Το τέταρτο Μνημόνιο υπέγραψαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Ακόμα και η μέρα ήταν συμβολική και μάλλον δεν τους προέκυψε τυχαία: μπορούσαν να αφήσουν την Πρωτομαγιά, όμως τη διάλεξαν για να ολοκληρώσουν τη δουλειά με τη ρύθμιση των τελευταίων λεπτομερειών του τέταρτου Μνημόνιου. Ετσι, αφού εργάστηκαν όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα της Πρωτομαγιάς, βγήκε τα χαράματα της επομένης ο Τσακαλώτος και με τα γνωστά ελληνικά του ανακοίνωσε ότι «υπάρχει άσπρος καπνός για την τεχνική συμφωνία σε όλα τα θέματα».

Τα κείμενα που υπέγραψαν δεν τα έδωσαν στη δημοσιότητα. Μέχρι να καταθέσουν τα νομοσχέδια, πρέπει να έχουν το μονοπώλιο της προπαγάνδας, κάνοντας το μαύρο άσπρο. Υποβαθμίζοντας την εφιαλτική όψη του νέου Μνημόνιου και αναβαθμίζοντας κάποια ασήμαντα και ανούσια μέτρα-φερετζέ. Και κρύβοντας σοβαρές επιμέρους πλευρές. Για να μπορούν να λένε ότι «η τελική συμφωνία είναι μια ισορροπημένη και βιώσιμη συμφωνία» (Τζανακόπουλος). Γι' αυτό κι εμείς θα μείνουμε στις βασικές πλευρές, περιμένοντας κάποια στιγμή να δοθεί στη δημοσιότητα το νέο Μνημόνιο, για να δούμε όχι μόνο τα μέτρα που θα νομοθετηθούν (αυτά θα τα δούμε και από τα νομοσχέδια), αλλά το γενικότερο πλαίσιο που διαμορφώνεται.

Τέταρτο Μνημόνιο

Σύμφωνα με τον Τζανακόπουλο, όσοι μιλούν για νέο Μνημόνιο δεν ξέρουν τι σημαίνει Μνημόνιο. «Το Μνημόνιο είναι οι προϋποθέσεις πολιτικής, που συνοδεύουν μια δανειακή σύμβαση», ενώ «αυτό που συζητάμε αυτή τη στιγμή είναι ο τρόπος με τον οποίο θα επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2019, έτσι ώστε το ΔΝΤ να συμμετέχει στο πρόγραμμα»! Νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.

Αυτό που υπέγραψαν είναι ο καθορισμός συγκεκριμένων μέτρων πολιτικής για μια περίοδο μετά το 2018 (η διάρκειά της θα καθοριστεί στο Eurogroup, όπως δήλωσε ο Τσακαλώτος και προειδοποίησε ο εκπρόσωπος του Σόιμπλε), με προνομοθέτηση συγκεκριμένων μέτρων για τα δύο πρώτα χρόνια αυτής της περιόδου (2019 και 2020) και μηχανισμό ελέγχου για τη συνεπή εφαρμογή αυτών των μέτρων. Η μόνη διαφορά από τα Μνημόνια που γνωρίσαμε μέχρι τώρα είναι ότι το τέταρτο δε συνοδεύεται από δανειακή σύμβαση, επειδή ευελπιστούν ότι το ελληνικό κράτος θα μπορεί από το 2018 να δανείζεται από τις χρηματαγορές του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου. Παρά ταύτα, οι ιμπεριαλιστές δανειστές συνεχίζουν την επιτροπεία και την επιβολή μέτρων, και μάλιστα με τον εξευτελιστικό για την ελληνική κυβέρνηση τρόπο της προνομοθέτησης μέτρων για τα επόμενα χρόνια.

Πολλοί έχουν βαρεθεί να υπενθυμίζουν τα ψέματα που κατά καιρούς λένε οι συριζαίοι και μετά τα κάνουν «γαργάρα», εμείς όμως θα επιμείνουμε, γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να πάθουμε μιθριδατισμό.

Μόλις στις 25 του περασμένου Γενάρη, όταν η διαπραγμάτευση είχε «ωριμάσει», ο Τσίπρας έδωσε συνέντευξη στην ΕφΣυν λαο ρωτήθηκε: «Τελικώς συζητάτε ή όχι τη μείωση του αφορολόγητου, την προσαρμογή προς τα κάτω των συντάξεων και των μισθών, όπως ζητά το ΔΝΤ;». Απάντησε:

«Εχουμε δηλώσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να νομοθετήσουμε ούτε ένα ευρώ επί πλέον μέτρα από όσα προβλέπει η συμφωνία και, πολύ περισσότερο, για την περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος. Και επιτρέψτε μου να σας πω: Το αίτημα νομοθέτησης επιπλέον μέτρων και, μάλιστα, υπό αίρεση, δεν είναι μόνο ξένο προς το ελληνικό Σύνταγμα. Είναι ξένο και προς τους κανόνες της δημοκρατίας, είναι ξένο προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Σε μια ευνομούμενη ευρωπαϊκή δημοκρατία, αυτό δεν επιτρέπεται ούτε καν να το ζητάει κανείς. Και αυτό δεν είναι θέμα μιας κυβέρνησης, είναι θέμα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού ενός λαού και μιας χώρας».

Περιττεύει να θυμίσουμε ότι συμφώνησαν να νομοθετήσουν μέτρα για το 2019 και το 2020. Και μάλιστα μέτρα καθαρά αντιλαϊκά (πετσόκομμα συντάξεων, μείωση αφορολόγητου). Αυτά δεν είναι υπό αίρεση. Υπό αίρεση είναι μόνο τα περιβόητα αντίμετρα-φερετζές («θετικά μέτρα» αποφάσισε να τα αποκαλεί το γκεμπελίστικο επιτελείο του Μαξίμου): αν δεν πιαστεί το «πρωτογενές πλεόνασμα» ύψους 3,5% του ΑΕΠ (μένει να δούμε αν ο όρος είναι 3,5% ή 3,7%, όπως έλεγε το προσχέδιο Μνημόνιου που κατέθεσε το ΔΝΤ), αυτά τα μέτρα δε θα εφαρμοστούν. Σ' αυτό έγκειται η αιρεσιμότητά τους, την οποία θα την ψηφίσουν με χειροκροτήματα.

Επιβάλλεται ακόμα να θυμίσουμε αυτά που έλεγε ο Τσακαλώτος για τις συντάξεις. Οχι μόνο τώρα, αλλά από τον Ιούλη του 2015, όταν αντικατέστησε τον Μπαρουφάκη. Ελεγε, λοιπόν, ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο περιθώριο περικοπής των συντάξεων, γιατί αυτές οι συντάξεις συντηρούν ολόκληρες οικογένειες που έχουν άνεργα μέλη, εξασφαλίζουν τις σπουδές παιδιών κτλ. Τώρα, ετοιμάζονται να νομοθετήσουν μέτρα που θα πλήξουν διπλά τους συνταξιούχους. Και με το άμεσο πετσόκομμα των συντάξεων το 2019 και με το έμμεσο (με την τεράστια μείωση του αφορολόγητου) το 2020. Ετσι, ο Τσακαλώτος, ο άτυπος ηγέτης της… αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να δικαιώσει τον ακροδεξιό Δ. Καμμένο και την περιβόητη θεωρία του για το κόψιμο της σύνταξης του παππού, που χρησιμοποιείται για να κοπροσκυλιάζει με τάβλι και φραπέ ο εγγονός.

