαν μετατρέψει τα Σκόπια σε ένα είδος βαλκανικής Disneyland, πλειοδοτούν οι δικοί μας προγονόπληκτοι που όπως το 1992 συνέδεαν τον Βουκεφάλα με τα Zastava έτσι και σήμερα φαίνεται να μην έχουν προχωρήσει την επιχειρηματολογία τους πέρα από το γραφικό. Προφανώς δεν έχει σημασία το τι ήταν η Μακεδονία στην αρχαιότητα αλλά τι είναι τώρα. Και σαφώς η πολιτεία έχει επείγουσα ευθύνη να περάσει αυτό το απλό μήνυμα στη ζαλισμένη από τη μέθη της αρχαιόπληκτης μνήμης κοινωνία μας. Αλλά αρκεί να φροντίσουμε μόνο το θέμα της Μακεδονίας για να διορθώσουμε την προγονοπληξία μας; Την προγονοπληξία ενός λαού που όπως επιτυχώς διατυπώθηκε πρόσφατα μοιάζει να έχει αυτοπαγιδευθεί σε μια «αλλαζονική» θεώρηση της ιστορίας του, σε μια θεωρία «σφετερισμού» της Ιστορίας του που στην περίπτωσή μας μοιάζει να ξεκινάει και να τελειώνει στην Αρχαιότητα, παραβλέποντας τόσο την νεώτερη περίοδο και όσο και την σύγχρονη πραγματικότητα. Τις ιστορικές δηλαδή περιόδους κατά τις οποίες διαμορφώθηκε το λεγόμενο μακεδονικό ζήτημα. Προσωπικά εκτιμώ ότι αποτίναξη της εικόνας μας ως του εκλεκτού λαού που έφτιαχνε Παρθενώνες όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια, είναι ίσως η πιο δύσκολη αλλά και η πιο επιτακτική αποστολή μιας σοβαρής πολιτείας που θα ενδιαφερόταν ουσιαστικά για την παιδεία του μέσου Έλληνα.

3. Πόση ιστορική άγνοια είναι δυνατόν να καταναλώσει ο μέσος πολίτης της Ελλάδας; Είναι δυνατόν μετά από τις χιλιάδες σελίδες που έχουν γραφτεί –κατά παραγγελία ή όχι– για την ιστορία της Μακεδονίας να εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η Μακεδονία ήταν πάντα ελληνόφωνη, πάντα μία και πάντα ελληνική; Η εικόνα μιας χώρας που ο πληθυσμός της ήταν πάντα ενιαίος πολιτισμικά και εθνολογικά μπορεί να ερμηνευθεί από την επιθυμία μιας επίσημης ιστορικής διαπαιδαγώγησης που επεδίωκε την εθνική ομοιογενοποίηση των πληθυσμών. Ωστόσο, αυτό ανήκει στον περασμένο –ή μάλλον στον πρόπερασμένο– αιώνα. Η ιστοριογραφία ευτυχώς έχει προχωρήσει. Η έρευνα και η μελέτη του παρελθόντος –δεν μιλάω για την αρχαιότητα αλλά για τα τελευταία διακόσια χρόνια– μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε με επιστημονικό τρόπο ζητήματα που αποτέλεσαν για δεκαετίες ταμπού. Η Μακεδονία δεν ήταν ποτέ μία και δεν υπήρξε ποτέ μόνο ελληνική. Το φανερώνουν οι εκθέσεις των Ελλήνων προξένων της περιόδου πριν τους Βαλκανικούς πολέμους, οι εθνογραφικοί χάρτες των Ευρωπαίων, οι αναφορές των ελληνορθόδοξων εκκλησιαστικών αρχών, τα κείμενα εκείνων που από την σημερινή εθνικοφροσύνη προβάλλονται ως οι ιστορικοί ταγοί της ελληνικότητας της Μακεδονίας (βλ. τα γραπτά του Ιώνος Δραγούμη ή τα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα). Πώς μπορούμε να πείσουμε μια κοινωνία ότι η εικόνα που είχαμε για την ιστορία μας δεν είναι αυτή που μάθαμε και μαθαίνουμε στα σχολεία ή αυτή που αναπαράγουν διάφοροι τηλε-«ιστορικοί»; Ως ιστορικός αναγκάζομαι κάθε χρόνο να αναφέρω σε μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου ότι πλείστοι όσοι ήρωες της Επανάστασης δεν μιλούσαν λέξη ελληνικά, ότι η αγαπημένη Θεσσαλονίκη το 1912 ήταν μια πόλη όπου οι Έλληνες δεν ήταν η πλειοψηφία, ότι οι Εβραίοι ώς το Ολοκαύτωμα ζούσαν κι εδώ στα Γιάννενα και μιλούσαν ελληνικά. Αναφέρουν σε κάποιο σημείο οι συγγραφείς: πώς να πείσεις έναν τρίτο ότι το σύνθημα μας: «Η Μακεδονία είναι ελληνική» δεν υποκρύπτει από την πλευρά μας επεκτατικές βλέψεις; Δεν τον πείθεις. Και σίγουρα όχι γιατί υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία που απεργάζεται την καταστροφή του Ελληνισμού. Εκτός αν θεωρήσουμε ως εθνικό εχθρό την απλή λογική.




