Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Eκαναν ήρωες τους βασανιστές



 Ντουζέπης Γεώργιος, το δεξί χέρι του Ιωαννίδη

Μουσείο μισαλλοδοξίας και κακοποίησης της ιστορικής αλήθειας, που υμνεί βασανιστές της Μακρονήσου, συνεργάτες της χούντας και καθυβρίζει αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, λειτουργεί στη Βέροια και μάλιστα γίνονται σε αυτό ξεναγήσεις σχολείων της πόλης και της ευρύτερης περιοχής.
Η καταγγελία είναι του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ), έχει ήδη αποσταλεί στους υπουργούς Πολιτισμού-Αθλητισμού και Παιδείας-Ερευνας και Θρησκευμάτων και αφορά το «Βλαχογιάννειο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα» στη Βέροια.

Μισαλλοδοξία

Μεταλλικά μπρούτζινα διακριτικά της ΕΣΑ που έφεραν στις επωμίδες τους όσοι υπηρετούσαν σ’ αυτήν
Μεταλλικά μπρούτζινα διακριτικά της ΕΣΑ που έφεραν στις επωμίδες τους όσοι υπηρετούσαν σ’ αυτήν |

Οπως αναφέρεται στην απόφαση του ΣΦΕΑ, το μουσείο που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας εγκαινίασε στις 16/10/2012, μέρα απελευθέρωσης της πόλης από τον οθωμανικό ζυγό, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Στα εκθέματά του όμως περιλαμβάνεται και «η συλλογή του κ. Κανέλλου Ντόντου, που εξυμνεί με μισαλλόδοξα κείμενα ως “ήρωες” γνωστούς βασανιστές της Μακρονήσου και της χούντας.
Ανάμεσά τους ο Γεώργιος Ντουζέπης -δεξί χέρι του αρχιπραξικοπηματία ταξίαρχου Δημ. Ιωαννίδη στο ΑΕΤΟ και το ΕΣΑ Γυναικών Μακρονήσου- και ο συνταγματάρχης Ξενοφών Τζαβάρας, Διευθυντής της Αστυνομίας Προαστίων Πρωτευούσης την περίοδο της χούντας».

Ο Γ.Α. Μαγκάκης

Η στολή του βασανιστή της Χούντας Ξενοφώντα Τζαβάρα
Η στολή του βασανιστή της Χούντας Ξενοφώντα Τζαβάρα |
Ο ΣΦΕΑ στην καταγγελία του καταγράφει τη συγκλονιστική περιγραφή που έδωσε για τα βασανιστήρια που υπέστη ο αείμνηστος Γεώργιος-Αλέξανδρου Μαγκάκης στο Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, σύμφωνα με την οποία
«ο συνταγματάρχης Ξενοφών Τζαβάρας κατά την διεξαγωγήν της ανακρίσεως και κατά την πρώτην εξέτασίν μου, λαβούσαν χώραν την 27 Ιουλίου 1969, παρουσία 5-6 ετέρων αξιωματικών της Χωροφυλακής, μη ικανοποιούμενος προφανώς εκ των απαντήσεών μου, ηγέρθη εκ της θέσεώς του, με επλησίασε και σύρων με βιαίως από το υποκάμισον με εσήκωσε όρθιον, με έσπρωξε προς την κατεύθυνσιν του τοίχου, μου αφήρεσε τα γυαλιά μου και ήρχισε να με υβρίζη χυδαιότατα... διά μιας αποτόμου κινήσεως εκάρφωσε κυριολεκτικώς το τακούνι του επί των δακτύλων του αριστερού μου ποδός. Το κτύπημά του δεν με εύρεν επί των ονύχων, αλλ’ επί των δακτύλων. Ηρχισε δ’ εν συνεχεία να περιστρέφη μετά δυνάμεως το τακούνι του επί των δακτύλων μου, τα οποία σημειωτέον ήσαν σχεδόν γυμνά. Καθ’ ον χρόνον ακόμη προέβαινεν ούτος εις αυτήν του την ενέργειαν, ήρχισε να με κτυπά διά των χειρών του εις το πρόσωπον και εις το άνω μέρος του σώματός μου, ενώ συγχρόνως με ύβριζε σκαιότατα. Αφού με εκτύπησεν επ’ αρκετόν και μετά μεγάλης σφοδρότητος και δυνάμεως, διότι ούτος είναι ιδιαιτέρως εύσωμος και δυνατός άνθρωπος, διά του γόνατος του ενός ποδός του επεχείρησε να μου καταφέρη σφοδρόν κτύπημα εις τα γεννητικά όργανα! Εγώ ενστικτωδώς έκαμα μίαν μικράν κίνησιν προς τα οπίσω και εδέχθην το κτύπημα εις το τριχωτόν τμήμα. Ησθάνθην εντόνους πόνους, οι οποίοι εξηπλούντο και προς την κοιλιακήν χώραν. Εν συνεχεία ούτος με ήρπασε διά των δύο χειρών του από τον λαιμόν και ήρχισε να με σφίγγη...».

Εξύβριση αγωνιστών

«Χρυσούν αριστείον ανδρείας» την 31/5/1949 στον τότε Τχη (ΠΖ) Σταματόπουλο Ιωάννη για την «ηρωική δράση» του κατά των «αναρχικών-συμμοριτών»
«Χρυσούν αριστείον ανδρείας» την 31/5/1949 στον τότε Τχη (ΠΖ) Σταματόπουλο Ιωάννη για την «ηρωική δράση» του κατά των «αναρχικών-συμμοριτών» |

Ο ΣΦΕΑ ρωτά «για ποιους λόγους επιτρέπεται η λειτουργία ενός μουσείου που, περιφρονώντας τον νόμο 1863/18.09.1989, Αρση των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου 1944-1949, προβάλλει στα εκθέματά του ως “εθνικούς ήρωες” βασανιστές, εξυβρίζοντας ταυτόχρονα με γκεμπελικής κοπής χυδαία κείμενα τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης ως “συνεργάτες της Γκεστάπο, ξενοκίνητους συμμορίτες, συμμορίτες υπό την ηγεσία του Καπετάν Γιώτη (Χαρίλαου Φλωράκη), ανθέλληνες και προδότες” κ.ά.».

Στο κείμενο απόφασης του ΣΦΕΑ, που υπογράφεται από τον πρόεδρό του, Κώστα Μανταίο, και τον γραμματέα του, Θεόδωρο Καλογήρου, τίθενται ακόμη ερωτήματα σχετικά με την άδεια που δίνουν οι εκπαιδευτικές αρχές για ξεναγήσεις σχολείων «σε ένα μουσείο με κείμενα και φωτογραφίες που είναι αναρτημένα σε ιστοσελίδες αντισημιτικών - νεοναζιστικών οργανώσεων» ή «εκθειάζεται ο εγκλεισμός παιδιών στις “παιδουπόλεις” της Φρειδερίκης».

ef syn

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Να ξέρει η κυρία Μπακογιάννη ...