Δε θα θυμίσουμε, βέβαια, αυτά που έλεγε ο Τσακαλώτος, ότι θα παραιτηθεί άμα το αφορολόγητο πέσει κάτω από τα 9.100 ευρώ. Ψήφισε τη μείωση στα 8.636 ευρώ το 2016 και στα 5.682 το 2020. Κι ούτε που του πέρασε από το μυαλό να παραιτηθεί… Και βέβαια, τώρα δεν τολμά να επαναλάβει αυτά που έλεγε πέρυσι, ότι έκανε… πιο δίκαιο το αφορολόγητο, επειδή το συνέδεσε με τον αριθμό των ανήλικων παιδιών του φορολογούμενου. Το ίδιο ψέμα δεύτερη φορά και όταν πετσοκόβεις κυριολεκτικά το αφορολόγητο, δεν είναι σώφρων πράξη. Κι ο Τσακαλώτος ξέρει να φυλάγεται.

Σουρεαλισμός, Το ΚΕΕΛΠΝΟ πλήρωνε τις φακές πιο ακριβά και από τις γαρίδες - Οικογενειακές μπίζνες από συνεργάτιδα του Άδωνη Γεωργιάδη

(...)
Σήμερα το Documento κάνει νέες αποκαλύψεις. Η οικογένεια συνεργάτιδας του Γεωργιάδη υπογράφει με το ΚΕΕΛΠΝΟ συμβάσεις εκατοντάδων χιλιάδων που ελέγχουν άλλα μέλη της οικογένειας τα οποία υπηρετούν στο ΚΕΕΛΠΝΟ. Η πολυάσχολη οικογένεια είναι επίσης τροφοδότης του ΚΕΕΛΠΝΟ με τρόφιμα που περιέργως τιμολογούνται ισόποσα είτε πρόκειται για κρέας είτε για φακές. Ο Αδωνης Γεωργιάδης σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του αρνήθηκε ότι είχε συνεργάτιδα με τέτοιο όνομα. Επειτα από λίγο όμως, προφανώς επειδή γνωρίζει πως δεν γράφουμε χωρίς στοιχεία, επικοινώνησε μαζί μας για να παραδεχθεί ότι τελικώς είχε διατεθεί στο γραφείο του. Κατά τη συνήθη τακτική του πρόσθεσε πως δεν ήταν μόνο δική του συνεργάτιδα αλλά και άλλων υπουργών τους οποίους «έδωσε».

Μια οικογένεια τρόφιμη του ΚΕΕΛΠΝΟ

Η Κωνσταντίνα Θεοφιλάτου, υπάλληλος του ΚΕΕΛΠΝΟ την περίοδο που υπουργός Υγείας είναι ο Αδωνης Γεωργιάδης, φαίνεται να έχει διατεθεί στο γραφείο του υπουργού. Την εποχή εκείνη πολλά άτομα από το ΚΕΕΛΠΝΟ έχουν ακολουθήσει τον ίδιο υπηρεσιακό δρόμο προς το υπουργικό γραφείο. Η επιτηδευμένα «ανεξάρτητη» λειτουργία του ΚΕΕΛΠΝΟ, το οποίο δεν λειτουργούσε όπως ο υπόλοιπος δημόσιος τομέας με ΑΣΕΠ και ελέγχους, είχε διαμορφώσει μια ανοιχτή δίοδο που οδηγούσε στα υπουργικά γραφεία. Δηλαδή το ΚΕΕΛΠΝΟ έκανε προσλήψεις χωρίς έλεγχο και στη συνέχεια διέθετε το προσωπικό στο όνομα «των αναγκών» σε διάφορα γραφεία. Κάπως έτσι η κ. Θεοφιλάτου βρίσκεται στο γραφείο του Αδωνη Γεωργιάδη.
Την ίδια εποχή, η αδελφή της Κωνσταντίνας Θεοφιλάτου Ανδρονίκη Θεοφιλάτου είναι διευθύντρια του τμήματος Διοικητικού Συντονισμού του ΚΕΕΛΠΝΟ. Πρόκειται για το τμήμα που είναι υπεύθυνο για σημαντικές αποφάσεις και συντονίζει μεταξύ άλλων τις διαδικασίες για διαγωνισμούς. Σύζυγος της Ανδρονίκης Θεοφιλάτου είναι ο επίσης εργαζόμενος στο ΚΕΕΛΠΝΟ Σταμάτης Πουλής, ο οποίος είναι μέλος της επιτροπής προμηθειών.

Το 2013, με εισήγηση του Σταμάτη Πουλή και δύο ακόμη μελών της επιτροπής προμηθειών, η εταιρεία ΤΕΧΝΟΔΡΟΚΑΤ ΕΠΕ υπογράφει σύμβαση με το ΚΕΕΛΠΝΟ για συντήρηση του Κτιρίου Προστατευόμενων Διαμερισμάτων (πρόκειται για δομή φιλοξενίας απόρων οροθετικών στην οδό Κολοκυνθούς 18) με τίμημα 134.900 ευρώ. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η εταιρεία κάθε μήνα παίρνει 11.241 ευρώ για «αποκατάσταση βλαβών πάσης ηλεκτρολογικής φύσεως, αποκατάσταση διαρροών, γενικό καθαρισμό αποχετευτικού, απεντομώσεις, συντήρηση ανελκυστήρα κ.λπ.». Δηλαδή παίρνει πάνω από 11.000 ευρώ τον μήνα για αόριστο έργο, που αφορά τη γενική συντήρηση βλαβών ενός οικήματος μόλις 500 τετραγωνικών μέτρων.

Ιδιοκτήτης της εταιρείας ΤΕΧΝΟΔΡΟΚΑΤ είναι ο Γεώργιος Δρόσης. Ποιος είναι; Σύζυγος της συμβούλου του Αδωνη Γεωργιάδη Κωνσταντίνας Θεοφιλάτου και μπατζανάκης του Στ. Πουλή της επιτροπής, τη σωστή λειτουργία της οποίας ελέγχει η αδελφή της Ανδρονίκη.
Μήπως όμως η… οικογενειακή υπόθεση είναι κάτι τυχαίο και αξιοκρατικό; Η επιλογή της εταιρείας δεν γίνεται με διαγωνισμό αλλά με προσφορά. Την επόμενη χρονιά, το 2014, και πάλι χωρίς διαγωνισμό, με εισήγηση του μπατζανάκη του Σταμάτη Πουλή, στην οποία δηλώνει πως το ΚΕΕΛΠΝΟ είναι ευχαριστημένο από την εταιρεία, γίνεται και νέα σύμβαση με τον μεγαλεπήβολο τίτλο «συντήρηση κτιρίου», με την οποία η εταιρεία του Δρόση παίρνει 150.000 ευρώ αυτήν τη φορά για τις γνωστές συντηρήσεις και μάλιστα με την καταβολή 12.500 ευρώ μηνιαίως. Σε δύο χρόνια η εταιρεία του συζύγου της συνεργάτιδας του Αδωνη Γεωργιάδη παίρνει περίπου 300.000 ευρώ για να κάνει ό,τι κάνουν όλες οι πολυκατοικίες για συντήρηση, χωρίς να δίνουν φυσικά 12.500 τον μήνα.

12,5 ευρώ το κρέας, 12,5 ευρώ και οι φακές

Τον Φεβρουάριο του 2014, με εισήγηση του Πουλή, η εταιρεία του Δρόση, ενώ είναι υπεύθυνη για κάθε είδους ηλεκτρολογική συντήρηση του κτιρίου, υπογράφεται άλλη, «μικρή» σύμβαση προκειμένου η ίδια εταιρεία να κάνει έργο για το οποίο ήδη πληρώνεται: να παρέμβει ηλεκτρολογικά στο κτίριο. Η διαδικασία ανάθεσης είναι η ίδια. Παίρνονται προσφορές από τρεις ηλεκτρολόγους. Ο πρώτος δίνει συνολικό κόστος έργου 20.200 ευρώ, ο δεύτερος 21.000 και ο γνωστός μπατζανάκης Δρόσης 19.800 ευρώ και παίρνει τη δουλειά.
Είναι ενδιαφέρον το ότι ο Πουλής κατά την εισήγησή του στον διευθυντή του ΚΕΕΛΠΝΟ για το έργο είναι προφητικός, ενημερώνοντας πως το «έργο δεν θα ξεπεράσει τις 20.000 ευρώ». Προτού δοθούν οι προσφορές, ο Πουλής ξέρει το κόστος με ακρίβεια.