4. Ποιος ορίζει αν υπάρχει ή αν δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος; Κάποτε ο Μέττερνιχ αναφερόμενος στην Ελλάδα και την Ιταλία έκανε λόγο για γεωγραφικό προσδιορισμό και όχι για έθνος και η απάντηση των απαξιωμένων Νοτίων ήταν η Επανάσταση για την εθνική ανεξαρτησία. Ο Μέττερνιχ όμως δεν είχε αμφισβητήσει την ύπαρξη Ελλήνων στην αρχαιότητα. Αμφισβητούσε την ύπαρξη «ελληνικού έθνους» το 1821. Σήμερα με μια υπεροπτική θεώρηση του ρόλου μας στην ιστορία αρνούμαστε την ύπαρξη μακεδονικού έθνους, αρχικά γιατί αρνούμαστε τη χρήση του όρου «μακεδονικός». Το ίδιο και οι Βούλγαροι βέβαια, καθώς για τους –επί έναν αιώνα– βόρειους εχθρούς μας δεν υπάρχουν Μακεδόνες γιατί απλώς είναι… Βούλγαροι. Εμείς, αρνούμενοι την ύπαρξη έθνους και γλώσσας, αρνούμαστε εντέλει το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό ενός λαού. Ενός λαού όμως που σε πλείστες περιπτώσεις έχουμε αναγνωρίσει και τη γλώσσα του (όπως την μέσω ΟΗΕ αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας το 1977) αλλά και το ότι υπάρχει ένα έθνος με νόμιμη κυβέρνηση και εντός νόμιμων κρατικών συνόρων που ονομάζεται Μακεδονία, έστω και Πρώην Γιουγκοσλαβική.

Μεσοχώρα..

Αχελώος,  τα φαραωνικά έργα συνεχίζουν να πληγώνουν ένα από τα ωραιότερα ποτάμια ένα από τα ωραιότερα φυσικά συστήματα. Το Κράτος σε μία μόνιμη συνθήκη εκμετάλλευσης  και μετατροπής των φυσικών πόρων σε εργαλεία κέρδους για τους μηχανισμούς του κεφαλαίου έχει εντάξει εδώ και χρόνια αυτό το οικοσύστημα  στο χαρτοφυλάκιο του. Φαραωνικά έργα που καταλήγουν στην εκτροπή του ποταμού στη Θεσσαλία για την εξυπηρέτηση της εκεί αγροτικής βιομηχανίας έχουν γίνει σύμβολο των παρεμβάσεων του Κράτους και του Κεφαλαίου κατά των φυσικών θησαυρών και της ζωής των απλών ανθρώπων.

Μια σειρά από φράγματα, σήραγγες, δρόμοι ,  απαλλοτριώσεις οικειοθελείς ή όχι(κάποιες δεν έχουν ολοκληρωθεί) , εκατομμύρια ευρώ , μπόλικο πολιτικό προσωπικό διαφόρων κυβερνήσεων ανεξαιρέτου ιδιαίτερων χρωματισμών, έργα χωρίς άδειες, έργα σεσημασμένα από ούτως ή άλλως διεφθαρμένους θεσμούς αστικής δικαιοσύνης(πχ ΣΤΕ) συνθέτουν όλη αυτή τη βίαιη κατασκευή-καταστροφή που έχει συντελεστή τα τελευταία 30 χρόνια στον Αχελώο. Πολιτικά όλο αυτό στηρίχθηκε απ όλες τις συμμορίες που διαχειρίσθηκαν(από θέση εξουσίας)  το κράτος(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ) τα τελευταία χρόνια , συν τους ΚΚΕδες που το στήριξαν από τη θέση της αντιπολίτευσης υπερβάλλοντας εαυτόν, οι τελευταίοι στη Θεσσαλία διαθέτουν και έναν ιδιαίτερο σταβλισμένο αριθμό κομματικών ψηφοφόρων .