Της Αλέκας Ζορμπαλά / Βαθύ Κόκκινο

Η κυρία Μπακογιάννη σε τηλεοπτική εκπομπή σήμερα ζήτησε από την κυβέρνηση να εκδώσει στην Τουρκία τους 9 Τούρκους "τρομοκράτες, που είναι οι αντίστοιχοι Κουφοντίνες στην Τουρκία" όπως δήλωσε, και που συνελήφθησαν στην Αθήνα, τον Νοέμβρη του 2017 από την αντιτρομοκρατική.

Δύο λόγια στην κ.Μπακογιάννη:

Δεν είναι Τούρκοι, είναι Τούρκοι και Κούρδοι

Δεν είναι τρομοκράτες, είναι Τούρκοι και Κούρδοι αγωνιστές, που έχουν υποστεί και αυτοί, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι στην Τουρκία, διώξεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια στις φυλακές του φίλου της, του ισλαμοφασίστα Ερντογάν.

Γιατί ζητάνε δημοκρατία και κοινωνική απελευθέρωση, αφού ο ισλαμοφασίστας φίλος της έχει θέσει εκτός νόμου όλα τα μη αρεστά σε αυτόν πολιτικά κόμματα και έχει απολύσει εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης..

Γιατί οι Κούρδοι ζητάνε τη γλώσσα τους, που απαγορεύεται να μιλούν και τα ονόματά τους, που απαγορεύεται να χρησιμοποιούν, μια γη για να έχουν πατρίδα..

Να ξέρει η κυρία Μπακογιάννη, ότι οι 9 αυτοί αγωνιστές είναι, οι περισσότεροι, αναγνωρισμένοι πολιτικοί πρόσφυγες στην Ελλάδα, στην Γαλλία, στην Ολλανδία...

Η κυρία Μπακογιάννη, υπέρμαχος των θεσμών και του ελληνικού δικαστικού συστήματος, δεν ξέρει άραγε, ότι τα ελληνικά δικαστήρια έχουν αποφανθεί ΑΡΝΗΤΙΚΑ, επί των επανειλημμένων αιτημάτων έκδοσης του ισλαμοφασίστα φίλου της, για τους 9 αυτούς ανθρώπους;

Τα ελληνικά δικαστήρια ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΚΔΙΔΟΥΝ!!!

Τι ζητά δηλαδή; να γραφτούν στα παλιά της τα παπούτσια οι αποφάσεις των δικαστηρίων και η ελληνική κυβέρνηση να στείλει στα βασανιστήρια και στο θάνατο 9 ανθρώπους; ή μήπως θα πρότεινε την απαγωγή τους, να τους στείλουμε δηλαδή πακέτο-πεσκέσι στον ισλαμοφασίστα φίλο της, έναντι των 2 ελλήνων στρατιωτικών, δίκην συμψηφισμού;;;

Η κυρία Μπακογιάννη από που αντλεί τις πληροφορίες της για "9 Τούρκους τρομοκράτες, που θα προέβαιναν σε επίθεση κατά του προέδρου Ερντογάν στην Ελλάδα";;;

Μόνον αν βρίσκεται σε ευθεία σύνδεση και επαφή με την αντιτρομοκρατική (εντελώς πιθανόν) και από τα γνωστά “δημοσιογραφικά” παπαγαλάκια!

Γιατί, να την πληροφορήσουμε, ότι από την ογκώδη δικογραφία, δεν προκύπτει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ τέτοιο! Ούτε η αντιτρομοκρατική συμπεριέλαβε τέτοια στοιχεία, ούτε από την ανάκριση προέκυψε κάτι τέτοιο!

Η κυρία Μπακογιάννη ανταποδίδει την πρόσκληση και την “τιμή” που της έκανε ο ισλαμοφασίστας Ερντογάν να την συμπεριλάβει στη λίστα αυτών, που θα παρίσταντο στην ορκωμοσία του.

Να ξέρει όμως, ότι οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια στη σκακιέρα των πολιτικών βλέψεων των δικών της και των κατιόντων της..

Να ξέρει επίσης, ότι υπάρχουν άνθρωποι αγωνιστές, με τους δικούς τους κώδικες αξιών και ηθικής, που καμία σχέση, δεν έχουν με τους δικούς της.

Να ξέρει επίσης, ότι οι αγωνιστές έχουν φίλους, συντρόφους, όχι βέβαια επιπέδου SIEMENS και Χριστοφοράκου, αλλά αποφασισμένους να σταθούν αλληλέγγυοι/ες σε αυτούς, που βάζουν την κοινωνική απελευθέρωση, πάνω και από τη ζωή τους.

Ismail, Anil, Sadi, Hazal, Ali Ekram, Mehmet, Hassan, Burak, Halil, να κοιμάστε ήσυχοι εκεί στο Ναύπλιο, στο Δομοκό, στον Κορυδαλλό, στα Γιάννενα, στη Λάρισα, στη Θήβα, στα Γρεβενά!
Γιατί η Αλληλεγγύη είναι το Όπλο των Λαών

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Περί ιθαγένειας και εθνότητας με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών





Ανεξαρτήτως εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τη συμφωνία των Πρεσπών με την οποία λύθηκαν διάφορα θέματα κυρίως το ονοματολογικό και διευκρινίσθηκε η διαφορετική ιστορική καταγωγή της γείτονος και κυρίως εάν υπάρχει συμφωνία ή διαφωνία με εάν ήταν ή όχι εθνικά επωφελής η λύση σε σχέση με τη μη λύση και τη διαιώνιση διαφορών σε μία εποχή εξάρσεως της τουρκικής επιθετικότητας, είναι καθήκον πιστεύω των ακαδημαϊκών να διευκρινίζουν θέματα ειδικότητάς τους προσφέροντας γνώση σε μία πολιτική αντιπαράθεση.

Του Χάρη Παμπούκη

Υπό αυτήν την ιδιότητα και μόνο –ως καθηγητής του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, στο οποίο περιλαμβάνεται και η θεματική της ιθαγένειας– είναι συνεπώς καθήκον μου να διαφωτίσω για ορισμένες έννοιες που έχουν (ηθελημένα ή μη) διαστρεβλωθεί σε αυτή τη δημόσια αντιπαράθεση και κυρίως αυτές της ιθαγένειας και της εθνικότητας.

Ιθαγένεια είναι ο νομικός δεσμός του κάθε κράτους με τους πολίτες του [1]. Κάθε κράτος έχει κατ’ αρχήν ελεύθερα το δικαίωμα να ορίζει τους πολίτες του. Συνώνυμος στην ελληνική γλώσσα του όρου «ιθαγένεια» είναι η υπηκοότητα [2].

Επομένως, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ο όρος «ιθαγένεια» ταυτίζεται με το κράτος και μόνο. Δεν αφορά σε έθνος ούτε και θα μπορούσε, γιατί το έθνος δεν είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου.