Η οικογενειακή δραστηριότητα όμως δεν σταματά εκεί. Ο Δρόσης, μέσω άλλης εταιρείας του, της Δρόσης Γεώργιος και Σία ΕΕ, αναλαμβάνει με ανάθεση πάλι μέσω του υπεύθυνου της Δομής Προστατευόμενων Διαμερισμάτων Σταμάτη Πουλή την τροφοδοσία για 21 φιλοξενούμενα άτομα. Η εταιρεία του παραδίδει 50 μερίδες φαγητού ημερησίως με κόστος ανά μερίδα 12,5 ευρώ.
Από τα τιμολόγια της εταιρείας του Δρόση, τα οποία έχουμε στη διάθεσή μας, προκύπτει ότι το μοσχάρι κοκκινιστό τιμολογείται 12,5 ευρώ, δηλαδή με τον ΦΠΑ 14,2 ευρώ. Την ίδια τιμή, 14,2 ευρώ, έχουν και ο αρακάς και το μπριάμ αλλά και το σπανακόρυζο και οι φακές.
Πρόκειται για πρωτοφανή κοστολόγηση η οποία θυμίζει τα γνωστά καταστήματα με το σλόγκαν «ό,τι πάρετε 1 ευρώ». Μόνο που η χρέωση δεν είναι 1 ευρώ αλλά υπερπολυτελής.

Για να μη γράφουμε εμείς πολλά, αποφασίσαμε να παραθέσουμε το μενού από το γνωστό και πολυτελές εστιατόριο «Αιόλου 68» στην Αθήνα για σύγκριση.
Γράφει λοιπόν ο κατάλογος: «Οι φρέσκες γαρίδες με κίμτσι και ραντισμένες με μαυροκούκι είναι φτιαγμένες μαστόρικα και γοητεύουν με την πικάντικη γεύση τους (€10). Οι ουρές πεσκανδρίτσας, περασμένες από το τηγάνι, είναι αφρός και τρώγονται με μεγάλη όρεξη. Για δυνατούς παίκτες και όσους το αντέχουν, όπως δηλώνει και ο κατάλογος, είναι το ψητό συκώτι που παντρεύεται με γαρίδες σε σάλτσα από το ζουμί τους και σοταρισμένο σπανάκι (€11). Ωραίο πιάτο που συνδυάζει γη και θάλασσα είναι οι φαρφαλίνες με σαλτσίτσια και όστρακα (€14,50) για δύο άτομα. Πλούσια γεύση, φουλ νοστιμιάς». Δηλαδή ακόμη και το σερβιρισμένο φαγητό σε ένα από τα πιο γνωστά εστιατόρια, το οποίο σίγουρα δεν είναι σπανακόρυζο ή φακές, κοστίζει φθηνότερα από το φαΐ μαζικής παραγωγής της εταιρείας του Δρόση.

Στα οικογενειακά έσοδα φυσικά πρέπει να προσθέσουμε και τις υπερωρίες που συστηματικά κάνει η Κωνσταντίνα Θεοφιλάτου στο γραφείο του Αδωνη Γεωργιάδη. Μετά την αποχώρηση του Γεωργιάδη από το υπουργείο, η κ. Θεοφιλάτου υπηρετεί τον διάδοχο του Γεωργιάδη Μάκη Βορίδη.

Τι απάντησαν στο Documento

1ο τηλεφώνημα προς Αδωνη

Η άρνηση
Το Documento επικοινώνησε με τον Αδωνη Γεωργιάδη και του έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα για την κ. Θεοφιλάτου. Ο ίδιος απάντησε ότι δεν θυμόταν καμία συνεργάτιδά του με το όνομα Κωνσταντίνα Θεοφιλάτου.

2ο τηλεφώνημα από Αδωνη

Η αποδοχή
Στη συνέχεια επικοινώνησε ο ίδιος ο κ. Γεωργιάδης με το Documento και υποστήριξε ότι η κ. Θεοφιλάτου διορίστηκε το 2012 στο υπουργείο Υγείας από τον Δ. Βαρτζόπουλο και επί των ημερών του ήταν στο υπουργείο Υγείας.

Η απάντηση της Κωνσταντίνας Θεοφιλάτου και του Γιώργου Δρόση στο Documento

Κ.Γουρνάς - Αποκήρυξη έναντι άδειας (πράξη δεύτερη)

Έπειτα από, εκ νέου, καθυστέρηση δύο μηνών εξετάστηκε σήμερα η δεύτερη, κατά σειρά, αίτησή μου για τακτική άδεια από το συμβούλιο των φυλακών Κορυδαλλού. Μετά από μια συζήτηση εφάμιλλη της πρώτης, γύρω από τα ζητήματα της ένοπλης δράσης και της αποκήρυξής της, το συμβούλιο αποφάσισε την παραπομπή του αιτήματός μου στο συμβούλιο πλημμελειοδικών Πειραιά. Με θετική πλειοψηφία (2-1), αλλά και με τη χρήση του δικαιώματος βέτο από τη μεριά της εισαγγελέως, έκλεισε ένας κύκλος αναμονής με την ειλημμένη απόφαση που προαλείφει -επί της ουσίας- την απόρριψη της άδειάς μου.

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές αποχρώσεις της εκάστοτε αστικής διακυβέρνησης, τις επιρροές που αυτή έχει ή μη στο πανίσχυρο βαθύ κράτος της δικαστικής εξουσίας, το καθεστώς εξαίρεσης που επιβάλλεται στους πολιτικούς κρατούμενους είναι δεδομένο και διαρκές. Η επίκαιρη έκφανσή του, που δεν είναι άλλη από τη μη χορήγηση τακτικών αδειών, αποτελεί το όχημα για να εκφραστεί συνειδητά, και με τον πιο προκλητικό τρόπο, πως τα κριτήριά της -κατ’ όνομα- Δικαιοσύνης είναι παντελώς ταξικά. Παράλληλα, στέλνουν ξεκάθαρα το μήνυμα πως στη μνημονιακή εποχή, όποιος αντιπαλεύει το καθεστώς τους γίνεται επιδεικτικά μόνιμος στόχος.

Την ίδια ώρα που κλείνει η συμφωνία υποτέλειας με τους θεσμούς του ευρωπαϊκού και υπερατλαντικού κεφαλαίου, την ίδια ώρα που υπογράφεται ένα νέο μνημόνιο -για πρώτη φορά από την ίδια κυβέρνηση και με ετεροχρονισμένη ισχύ για την επόμενη, τη στιγμή όπου προοικονομείται, γι' ακόμη μια φορά, η εξόντωση των αδύναμων κοινωνικά στρωμάτων προς όφελος ντόπιων και ξένων επενδυτών, τη στιγμή όπου ημέτεροι του συστήματος εξουσίας ξεπλένονται από τις δικαστικές αρχές, από τους πολιτικούς κρατούμενους ζητούνται δηλώσεις μετάνοιας. Και μάλιστα δίχως κανένα προκάλυμμα.

Από τη μεριά μου εξακολουθώ να είμαι σαφής. Δεν αποκηρύσσω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, δεν αποκηρύσσω την πολιτική μου ιστορία, τους αγώνες που έδωσα από τη μεριά των καταπιεσμένων για την ανατροπή αυτού του πανθομολογούμενα άδικου και βάρβαρου καθεστώτος. Με την αδιαμφισβήτητη ιστορική γνώση πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης, παρά αυτός της κοινωνικής επανάστασης, συνεχίζω τον αγώνα μου για την κατάργηση του καθεστώτος εξαίρεσης που ορθώνεται απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους.

ΥΓ. Εκφράζω την αμέριστη αλληλεγγύη μου στους αδερφούς παλαιστίνιους κρατούμενους της σιωνιστικής κατοχής που βρίσκονται σε απεργία πείνας.

