Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Ανατριχίλα. Σχέδιο Μητσοτάκη για συγκυβέρνηση με Χρυσή Αυγή



Το όνομα του Παύλου Φύσσα, που δολοφονήθηκε από χρυσαυγίτες, είναι μάλλον άγνωστο στον πρόεδρο της ΝΔ... Επίσης τα τελευταία χρόνια μάλλον ζούσε σε άλλη χώρα και όχι στην Ελλάδα των δεκάδων, βίαιων ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια σε μετανάστες και συνδικαλιστές και της τρομοκρατικής δράσης ταγμάτων εφόδων στον Άγιο Παντελεήμονα ή τον Ασπρόπυργο.

Φαίνεται επίσης να αγνοεί ότι διεξάγεται η δίκη για την εγκληματική δράση της ναζιστικής συμμορίας. Μόνο έτσι εξηγούνται οι δηλώσεις του στην ιστοσελίδα του Politico, σύμφωνα με τις οποίες «τα τελευταία χρόνια η βία προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την αριστερά» ενώ «η Χρυσή Αυγή είναι σαν να μην υπάρχει».

Αν υποθέσουμε ότι τίποτα από τα προηγούμενα δεν θυμάται ο κ. Μητσοτάκης. Εχει ξεχάσει όμως και τους πρόσφατους τραμπουκισμούς Κασιδιάρη εναντίον του Νίκου Δένδια και μάλιστα μέσα στη Βουλή; Ο πρώην υπουργός και κοινοβουλευτικός εκπροσώπος της ΝΔ έχει τελείως διαφορετική άποψη, δηλώνοντας μετά το επεισόδιο που είχε με τον Κασιδιάρη στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής»: «Όσον αφορά την ελληνική κοινωνία, είναι καιρός πλέον να κατανοήσει ότι η βία είναι εγγενής στo νεοναζιστικό μόρφωμα. Δε νοείται Χρυσή Αυγή χωρίς βία».

Είναι μερικές φορές που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον πρόεδρο της ΝΔ. Υποτίθεται ότι για να κερδίσει την πλειοψηφία θα πρέπει να απευθυνθεί στο δημοκρατικό χώρο ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του, το οποίο έχει «πιάσει ταβάνι» στις δημοσκοπήσεις. Παρόλα αυτά, επιμένει να ψαρεύει ψήφους από την ακροδεξιά παρουσιαζόμενος αδωνικότερος του Γεωργιάδη.

Η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης σχεδιάζει, αν έρθει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, να κυβερνήσει με την Χρυσή Αυγή, επαναφέροντας το σχέδιο Μπαλτάκου για την συμπόρευση δεξιάς και ακροδεξιάς. «Μόλις γάμησα μια αδερφή» δήλωνε ο Κασιδιάρης μετά το επεισόδιο με τον Ν. Δένδια. Μόνο που, αν αυτό είναι το σχέδιο Μητσοτάκη, η «αδερφή» θα είναι η Δημοκρατία.

καθεστωτικό

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Πολιτικοί λαμπρής σταδιοδρομίας


“Ακου... Γυναίκα... γυναίκα ή άντρας που έχει φιλήσει τον πούτσο μου... έχει πολύ λαμπρή σταδιοδρομία..”. Η δήλωση ανήκει στον καταδικασμένο για την υπόθεση Noor 1, Αιμίλιο Κοτσώνη και έχει καταγραφεί σε νόμιμη υποκλοπή στις 27 Ιουλίου του 2012. Πρόκειται για κομπασμό και επίδειξη ανόητης δύναμης στο συνομιλητή του;



ΤουΚώστα Βαξεβάνη



Εννιά μέρες πριν, σε άλλη καταγραφή, γυναίκα βουλευτής της ΝΔ, παραπονιέται στον Αιμίλιο Κοτσώνη, πως η παρέα του, (αυτή που δημιουργεί λαμπρές σταδιοδρομίες) δεν την στήριξε όσο θα ήθελε. Αντιθέτως, όπως παραδέχονται η κυρία βουλευτής και ο Κοτσώνης, στήριξε το Γιακουμάτο που είναι χρόνια φίλος του, τον Αρβανιτόπουλο και τον Καλογερόπουλο. Όλοι τους γνωστές προσωπικότητες της ΝΔ.




Ας πάμε τώρα λίγο ανάποδα. Από το 2014 που έσκασε η υπόθεση του Noor 1 και πολύ περισσότερο σήμερα, πολιτικά πρόσωπα της ΝΔ, δείχνουν αδιάφορα για όσα προκλητικά έχουν συμβεί με το ναρκόπλοιο. Σκοτώθηκαν εφτά μάρτυρες κατηγορίας, είναι αμφίβολο αν στάλθηκαν αιτήματα δικαστικής συνδρομής στο εξωτερικό, καταδικάστηκαν διάφοροι συμμέτοχοι αλλά δεν υπήρξαν καταδίκες αρχηγών της σπείρας. Ούτε ο Ιπτάμενος Ολλανδός τέτοια μαγικά.