Σήμερα μία ημέρα μπροστά από τα περισσότερα έργα τόσο της εκτροπής όσο και της λειτουργίας του φράγματος της Μεσοχώρας, έχοντας   την υπογραφή της  Μελέτης των Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων μπορούν να προχωρήσουν στην άμεση λειτουργία του φράγματος και να πνίξουν όλη την περιοχή  το χωριό και να βάλλουν πλώρη για την εκτροπή του Αχελώου που είναι και το ζητούμενό τους.
 
Το Κράτος δημιούργησε μία τετελεσμένη συνθήκη επιβολής της καταστροφής ξεπερνώντας τις όποιες “αντιφάσεις” του έργου με του διεφθαρμένους  του θεσμούς και πλέον μπορεί να ολοκληρώσει ένα από τα πιο κυνικά περιβαλλοντικά εγκλήματα που έχει κατασκευάσει  στην Ελλάδα..

Η ίδια συνθήκη εκμετάλλευσης , καταστροφής και λεηλασίας επαναλαμβάνεται παντού στην Ελλάδα, τα δε τελευταία χρόνια με έργα μεγάλης κλίμακας και ανυπολόγιστης καταστροφής. Τέτοια παραδείγματα είναι οι Σκουριές, τα αιολικά πάρκα  που ξεφυτρώνουν παντού από την Κρήτη έως τα Άγραφα, οι εξορύξεις υδρογονανθράκων που ξεσηκώνουν μεγάλα κύματα λαϊκών αντιδράσεων σε Ήπειρο-Αιτωλοακαρνανία. Επίσης αξιοσημείωτη είναι και η αρωγή που τρέφουν οι κρατικοί μηχανισμοί και στην καταστολή που κινητοποιούν διάφορες πολυεθνικές κατά αγωνιστών προκειμένου να συνεχίσουν τη δράση τους , Τέτοιο παράδειγμα η πολυεθνική ΑΝΔΡΟΜΕΓΑ που έχει κινητοποιήσει το διεφθαρμένο δικαστικό μηχανισμό προκειμένου τόσο από αυτό να ξεπλυθεί η ίδια η πολυεθνική από την   χρόνια χρήση της φορμόλης όσο και για να εξαφανίσει αντιδράσεις από εργαζόμενό της(πρώην) . Σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια εξαιρετική εναρμόνιση  του δικαστικού μηχανισμού που τρέχει την εξόντωση ενός αγωνιστή για το όφελος της  πολυεθνικής που είναι βουτηγμένη στη φορμόλη της διατροφής χιλιάδων ανθρώπων.

Τέλος . Το Κράτος και τους μηχανισμούς του Κεφαλαίου βάζοντας τους “όρους τους” ,  τους συναντούμε παντού στη ζωή μας, στη φύση στην ελευθερία μας , αποτελούν μία μόνιμη συνθήκη απειλής μας , δεν έχουμε κανένα λόγο να μην τους επιτεθούμε, δεν έχουμε λόγο να μην μετατρέψουμε το όποιο πεδίο σε μέτωπο αγώνα , και αυτό θα κάνουμε ..
Είτε στις πλημυρισμένες ιχθυόσκαλες των πολυεθνικών, είτε στις Σκουριές, είτε στις εξορύξεις υδρογονανθράκων , είτε στον πανέμορφο Αχελώο με τα φαραωνικά κατασκευαστικά εγκλήματα , θα είμαστε εκεί ενάντια στο Κράτος και στους μηχανισμούς του Κεφαλαίου παλεύοντας για τη Γη και την Ελευθερία όλων …

Καλούμε στην πορεία στην Μεσοχώρα την Κυριακή 12 Αυγούστου στις 11 το πρωί ,ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου  .


ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ – ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ –ΕΣ ΑΡΤΑΣ – ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΕΣ ΑΠΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