«Δεν εκβιαζόμαστε, δε φοβόμαστε»: Κάλεσμα σε συγκέντρωση, σήμερα, στο Σύνταγμα

                                              Κάλεσμα

«Το βράδυ της Τετάρτης 4/2 ο αρχιτραπεζίτης Ντράγκι επέλεξε να παίξει το παιχνίδι της Μέρκελ ξανά και να εκβιάσει τον ελληνικό λαό και τη νέα ελληνική κυβέρνηση.

Δεν πρόκειται να υποκύψουμε ξανά στον εκβιασμό.

Ούτε εμείς που τα τελευταία πέντε χρόνια ζούμε υπό το ζυγό των μνημονίων, ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα που ανέλαβε πριν λίγες μέρες και τιμά την εντολή που της έδωσε ο ελληνικός λαός.

Δεν μας φοβίζει κανένας. Η Δημοκρατία μίλησε και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μην την ακούσει.

Κατεβαίνουμε στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες της χώρας την Πέμπτη 5/2 στις 18.00 και όσες άλλες μέρες χρειαστεί, για να στείλουμε το μήνυμα σε όσους νομίζουν ότι μας έχουν στο χέρι, ότι κάτι δεν έχουν καταλάβει καλά.

Η εποχή της γονατισμένης Ελλάδας και των υπάκουων κυβερνήσεων, τελείωσε.
Στρζμε τν αμτκντ στσ τς κβρνσς μς.(πολιτική λογοκρισία)
.
Στέλνουμε την αλληλεγγύη μας σε όλους τους λαούς της Ευρώπης που περιμένουν από την Ελλάδα να στείλει το μήνυμα της αξιοπρέπειας και του τερματισμού της λιτότητας!»

Αντίστοιχες πρωτοβουλίες θα πραγματοποιηθούν σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Χανιά, Καστοριά και άλλες πόλεις.

Συνάντηση/συνέλευση μελών του ΣΩ.Β.Α Άρτας και μελών του Μ.Ε.Τ.Α, την 5/2 στη ΧΆΡΤΑ.

Κοινή ανοιχτή συνάντηση/συνέλευση διοργανώνουν μέλη του Μ.Ε.Τ.Α και του ΣΩ.Β.Α Άρτας, με αντικείμενο την αναζήτηση σκοπών και μέσων για κοινή πολιτική δράση. 
Η συνάντηση/συνέλευση θα γίνει στη ΧΆΡΤΑ την Πέμπτη την 5/2, στις 9:00 το βράδυ.

Προχειρογράμματα:

 1.  Αίτημα για Παλλαϊκή δράση Ενάντια στις ακροδεξιές/ακροφιλελευθερες στρατηγικές επικυριαρχίας στην Ελλάδα, από ΔΝΤ , Ε.Ε/ γερμαναράδες αλλά και ντόπια ακροδεξιά ανδρείκελα. (ΣΩ.Β.Α)
2. ΚΙΝΗΜΑ ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ (Μ.Ε.Τ.Α)

Το τέλος ενός «ανεπιθύμητου» μνημείου

Δεν είναι τυχαίο, που τα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα της Πλάκας Ραφταναίων υπήρξαν το θέατρο μεγάλων ιστορικών γεγονότων... -

Εκεί είναι που ημερεύει η χαράδρα του Αράχθου, που δημιουργείται ένα ομαλό πέρασμα προς τα Τζουμέρκα, που περνούν οι εμπορικοί δρόμοι και επικεντρώνεται ο στρατηγικός έλεγχος της περιοχής. Μερικά πράγματα αποφασίζονται από τη Γεωγραφία πριν από την Ιστορία.

Αυτό το πέρασμα / σύνορο έγινε το θέατρο σκληρών συγκρούσεων και το 1821 και σ’ όλους τους κατοπινούς ελληνοτουρκικούς πολέμους και στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου, φιλοξένησε τη Συνδιάσκεψη των ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων τον Φλεβάρη του 1944 και φορτίστηκε με τις μνήμες χιλιάδων ανθρώπων του μόχθου, βοσκών με τα κοπάδια τους, πραματευτάδων, μαστόρων και ταξιδιωτών, συνδέθηκε με το συλλογικό μύθο και μετασχηματίστηκε σε πολιτισμικό τοπίο.