Και αφού πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια, η ΝΔ με πολλά στελέχη της, «λαμπρής σταδιοδρομίας» μεταξύ των οποίων φυσικά ο Αντιπρόεδρος-κάμερα σε μένα, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν το Noor 1, ως το πλοίο φάντασμα που γεννά ευθύνες, ακόμη και πολιτικές, αλλά φυσικά όχι δικές τους και σίγουρα όχι ευθύνες εντοπισμού των ναρκέμπορων. Αποσιωπούν πως μεγάλος κύκλος πολιτικών της ΝΔ, διατηρούσε σχέσεις με τον Κοτσώνη που όσο και να φαντάζουν κοινωνικές, πρέπει να ερευνηθούν παραπέρα. Υπήρξε ο Κοτσώνης που δημιουργούσε λαμπρές καριέρες, χρηματοδότης πολιτικών με ναρκοχρήμα; Αυτή η έρευνα πρέπει να ξεκινήσει τώρα και δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης που θα δηλώσει ενοχλημένος.

Μιλάνε αντιθέτως για τον Καμμένο, για τις συνομιλίες με τον άλλο ναρκέμπορο το Γιαννουσάκη, για την επίσκεψη εισαγγελέων στις φυλακές, για μύρια όσα, αλλά δεν έχουν κανένα ερώτημα για το τι συνέβη με το Noor 1, το πλοίο από τη Περσία που πιάστηκε στην Κορινθία αλλά δεν έπαθε και κανένας τίποτα.

Και φυσικά δεν μιλάνε για το ότι ο Αιμίλιος Κοτσώνης, πήρε από το αμαρτωλό ΚΕΕΛΠΝΟ, διαφημίσεις για την εφημερίδα του, γιατί μην ξεχνάμε , υπήρξε και εκδότης.

Καλούνται λοιπόν οι πολιτικοί λαμπρής σταδιοδρομίας της ΝΔ, όταν εκδηλώνονται για το Noor 1, να προσέχουν γιατί μπορεί κάποιος, συνειρμικά, να τους κατατάξει στην κατηγορία για την οποία κόμπαζε ο πρωταγωνιστής του.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Ντοκουμέντο βίαιης επαναπροώθησης


Η παράνομη δραστηριότητα αστυνομικών και κουκουλοφόρων στο Διδυμότειχο δεν σταματά στις απαγωγές και επαναπροωθήσεις Τούρκων αντιφρονούντων, αλλά επεκτείνεται και σε Σύρους πρόσφυγες που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από επώνυμη καταγγελία που έχει στείλει στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και δημοσιεύει σήμερα η «Εφ.Συν.».

Η καταγγελία βασίζεται στη συγκεκριμένη και ανατριχιαστική στις λεπτομέρειές της μαρτυρία ενός θύματος, η οποία, αν ισχύει, αναδεικνύει τον τρόπο δράσης ενός καλά οργανωμένου παρακρατικού και πιθανόν παραστρατιωτικού μηχανισμού εντός της ελληνικής επικράτειας, ο οποίος καταφέρνει και δρα, άγνωστο πώς, κάτω από τη μύτη του επίσημου κράτους, χωρίς να τον εμποδίζουν ούτε η δημοσιοποίηση της δράσης του από τον ελληνικό και διεθνή Τύπο, ούτε οι αντιδράσεις σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο, ούτε οι έρευνες που έχει εξαγγείλει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ή αυτές που διεξάγουν ο Συνήγορος του Πολίτη και η ελληνική Δικαιοσύνη.
Τα μηνύματα

Στη διάθεση του Δικτύου βρίσκονται γραπτά και ηχητικά μηνύματα και φωτογραφικό υλικό των συλληφθέντων που έστειλαν στον Σύρο Ι. πριν από τη σύλληψή τους.

Μια καταγραφή των τηλεφωνικών κλήσεων και των μηνυμάτων που αντάλλαξαν με τα κινητά τους τις συγκεκριμένες ημερομηνίες οι πρόσφυγες που συνελήφθησαν, όπως και η καταγραφή των συστημάτων επικοινωνίας που χρησιμοποιούν οι αστυνομικοί θα μπορούσε να ρίξει φως στην υπόθεση.

Το ερώτημα είναι αν έχει προβεί ή αν σκοπεύει να προβεί σε τέτοιες κινήσεις η ΕΛ.ΑΣ. ή αν, αντιθέτως, πρόκειται να συνεχίσει να επικαλείται τη... μορφολογία του εδάφους και τη στάθμη του νερού στον Εβρο για να αρνηθεί και αυτές τις καταγγελίες, όπως το έκανε ανώτερος αστυνομικός της ΕΛ.ΑΣ. σχετικά με τις καταγγελίες της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για την επαναπροώθηση στην Τουρκία 17 Τούρκων πολιτών, μεταξύ των οποίων δημοσιογράφος, στις 29 Μαΐου και στις 6 Ιουνίου.
Η γραφειοκρατία

Το πρωί της Παρασκευής 26 Μαΐου, ο Ι., Σύρος αναγνωρισμένος πρόσφυγας στη Γερμανία (τα στοιχεία του βρίσκονται στη διάθεση του Δικτύου), τηλεφώνησε στο Δίκτυο, ενημερώνοντας ότι συνελήφθη στο Διδυμότειχο η σύζυγός του και τέσσερα ανήλικα παιδιά του, ηλικίας από 3 έως 10 ετών, όπως και η πενταμελής οικογένεια του κουνιάδου του, ονόματι Μ.