Επίσης, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι ο όρος «ιθαγένεια-υπηκοότητα» τόσο στην αγγλική όσο και στη γαλλική αντιστοιχεί στους όρους nationality- citizenship [3] και nationalité [4]. Και στην αγγλική ο όρος διαφέρει σαφώς από τον όρο ethnicity (ο οποίος πράγματι αντιστοιχεί στον όρο «εθνότητα») –και γαλλικά αντίστοιχα ethnicité– και σημαίνει ανήκειν σε εθνοτικό κοινωνικό σύνολο όχι με νομικό δεσμό αλλά πολιτισμικά. Δεν είναι συνεπώς σωστό αυτό που ακούγεται ότι με τη συμφωνία αναγνωρίστηκε εθνότητα διότι δήθεν αποδόθηκε ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» αντί του όρου «εθνότητα» και αυτό έγινε επί σκοπώ να παραπλανηθεί ο ελληνικός λαός. Παρά τις διάφορες ατέλειες που πάντα έχει μία μετάφραση, εν προκειμένω ορθά αποδίδεται στα ελληνικά ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» (υπηκοότητα). Η κριτική εν προκειμένω είναι λάθος και το επιχείρημα έωλο.

Το έθνος ορίζεται με βάση ορισμένα στοιχεία, κυρίως τη γλώσσα, τη θρησκεία (ομόθρησκο), τις κοινές παραδόσεις, την κοινή ιστορική καταγωγή (το ομόμαιμο) και υποδηλώνει τον δεσμό με ορισμένη ομάδα ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά. Δεν ταυτίζεται με το κράτος, το οποίο αποτελείται από έδαφος, λαό και κυβέρνηση και μόνο μπορεί να είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου. Ας σημειωθεί επίσης ότι υπάρχουν έντονες διαφωνίες και ως προς τον ίδιο τον ορισμό του έθνους, π.χ. άλλοι περιλαμβάνουν και το ομόθρησκο –γνώμη με την οποία συμφωνώ– άλλοι όχι. Σημαντικό είναι εν προκειμένω να λεχθεί ότι το έθνος και το κράτος διαφέρουν και επομένως η ιθαγένεια-υπηκοότητα με την εθνότητα. Η ιθαγένεια είναι η ιδιότητα, ο νομικός δεσμός με το κράτος και η εθνότητα είναι ο δεσμός με ένα έθνος. Η διεθνής κοινωνία βασίζεται στα κράτη, μετά τη Συνθήκη των Βετσφαλιών (1648), τα οποία είναι υποκείμενα του διεθνούς δικαίου και όχι στα έθνη τα οποία δεν είναι.

Να το παραστήσουμε όσο απλά γίνεται: σε ένα κράτος μπορεί να υπάρχουν πολλά έθνη (και στο πλαίσιο αυτό των μειονοτήτων τίθεται και το θέμα αναγνώρισης εθνοτήτων, δηλαδή εντός του κράτους και για την προστασία τους, όχι όμως ταυτιζόμενο με το κράτος) και ένα έθνος μπορεί να υπάρχει σε πολλά κράτη (η Ελλάδα είναι περίτρανο τέτοιο παράδειγμα). Το έθνος δεν είναι υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Το τελευταίο ασχολείται μαζί του μόνο σε σχέση με την προστασία των μειονοτήτων. Επίσης, στο εσωτερικό δίκαιο η έννοια έθνος χρησιμοποιείται περιορισμένα. Συνδέεται κατά υπάλληλο τρόπο με το δίκαιο της ιθαγένειας (και λαμβάνεται υπόψη ως προς την ελάφρυνση όρων κτήσης ελληνικής ιθαγένειας με πολιτογράφηση προκειμένου περί ομογενών).

Στη συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ των κρατών Ελλάδας και FYROM αντικείμενο είναι, και δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς, το όνομα του κράτους της βορείου γείτονος και η συνακόλουθη ονομασία της ιθαγένειας-υπηκοότητας των πολιτών της. Δεν ασχολείται αυτή η συμφωνία με θέματα εθνότητας. Δεν έχει ως αντικείμενο π.χ. την προστασία της ελληνικής εθνότητας στη FYROM (ακόμη) και αντίστοιχα της «μακεδονικής» εθνότητας στην Ελλάδα. Είναι συμφωνία μεταξύ κρατών για θέματα ονομασίας κράτους και ιθαγένειας και όχι συμφωνία μεταξύ κράτους και έθνους ή συμφωνία με αντικείμενο εθνοτικά θέματα εντός των δύο αυτών κρατών.

Επομένως, είναι σαφές ότι η συμφωνία αυτή –καλή ή κακή, άλλο θέμα στην κρίση των πολιτών– πάντως δεν αναγνωρίζει εθνότητα (περιορισμένα αναφέρεται σε δύο από τα συστατικά της, τη γλώσσα και την ιστορία, αρνητικά για να διευκρινίσει απλώς ότι δεν είναι ελληνική) ούτε και θα μπορούσε να αναγνωρίσει, όπως εσφαλμένα ακούγεται. Διότι, επαναλαμβάνω, η αναγνώριση έθνους είναι περιορισμένη μόνο σε θέματα (εντός κράτους) προστασίας μειονοτήτων και η συγκεκριμένη συμφωνία αφορά μόνο κράτη και όχι έθνη.

Δεν θα προέβαινα σε αυτές τις δημόσιες διευκρινίσεις εάν, λόγω του δημόσιου διαλόγου συχνά φορτισμένου εξαιτίας έντονης πολιτικής αντιπαλότητας, δεν προκαλείτο σύγχυση και στους φοιτητές μας! Στους οποίους εξηγώ τις διαφορές αυτές με επιστημονική ψυχραιμία και με δεδομένο ότι το ζήτημα είναι διεθνώς επιστημονικά κοινότοπο.

Η πολιτική είναι εν μέρει και αντιπαράθεση (έχει και άλλα θετικά στοιχεία που λείπουν σήμερα, όπως όραμα, πρόταση, σχεδιασμό). Αλλά η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να στηρίζεται στην αλήθεια, όχι στη διαστρέβλωση, στην ψυχραιμία και όχι στο πάθος. Αυτό είναι θέμα δημοκρατίας και ένα λάθος στο οποίο υποπίπτουν σχεδόν όλοι ρίχνοντας νερό στον μύλο του λαϊκισμού, που μετασχηματίζεται, αποκτά ολοκληρωτικά και βίαια χαρακτηριστικά και δημιουργεί κίνδυνο για τη δημοκρατία ή έστω την ομαλή λειτουργία της. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάνε οι πολιτικοί μας την παιδαγωγική τους διάσταση και την εξαιτίας της απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα την κατάληξη σε ολοκληρωτικές διχαστικές καταστάσεις που έχουν ως αφετηρία τους το ψέμα και το μίσος και καταλήγουν σε βία. Αυτή η παιδαγωγική του ψέματος και της έξαρσης οδηγούν την πλειονότητα του λαού σε ακραίες μη ορθολογικές αντιδράσεις και κρίσεις. Η παιδαγωγική της εξουσίας είναι μεγάλη ευθύνη των πολιτικών και δεν πρέπει να τη θυσιάζουν στον βωμό του αγώνα για την πρόσκαιρη εξουσία διεγείροντας και παρασύροντας τον λαό σε αδιέξοδα ψέματα, τα οποία φυσικά διαψεύδονται προκαλώντας αντιδράσεις και απώλεια λαϊκής εμπιστοσύνης.