Το κεντρικό στοιχείο, το σημείο αναφοράς αυτού του τοπίου ήταν βεβαίως το πέτρινο γεφύρι της Πλάκας, το μεγαλύτερο μονότοξο στα Βαλκάνια, ένα πραγματικό στολίδι της λαϊκής αρχιτεκτονικής αδιάσπαστα δεμένο με τη φύση και το ποτάμι. Ο επισκέπτης εντυπωσιαζόταν από το αέρινο κατασκεύασμα, που έχτισαν το 1866 οι Ηπειρώτες πετράδες με επικεφαλής τον πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα, χρησιμοποιώντας ακόμα και ασπράδια αυγών ως συγκολλητική ύλη, και είχε άνοιγμα τόξου 40 μέτρων και ύψος 20.

Πέτρινα γεφύρια στην Ήπειρο υπάρχουν πολλά και πανέμορφα, κανένα όμως εκτός απ’ αυτό δεν συνδέθηκε με τους αγώνες της εποχής μας. Μ’ αυτό το γεφύρι σαν σύμβολο δώσαμε από το 1997 την σκληρή αλλά τελικά νικηφόρα μάχη για τη σωτηρία του Αράχθου από τα καταστροφικό μεγάλο υδροηλεκτρικό φράγμα του Αγίου Νικολάου, αυτό το γεφύρι ήταν που τροποποίησε τους πολιτικούς συσχετισμούς και ατσάλωσε τους Τζουμερκιώτες, σ’ αυτό το γεφύρι μαζευτήκαμε 1.500 άνθρωποι το καλοκαίρι του 2006 και συνεχίσαμε να μαζευόμαστε τα επόμενα χρόνια τα Φώτα ξορκίζοντας τους καλικάντζαρους των εταιριών.

Ήταν επομένως πολύ λογικό να το εχθρεύονται εξουσίες και συμφέροντα όλα αυτά τα χρόνια, να επιχειρηματολογούν ασύστολα ότι «κάθε εποχή δημιουργεί νέα, δικά της μνημεία», στη συνέχεια να μεθοδεύουν «μεταφορές» του στο πουθενά και να πλαστογραφούν τους χάρτες, μετατοπίζοντας την πραγματική του θέση, και στο τέλος να διαβεβαιώνουν ότι το μνημείο «σώζεται» στο μέσο της λάσπης ενός τεχνητού ταμιευτήρα. Ένα μικρό αλλά συμβολικό δείγμα αυτής της αμφιθυμίας των εξουσιών είναι το γεγονός ότι ο τωρινός Περιφερειάρχης Ηπείρου της Ν.Δ. ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως υποψήφιος Νομάρχης Ιωαννίνων το 2002, έχοντας το γεφύρι της Πλάκας ως έμβλημα του συνδυασμού του, για να το εγκαταλείψει άρον – άρον την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. 

Η αναζήτηση των αιτίων της χτεσινής οδυνηρής κατάρρευσης στη μεγάλη νεροποντή είναι μια κλασική επιχείρηση μετάθεσης των ευθυνών. Το γεφύρι της Πλάκας, όπως άντεξε στην προσπάθεια ανατίναξης από τους ναζί το 1943, με το ίδιο κουράγιο έχει αντιμετωπίσει φαινόμενα ακόμα πιο ακραία και μεγάλες κατεβασιές νερού από τον ορμητικό Άραχθο. Και ασφαλώς θα εξακολουθούσαμε να το χαιρόμαστε, υπό την προϋπόθεση ότι οι υπεύθυνοι θα είχαν εκπληρώσει τα στοιχειώδη καθήκοντα απέναντί του.