Μέλος του Δικτύου επικοινώνησε άμεσα με την αστυνομική διεύθυνση Διδυμότειχου, για να ενημερώσει ότι οι συλληφθέντες είναι Σύροι που επιθυμούν να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα.

Από το Διδυμότειχο παρέπεμψαν το μέλος του Δικτύου στην αστυνομική διεύθυνση Ορεστιάδας και τον υπασπιστή κ. Πιτίδη.

Στις 15.22 στάλθηκε φαξ στην αστυνομική διεύθυνση Ορεστιάδας με τα πλήρη στοιχεία των κρατουμένων. Την επομένη ο υπασπιστής Πιτίδης ενημέρωσε ότι δεν έχει καταγραφεί καμία σύλληψη με αυτά τα στοιχεία.

Λίγο αργότερα ο Ι. ειδοποίησε το Δίκτυο ότι οι δύο οικογένειες είχαν ήδη επαναπροωθηθεί στην Τουρκία.
Το χρονικό

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ., ο ίδιος μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των δύο οικογενειών, συνολικά δέκα άτομα, έφτασαν στην Ελλάδα από τον Εβρο τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Μαΐου.

Εφτασαν περπατώντας στο Διδυμότειχο τα ξημερώματα, έμειναν για λίγο στην πίσω αυλή ενός ξενοδοχείου και μετά τις 8 το πρωί κατευθύνθηκαν προς τον σταθμό των ΚΤΕΛ.

Ο Μ. έστειλε ηχογραφημένο μήνυμα στον Ι. ότι έγιναν αντιληπτοί από αστυνομικούς και στη συνέχεια τα κινητά τους απενεργοποιήθηκαν.

Η πρώτη εντολή των αστυνομικών, σύμφωνα με τον Μ., ήταν να κλείσουν τα κινητά τους και να αφαιρέσουν τις μπαταρίες.

Στη συνέχεια τους επιβίβασαν σε αστυνομικά οχήματα και τους οδήγησαν σε έναν χώρο κράτησης μέσα στην πόλη, δέκα λεπτά απόσταση, ένα παλιό αλλά ανακαινισμένο κτίριο, χωρισμένο σε θαλάμους.

Ο Μ. πρόσεξε το έτος 2013 σε μια επιγραφή. Μέσα μπόρεσε να δει περίπου 200 άτομα, ανάμεσά τους πολλές οικογένειες με μικρά παιδιά και έγκυες, που φυλάσσονταν από αστυνομικούς.

Κάποια στιγμή οι αστυνομικοί πήραν παραγγελίες για σάντουιτς προς 2,50 ευρώ.

Υστερα από 11-12 ώρες, όταν είχε πια βραδιάσει, τους διέταξαν να βγουν μαζί με άλλους, συνολικά περίπου 60-70 άτομα, και τους επιβίβασαν με βία σε πράσινο φορτηγό χωρίς διακριτικά, κλειστού τύπου, με τρύπες για εξαερισμό.

Το φορτηγό σταμάτησε έπειτα από 10 λεπτά σε χώρο που θύμισε στον Μ. στρατόπεδο, ξαναξεκίνησε, για να φτάσει μετά μία ώρα στον Εβρο.

Τους περίμενε ομάδα αντρών με στολές παραλλαγής, ιδιαίτερα σωματώδεις, με όπλο στη ζώνη και κουκούλες στο πρόσωπο. Στην κοίτη υπήρχε μαύρο φουσκωτό μεσαίου μεγέθους.

Οι ένστολοι παρέταξαν τους πρόσφυγες σε δυάδες. Ενας έμεινε πίσω για να ελέγχει, ένας επόπτευε με κιάλια την απέναντι όχθη κι ένας άλλος μάζεψε τα έγγραφα και τα κινητά των προσφύγων και τα πέταξε στο νερό.

Επιβίβασαν στη βάρκα 15 πρόσφυγες, μαζί με δύο ένστολους, και έτσι τους μετέφεραν όλους με διαδοχικές διαδρομές στην Τουρκία.

Οι πρόσφυγες άρχισαν να περπατούν προς την ενδοχώρα και συνελήφθησαν ύστερα από δύο ώρες από την τουρκική αστυνομία.