Αναλγησία δεξιών φιλελέ της ΝΔ. Στο στόχαστρο τους άνεργοι και ΑΜΕΑ που κινούνται δωρεάν με τα ΜΜΕ

Στο στόχαστρο της ΝΔ η δωρεάν μετακίνηση ανέργων και ΑΜΕΑ




Ενα μέτρο ανακούφισης εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και ευπαθών ομάδων του πληθυσμού, αυτό της δωρεάν μετακίνησής τους με τα ΜΜΜ, βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο όνομα της «ευημερίας των αριθμών» στους ισολογισμούς των συγκοινωνιακών φορέων.

Στο στόχαστρο της Νέας Δημοκρατίας –μάλιστα σε κορυφαίο επίπεδο– έχουν μπει οι κοινωνικές παροχές του ΟΑΣΑ και των υπόλοιπων φορέων των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας. Ιδίως η δωρεάν μετακίνηση ανέργων, ατόμων με ειδικές ανάγκες και άλλων ευπαθών ομάδων. Αυτή τουλάχιστον την ερμηνεία δίνει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών στην… εμμονή του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωστή Χατζηδάκη με το θέμα αυτό.

Οπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο αντιπρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επί οκτώ ολόκληρους μήνες έχει εξαντλήσει κάθε διαδικασία κοινοβουλευτικού ελέγχου προκειμένου να αναδείξει ως ελλειμματικούς τους προϋπολογισμούς των οργανισμών. Να σημειωθεί ότι η μόνη ουσιαστική διαφορά των προϋπολογισμών επί κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου με αυτούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η επιβάρυνσή τους με τη δωρεάν μεταφορά.

«Από τον Σεπτέμβριο με επανειλημμένες ερωτήσεις μου ζητώ από τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών να καταθέσει τα επίσημα στοιχεία στη Βουλή για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κωστής Χατζηδάκης, φέρνοντας αυτή την εβδομάδα το θέμα σε συζήτηση επίκαιρης ερώτησης στη Βουλή, αφού προηγήθηκαν συνεχείς και αλλεπάλληλες αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων μέσω των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ζητούσε επιμόνως να παρουσιαστούν ισολογισμοί των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας, στους οποίους θα περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία, χωρίς όμως την επιχορήγησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, παρά το γεγονός ότι αποτελεί πάγιο, θεσμοθετημένο και νόμιμο έσοδό τους.

Ερωτήσεις σκοπιμότητας

Ακριβώς στο σημείο αυτό του αιτήματος της Νέας Δημοκρατίας το υπουργείο Μεταφορών αποδίδει σκοπιμότητα. Οπως χαρακτηριστικά επισήμανε ο αρμόδιος υφυπουργός Νίκος Μαυραγάνης: «Ο κανονισμός 1340/2007 προβλέπει την επιδότηση των συγκοινωνιών, ακριβώς επειδή επιτελούν κοινωνικό έργο». Μάλιστα, επ’ αυτής της βάσης παρέθεσε και τα στοιχεία που του ζητήθηκαν, λέγοντας ότι «το 2013 τα έσοδα είναι 238 εκατ. ευρώ και το 2014 είναι 252 εκατ. ευρώ. Το 2015 είναι 205 εκατομμύρια ευρώ γιατί ακριβώς μπήκαν μέσα οι άνεργοι και υπήρξε και η απώλεια από τον ΦΠΑ», σημειώνοντας ότι αντίστοιχη εικόνα θα διαμορφωθεί για το 2016.

Μάλιστα ο Νίκος Μαυραγάνης αναφέρθηκε ευθέως στην αιτία της μείωσης των εσόδων του οργανισμού, τονίζοντας ότι πρόκειται για πολιτική απόφαση με γνώση του κόστους που θα υπάρξει. Οπως είπε: «Φροντίσαμε ώστε οι άνεργοι και οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες να κινούνται με τις συγκοινωνίες χωρίς να καταβάλουν αντίτιμο – και καλά κάναμε. Η κυβέρνησή σας δεν το είχε κάνει ποτέ. Το κάναμε εμείς και καλώς πράξαμε. Αυτό το πληρώνουμε, πράγματι, από τα έξοδα του γενικού κρατικού προϋπολογισμού. Ομως είναι μια κοινωνική προσφορά και πρέπει να γίνει για τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Προσπαθείτε, λοιπόν, να πείτε ότι ακριβώς επειδή μετακινούνται οι άνεργοι αυξήθηκε το έλλειμμα, αυξήθηκαν οι ζημίες». Ξεκαθάρισε μάλιστα ότι «θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε δωρεάν μετακίνηση στον κόσμο ο οποίος ταλαιπωρείται από την οικονομική κρίση, στους ανέργους, στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, έστω και αν με το νοικοκύρεμα που κάνουμε χρειάζεται να πληρώνουμε κάποια χρήματα από τον προϋπολογισμό».

«Ζημία» η δωρεάν μεταφορά ανέργων

Παρά το γεγονός ότι ο Κωστής Χατζηδάκης «φιλοτεχνεί» ένα πολιτικό προφίλ χαμηλών τόνων, εμφανίστηκε ιδιαίτερα εκνευρισμένος στη συγκεκριμένη συζήτηση, διακόπτοντας πάνω από δέκα φορές την ομιλία του υφυπουργού, υποστηρίζοντας ότι «τα οικονομικά των αστικών συγκοινωνιών στην Αθήνα εξελίσσονται από το κακό στο χειρότερο. Τα τελευταία δύο χρόνια αυξάνονται οι ζημίες και αυξάνεται το βάρος που καλείται να σηκώσει κάθε χρόνο ο Έλληνας φορολογούμενος». Αν και προκλήθηκε, δεν θέλησε να ξεκαθαρίσει ποιες από τις επιβαρύνσεις των προϋπολογισμών των οργανισμών επιθυμεί να περικοπούν.

1 Μάη 1886, Σικάγο. Οι ρίζες της Πρωτομαγιάς

WALTER CRANE, "The Vampire", 1885.
Ο κοιμισμένος εργάτης, που απομιζιέται από το βαμπίρ του καπιταλισμού,
ετοιμάζεται να ξυπνήσει από την αγγελική φιγούρα του Σοσιαλισμού.

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας Πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από "υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή". Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την "Αναρχία … σε δίκη" και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

Η αναρχική ιδέα δεν πέθανε στο Σικάγο το 1887. Σήμερα εμπνέει ένα νέο κύμα του αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώσου σε αυτόν τον αγώνα.

Οι αναρχικές ρίζες της Πρωτομαγιάς

Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί η Πρωτομαγιά έγινε Διεθνής Ημέρα Εργαζομένων και γιατί πρέπει ακόμα να τη γιορτάζουμε. Όλα άρχισαν πριν από έναν αιώνα όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».

Τους μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν.

Σικάγο

Στο Σικάγο μόνο, 400.000 συμμετείχαν στην απεργία. Μια εφημερίδα της πόλης ανέφερε ότι «καθόλου καπνός δεν έβγαινε από τις ψηλές καπνοδόχους των εργοστασίων και των μύλων, και τα πράγματα είχαν σαββατιάτικη μορφή». Αυτό ήταν το κύριο κέντρο της αναταραχής, και εδώ οι αναρχικοί ήταν στην πρώτη γραμμή του εργατικού κινήματος. Σε ένα μεγάλο βαθμό, λόγω των δραστηριοτήτων τους το Σικάγο έγινε ένα σημαντικό συνδικαλιστικό κέντρο και είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στο κίνημα του 8ωρου.

Όταν την Πρωτομαγιά του 1886, οι απεργίες για το 8ωρο συντάρασσαν τη πόλη, το μισό του εργατικού δυναμικού στο McCormick Harvester Co. μπήκε στον αγώνα. Δύο μέρες αργότερα μια μαζική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από 6.000 μέλη του «Σωματείου lumber shovers» που είχε μπει στον αγώνα επίσης. Η συγκέντρωση οργάνωθηκε μόνο σε ένα τμήμα από τις εγκαταστάσεις McCormick και αποτελούνταν από περίπου 500 απεργούς.