Από το 2006 είχε συνταχθεί η μελέτη συντήρησης και αποκατάστασης της γέφυρας, η δεύτερη φάση της οποίας προέβλεπε την προστασία των βάθρων της, τα οποία, σύμφωνα με τον μελετητή, «έχουν υποστεί διάβρωση και σημειακά έχουν υποσκαφθεί (νεροφαγώματα)», κάτι που είχαν επισημάνει επανειλημμένα και οι κάτοικοι της περιοχής. Ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της χτεσινής καταστροφής επιβεβαιώνει ότι πρώτο «έσπασε» το ανατολικό βάθρο και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα όλη η κατασκευή βυθίστηκε στο θολό ποτάμι. Ενδεχομένως ένας πρόσθετος λόγος είναι η επίδραση ενός νεαρού πλατάνου στο σώμα της γέφυρας.

Επί 8 χρόνια η παραπάνω μελέτη κυκλοφορεί από γραφείο σε γραφείο, από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων στις κεντρικές του Υπουργείου Πολιτισμού και στην Περιφέρεια Ηπείρου, χωρίς να υλοποιηθεί ούτε αυτούσια η δεύτερη φάση ούτε κάποια τροποποίηση - επικαιροποιήσή της. Οι διαδοχικοί Υπουργοί Πολιτισμού και μεταξύ αυτών ασφαλώς ο τελευταίος συντοπίτης μας, ο οποίος τόσο πολύ επένδυσε σε μια καμπάνια πολιτικής «αξιοποίησης» της πολιτιστικής κληρονομιάς, ο Περιφερειάρχης, ο οποίος δεν άφησε ούτε μία εκκλησία της Ηπείρου, παλιά και σύγχρονη, χωρίς προγραμματική σύμβαση, και ασφαλώς κάμποσοι υπηρεσιακοί παράγοντες αγνόησαν τις αγωνιώδεις, προφορικές και έγγραφες, εκκλήσεις του Συλλόγου Προστασίας Αράχθου, άλλων φορέων και πολλών κατοίκων της περιοχής, απέφυγαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους και φανέρωσαν το αληθινό πρόσωπο της αντιμετώπισης της πολιτιστικής κληρονομιάς στη σημερινή Ελλάδα και μετά αλλά και πριν από το μνημόνιο.

Η επόμενη μέρα για τα Τζουμέρκα και για όλη την Ήπειρο είναι σκληρή, γεμάτη πένθος και ορφάνια, όμοια με την απώλεια ενός στενού συγγενή. Η ακαριαία αντίδραση του Πρωθυπουργού και η δέσμευση για την αποκατάσταση του μνημείου, κατά το προηγούμενο της γέφυρας του Μόσταρ, γεννάει την ελπίδα ότι τα παιδιά μας θα μπορέσουν να το καμαρώσουν στο άμεσο μέλλον. Βεβαίως ούτε η τεχνογνωσία των πετράδων υπάρχει σήμερα ούτε πέτρες με πατίνα 150 χρόνων. Κυρίως όμως για όλους εμάς, που με το γεφύρι της Πλάκας μας συνδέουν έντονα βιώματα, αγώνες και προσωπικές στιγμές, δεν θα είναι ποτέ το ίδιο.  

Γιάννης Παπαδημητρίου

Γιάννης Παπαδημητρίου

Γιάννης Παπαδημητρίου

Γιάννης Παπαδημητρίου: Δικηγόρος, πρώην Περιφερειακός Σύμβουλος Ηπείρου, μέλος του Συλλόγου Προστασίας Αράχθου

ΚΙΝΗΜΑ ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

ΕΕ/κυβερνήσεις –ΔΝΤ- Τράπεζες, βιομήχανοι και πολυεθνικές έχουν εξαπολύσει μια συνολική επίθεση στο σύνολο των λαϊκών, εργατικών - κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη απειλή φτωχοποίησης και κοινωνικής ισοπέδωσης μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, συνέπεια των ανταγωνισμών και των σχεδιασμών της «δημοκρατίας των αγορών».