Δημήτρης Αγγελίδης / ef syn

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Μια κυρία Στουρνάρα δεν πάει αυτόφωρο βρε αφελείς



Παρότι στην υπόθεση αυτή σημασία έχουν τα γεγονότα, θα ξεκινήσω με κάτι υποθετικό. Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως σε κάποια δίκη, εντόπιζαν εμένα ή συνεργάτη μου να ηχογραφεί τη διαδικασία χωρίς την άδεια του δικαστηρίου. Φαντάζεστε τι θα ακολουθούσε; Φαντάζεστε τι θα έγραφαν και πώς θα το έγραφαν; Τι θα έκανε το δικαστήριο και πώς θα ενεργοποιούσαν το αυτόφωρο για τον «παράνομο καταγραφέα που δεν σεβάστηκε το δικαστήριο και τους νόμους».


Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Αφού φανταστήκατε (μπορείτε νομίζω) όλα αυτά τα ανατριχιαστικά, ας πάμε στα γεγονότα.

Την Τρίτη 22 Ιουνίου, σε δίκη που είχα με την κυρία Λίνα Νικολοπούλου Στουρνάρα, εντοπίστηκε μία κυρία να καταγράφει με κινητό τηλέφωνο τη διαδικασία. Ενημερώσαμε το δικαστήριο, ο Πρόεδρος του δικαστηρίου κύριος Τριανταφύλλου κάλεσε την καταγραφέα, η οποία αποδείχτηκε συνεργάτης της κυρίας Στουρνάρα και παραδέχθηκε πως έκανε καταγραφή. Η κυρία Στουρνάρα, παρενέβη λέγοντας πως ήταν δικό της το κινητό τηλέφωνο με το οποίο γινόταν η καταγραφή και μάλιστα πως αυτή το είχε ενεργοποιήσει.

Ο Πρόεδρος κατέσχεσε το κινητό τηλέφωνο και στη συνέχεια αφού το πήρε στα χέρια του, μετά από λίγο ανακοίνωσε στο εμβρόντητο ακροατήριο πως έσβησε την καταγραφή. Αφού ξεπεράσαμε το σοκ της ανακοίνωσης, οι συνήγοροί μου ζήτησαν να ενεργοποιηθεί η αυτόφωρη διαδικασία για την κυρία Στουρνάρα και τη συνεργάτιδά της Κολαϊτη Ελευθερία. Κάθε αδίκημα που διαπράττεται ενώπιον δικαστηρίου, είναι αυτόφωρο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το δικαστήριο έχει δύο επιλογές: ή δικάζει το ίδιο την υπόθεση ή τη στέλνει στο αυτόφωρο. Για το συμβάν τοποθετήθηκα και εγώ στο δικαστήριο λέγοντας πως η πράξη του Προέδρου να σβήσει το αρχείο της καταγραφής, δηλαδή αποδεικτικό στοιχείο, ήταν επίσης παράνομη. Συμπλήρωσα ακόμη πως η πράξη αυτή η οποία είναι πράξη προστασίας όσων διέπραξαν το αδίκημα , υποκρύπτει πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες από την πλευρά του ίδιου του Προέδρου και γι αυτό επιφυλάσσομαι να υπερασπίσω τα δικαιώματά μου κάνοντας επίσης ξεκάθαρο πως υπάρχουν πλέον σαφείς ενδείξεις πως αυτή η σύνθεση δεν μπορεί να δικάσει δίκαια.

Το δικαστήριο διέκοψε για να αποφασίσει για το συμβάν της καταγραφής. Η κυρία Στουρνάρα κρατήθηκε για τις επόμενες ώρες στην αίθουσα του δικαστηρίου από την αστυνομική δύναμη.

Με τη συνοδεία του συνηγόρου μου Γιάννη Μαντζουράνη ενημέρωσα την Επιθεώρηση των δικαστηρίων και αμέσως μετά με τη συνοδεία και του άλλου συνηγόρου μου Γιάννη Απατσίδη, επισκεφθήκαμε τον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας της Αθήνας κύριο Ηλία Ζαγοραίο.

Ο κύριος Ζαγοραίος μας είπε πως είχε ενημερωθεί από τον Εισαγγελέα της έδρας για όσα έγιναν και διαβεβαίωσε πως θα γίνουν «τα νόμιμα». Σε ερώτησή μας ποια είναι τα νόμιμα, η απάντησή του ήταν πως αφού έχει ήδη κατασχεθεί το υλικό έπρεπε να πάει στην Εισαγγελία όπως και οι κυρίες που διέπραξαν το αδίκημα. Η διαδικασία προέβλεπε προσαγωγή τους στο Αστυνομικό Τμήμα, δακτυλοσκόπηση και στη συνέχεια εμφάνισή τους στον Εισαγγελέα ο οποίος θα αποφάσιζε αν θα οδηγούνταν σε δίκη ή θα διατάζονταν περαιτέρω έρευνα αφού όπως μας είπε «κανένας δεν γνωρίζει αν εκτός από ήχος έχει καταγραφεί και βίντεο χωρίς άδεια του δικαστηρίου».