Οι εργαζόμενοι άκουσαν μια ομιλία από τον αναρχικό August Spies, από τον οποίο ζητήθηκε να απευθυνθεί στη συγκέντρωση από την Κεντρική Ένωση Εργατών. Ενώ ο Spies μιλούσε, καλώντας τους εργάτες να σταθούν μαζί και να μην παραδοθούν στους εργοδότες, οι απεργοσπάστες άρχισαν να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις McCormick.

Οι απεργοί, βοηθούμενοι από τους «lumber shovers» βγήκαν στο δρόμο και ανάγκασαν τους απεργοσπάστες να γυρίσουν πίσω στο εργοστάσιο. Ξαφνικά μια δύναμη 200 αστυνομικών έφτασε και, χωρίς καμιά προειδοποίηση, επιτέθηκε στο πλήθος με γκλοπς και περίστροφα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν απεργό, τραυμάτισαν σοβαρά άλλους πέντε ή έξι και τραυμάτισαν έναν απροσδιόριστο αριθμό.

Σοκαρισμένος από τις βίαιες επιθέσεις στις οποίες ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ο Spies πήγε στα γραφεία της Arbeiter - Zeitung (μια καθημερινή αναρχική εφημερίδα για τους Γερμανούς μετανάστες εργάτες) και συνέταξε ένα κείμενο καλώντας τους εργαζομένους του Σικάγου να παρευρεθούν σε μια συνάντηση διαμαρτυρίας την επόμενη νύχτα.

Η συνάντηση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στο Haymarket Square και συντονίστηκε από τον Spies και δύο άλλους δραστήριους αναρχικούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden.

Οι μάρτυρες του Σικάγου: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν,
ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή

                               Η επίθεση της αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια των ομιλιών το πλήθος ήταν ειρηνικό. Ο δήμαρχος Carter Harrison, που ήταν παρών από την αρχή της συγκέντρωσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν έμοιαζε να είναι πιθανό να συμβεί, που να απαιτήσει την παρέμβαση της αστυνομίας». Ενημέρωσε τον καπετάνιο της αστυνομίας John Bonfield για αυτό και πρότεινε να σταλεί στο σπίτι της η μεγάλη δύναμη εφέδρων της αστυνομίας που περίμεναν στο αστυνομικό τμήμα.

Ήταν κοντά στις δέκα το βράδυ όταν ο Fielden έκλεινε τη συνάντηση. Έβρεχε δυνατά και περίπου 200 άνθρωποι είχαν παραμείνει στη πλατεία. Ξαφνικά μια αστυνομική δύναμη 180 ατόμων, διευθυνόμενη από τον Bonfield, εισέβαλε και διέταξε τους ανθρώπους να διασκορπιστούν αμέσως. Ο Fielden διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «είμαστε ειρηνικοί».

Βόμβα

Εκείνη τη στιγμή μια βόμβα ρίχτηκε στις τάξεις της αστυνομίας. Σκότωσε έναν, τραυμάτισε θανάσιμα έξι ακόμη και τραυμάτισε περίπου εβδομήντα άλλους. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στους παρεβρισκόμενους. Πόσοι ακριβώς πληγώθηκαν ή σκοτώθηκαν από τις σφαίρες της αστυνομίας δεν εξακριβώθηκε ποτέ.

Η κυριαρχία του τρόμου πέρασε πέρα από το Σικάγο. Ο τύπος και οι ιεροκήρυκες καλούσαν για εκδίκηση, επιμένοντας ότι η βόμβα ήταν «δουλειά» των σοσιαλιστών και των αναρχικών. Οι αίθουσες συνεδριάσεων, τα γραφεία των ενώσεων, οι έντυπες εργασίες και ιδιωτικά σπίτια δέχτηκαν επίθεση. Όλοι οι γνωστοί σοσιαλιστές και αναρχικοί συνελήφθησαν. Ακόμη και πολλοί ανίδεοι για το νόημα του σοσιαλισμού και του αναρχισμού συλλήφθηκαν και βασανίστηκαν. «Κάντε τις επιδρομές πρώτα και κοιτάξτε το νόμο μετά» ήταν η δημόσια δήλωση του Julius Grinnell, κρατικού πληρεξούσιου.

Δίκη

Τελικά οκτώ άτομα δικάστηκαν ως «συμμέτοχοι σε φόνο». Ήταν ο Spies, ο Fielden, ο Parsons, και πέντε άλλοι αναρχικοί που είχαν επιρροή στο εργατικό κίνημα, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ' την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.

Επίκαιρη ξυλογραφία της κηδείας των τεσσάρων κρεμασμένων ανδρών

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα... το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία - εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας - και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

Επαναστατική πολιτική

Πάνω από έναν αιώνα μετά από εκείνη την πρώτη Πρωτομαγιάτικη διαμαρτυρία στο Σικάγο, πού είμαστε; Περιφερόμαστε στη πόλη με τα εμβλήματα του σωματίου μας - για τη μοναδική μέρα της χρονιάς που μπορούμε να τα βγάλουμε έξω από τα γραφεία μας. Κατόπιν στεκόμαστε ακούγοντας βαρετούς (και συνήθως φοβερά ανούσιες) ομιλίες από τους εξίσου βαρετούς γραφειοκράτες του σωματίου. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Πρωτομαγιά ήταν μία μέρα την οποία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο έδειξαν τη δύναμή τους, διακήρυξαν τα ιδανικά τους και γιόρτασαν τις επιτυχίες τους.

Είναι σημαντικό ότι «μια φορά κι έναν καιρό» ήταν έτσι. Μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Χρειαζόμαστε ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Καμία συνεργασία με την κυβέρνηση και τους προϊσταμένους. Αληθινή αλληλεγγύη με τους συντρόφους εργαζόμενους στον αγώνα, όχι συντεχνιακές απόψεις με παρωπίδες. Χρειαζόμαστε ακόμη μια περαιτέρω μείωση των ωρών απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθών, για να δημιουργήσουμε εργασία για τους ανέργους.

Χρειαζόμαστε επαναστατική πολιτική. Αυτό σημαίνει πολιτική που μπορεί να μας οδηγήσει προς έναν γνήσιο σοσιαλισμό όπου η ελευθερία δεν ξέρει κανένα όριο εκτός από την μη παρεμπόδιση της ελευθερίας των άλλων. Έναν σοσιαλισμό που είναι βασισμένος στη πραγματική δημοκρατία - όχι την τωρινή επίφαση δημοκρατίας όπου μπορούμε να επιλέξουμε κάποιους από τους κυβερνήτες μας, αλλά δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε χωρίς κυβερνήτες. Μια πραγματική δημοκρατία όπου ο καθένας που επηρεάζεται από μια απόφαση θα έχει την ευκαιρία να έχει το λόγο για τη λήψη εκείνης της απόφασης. Μια δημοκρατία του αποτελεσματικά συντονισμένου εργασιακού χώρου και των κοινοτικών συμβουλίων. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή είναι για να ικανοποιεί τις ανάγκες, και όχι για να αποκτήσουν κέρδη οι λίγοι προνομιούχοι.    Αναρχισμός.

«Θα έρθει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές
που καταπνίγεται σήμερα»

Το μνημείο στους μάρτυρες του Σικάγου έχει το παραπάνω κείμενο σαν επιγραφή στη βάση του. Οι μάρτυρες του Σικάγου κατάλαβαν ότι παρόλο που το κράτος έβαλε την «Αναρχία… σε δίκη» οι θάνατοί τους δεν θα γίνονταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Σήμερα το αναρχικό κίνημα είναι πιο εκτεταμένο γεωγραφικά από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία. Η Πρωτομαγιά έχει γίνει μια ώρα όχι μόνο για να θυμόμαστε τους μάρτυρες του Σικάγου αλλά επίσης για να προωθούμε την επίθεση ενάντια στον καπιταλισμό.