Ας γίνει ένας ψύχραιμος διάλογος για το θέμα αυτό, μία πολιτισμένη αντιπαράθεση θεμιτή πολιτικά με βάση επιχειρήματα, όχι ανακρίβειες. Και κυρίως ένας λαός, ο λαός μας, ο οποίος έχει ακριβά πληρώσει ιστορικά και πολλές φορές τη διχόνοια, να μη χωριστεί σε προδότες και μη. Αυτοί που δεν είναι πατριώτες είναι όσοι καλλιεργούν έναν τέτοιο λόγο όχι αντιπαραθετικό αλλά διχαστικό. Γιατί πριν ασχοληθούμε με την ιστορία των άλλων, καλό είναι να θυμόμαστε τη δική μας. Πριν από τον αγώνα για την υπεράσπιση της ελληνικότητας της Ιστορίας μας, να την τιμούμε αποφεύγοντας λάθη που ιστορικά τα πλήρωσε ο λαός μας.

[1] Παπασιώπη - Πασιά, Δίκαιο ιθαγένειας 8η έκδοση, Σάκκουλας, 2011.

[2] Παπασιώπη - Πασιά, όπ.π.

[3] Βλέπετε στα συγγράμματα που δεσπόζουν: Dicey / Morris / Collins, Conflict of laws, & Cheshire and North, Private International Law, αλλά και πιο απλά κάποιος να κοιτάξει στην Wikipedia το λήμμα British nationality law ή την ονομασία του βρετανικού νόμου για την ιθαγένεια που επιγράφεται British Nationality Act 1981, καθώς και τους όρους που χρησιμοποιούν στην αγγλική εκδοχή τους όλες οι συμβάσεις της Διεθνούς Συνδιασκέψεως της Χάγης, οι οποίες είναι συμβάσεις πολυμερείς σε θέματα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που εκπονήθηκαν από τη Συνδιάσκεψη της Χάγης και αρκετές εκ των οποίων χρησιμοποιούν τον όρο «ιθαγένεια».

[4] Βλέπετε το εγχειρίδιο του P. Lagarde, La nationalité française 4, Dalloz, Paris, 2011.


πηγή  Χάρης Π. Παμπούκης

Δολοφόνος ναζί τρώει ισόβια και για δολοφονία Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία.



Την αποκάλεσαν «δίκη του αιώνα». Είναι ίσως η μεγαλύτερη δίκη στην ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας και αφορά τη δράση του νεοναζιστικού δικτύου NSU. Την Τετάρτη το Εφετείο του Μονάχου ανακοίνωσε την απόφασή του: ακολουθώντας τη σχετική πρόταση της εισαγγελίας, καταδίκασε σε ισόβια την Μπεάτε Τσέπε, μέλος του NSU. Παράλληλα, επέβαλε μικρότερες ποινές φυλάκισης σε τέσσερις συγκατηγορούμενούς της.

Η Τσέπε καταδικάστηκε ως ο ιθύνων νους του ακροδεξιού δικτύου για μια σειρά δολοφονιών και βομβιστικών επιθέσεων σε όλη τη Γερμανία την περίοδο 2000 - 2007. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο Θεόδωρος Βουλγαρίδης, μετανάστης δεύτερης γενιάς από τις Σέρρες, τον οποίο η NSU, τον Ιούνιο του 2005, εκτέλεσε εν ψυχρώ μέσα στο κλειδαράδικο που διατηρούσε με Γερμανό συνεταίρο του στο Μόναχο. Η οργάνωση είχε επίσης δολοφονήσει οκτώ Τούρκους μετανάστες.

Η Τσέπε έχει αρνηθεί ότι συμμετείχε στους φόνους μαζί με δύο άνδρες, τον Ούβε Μπένχαρντ και τον Ούβε Μούντλος. Οι δύο αυτοί αυτοκτόνησαν το 2011 όταν η αστυνομία εντόπισε την οργάνωση. Ωστόσο έχει δηλώσει, μέσω του δικηγόρου της, ότι νιώθει ηθικά υπεύθυνη επειδή δεν τους σταμάτησε. Εξάλλου μετά την αυτοκτονία των δυο αντρών εκείνη έκαψε το διαμέρισμα σε μια προσπάθεια να εξαφανήσει αποδεικτικά στοιχεία.




Η δίκη στο Εφετείο του Μονάχου διήρκεσε πέντε χρόνια. Οι συνήγοροι της Μπεάτε Τσέπε έχουν ήδη δηλώσει ότι θα ασκήσουν έφεση και η υπόθεση NSU θα φτάσει τελικά στο Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας. Οι ίδιοι απορρίπτουν τη συναυτουργία και αρχικά είχαν ζητήσει η ποινή της Τσέπε να μην υπερβαίνει τα δέκα χρόνια λόγω ήσσονος σημασίας αδικημάτων. Στη συνέχεια ζήτησαν και την αποφυλάκισή της με την αιτιολογία ότι είχε ήδη παραμείνει προφυλακισμένη για έξι χρόνια.

πηγη

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Η Αλληλεγγυη κατόπιν εορτής είναι για τα σκουπίδια.


post image

Διάβασα την επιστολή των συμμαθητών του παιδιού που αυτοκτόνησε το Σάββατο μετά από μακροχόνιο bullying στο σχολείο του (http://www.mononews.gr/today-s-stories/sigklonizi-i-epistoli-ton-filon-tou-15chronou-aftochira-kata-ton-ithikon-aftourgon). Με συγχωρείτε πολύ, είναι αργά, πολύ αργά, το παιδί είναι πεθαμένο. Δεν το ωφελούν οι καταγγελτικές επιστολές μετά θάνατον, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη επίσης δεν τον ωφέλησαν τίποτα, είναι κι οι δυό πεθαμένοι, η δικιά τους ιστορία τέλειωσε. Εξάλλου ο 15χρονος έκανε ο ίδιος καταγγελία στο σημείωμα της αυτοκτονίας του, κατονόμασε τους ηθικούς αυτουργούς κι είπε "εκδικηθείτε τους" όχι "ντροπή τους" όπως λέει η επιστολή των συμμαθητών του. Η ντροπή τι θα ωφελήσει τώρα που όλα τελείωσαν; Γυρνάει το ποτάμι πίσω;

Οι συμμαθητές του λένε "οι λέξεις πονάνε". Ναι, πονάνε, όχι όλους όμως, μόνο τους ευαίσθητους σαν αυτόν που αυτοκτόνησε. Για τους υπόλοιπους, για τους χοντρόπετσους "κανονικούς" χρειάζονται άλλα μέτρα, χρειάζεται δράση. Τι μπορεί να γίνει στην πράξη από μια ομάδα ενεργών κι αλληλέγγυων μαθητών, αυριανών πολιτών, όταν διαπιστώνουν ένα περιστατικό bullying στο σχολείο τους;
Καταρχάς πρέπει να ενημερώσουν τον Λυκειάρχη και όσους πιο πολλούς καθηγητές γίνεται, έτσι, για το τυπικό. Δεν θα γίνει τίποτα σπουδαίο, δεν έχει τρόπους το σχολείο να λύσει προβλήματα της κοινωνίας, αλλά πιθανόν να φέρουν λιγότερες αντιρρήσεις σε όσα θα ακολουθήσουν, στην δράση των αλληλέγγυων μαθητών δηλαδή.