Μετά από ώρες, το δικαστήριο επανήλθε στην έδρα, και ανακοίνωσε πως το κατασχεμένο τηλέφωνο μαζί με τα πρακτικά της δίκης αποστέλλονται στον Εισαγγελέα για γίνουν τα νόμιμα.

Η έδρα αποχώρησε αρνούμενοι να απαντήσει σε ερωτήσεις για το ποια ήταν τα νόμιμα. Μετά την αποχώρηση των δικαστών, οι δικηγόροι της κυρίας Στουρνάρα, την προέτρεπαν να φύγει και έλεγαν στους αστυνομικούς να μην τολμήσουν να την ακουμπήσουν. Η κυρία Στουρνάρα βγήκε από τη αίθουσα και ενώ η συνεργάτιδά της οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα και στη συνέχεια στο Αστυνομικό Τμήμα με περιπολικό, η ίδια αποχώρησε περιστοιχισμένη από άπραγους αστυνομικούς. Το Documento επικοινώνησε με το Αρχηγείο της Αστυνομίας ζητώντας να πληροφορηθεί τι ακριβώς έγινε και πήρε την απάντηση πως οι Αστυνομικοί, δεν κατάλαβαν την απόφαση

Αυτά είναι τα πραγματικά περιστατικά. Ας πάμε λοιπόν στα ερωτήματα:

1. Πώς ο Πρόεδρος ενός δικαστηρίου, ενώπιον του οποίου διαπράττεται αδίκημα, παρεμβαίνει και καταστρέφει αποδεικτικά στοιχεία της πράξης; (θυμίζει τον Κορωνιά της Vodafone που κατέστρεψε το λογισμικό των υποκλοπών)

2. Αφού το δικαστήριο προχωρά σε κατάσχεση του κινητού τηλεφώνου που κατέγραφε, δηλαδή κάνει την παραδοχή πως υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις για την τέλεση του αδικήματος (γι αυτό και η κατάσχεση) γιατί δεν ανακοινώνει με σαφήνεια πως ενεργοποιεί την αυτόφωρη διαδικασία αφού τα αδικήματα σε αίθουσα δικαστηρίου είναι αυτόφωρα;

3. Οι Αστυνομικοί που δεν αντιλαμβάνονται τη διάσταση της απόφασης του δικαστηρίου (ενδεχομένως και με το δίκιο τους αν αυτή απέφυγε τις κακές λέξεις «σύλληψη» και «αυτόφωρο» παρότι τα εννοούσε) γιατί δεν ρώτησαν το δικαστήριο ποια είναι η απόφαση; Δηλαδή γιατί δεν έκαναν αυτό που κάνουν όταν το δικαστήριο αποφασίσει για κανέναν πορτοφολά ή κάθε έλληνα πολίτη;

4. Αφού δεν κατάλαβαν την απόφαση πώς προσήγαγαν τη συνεργάτιδα της Στουρνάρα στο Τμήμα με περιπολικό αλλά όχι την ίδια; Τι ακριβώς κατάλαβαν;

Φυσικά αυτά τα αστυνομικού-νομικού τύπου ερωτήματα δεν είναι τα κύρια. Το ουσιαστικό είναι αυτό που αντιλαμβάνεται κάποιος με την εμπειρία και τη λογική του. Οι δίκες, τα δικαστήρια, η αυστηρότητα, οι μεγαλοστομίες για όλα αυτά, αφορούν τους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Αν σε λένε κάπως, η Δικαιοσύνη γίνεται ανίσχυρη, μπερδεμένη και βγάζει χρησμούς αντί για δίκαιες δικαστικές αποφάσεις. Δεν χρειάζεται να αθωώσει τους ισχυρούς, δημιουργεί γύρω τους την ευεργετική αμφιβολία και τη δημιουργική ασάφεια. Οι σαφείς λέξεις λείπουν, τα αδικήματα είναι κουτσουρεμένα και οι μαύρες τρύπες της ασάφειας πολλές. Από εκεί δραπετεύουν οι ισχυροί. Δεν έχει σημασία αν η πλειοψηφία των δικαστών είναι τίμιοι. Αυτοί που χτυπάνε τον ταμπουρά για να χορεύουν οι τίμιοι είναι άλλοι τους οποίους καλύπτει η δειλία και η σιωπή των τίμιων. Ακόμη και αν οι Υπουργοί και οι αρχάγγελοι της κάθαρσης δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν, θα τους αναγκάσει η ζωή έστω και με την απόρριψή τους. Θα είναι τραγικό ίσως γιατί οι διεφθαρμένοι θα παραμείνουν ενώ οι ίδιοι θα εξαλειφθούν, αλλά έτσι συνήθως είναι τα πράγματα.