Πάρε μέρος σε αυτόν τον αγώνα.

πηγή

Ένα αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά,,

Η εφημερίδα «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ» για την Πρωτομαγιά του 1893

Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα γιορτάστηκε το 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε από τον τελευταίο στις 20 Ιούλη του 1890, ενώ από τις 3 Ιούνη του ιδίου έτους ο Καλλέργης εξέδωσε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής». Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος ήταν βεβαίως μια οργάνωση ουτοπικού σοσιαλιστικού προσανατολισμού, πράγμα καθόλου παράξενο για εκείνη την εποχή, αφού και το ελληνικό εργατικό κίνημα ήταν σε νηπιακή μορφή και η διάδοση του μαρξισμού απελπιστικά περιορισμένη. 

Η απόφαση για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 πάρθηκε στη συνεδρίαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στις 21 Φλεβάρη του ιδίου έτους. «Απεφασίσθη - αναφέρεται στο πρακτικό της συνεδρίασης - όπως εκλεγή επιτροπή και επιδοθή αποκλειστικώς διά της εορτής της 1ης Μαΐου, γενομένης δε μυστικής ψηφοφορίας εξελέγησαν ως εξής: Καλλέργης, Νάγος, Συνοδινός και Χριστόπουλος». Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 Μάρτη 1893, σε συνεδρίαση της Επιτροπής, ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχει την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν … και θα τιμηθεί 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για την γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη που φέρει τον τίτλο «Εγκόλπιον Εργάτου».

Ετσι, από τα μέσα Απρίλη ο «Σοσιαλιστής» ενημέρωσε για την εκδήλωση, δημοσιεύοντας ταυτόχρονα και το διεκδικητικό της πλαίσιο. Εγραφε, για παράδειγμα, στο φύλλο αρ. 23: «Δύο Μαΐου, ημέρα Κυριακή 5 μ.μ. εις το Αρχαίον Στάδιον όπισθεν του Ζαππείου, εις την γέφυραν όπου είνε απέναντι εις τα αγγλικά μνημεία με Κυπαρίσσια. Ολοι οι σοσιαλισταί και οι υπό μισθόν πάσχοντες θα συναθροισθώσι να υπογράψωσι ψήφισμα προς τη Βουλή, διά του οποίου θα ζητώσι πρώτον τας Κυριακάς όλα τα καταστήματα γενικώς να ήναι κλειστά προς ανάπαυσιν των πολιτών. β΄ τον περιορισμόν των εργάσιμων ωρών εις 8 καθ’ εκάστην κατ’ ανώτατον όριον και ολιγώτερον διά τας κοπιώδεις και ανθυγιεινάς εργασίας και διά τους παίδας και τας γυναίκας. γ΄ απονομήν συντάξεως εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των και εις τας οικογενείας των εν τη εργασία φονευομένων».

Μετά τον επιτυχή γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 και τα όσα επακολούθησαν με την επίδοση του ψηφίσματος, τη σύλληψη και την καταδίκη του Καλλέργη, κυριάρχησε ενωτικό πνεύμα στις τάξεις των σοσιαλιστικών ομάδων της εποχής. Είτε από πολιτικό υπολογισμό, είτε γιατί ήταν πλέον φανερό πως ο αντίπαλος ήταν κοινός, οι ομάδες αυτές κινήθηκαν στην κατεύθυνση ενός ενωτικού γιορτασμού της παγκόσμιας μέρας της εργατικής τάξης, κάτι που - παρά τις διαφορές τους - κατάφεραν να φέρουν σε πέρας στις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις του 1894. «Η κίνηση που έγινε από τους σοσιαλιστικούς ομίλους για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς - γράφει ο Γιάννης Κορδάτος - έβαλε την αστυνομία και την εισαγγελία σε τρεχάματα». Οντως έτσι είχαν τα πράγματα κι αυτό φάνηκε ιδιαίτερα τη μέρα του γιορτασμού, όπου οι αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν σε κινητοποίηση....

Στη συγκέντρωση μίλησε ο Πλάτωνας Δρακούλης πάνω στο ιστορικό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Στ. Καλλέργης, του οποίου η ομιλία ήταν σε πολεμικό τόνο και γεμάτη «μίσος κατά της πλουτοκρατίας» και, τέλος, το λόγο έλαβαν ο φοιτητής νομικής Ευάγγελος Μαρκαντωνάτος και ο Δ. Γραμματικός.

Μετά το 1894 - και για αρκετό χρονικό διάστημα - δε φαίνεται να υπήρξαν γιορτασμοί της Εργατικής Πρωτομαγιάς με συγκεντρώσεις. Τα πολιτικά γεγονότα και ιδιαίτερα το γεγονός ότι η χώρα παράδερνε στη δίνη μιας οξύτατης κοινωνικοπολιτικής κρίσης (ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 και η κρίση του αστικοτσιφλικάδικου καθεστώτος, η ανάγκη του αστικού εκσυγχρονισμού και ο αστικός εθνικισμός με το Μακεδονικό, το κίνημα στο Γουδί και όσα επακολούθησαν), σε συνδυασμό με την καθυστέρηση του εργατικού κινήματος, που και στα πιο πρωτοπόρα τμήματά του έμενε πολύ πίσω από το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα, μακριά από τον επιστημονικό σοσιαλισμό και χωρίς να είναι σε θέση να ξεφύγει από το πλαίσιο του ουτοπικού σοσιαλισμού, εξηγούν το φαινόμενο.

Η πρώτη οργανωμένη και μαζική εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε το 1919. Μάλιστα, όχι την 1η Μαϊου, αλλά στις 18 Απριλίου, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο κι όχι το παλιό, που ίσχυε ακόμη στη χώρα. Η καινοτομία προκάλεσε κακεντρεχή σχόλια...

Ο εορτασμός του 1919 οργανώθηκε από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος, που είχαν ιδρυθεί τον προηγούμενο χρόνο (Οκτώβριος - Νοέμβριος 1918).

Την περίοδο που ετοιμάζεται ο εορτασμός στην Ελλάδα ισχύει ακόμη ο στρατιωτικός νόμος, η κυβέρνηση Βενιζέλου συμμετέχει με στρατεύματα στη διεθνή επέμβαση για κατάπνιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία, ενώ διεξάγονται συνομιλίες για τη συνθήκη τερματισμού του Α Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι. Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τη μικρασιατική εκστρατεία και εκείνες τις μέρες παίρνει το «πράσινο φως» για την απόβαση στη Σμύρνη (Μάιος 1919).

Οι διαφορετικές απόψεις για τα μεγάλα θέματα της χώρας διαπερνούν και τη νεοσύστατη ΓΣΕΕ. Η διοίκηση, που αναδείχτηκε στο καταστατικό της συνέδριο (250 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 65.000 εργάτες), ελέγχεται από τη βενιζελική παράταξη. Μειοψηφούν οι σοσιαλιστές, που ανήκουν στο ΣΕΚΕ.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Ε. Μαχαίρας (φανατικός βενιζελικός) επιδιώκει να μην εορταστεί η Πρωτομαγιά «ένεκα των εξαιρετικών εθνικών περιστάσεων».
Αντίθετη γνώμη έχει η μειοψηφία (5 από τους 11 της διοίκησης), η οποία με βάση την απόφαση του Α Πανεργατικού Συνεδρίου προχωρά στην εξαγγελία και την προετοιμασία του εορτασμού.

Δεν έχει μόνο τη νομιμότητα με το μέρος της, αλλά και τον επαναστατικό άνεμο που φυσάει εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Επειτα από χρόνια κυριαρχίας του εθνικισμού και παύσης των διεκδικητικών και ταξικών αγώνων, λόγω του πολέμου, η 1η Μάη επιστρέφει στις ρίζες του 1889-1890, όταν ορίστηκε ως διεθνής μέρα της εργατιάς.