Αμέσως μετά, οι αλληλέγγυοι πρέπει να φτιάξουν μια ασπίδα προστασίας γύρω από το θύμα του bullying, να δείξουν ότι ο αδύναμος δεν είναι τόσο αδύναμος, έχει τους φίλους του. Θα αρχίσουν χωρίς να αφήνουν ασχολίαστη και την ελαχιστότατη ειρωνική ή χλευαστική παρατήρηση των νταήδων, τόσο όταν απευθύνεται προς τον μαθητή-στόχο, όσο κι όταν απευθύνεται στον αέρα, π.χ τα ηλίθια αστειάκια περί ομοφυλόφιλων/ χοντρών/ χαζών που πάνε από κινητό σε κινητό. Τα αλληλέγγυα αγόρια μπορούν να παίξουν σπουδαίο ρόλο σε αυτήν την αποδόμηση των macho επιχειρημάτων αφού βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο με τους νταήδες ( στο στρατόπεδο του ανδρισμού) και τα κορίτσια ακόμα μεγαλύτερο αφού οι νταήδες είναι άντρες και φιλοδοξούν καθώς φαίνονται πολύ άντρες να αυξάνουν τους επιτυχίες τους στον γυναικείο πληθυσμό. Αγόρια και κορίτσια αλληλέγγυα, από κοινού πρέπει να καταστήσουν σαφές ότι δεν έχουν σκοπό να κάνουν παρέα με αναίσθητους. "Καταστήσουν σαφές" σημαίνει να το πουν με λόγια, π.χ. "μην ξανακάτσεις στην παρέα μας αν έχεις σκοπό να λες τέτοια αστεία, εδώ δεν μετράμε τους ανθρώπους ανάλογα με το αν έχουν @ρχίδια και τι τα κάνουν, τους μετράμε ανάλογα με το τι καρδιά έχουν". Κάποια παράθυρα επικοινωνίας μπορούν να μείνουν ανοιχτά, αλλά θέλει και λίγη λογική για το ποια θα είναι αυτά, π.χ. στο πάρτι που έγινε το Σάββατο οι νταήδες δεν έπρεπε να είναι καλεσμένοι. Γιατί να 'ναι; Για να πιουν και να πετάνε τις προσβολές γρηγορότερα;

Αυτά συνήθως αρκούν ή αρκούσαν όταν ήμουν εγώ στο σχολείο για να συμμορφώνονται οι μάγκες που τα έβαζαν με τον χοντρό, τον σπυριάρη, τον μαυριδερό, τον άτριχο, τον λεπτεπίλεπτο. Ένα "αδελφούλα" να ακουγόταν κι έπεφτε μπλοκ από τα 6 πιο όμορφα κορίτσια του σχολείου. Πολύ απλά και καθαρά, χωρίς υπερβολές και κορώνες τους λέγαμε "προσβάλλετε τον φίλο μας που είναι έξυπνος, με χιούμορ και καλός άνθρωπος. Με μας δεν μπορείτε να κάνετε παρέα έτσι, γιατί τον αγαπάμε και τον νοιαζόμαστε. Να κάνετε παρέα μεταξύ σας". Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο.
Ας πούμε όμως ότι σήμερα δεν φτάνει, ότι πέφτουμε πάνω σε σκληροπυρηνικούς μ@λ@κες ολκής. Τότε η δράση πρέπει να μεγαλώσει και να γίνει ορατή, δημόσια.
Μπορούμε να φτιάξουμε αφισάκια με συνθήματα και να τα κολλήσουμε στις κολώνες και τους τοίχους του σχολείου, στις πόρτες των αιθουσών και πάνω στα θρανία των νταήδων μόνο ("γιατί σου κολλήσανε αυτό;"). Το μήνυμα είναι καθαρό, ξέρουμε τι κάνετε και ξέρουμε ποιοι είστε. Οι αφίσες θα σκιστούν αμέσως από τους προσβεβλημένους και τους καθηγητές, δεν πειράζει θα έχουν διαβαστεί.

Επόμενα μπορούν να είναι τα τρικάκια που θα γνωστοποιούν το περιστατικό και θα έχουν ένα σύνθημα "πάρε θέση, αύριο θα είναι η σειρά σου" να σκεφτεί ο καθένας που κρατάει το στόμα του κλειστό τι κάνει.
Μπορούμε να οργανώσουμε μια μικρή πορεία γύρω στο προαύλιο του σχολείου, πριν την προσευχή η στην ώρα της γυμναστικής, φωνάζοντας "όχι στους νταήδες", "η δύναμη είναι στο μυαλό, όχι στα μπράτσα", "κανένας μόνος του". Έχει συνέπειες η πορεία, ίσως μια αποβολή αλλά και τι έγινε; Είναι σημαντικότερη η μικρή αποβολή του καθενός μας από την αυτοκτονία του συμμαθητή μας; Κι η ίδια η αποβολή δεν είναι σίγουρη, εξαρτάται, αν ενωθούν με την πορεία κι άλλοι μαθητές, π.χ. αυτοί που θα βγουν από τις τάξεις να δουν τι γίνεται, κι αν είναι πολλοί οι διαμαρτυρόμενοι, τότε ούτε αποβολή δεν θα υπάρξει.
Ένα μικρό πανό είναι επίσης εφικτό, με τρία μέτρα μουσαμά κι ένα σπρέι από το χρωματοπωλείο, γίνεται σε 10 λεπτά. Το πανό μπορούμε να το κρεμάσουμε έξω από τα κάγκελα, σε δυο δένδρα, ή ακόμα και στη απέναντι καφετέρια αν μιλήσουμε στον ιδιοκτήτη και του εξηγήσουμε το θέμα. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος άνθρωπος θα είναι αλληλέγγυος και ποιος όχι.
Μπορούμε επίσης να φτιάξουμε στένσιλ και να γεμίσουμε το πάτωμα του προαυλίου σε μια νύχτα, να έρθουν οι μαθητές την άλλη μέρα και να βλέπουν το στένσιλ παντού.
Το θέμα είναι να αλλάξουμε την ισορροπία δυνάμεων σε αυτήν την εξίσωση φόβου που είναι ο φασισμός, να δημιουργηθεί ντόρος, να ευαισθητοποιηθεί η μεγάλη μάζα του σχολείου και να στιγματιστούν οι νταήδες. Γιατί; Επειδή εκεί ζουν οι νταήδες, αυτού του κύκλου την αποδοχή επιζητούν με τα νταηλίκια.
Θα σταματήσουν.
Ο φασισμός ζει χάρη στην μούγκα και την αδράνεια.

Αυτήν την μούγκα πρέπει να την σταματάμε όταν συναντάμε τον φασισμό. Αντίσταση και δράση για να κοπεί η πορεία του.