Δεν στοχοποιώ δικαστές και εισαγγελείς όπως αφήνουν να εννοηθεί για να δικαιολογηθούν αυτοί που πρέπει να ελεγχθούν. Στοχοποιώ την αδικία και δεν με ενδιαφέρει η ισχύς της, γιατί παύει να υπάρχει την ώρα που όλα γίνονται δημόσια. Και θα τα κάνω δημόσια. Τώρα αν με κατηγορούν δικηγόροι που μέχρι χθες ήταν εισαγγελείς και διώκτες του εγκλήματος και έγιναν υπερασπιστές αυτών που έπρεπε στο παρελθόν να ερευνήσουν δεν με αφορά. Η παθογένεια, η αρρώστια στη χώρα αυτή είναι τεράστια. Δεν θα γίνω μέρος της .Προτιμώ να είμαι εχθρός της

ΥΓ. Συνάδελφοι με ενημέρωσαν πως κάποιοι στην Εισαγγελία της Αθήνας διαρρέουν πως η κυρία Στουρνάρα δεν έπρεπε να συλληφθεί. Θεωρώ πως το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχει ένας Εισαγγελέας δεν είναι νομική κατάρτηση αλλά ανάστημα.

πηγη

Ντοκουμέντο: Το κράτος ως λάφυρο


Από την πρώτη ημέρα σχηματισμού της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη τον Ιούνιο του 2012 ξεκίνησε το πάρτι με το βόλεμα των «δικών τους παιδιών», όχι πλέον ως προσωπική «εξυπηρέτηση», αλλά στο πλαίσιο ενός τεράστιου μηχανισμού εντός του πελατειακού κράτους με επιστημονικές μεθόδους κατανομής των θέσεων.
Ιούνιος 2012: η οικονομική κρίση βαθαίνει. Η ανεργία καταρρίπτει πολλαπλά ρεκόρ. Λαϊκά στρώματα φτωχοποιούνται. Η κοινωνική συνοχή απειλείται.

|Τέσσερις ημέρες μετά τις εκλογές της 17ης του ίδιου μήνα, τις κρισιμότερες από τη Μεταπολίτευση έως τότε, ορκίζεται η κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.
Στελέχη της τρικομματικής σηκώνουν τα μανίκια.
Και σπεύδουν να μοιράσουν το κράτος σε κομμάτια: 4 στον νικητή των εκλογών, 2 και 1 αντίστοιχα στους κυβερνητικούς εταίρους είναι η αναλογία κατανομής των διοικήσεων δημοσίων οργανισμών και φορέων.



Εγγραφο  

ΕΦ.ΣΥΝ.

Η κρατική μηχανή ευτελίζεται σε... βασιλόπιτα και διανέμεται με έναν ανεπανάληπτο πελατειακό μηχανισμό, που φτάνει στα όρια του καρτέλ.

Σε ένα ογκώδες σύνολο στοιχείων (εμπιστευτικά έγγραφα, σημειώματα, επιστολές, σχεδιαγράμματα), τα οποία, έχοντας επιβεβαιώσει τη γνησιότητά τους, αποκαλύπτει σήμερα η «Εφ.Συν.» (σεβόμενη πλήρως το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων), αποτυπώνεται η «αρχιτεκτονική» με την οποία λαφυραγωγήθηκε η δημόσια διοίκηση: Κόμβος και ταυτόχρονα σημείο επίλυσης διαφορών, αλλά και επίβλεψης της μοιρασιάς της «πίτας», ήταν κάποιο γραφείο στο υπουργείο Επικρατείας.

Στη συνέχεια, το κομβικού ρόλου γραφείο μεταφέρθηκε στη Γενική Γραμματεία Συντονισμού του κυβερνητικού έργου - όργανο που υπαγόταν απευθείας στον τότε πρωθυπουργό.


«Τοποτηρητές»

Κάθε εταίρος της τρικομματικής είχε έναν «τοποτηρητή», με αρμοδιότητα να εξασφαλίζει τα κομματικά δίκτυα και να προτείνει πρόσωπα για την κατάληψη θέσεων σε διοικήσεις, πάντα τηρώντας την αναλογία «4-2-1».
Στην κορυφή της ιεραρχίας αυτής της «δομής» παραδιοίκησης βρίσκονταν στενοί συνεργάτες του Αντ. Σαμαρά από την περίοδο της Πολιτικής Ανοιξης.
Στα υπόλοιπα στρώματα της πυραμίδας σχηματίζεται ένα δίκτυο που διασφάλιζε την αμφίδρομη μετάδοση πληροφοριών για τη μοιρασιά και την εξέλιξή της, σε δημόσιους φορείς και οργανισμούς σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της ελληνικής επικράτειας: ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, γεωργικούς οργανισμούς, συγκοινωνίες, οργανισμούς λιμένων, εταιρείες ύδρευσης, αθλητικές εγκαταστάσεις κ.α.

Εγγραφο
ΕΦ.ΣΥΝ.

Με το κομματικό ρεσάλτο στο Δημόσιο να θεωρείται δεδομένο από στελέχη των τριών εταίρων, αιτήματα ή προτάσεις, μερικές φορές σε μακροσκελείς λίστες, στέλνονταν από βουλευτές, κομματικά στελέχη, αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με συστάσεις ή συνημμένα βιογραφικά -όπου προτάσσονταν τα κομματικά «ένσημα»- και τη θέση ενδιαφέροντος.
Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2012, σύμφωνα πάντα με τα προαναφερθέντα... πρακτικά που διατηρήθηκαν.