Παρά τις απαγορεύσεις και την παρουσία στρατού έξω από το εργοστάσιο Ηλεκτρισμού, τα σωματεία και τα γραφεία του ΣΕΚΕ ο εορτασμός θα σημειώσει πρωτοφανή επιτυχία. Θα γίνει με υποδειγματική τάξη, χάρη στα μέτρα που πήραν τα σωματεία και η «εργατική αστυνομία».

Ομιλητές ήταν ο Αχ. Χατζημιχάλης και ο Γ. Παπανικολάου εκ μέρους της ΓΣΣΕ, ο Στ. Κόκκινος από το ΣΕΚΕ. Στιγμάτισαν «την αθλιότητα των συνθηκών υπό τας οποίας ζουν οι εργάται, υφαίνοντες τα μεταξωτά των πλουσίων για να γυρίζουν αυτοί γυμνοί, κτίζοντες τα μέγαρα εκείνων για να κατοικούν αυτοί στας τρώγλας». Εκείνος, όμως, που θα ξεσηκώσει τους συγκεντρωμένους, με την ομιλία του, είναι ο Α. Μπεναρόγια. Ο Θεσσαλονικιός εργατικός ηγέτης ήταν από τους ιδρυτές του οργανωμένου σοσιαλιστικού κινήματος και πολύ γνωστός για τους αγώνες του. Σε φίλους και ταξικούς εχθρούς...

«Είμεθα άπειροι, αλλά...»

"Αι πιέσεις, τα εμπόδια δεν μας απελπίζουν. Είμεθα ακόμη άπειροι, είμεθα αρχάριοι. Η Πρωτομαγιά όλων των εργατών του κόσμου είναι αρχή της αναγεννήσεως. Αναγεννόμεθα, οργανούμεθα. Μια νέα ζωή ήδη αρχίζει για μας, μια νέα ελπίδα μας ενθαρρύνει... Στην τιμία Ελλάδα απομένει να βάλη και εδώ τα θεμέλια του νέου κόσμου, που οικοδομείται..."

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης (1936 - Δικτατορία Μεταξά)

Ήταν 1η Μαΐου του 1936 όταν οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργία για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

Μέσα σε λίγες μέρες το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες και Ελευσίνα και η απεργία είναι πλέον πανεργατική.

Ο Ι. Μεταξάς σε επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη είναι απόλυτος: οι Αρχές πρέπει να χτυπήσουν τους διαδηλωτές στο ψαχνό.

Η απεργία συνεχίζεται και στις 9 του Μάη στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου από τις σφαίρες των οργάνων της τάξης πέφτει νεκρός ο οδηγός Τάσος Τούσης.

Οι διαδηλωτές εξοργισμένοι τοποθετούν το νεκρό πάνω σε μια πόρτα και τον περιφέρουν στους δρόμους της πόλης σε μια ιδιότυπη «λιτανεία» καταγγελίας, διαμαρτυρίας και αντίστασης. Οι νεκροί θα φτάσουν τους 12 και οι τραυματίες τους 300.

Στο σημείο της συμπλοκής θα στηθεί αργότερα το Μνημείο του Καπνεργάτη. Η μάνα του νεκρού Τάσου Τούση, που πληροφορήθηκε τα γεγονότα, τρέχει, πέφτει πάνω στο νεκρό παιδί της και μοιρολογεί. Αυτή η Εικόνα ενέπνευσε αργότερα τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο...

πηγή

Η Ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

«Θα’ρθει μια εποχή που η σιωπή μας θα είναι πιό ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα!»

Αύγουστος Σπάις, ένας από τους αναρχικούς που απαγχονίστηκαν στο Σικάγο το 1887

Τα γεγονότα της εργατικής Πρωτομαγιάς, οι συγκρούσεις στο Σικάγο του 1886, το μακελειό στην πλατεία Χέιμαρκετ και η δολοφονία δεκάδων εργατών και αναρχικών από τους βιομήχανους και τους λακέδες τους, ξεκίνησαν από το αίτημα για 8ωρη εργασία.

Την εποχή εκείνη, μία εποχή ταχύτατης βιομηχανικής ανάπτυξης, οι αμερικάνοι εργάτες δούλευαν εξαντλητικά ωράρια (από 72 εώς και 90 ώρες τη βδομάδα) για εξαθλιωτικούς μισθούς, ζούσαν σε πολύ φτωχά μικρά δωμάτια, με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής και άθλια ποιότητα νερού και τροφής, και με την ανεργία να παραμονεύει και να αυξάνεται συνεχώς. Το 1884 οι πιο μαχητικοί συνδικαλιστές του Σικάγο, αφού εγκατέλειψαν μαζικά τα καθιερωμένα συνδικάτα, ίδρυσαν το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο, άμεσα συσχετιζόμενο με την αμερικάνικη αναρχική οργάνωση Διεθνής Ένωση Εργαζομένων ή αλλιώς τη Μαύρη Διεθνή (που είχε ιδρυθεί από το προηγούμενο έτος). Μέχρι το 1886, όπου το αίτημα για 8ωρη εργασία είχε διαδοθεί πλατιά στο αμερικάνικο εργατικό κίνημα και προετοιμάζονταν μαζική απεργία, στο Σικάγο η Μαύρη Διεθνής και το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο είναι οι πιο δραστήριες οργανώσεις και συμβαλλουν αποφασιστικά στην πρετοιμασία της. Υιοθέτησαν το αίτημα για 8ωρη εργασία, θεωρώντας το ως ένα μερικό αίτημα στο πλαίσιο της συνολικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, επιμένοντας στο ότι έπρεπε να κατακτηθεί ‘από τα κάτω’, από τους ίδιους τους εργάτες, χωρίς τη διαμεσολάβηση των κομμάτων και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

«Το μισθωτικό σύστημα είναι η μόνη πηγή μιζέριας του κόσμου. Το στηρίζουν οι εύπορες τάξεις, και για να καταστραφεί πρέπει οι εύπορες τάξεις είτε να μάθουν να δουλεύουν είτε να πεθάνουν. Μία λίβρα δυναμίτη είναι καλύτερη από ένα τσουβάλι ψηφοδέλτια! Διεκδικήστε οχτώ ώρες εργασίας με τα όπλα στο χέρι, για να αντιμετωπίσετε τα σκυλιά των καπιταλιστών, την αστυνομία και τον στρατό με τον κατάλληλο τρόπο.»
Τζέραρντ Λίζιους, ένας από τους αναρχικούς του Σικάγο

Η απεργία για το 8ωρο ξεκίνησε στο Σικάγο το Σάββατο της 1ης Μαϊου του 1886 με τη μαζική συμμετοχή χιλιάδων εργατών, παραλύοντας τον παραγωγικό ιστό της πόλης. Εκατοντάδες χιλιάδες ήταν και οι απεργοί σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αστυνομία και οι εργοστασιάρχες, αντιμέτωποι με μία τόσο πλατιά σε έκταση απεργία, και τρομαγμένοι από την μαζικότητά της, επιστρατευσαν από ιδιωτικούς αστυνομικούς και απεργοσπάστες, μέχρι και ένοπλους μπράβους βιομηχάνων και ομοσπονδιακά στρατεύματα για την καταστολή των απεργών. Οι πρώτες συγκρούσεις ξεκίνησαν την Δευτέρα, στις 3 Μαϊου, όταν απεργοί ξυλεργάτες δέχθηκαν την άγρια επίθεση της αστυνομίας, κοντά σε εργοστάσιο ξυλείας, την ώρα που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τους απεργοσπάστες. Οι μπάτσοι επιτέθηκαν πυροβολώντας αδιάκριτα τους απεργούς, δολοφονώντας 6 εργάτες και τραυματίζοντας πολλούς άλλους.