40 χρόνια πληρώσαμε την ανάπτυξη, τα μεγάλα έργα, τους Ολυμπιακούς της αρπαχτής, το χρηματιστήριο, τα κόκκινα δάνεια των «επενδυτών», τη γιγάντωση του τραπεζικού συστήματος, τις λίστες Λαγκάρντ, τα βατοπέδια, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τα υποβρύχια που γέρνουν, την «ισχυρή Ελλάδα».

Μετά 40 χρόνια «ανάπτυξης» βρεθήκαμε φτωχότεροι, άνεργοι και χρεωμένοι. Με διαπραγματεύσεις, επιμηκύνεις και κουρέματα πάνε να μας φορτώσουν όσα φάγανε κι εμείς να βάλουμε άλλη μια φορά πλάτη για τη νέα κερδοφορία των «δανειστών» - αρπακτικών, την ανακεφαλαίωση των τραπεζών και των αγορών, τη «νέα ανάπτυξη» τους.

Καμία προοδευτική διαχείριση, καμία προοδευτική μεταρρύθμιση, όσες ανάσες κι αν προσφέρουν πρόσκαιρα, δεν θα μπορέσουν να ανακόψουν τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Το σύστημα δεν φοβάται τις διαπραγματεύσεις. Τις επιδιώκει και τις ενσωματώνει, μπορεί να κάνει και εκπτώσεις, εάν το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει τις απαιτήσεις του. Να συμφωνήσουμε ότι χρωστάμε και να πληρώνουμε αποδεχόμενοι κι άλλη λιτότητα, κι άλλη ανεργία, κι άλλες αυταπάτες με λίγα ψίχουλα. «Κι εκεί που μας χρωστάγανε - κι εκεί που μας τα φάγανε - ζητάνε και το βόδι», ότι απέμεινε δηλαδή. Το δίλημμα ανατροπή ή διαχείριση – «κούρεμα» ή επιμήκυνση στο προκείμενο - έχει απαντηθεί στην ιστορία: Ανατροπή ή αλλιώς ισοπέδωση. .

Καμία αναμονή, καμία αυταπάτη, καμία υποχώρηση, κανένα χρέος. Για να μην ηττηθεί η ελπίδα, να κατεβούμε στους δρόμους ανυποχώρητοι, από τα κάτω και για τους κάτω, απαιτώντας τώρα το σύνολο των κοινωνικών αναγκών και των δικαιωμάτων μας.

Δεν χρωστάμε σε κανέναν, δεν τα φάγαμε μαζί. Δεν πληρώνουμε τη κρίση τους.

Επιτροπές αγώνα «Δεν πληρώνουμε τη κρίση τους» - ΜΕΤ.Α.Α /Μέτωπο αντίστασης και ανατροπής

Πλαφόν στο ανώτερο εισόδημα

«Οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου θα χρειάζονταν

220 χρόνια για να ξοδέψουν την προσωπική τους περιουσία,

σπαταλώντας 1 εκ. δολάρια την ημέρα, ακόμα και αν δεν

την αύξαναν περαιτέρω ούτε κατά 1 δολάριο»

Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας της αποκάλυψης ως προς την ανισοκατανομή του πλούτου και την έκρηξη της ανεργίας, ανησυχώντας ακόμα και κύκλους της καθεστηκυίας τάξης που διαβλέπουν ότι μια βραδυφλεγής βόμβα έχει εγκατασταθεί στα γαλήνια θεμέλια των αγορών. Ο 21ος αιώνας τείνει να έχει μεγαλύτερη ανισοκατανομή πλούτου ακόμα και από τον 19ο αιώνα. Και μόνο η παράθεση, χωρίς σχολιασμό, των στοιχείων είναι τρομακτική. Στις ΗΠΑ το μερίδιο του εισοδήματος που κατέχει το 1% των πιο πλούσιων από το 6% που ήταν το 1970 έφτασε σήμερα το 20% και στην Ευρώπη το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού από το 20% του πλούτου που κατείχε το 1970 έφτασε σήμερα το 24%. Στο σύνολο δε του πλανήτη οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι κατέχουν όσα χρήματα έχουν διαθέσιμα οι 3,5 δισ. φτωχότεροι του κόσμου. Οι 400 δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη με τη μεγαλύτερη περιουσία έγιναν ακόμα πλουσιότεροι το 2014 κατέχοντας 4,1 τρις δολάρια. Όσο για την σύγκριση του μισθού των golden boys του χρηματοπιστωτικού τομέα, σε σχέση με το μέσο μισθό, καλύτερα να μην αναφερθούμε.