Θα μου πει κανείς "τα παιδιά τι θες να σου κάνουν ; έχουν μειωμένο καταλογισμό ευθυνών, ο φασισμός γεννιέται στο σπίτι, η Εκκλησία κάνει ό,τι μπορεί για να λιώσει τοςυ ομοφυλόφιλους τουλάχιστον με κάτι δηλώσεις "φτύστε τους" του Αμβρόσιου". Ναι, το ξέρω, αλλά α) τα παιδιά μπορούν να υιοθετήσουν ή να απορρίψουν τα μηνύματα των γονιών τους ανάλογα με τις επιδράσεις από το λοιπό περιβάλλον, β) όλοι εμείς, ο καθένας στον κύκλο του, πρέπει να παλέψουμε για να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Να γίνει καλύτερος ώστε να μην υπάρχουν αυτοκτονίες κι άχρηστα μεταθανάτια γράμματα που λένε "ντροπή σας".
Τα R.I.P και τα "αιωνία του η μνήμη" είναι για τους παπαδες. Εμείς είμαστε μαχητές. Παλεύουμε για καλύτερη ζωή πριν τον θάνατο. Αντίδραση, οργάνωση και δράση λοιπόν τώρα, σε αυτήν την ζωή. Κανείς μόνος του απέναντι στον φασισμό.

υπογράφει η Meluzine

πηγη

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Nationality, εθνότητα και ιθαγένεια: Άγνοια ή απατεωνιά



Tο σημερινό μας άρθρο έχει την αφετηρία του, αναπαντεχα, σε κάτι που ειπώθηκε κατά τη προχτεσινή προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή. Αναπάντεχα, επειδή η συζήτηση είχε ως θέμα της την οικονομία, ενώ το θέμα που ανέκυψε, θέμα ορολογίας και μεταφραστικό, αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών για το όνομα της γειτονικης χώρας.

Λοιπόν, στη δευτερολογία του χτες στη Βουλή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε στη συμφωνία των Πρεσπών και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι εκχώρησε «την εθνότητα» διότι στο αγγλικό κείμενο της συμφωνίας υπάρχει ο όρος nationality, που σημαίνει «εθνότητα».

Συγκεκριμένα, ο κ. Μητσοτάκης είπε τα εξής: «Η συμφωνία λέει nationality. Το nationality στα ελληνικά κυρία μου μεταφράζεται ως εθνότητα. Citizenship είναι η ιθαγένεια. Μάθετε και λίγα αγγλικά, δεν βλάπτει».

Το «κυρία μου» το είπε επειδή προφανώς απαντά σε κάτι που του είπε κάποια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι έχω μεταγράψει πιστά τα όσα είπε, αλλά αν θέλετε μπορειτε να τον ακουσετε αυτήκοοι εδώ, από το 15.05 έως το 15.25 του αποσπάσματος.

Είναι αρκετά πιθανό ο Κούλης να έκανε ένα μικρό λάθος εκεί που λέει «μεταφράζεται ως εθνότητα» και στην πραγματικότητα να ήθελε να πει «εθνικότητα». Ας το έχουμε κατά νου.

Πώς όμως μεταφράζεται στα ελληνικά ο όρος nationality; Μπορεί να μεταφραστεί με πολλους τρόπους, εμείς όμως θέλουμε την επισημη αποδοση. Για να βρούμε την επίσημη απόδοση, δεν θα ανοίξουμε λεξικό αλλά… το πορτοφόλι μας -τουλάχιστον εγώ εκει βάζω την αστυνομική μου ταυτότητα.

Δεν βγήκε πολύ καθαρά η φωτογραφία, όμως φαίνεται οτι η ταυτότητα γράφει Hellenic nationality / Ελληνική ιθαγένεια, που σημαίνει ότι η επίσημη απόδοση του nationality είναι «ιθαγένεια» και όχι βέβαια «εθνότητα» όπως ισχυρίστηκε στη Βουλή ο Κ. Μητσοτάκης, ούτε «εθνικότητα» όπως ίσως ήθελε να πει.



Οπότε μοιραία γεννήθηκε χτες το βράδυ, στα αστεία, το ερώτημα: «Καλά, δεν έχει αστυνομική ταυτότητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης;»

Θα μου πείτε, πρόσφατα που θέλησε να επισκεφτεί την Τουρκία δεν μπορεσε να ταξιδέψει διότι δεν είχε μαζί του την ταυτότητά του, οπότε ίσως και να την έχει χάσει, αλλά στην ανάγκη θα μπορουσε να κοιτάξει το διαβατήριό του.

Γιατί και στο διαβατήριό μας, στη σελίδα με τη φωτογραφία, υπαρχει η ίδια ένδειξη: Ιθαγένεια/Nationality: Ελληνική/Hellenic



Ξαναλέω ότι αυτή είναι η επίσημη απόδοση. Αν ανοίξετε λεξικό, π.χ. της Ματζέντας, θα δείτε το nationality να αποδίδεται «εθνικότητα, ιθαγένεια» και «για βασίλεια, υπηκοότητα», ενώ το Google translate το αποδίδει «ιθαγένεια» και δίνει δεύτερη απόδοση το «εθνικότητα». Πράγματι, πολύ συχνά θα δούμε το nationality να αποδίδεται «εθνικότητα» σε καθημερινές χρήσεις, όμως στο κείμενο μιας συμφωνίας θέλουμε την επίσημη απόδοση που χρησιμοποιείται στη διπλωματία και στο διεθνές δίκαιο -και αυτή είναι η ιθαγένεια.

Παρόλο που είναι κάπως αστειο το θέαμα ενός πολιτικού αρχηγού που απαξιωτικά λέει στους συνομιλητές του «μάθετε και λίγα αγγλικά, δεν βλάφτει» ενώ στην πραγματικότητα συλλαμβάνεται ο ίδιος να αγνοεί πώς μεταφράζεται επίσημα ο αγγλικός όρος, δεν θέλω να σταθουμε σε αυτό, διότι μας δίνεται η ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε κάποια θέματα ορολογίας -και να βοηθηθώ κι εγώ από τις γνώσεις σας, ιδίως των φίλων που είναι νομικοί.

Άλλωστε, δεν αποκλείεται ο Κούλης να ξέρει πολύ καλά πώς μεταφράζεται επίσημα το nationality αλλά να λέει όσα λέει για να ικανοποιήσει την ακροδεξιά πτέρυγα που έχει εδώ και καιρό πάρει τα ηνία του κόμματός του -διαπράττοντας, οπως έχω ξαναγράψει, πολιτική πατροκτονία.

Ωστόσο, δεν θα σταθούμε σε αυτό.

Λέγαμε ότι στην τρέχουσα χρήση χρησιμοποιείται και ο όρος «εθνικότητα» σαν απόδοση του nationality αν και αυτό δεν είναι σωστο, ενώ επίσης χρησιμοποιείται ο όρος «υπηκοότητα».



H παραπάνω εικόνα είναι οθονιά από τη σελίδα της ΙΑΤΕ, της βάσης δεδομένων ορολογιας της ΕΕ, και έχει την απόδοση του όρου nationality σε διάφορες επίσημες γλώσσες της ΕΕ -δεν τις έχει όλες διότι ειναι 24, ζωή νά’χουνε, και δεν χωράνε σε μια οθονιά. Ομως έχει τα ελληνικά, όπου βλέπουμε κάτι ενδιαφέρον. Σαν απόδοση του nationality δίνονται τρεις οροι, οι εξής:


ιθαγένεια (Preferred) -προτιμώμενος όρος


υπηκοότητα (Admitted) -αποδεκτός όρος


εθνικότητα (Deprecated) -να αποφεύγεται

Και αν ζητησουμε περισσοτερα για τον κάθε όρο διαβάζουμε τον εξής ορισμό για την ιθαγένεια/nationality: ο ιδιαίτερος νομικός δεσμός μεταξύ ενός ατόμου και του κράτους του, ο οποίος έχει αποκτηθεί με γέννηση ή με πολιτογράφηση, είτε με δήλωση, επιλογή, γάμο ή άλλα μέσα σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία

Κατά τη γνωμη μου η βαριά λέξη εδω είναι «νομικός».