«Εκδικηθείτε! Εργάτες, στα όπλα! Τα αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους – την αστυνομία – και δολοφόνησαν έξι από τ’ αδέρφια σας, σήμερα στη φάμπρικα του Μακ Κόρμικ. Σκότωσαν τ’άμοιρα αδέρφια σας, γιατί όπως κι εσείς είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν, γιατί τόλμησαν ν’ απαιτήσουν την μείωση των ωρών σκλαβιάς.»
Προκήρυξη που κυκλοφόρησε από το τυπογραφείο
της αναρχικής εφημερίδας ‘Arbeiter Zeitung’

Οι αναρχικοί, αγανακτισμένοι και εξοργισμένοι από την επίθεση της αστυνομίας, κάλεσαν σε συγκέντρωση το απόγευμα της 4ης Μαϊου στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο. Ήδη από το πρωϊ εκείνης της μέρας είχαν ξεκινήσει συγκρούσεις ανάμεσα σε χιλιάδες απεργούς και την αστυνομία. Οι ταραχές έπαψαν το απόγευμα, την ώρα της προγραμματισμένης συγκέντρωσης, η οποία είχε αποφασιστεί από τους αναρχικούς να έχει ειρηνικό χαρακτήρα. Μετά από αρκετές ώρες, όταν αποχωρούσε ο κόσμος, η πλατεία περικυκλώθηκε από αστυνομικούς και σώματα στρατού, που κινούνταν απειλητικά προς το πλήθος. Την ώρα που δίνονταν η διαταγή στην αστυνομία να επιτεθεί, εξερράγη μέσα στις γραμμές των αστυνομικών μία βόμβα (που τοποθέτησε άγνωστος, μέχρι και σήμερα, βομβιστής) τραυματίζοντας 66 μπάτσους, και προκαλώντας το θάνατο σε 7 από αυτούς. Ακολούθησε μακελειό, καθώς οι μπάτσοι μανιασμένοι άρχισαν να πυροβολούν ανεξέλεγκτα το συγκεντρωμένο πλήθος, δολοφονώντας δεκάδες εργάτες και τραυματίζοντας εκατοντάδες.

«Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. [..] Κύριοι ένορκοι καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν. Κρεμάστε τους και σώστε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας»
Τζ. Γκρίντλ, πολιτειακός εισαγγελέας

Τις επόμενες μέρες, οι καθεστωτικές εφημερίδες χωρίς να χάσουν χρόνο έσπευσαν να στοχοποιήσουν το αναρχικό και το εργατικό κίνημα. Καλλιεργήθηκε ένα κλίμα συκοφαντίας, τρομοϋστερίας και πανικού από τους συντηρητικούς, οι οποίοι υποδείκνυαν γνωστούς αναρχικούς ως τους υποτιθέμενους πιθανούς βομβιστές, ενώ αριστερές οργανώσεις έκαναν λόγο για προβοκάτορες…

Ανάμεσα στις πολλαπλές εφόδους σε σπίτια και και τις συλλήψεις που ακολούθησαν, οι αναρχικοί Άλμπερτ Πάρσονς, Αύγουστος Σπάις, Μάικλ Σουώμπ, Σάμουελ Φήλντεν, Τζώρτζ Ένγκελ, Άντολφ Φίσερ, Όσκαρ Νήμπ και Λούις Λινγκ, από τους πιο μαχητικούς αναρχικούς του Σικάγο, κατηγορήθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί του βομβισμού και δικάστηκαν για τις ιδέες τους. Οι Πάρσονς, Σπάις, Ένγκελ και Φίσερ απαγχονίστηκαν στις 17 Νοεμβρίου του 1887, την Μαύρη Παρασκευή. Οι Φήλντεν και Σουώμπ καταδικάστηκαν σε ισόβια, ενώ ο Λινγκ, μόλις 21 ετών, και αρνούμενος κάθε συνδιαλλαγή και διαπραγμάτευση με το κράτος και τους δικαστές, αυτοκτόνησε στο κελί του, καπνίζοντας τσιγάρο με δυναμίτη. Τη νεκρική πομπή των αναρχικών αγωνιστών ακολούθησαν 200.000 άνθρωποι ως το νεκροταφείο Βόλτχαϊμ, που θάφτηκαν. Τα επόμενα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα) διοργανώνονταν κάθε 1η Μάη συγκεντρώσεις στην μνήμη των Μαρτύρων του Σικάγο, όπως ονομάστηκαν οι απαγχονισμένοι αναρχικοί αγωνιστές. Το 8ωρο είχε πλέον κατακτηθεί.

Η Κληρονομιά των Αγώνων των Εργατών και των Αναρχικών του Σικάγο

Τα προτάγματα των εργατών και των αναρχικών του Σικάγο παραμένουν επίκαιρα όσο συνεχίζει να υπάρχει μισθωτικό σύστημα. Οι εργαζόμενοι στην σημερινή κοινωνία έχουν πολλά να διδαχθούν τόσο από το περιεχόμενο όσο και από την μορφή που πήραν οι αγώνες του ιστορικού αμερικάνικου εργατικού κινήματος. Ήδη από το 1883 οι αμερικάνοι αναρχικοί αναγνώριζαν το συνδικάτο, τόσο ως το πρωταρχικό όργανο πάλης στην διεξαγωγή του ταξικού πολέμου, όσο και ως τον βασικό πυρήνα οργάνωσης μιας αυριανής κοινωνίας («Ιδέα του Σικάγο»). Ποτέ, όμως, δεν έβλεπαν τους σύχρονούς τους αιτηματικούς αγώνες ευκαιριακά και πάντοτε τους συνέδεαν με το ολιστικό πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης · το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο διακήρυττε από το 1885 ότι «Μονολότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του 8ωρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε αυτήν την ταξική πάλη, με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοικτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινους μας καπιταλιστές, τους αριστοκράτες αλήτες και εκμεταλλευτές».

Οι εργάτες του Σικάγο είχαν επιλέξει να αποχωρήσουν από τα σωματεία της συνδικαλιστικής και κομματικής γραφειοκρατίας και να αυτοοργανωθούν, χωρίς διαμεσολαβητές, γιατί ήξεραν ότι η απελευθέρωση των ίδιων και της κοινωνίας έχει νόημα μόνο εφόσον πρόκειται για έργο δικό τους και ξεκινά από την ίδια την κοινωνία. Για τον ίδιο λόγο, απαξίωναν και τις εκλογές, θεωρώντας ότι αναπαράγουν λογικές ανευθυνότητας και ανάθεσης.

Προχωρούσαν σε Άγριες Απεργίες, και δεν επέτρεψαν ποτέ στο κράτος να έχει στα χέρια του το μονοπώλειο της βίας απέναντι στην κοινωνία · θεωρώντας ότι ένα σύστημα που αναπαράγεται με τη βία, μόνο με τη βία μπορεί να καταστραφεί, δεν δίστασαν να περιφρουρήσουν το κίνημά τους και αμυνθούν έμπρακτα απέναντι στις ανελέητες επιθέσεις της τάξης που τους εκμεταλλεύονταν και στα τσιράκια της, τις δυνάμεις καταστολής.

Σήμερα, σε μία συγκυρία όπου το κεφάλαιο αναδιαρθρώνεται μέσω του οχήματος της κρίσης και επιτίθεται συνολικά στα εργασιακά αλλά και σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται. Απέναντι στα ‘ευέλικτα’ πεντάωρα, την ημιαπασχόληση, τις περικοπές μισθών και τις μειώσεις συντάξεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την πρωτοφανή μαζική ανεργία, μόνη λύση για τους εκμεταλλευόμενους – από το 1886 – παραμένει η ανάπτυξη της κοινωνικής και ταξικής πάλης μέσα από μη διαμεσολαβημένες, αυτοοργανωμένες δομές αγώνα, με σκοπό την κοινωνική επανάσταση για την καταστροφή του κράτους και την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και των αγορών, την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού πλούτου.

Για μια κοινωνία ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης, για την αναρχία και τον κομμουνισμό.


ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ


πηγή