Ένας προσφιλής μύθος της οικονομικής επιστήμης είναι ότι ο πλούτος, έστω σταδιακά, διαχέεται στην κοινωνική δομή. Στην αρχή ενός οικονομικού κύκλου είναι άνισα κατανεμημένος αλλά στη συνέχεια οι ανισότητες μειώνονται και τα οφέλη της ανάπτυξης κατανέμονται σε όλους. Πρόκειται, σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη, για μια νομοτελειακή εξέλιξη χωρίς να παρέμβει κανένας εκτός από το αόρατο χέρι της αγοράς. Η σημερινή πραγματικότητα διαψεύδει οικτρά την παραπάνω ιδεοληψία. Ο πλούτος των εθνών του Α. Σμιθ έχει ήδη μετατραπεί σε φτώχεια των εθνών.

Γιατί λοιπόν οι «από κάτω», οι υποτελείς τάξεις, για να συντηρούν τη ζήτηση και την ομαλή λειτουργία της εμπορευματικής τάξης να ελεημονούνται με το κατώτερο εγγυημένο εισόδημα και οι από πάνω να απολαμβάνουν τον πλούτο που κληρονομούν ή παράγουν με τον «ιδρώτα» τους (την εργασία των από κάτω) και απλώς να εγκαλούνται από τις πολιτικές ελίτ να δείξουν έλεος παραχωρώντας λίγα ψιχία; Η ανισοκατανομή του πλούτου σήμερα έχει πάρει αποκαλυψιακές μορφές και δεν αντιμετωπίζεται με την επιβολή φόρου επί των ανεξέλεγκτων χρηματοπιστωτικών συναλλαγών ή με έκτακτες εισφορές της τάξης του 10% ή 15% στα πλουσιότερα νοικοκυριά και τις μεγάλες περιουσίες. Προτάσεις άλλωστε που εσχάτως υποστηρίζουν και οι κυρίαρχοι συστημικοί κύκλοι. Και επειδή η ριζική αλλαγή του κόσμου αργεί και δεν θα γίνει με την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα, εκτός κι αν πάλι επιλέξουμε να εγκαταστήσουμε πάνω στα κεφάλια μας νέους δυνάστες (βλ. πρωτοπορία, οργανική διανοούμενοι, κλπ), είναι επείγον να προωθηθούν ριζοσπαστικές ρωγμές στην κοινωνία της απληστίας. Να διεκδικήσουμε την θεσμοθέτηση μαζί με το κατώτερο εγγυημένο εισόδημα και το ανώτερο εισόδημα. Γιατί να οριοθετείται ένα όριο προς τα κάτω και όχι προς τα πάνω, να ορίζονται τα μη ανεκτά επίπεδα εξαθλίωσης και όχι τα μη ανεκτά επίπεδα πλούτου; Ίσως το κατώτερο εγγυημένο εισόδημα να αποτελεί ένα δείκτη ασφαλείας για τους από κάτω, το οποίο είναι δώρο άδωρο αν δεν συνδυάζεται με δημόσιες κοινωνικές υποδομές, αλλά το ανώτερο επιτρεπτό εισόδημα για τους από πάνω είναι μια ιδέα που βάζει σε άλλα θεμέλια την ανισοκατανομή του πλούτου.
Χωρίς την ανακατανομή του πλούτου πως θα χρηματοδοτηθούν οι κοινωνικές υποδομές, πως θα διαφυλαχθούν τα κοινά αγαθά;
Για το πώς θα εφαρμοσθεί θα μπορούσαν να γίνουν πολλές ευφυείς προτάσεις.
Για παράδειγμα ο πλούτος που έχει αποκτηθεί από κληρονομιά, όπως προτείνει ο Πικετί, θα μπορούσε να φορολογηθεί, για τα εισοδήματα πάνω από 500.000 δολάρια το χρόνο με φόρο έως και 80%.
Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για μια κυβέρνηση της αριστεράς.