Υπάρχει και η εξής σημείωση που ξεδιαλύνει τις διαφορές ανάμεσα στους τρεις όρους: Οι όροι «ιθαγένεια» και «υπηκοότητα» είναι ταυτόσημοι, αλλά στα νομοθετικά κείμενα προτιμάται ο όρος «ιθαγένεια» (ωστόσο, ο έχων την ιθαγένεια ενός κράτους είναι «υπήκοος» του κράτους αυτού). Αντιθέτως, στην καθομιλουμένη, ο όρος «εθνικότητα» χρησιμοποιείται ορισμένες φορές καταχρηστικά για να δηλώσει την ιθαγένεια. Οι έννοιες όμως διακρίνονται ως προς ένα σημαντικό ποιοτικό στοιχείο: Συγκεκριμένα, η «ιθαγένεια» αφορά τον νομικό δεσμό κράτους-πολίτη, με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτόν, ενώ η «εθνικότητα» εμπεριέχει ένα ηθικό-πολιτισμικό στοιχείο και αναφέρεται στον συναισθηματικό δεσμό ενός προσώπου με ορισμένο έθνος λόγω της καταγωγής του από αυτό.

Και παλιότερα στο ιστολόγιο εχουμε αναφερθεί στους όρους «ιθαγένεια» και «υπηκοότητα», με αφορμή τα νομοσχέδια για την πολιτογράφηση των αλλοδαπών. Επειδή προβάλλεται η άποψη οτι άλλο είναι ιθαγένεια και άλλο υπηκοότητα, είχαμε τοτε τονίσει, σε σχόλια των νομομαθών του ιστολογίου, ότι για το ελληνικό δίκαιο οι δυο όροι είναι συνώνυμοι.

Το ίδιο ακριβώς εκτίθεται και σε μια εγκύκλιο του υπουργείου Εσωτερικών, από το 2013, που έχει τον εύγλωττο τίτλο: Παροχη διευκρινίσεων σχετικά με τον εννοιολογικό προσδιορισμό των όρων «ιθαγένεια», «υπηκοότητα» και «εθνικότητα».
Συγκεκριμένα μετά από πλήθος ερωτημάτων προς το υπουργείο Εσωτερικών από σχολικές μονάδες και άλλες υπηρεσίες ή γραφεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με εννοιολογικές αποσαφηνίσεις και ορθή χρήση στο πλαίσιο διοικητικών διαδικασιών, των όρων «ιθαγένεια», «υπηκοότητα» και «εθνικότητα», το υπουργείο αποσαφηνίζει τους ορισμούς των παραπάνω όρων:




Α. Στην ελληνική νομική γλώσσα δεν γίνεται διάκριση μεταξύ των όρων «ιθαγένεια» και «υπηκοότητα», οι οποίοι έχουν στη χώρα μας ταυτόσημο περιεχόμενο, δηλώνοντας τον δημοσίου δικαίου νομικό δεσμό που συνδέει το άτομο με την πολιτεία στο λαό της οποίας ανήκει. Για το λόγο αυτό άλλωστε, όσοι έχουν την ιθαγένεια ενός κράτους ονομάζονται ημεδαποί του κράτους αυτού, ενώ όσοι έχουν διαφορετική ή καμία ιθαγένεια ονομάζονται αλλοδαποί. Συνεπώς, η χρήση του όρου υπηκοότητα γίνεται παράλληλα προς τη χρήση του όρου ιθαγένεια (π.χ. λέμε ελληνική ιθαγένεια και Έλληνας υπήκοος όχι Έλληνας ιθαγενής). Πάντως για την αποφυγή σύγχυσης ή παρερμηνειών, προτείνουμε την από πλευράς σας καθιέρωση της ενιαίας χρήσης του όρου ιθαγένεια σε κάθε διαδικασία σας.

Β. Η «εθνικότητα» είναι ουσιαστικά ιδιότητα και αποτελεί μη νομικό δεσμό ενός ατόμου με ένα έθνος. Για το λόγο αυτό, όσοι ανήκουν στο ίδιο έθνος ονομάζονται ομογενείς (ή ομοεθνείς), ενώ οι υπόλοιποι αλλογενείς (ή αλλοεθνείς). Είναι δυνατόν ένας αλλογενής να είναι Έλληνας πολίτης (δηλ. ημεδαπός), εφόσον, έχει αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια, ενώ μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο (ένας Έλληνας ομογενής να είναι αλλοδαπός διότι δεν έχει την ελληνική ιθαγένεια). Επιπλέον, επισημαίνεται ότι μία εκ των αρχών που διέπει το δίκαιο της ελληνικής ιθαγένειας και η οποία απορρέει από το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο είναι η αρχή της διπλής ή πολλαπλής ιθαγένειας, σύμφωνα με την οποία κάθε άτομο δύναται να έχει περισσότερες από μία ιθαγένειες.
Ανακεφαλαιώνουμε:

Ο όρος nationality της Συνθήκης των Πρεσπών και του διεθνούς δικαίου δηλώνει την ιθαγένεια (ή υπηκοότητα) των πολιτών της γειτονικης χώρας. Η ιθαγένεια (ή υπηκοότητα) είναι νομική έννοια. Η εθνικοτητα είναι μη νομικός δεσμός και ως τέτοιος δεν διέπεται, και δεν θα μπορούσε να διέπεται, από μια Συνθήκη.

Υπάρχει όμως κι ένα ακόμα ζήτημα. Τι σημαινει ο όρος citizenship; Διαφοροποιείται από τον όρο nationality;


Επίθεση στα γραφεία της Εθνικιστικής οργάνωσης Τόλμης στα Γιάννενα



Όταν η ειρήνη τους φτάνει σε αδιέξοδα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και δεν μπορεί να αντληθεί περισσότερο κέρδος από την υποτίμηση της εργασίας των από κάτω δεν μένει άλλη λύση για τα αφεντικά και το κράτος από το να περάσουν σε μορφές αντιπαράθεσης πιο συγκρουσιακές τόσο στο εσωτερικό των χωρών τους, όσο και στο εξωτερικό. Οι εθνικοί πόλεμοι είναι μια επιλογή των κρατών και των αφεντικών που έχουν πολλαπλούς στόχους, όπως στο να ανοιχτούν νέες αγορές έτσι ώστε να ξεπεραστεί η κρίση υπερσυσσώρευσης, να βγουν πρώτοι στον αγώνα δρόμου εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και να φέρουν φθηνά εργατικά χέρια από μια διαδικασία υποτίμησης της εργατικής δύναμης μέσω του πολέμου. Παράλληλα, οι αντιπαραθέσεις αυτές ακόμα κι να μένουν στο επίπεδο της απειλής, μπορούν να αποτελέσουν ένα διαπραγματευτικό χαρτί με άλλα κράτη όσον αφορά οικονομικές, εμπορικές, γεωπολιτικές συμφωνίες.