Παζάρια

Εγγραφα ντοκουμέντα για τους διορισμούς στο δημόσιο από κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ
ΕΦ.ΣΥΝ.

Με το κομματικό ρεσάλτο στο Δημόσιο να θεωρείται δεδομένο από στελέχη των τριών εταίρων, αιτήματα ή προτάσεις, μερικές φορές σε μακροσκελείς λίστες, στέλνονταν από βουλευτές, κομματικά στελέχη, αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με συστάσεις ή συνημμένα βιογραφικά -όπου προτάσσονταν τα κομματικά «ένσημα»- και τη θέση ενδιαφέροντος.
Ανάμεσα σε άλλα, αρχεία excel με ταξινομημένα ονόματα υποψηφίων ή διαθέσιμων για τη στελέχωση διοικήσεων, τον φορέα ενδιαφέροντος, την επαγγελματική ιδιότητα και λοιπά σχόλια.
Διορθώσεις, αλλαγές και προσθήκες ακολούθησαν τους επόμενους μήνες

. Με «διαπραγματεύσεις» τύπου «βγάλε αυτόν, βάλε εκείνον», αλλά και τις απαραίτητες... συστάσεις:
➥ «Είναι πολύ ικανός, ανανεώθηκε η σύμβασή του από τον Υπ.ΠΟ. Α. Σαμαρά...»
➥ «Προσοχή! Ο [...] διορίστηκε [...] όταν Υπ.ΠΟ. ήταν ο Α. Σαμαράς. Λέγεται ότι έχει προσωπικές σχέσεις μαζί του»
➥ «...είναι κόρη του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας...»
➥ «Ο [...] είναι διορισμένος από το 2005 με προσωπική παρέμβαση του τότε πρωθυπουργικού γραφείου Κ. Καραμανλή...»
➥ «...ανήκει στο ΠΑΣΟΚ, είναι αντιδήμαρχος [...] και φημολογείται ότι θα γίνει Υπεραντιδήμαρχος», -«Προφανώς το ΠΑΣΟΚ θα τοποθετήσει τον καθηγητή [...], προσωπικό φίλο του Βενιζέλου...»,
➥ «Πάρα πολύ καλός, κατάλληλος για διευθύνων σύμβουλος του Οργ. Λιμένος...»,
➥ «Το βιογραφικό αυτό το έστειλε το γραφείο του [...]. Ο κ. [...] ενδιαφέρεται για διοικητής σε κάποιο νοσοκομείο. Ηδη από χθες έχει προωθήσει το βιογραφικό αυτό και στο γραφείου του Ανδρέα Λυκουρέντζου» (σ.σ. τότε υπουργός Υγείας), διαβάζουμε ανάμεσα στα έγγραφα.



«Συστατικές»


ΕΦ.ΣΥΝ.

Σε κάποιες περιπτώσεις, στο πίσω μέρος της τελευταίας σελίδας του βιογραφικού, υπέγραφε το ενδιαφερόμενο κομματικό στέλεχος.
«Με συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές [...] δημοτικός σύμβουλος του Δήμου [...] και με τη βοήθεια του ΚΥΡΙΟΥ», λέει ένας «υποψήφιος», με πιθανό στόχο να εμφανίσει δεσμούς με την Εκκλησία, στέλνοντας ο ίδιος το βιογραφικό του «για τη συμμετοχή μου στη διοίκηση οργανισμών του Δημοσίου, με διάθεση προσφοράς».

Αλλος κύριος δεν παρέλειπε, κατά την αποστολή του βιογραφικού του, να ενημερώσει ότι ήταν ιδρυτικό στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Παλέρμου Ιταλίας...
Φαίνεται ότι η ασυδοσία γύρω από το μοντέλο «4-2-1» ήταν τέτοια που οδήγησε σε προειδοποιήσεις και... διευκρινιστικές οδηγίες ανάμεσα στους εταίρους.
Αντιγράφουμε τμήματα από non paper που τέθηκε υπ’ όψιν του Δ. Βαρτζόπουλου, στενού συνεργάτη του Αντ. Σαμαρά και μετέπειτα γενικού γραμματέα συντονισμού:

Non paper Δ. Βαρτζόπουλου, στενού συνεργάτη του Αντ. Σαμαρά  

Non paper Δ. Βαρτζόπουλου, στενού συνεργάτη του Αντ. Σαμαρά |
ΕΦ.ΣΥΝ.