Χάρης Ναξάκης

Θλίψη για το γεφύρι της Πλάκας. Θα μείνει μονάχα ένα μεγάλο γιατί; (ντοκυμαντέρ)

Ποτάμι. Η αλλιώς ο εξευτελισμός της νοημοσύνης…

Αν μου έλεγαν να χαρακτηρίσω με μια φράση το κόμμα-μόρφωμα του Σταύρου Θεοδωράκη θα έλεγα ότι αποτελεί..Τον εξευτελισμό της νοημοσύνης όλων μας, σε συνδυασμό με έναν ραγιαδισμό άνευ προηγουμένου…Το παιδί δεν τα κατάφερε..Τον πρόβαλλαν,τον έσπρωξαν όσο μπορούσαν αλλά δεν.Καθημερινές διαφημίσεις υποψηφίων,αφιερώματα επί αφιερωμάτων για το καινούργιο που έρχεται στην πολιτική ζωή του τόπου…Με τους μέντορες της πολιτικής σκέψης τύπου Ψαριανόυ,Τατσόπουλου,Λυμπεράκη, με στελέχη που τάσσονται ανοιχτά υπέρ στρατιωτικού πραξικοπήματος και επαινούν το στρατιωτικό καθεστώς ότι άφησε δήθεν μηδενικό χρέος…

Ένα άκρως μνημονιακό κατασκεύασμα με στόχο την εξυπηρέτηση των μεγάλων αφεντικών, και την συμμετοχή τους στα πολιτικά πράγματα της χώρας..Ο κύριος Σούλτζ μάλιστα εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκεια του για την μη συμμετοχή του Ποταμιού στην κυβέρνηση της χώρας μας,όπως και πολλοί άλλοι εταίροι μας που ενδιαφέρονται για την ευημερία και την ανάπτυξη του τόπου…

Είναι απορίας άξιο πως ένας άνθρωπος που υποστηρίζει ότι δεν θα δώσει αύξηση στους μισθούς των πολιτών της χώρας για να μην τον καταναλώσουν σε τρόφιμα και καύσιμα να απαιτεί να έχει συμμετοχή στην κυβέρνηση της χώρας..Είναι απορίας άξιο πως ένας πολιτικός σχηματισμός να θεωρεί λαικισμό και να εναντιώνεται σε κάθε προσπάθεια υπεράσπισης της αξιοπρέπειας αυτού του τόπου,να τάσσεται κατά της οποιασδήποτε συζήτησης για απονομή δικαιοσύνης στους υπαιτίους της σημερινής κατάστασης..Είναι απορίας άξιο πως ένα πολιτικό κόμμα να θεωρεί επιτυχημένους πολιτικούς αυτούς που λεηλάτησαν τον τόπο και συνέβαλλαν τα μέγιστα στην καταστροφή του,(Σημίτης)να ευαγγελίζεται το νέο και το άφθαρτο..

Άσχετα με το εάν επιτύχει η αποτύχει η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, η επιλογή του Α.Τσίπρα να μην συγκυβερνήσει με τον Σταύρο Θεοδωράκη είναι απολύτως σωστή..Το σίγουρο είναι πως στην περίπτωση που δεν ξεφουσκώσει αυτό το κόμμα-μόρφωμα σύντομα η διαπλοκή εντός και εκτός Ελλάδας θα προσπαθήσει να εισέλθει στα πράγματα είτε μέσω αυτού,είτε μέσω άλλων γνωστών και φιλικών προς τα συμφέροντα της..Η πιθανότητα συμμετοχής του Ποταμιού στην κυβέρνηση της χώρας στην συντριπτική πλειοψηφία των υγιώς πολιτικά σκεπτόμενων ατόμων θα ήταν σίγουρα από εφιαλτική έως εξευτελιστική…

Πηγή: anemosantistasis.blogspot.gr