Για να βγει κάποιος νικητής σε αυτόν τον πόλεμο της αγοράς, χρειάζεται ανθρώπους που να έχουν αφομοιώσει την εθνική συνείδηση και χέρια που να είναι διατεθειμένα να σκοτώσουν «αλλοεθνείς», «αλλόθρησκους» κ.τ.λ. Αρχικά όμως τα υποκείμενα που θα πάνε στον πόλεμο, πρέπει να μισούν και να θεωρούν προδότες αυτούς που τους μιλάνε και πράττουν ενάντια στα αφεντικά, αυτούς που θεωρούν ότι ο πόλεμος που ζούμε είναι ταξικός, αυτούς που δεν θέλουν να σηκώσουν όπλο ενάντια σε συναδέλφους τους στην Αλβανία, Τουρκία, Μακεδονία ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη.

Ο εθνικισμός, είναι η συμπυκνωμένη υπεροχή της εθνικής συνείδησης έναντι της ταξικής και γίνεται όλο και πιο έντονη τον τελευταίο καιρό, μιας και η μεσόγειος ( ειδικά η Νοτιανατολική περιοχή και η βαλκανική χερσόνησος) είναι ένα καζάνι που βράζει. Μια καλή αφορμή για το μπόλιασμα εθνικής συνείδησης είναι και το μακεδονικό, η έκβαση του οποίου δείχνει προδιαγεγραμμένη, με βάση πάντα τις προσταγές ισχυρών πόλων της γεωπολιτικής, αλλά και των συμπλεκόμενων συμφερόντων του ελληνικού κράτους. Η Μακεδονία πρόκειται να μπει στο ΝΑΤΟ, όσο κι αν φωνάζουν οι φασίστες στις δύο χώρες. Εν τέλει όμως αποτέλεσε μια τακτική κίνηση από τη πλευρά του κράτους και του παρακράτους έτσι ώστε να δείξει τα δόντια του τόσο στο εξωτερικό, παρουσιάζοντας γαλανόλευκα ποτάμια, όσο και στο εσωτερικό, γεγονός που φάνηκε από τη πρώτη στιγμή όταν το ανταγωνιστικό κίνημα αποτέλεσε πρώτο μέλημα και στόχο μερίδας φασιστοειδών (επιθέσεις σε: Ελέυθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολειο,Κατάληψη libertatia, Αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, στέκι Φαβελα, αντιφασιστική συγκέντρωση στην πλατεία Χανίων) τα οποία προσπαθούν να κερδίσουν χαμένο χώρο στη δημόσια σφαίρα. Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια αποτέλεσαν το καλύτερο πεδίο για τους φασίστες, ώστε να ψαρέψουν στα θολά νερά της πατριδολαγνείας. Τα πρόσφατα γεγονότα, κυρίως στις συγκεντρώσεις που καλούνται στη Θεσσαλονίκη όπου οι επιθέσεις σε αντιφασίστες και καταλήψεις συνεχίζονται, το αποδεικνύουν.

Στα Γιάννενα...

Ένα τέτοιο συλλαλητήριο καλέστηκε και στα Γιάννενα, στις 6 Ιουνίου. Την ευθύνη αρχικά πήρε ένα άτομο από το Αγρίνιο, αφού πιθανά κανένας γιαννιώτης δεν θα καλούσε πρώτος. Την σκυτάλη πήρε η Μητρόπολη Κονιτσας, γνωστή στην Ήπειρο για τις αλυτρωτικές της τοποθετήσεις και κινήσεις για το «βορειοηπειρωτικό» ζήτημα αλλά και την κάλυψη σε στελέχη της Χρυσής Αυγής ή παλαιότερα και σε μέλη της ΜΑΒΗ. Εν τέλει το κάλεσμα συνυπόγραψαν αρκετοί πολιτιστικοί ή κοινωνικοί σύλλογοι(πολύτεκνοι, κατηχητικά, σύνδεσμοι Βλάχων και άλλοι). Μεταξύ αυτών και η αυτόνομη φοιτητική κίνηση Τόλμη, μια γκρούπα κυπρίων φασιστών, που εξυμνούν την μεταξική δικτατορία οραματίζονται «απελευθέρωση και ένωση με τη μητέρα-Ελλάδα» κι έχουν σαν ήρωα τον Γρίβα, ιδρυτή της οργάνωσης Χ και της ΕΟΚΚΑ Β΄, συνεργάτη των ναζί και υπευθύνου για δεκάδες δολοφονίες κομμουνιστών. Πρόκειται για την τοπική έκφραση της εθνικιστικής νεολαίας της Κύπρου, που επιχειρούν να αναπτυχθούν κυρίως στο Πανεπιστήμιο.

Ορισμένα άτομα από την Τόλμη μάλιστα, σε σύμπραξη με γυμναστήρια των Ιωαννίνων, ανέλαβαν και την περιφρούρηση της συγκέντρωσης, υποχρέωση που αποδείχθηκε αχρείαστη, μιας και από της 17:00, 8 διμοιρίες των ΜΑΤ στρατοπέδευσαν στην κεντρική πλατεία για να ακυρώσουν την αντιφασιστική συγκέντρωση που είχε καλεστεί και στη συνέχεια δημιούργησαν μια προστατευτική ασπίδα γύρω από το εθνικιστικό συλλαλητήριο. Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα περιφρούρησε τους δρόμους και τις γειτονιές σε όλη την πόλη, ενώ γίνονταν ισχυρές αντιφασιστικές περιφρουρήσεις γύρω από τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Η συγκέντρωση του φασιστικού εσμού, περιορίστηκε στην πλατεία.

Σε μια πόλη καθαρή από φασίστες όπως τα Γιάννενα, τα εθνικιστικά μορφώματα δεν έχουν θέση και όταν αποφασίζουν να ξεμυτίσουν θα δέχονται τις συνέπειες. Συνεπώς ως κομμάτι του αντιφασιστικού κινήματος της πόλης, αποφασίσαμε το απόγευμα της Δευτέρας 2 Ιουνίου, στις 21:30, να επιτεθούμε στα γραφεία της Τόλμης, που βρίσκονται στην οδό Νότη Μπότσαρη 8. Σπάστηκαν οι δύο πόρτες και καταστράφηκαν οι κάμερες παρακολούθησης, ο υλικοτεχνικός τους εξοπλισμός και μέρος του υλικού της φασιστικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα, στον εξωτερικό χώρο του κτιρίου, η περιφρούρηση της δράσης φώναζε αδιάκοπα αντιφασιστικά και ταξικά συνθήματα, ενώ συντροφοι-ισσες ενημέρωναν τους περιοίκους και τους διερχόμενους για το περιεχόμενο της κίνησης.

Καμία φασιστική ρητορεία δεν θα περάσει! Οι λογαριασμοί παραμένουν ανοιχτοί….

ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ.

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ.



Αντιφασιστικά τεφτέρια των προλεταρίων


πηγή