«Η δημοσιοποίηση ονομάτων για τη στελέχωση των Οργανισμών είχε σαν αποτέλεσμα τη σκληρή κριτική στα Κόμματα της Συγκυβέρνησης και ιδιαίτερα στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. [...] Θεωρούμε ότι η συνέχιση αυτής της πρακτικής θα επιτείνει και θα δημιουργήσει στην Κυβέρνηση, στην παρούσα δυσχερή συγκυρία προβλήματα, όταν μάλιστα δεν αντανακλά τις προθέσεις της αλλά ούτε και την προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων. [...] Με τα παραπάνω δεδομένα, προτείνεται η αντιμετώπιση των τοποθετήσεων στις θέσεις του Δημοσίου Τομέα να αντιμετωπισθεί με τη διαδικασία είτε της υπάρχουσας νομοθεσίας είτε, εάν υπάρχουν κενά, μετά από συνεννόηση των ΚΤΕ των τριών κομμάτων να αναληφθεί νομοθετική πρωτοβουλία».


Το know-how


ΕΦ.ΣΥΝ.


Η άλωση του κράτους με «επιστημονική μέθοδο» προδίδει μια πρωτοφανή τεχνογνωσία κομματικής διαπλοκής, καθιστώντας άνευ σημασίας την αναζήτηση του αριθμού των αναξιοκρατικών τοποθετήσεων, που εν τέλει υλοποιήθηκαν.
Το μοντέλο «4-2-1» -η αποθέωση του εξουσιαστικού κυνισμού- φαίνεται ότι ήταν και ο μοναδικός δεσμός συνοχής της κυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.
Δεν ήταν λίγες οι φορές της περιόδου εκείνης που καταγγέλθηκε από το εργατοϋπαλληλικό κίνημα.


Εγγραφο για διοικητικές θέσεις στα νοσοκομεία
ΕΦ.ΣΥΝ.
Το πιο θλιβερό στην όλη υπόθεση είναι ότι παραλλήλως, με αίτημα τον διορισμό, στέλνονταν αξιοζήλευτα βιογραφικά νέων, που με κανόνες αξιοκρατίας θα είχαν αναμφισβήτητο προβάδισμα έναντι ενός κομματικού στρατιώτη.
Βρέθηκαν, όμως, να απευθύνονται για το αυτονόητο δικαίωμά τους σε μια αξιοπρεπή εργασία σε ένα κυβερνητικό κόμμα.
Το ρουσφέτι συνιστά ένα βαθύ πρόβλημα. Ακόμα και εάν ωφεληθεί ένας πολίτης που επιλέγει αυτήν τη δίοδο, ενισχύει παράλληλα την εξάρτησή του από την (εκάστοτε) εξουσία.

Εγγραφο Νέας Δημοκρατίας για τον καταμερισμό των θέσεων στο δημόσιο
ΕΦ.ΣΥΝ.
Σε κάθε εκδοχή, επομένως, καθίσταται θύμα του... πελατειακού μηχανισμού. Πρακτική που επαναλαμβάνεται όσο η «λογική» Πολύδωρα («ώρα να βολευτούν και τα δικά μας παιδιά») προωθείται από κομματικά δίκτυα.

Η πραγματικότητα αυτή ας προβληματίσει πρώιμους και όψιμους οπαδούς των μεταρρυθμίσεων.
Είναι σαφές ότι δεν νοείται μεταρρύθμιση που δεν θίγει τον πυρήνα του πελατειακού κράτους.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Μια απάντηση στα περί Δικτατορίας στον Στάθη Καλύβα

Από τη «δικαιολόγηση» των Ταγμάτων Ασφαλείας μέχρι το ξέπλυμα της χούντας, ένας Καλύβας «αναθεωρητικός» δρόμος. Μιλάμε για τον δρόμο της «αναθεώρησης» της Ιστορίας. Όχι επί τη βάσει στοιχείων, έρευνας, μαρτυριών, αξιόπιστων πηγών, διασταύρωσης. Όχι, δηλαδή, με όρους Επιστήμης.


Αυτή η ανασκολόπιση, που η «αντικειμενικότητά της» εδράζεται στην τακτική να παίρνει ορισμένα πραγματικά γεγονότα και να τα ρίχνει στο μίξερ της διαστρέβλωσης σαν άλλοθι του εκκωφαντικού της ψεύδους, έχει μια αποστολή: Το ξαναγράψιμο της Ιστορίας με τρόπο που ό,τι αμφισβητεί το καθεστώς κυριαρχίας της αστικής τάξης θα συκοφαντείται και ό,τι ξεπλένει την δικτατορία του κεφαλαίου θα καθαγιάζεται.


Αλλά ας δούμε κατ’ αρχάς το ποιόν του συγκεκριμένου. Ονομάζεται Καλύβας Ευστάθιος. Τι εστί «Καλύβας»; Διαβάζουμε:


«Ο Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Yale των ΗΠΑ, ενώ έχει διδάξει και σε άλλα αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και ινστιτούτα. Η έρευνά του για τους εμφυλίους πολέμους έχει χρηματοδοτηθεί από το Harry Frank Guggenheim Foundation, το United States Peace Institute (Ινστιτούτο χρηματοδοτούμενο από το αμερικανικό Κογκρέσο), τη Folke Bernadotte Academy (χρηματοδοτούμενη από τη σουηδική κυβέρνηση) και από το Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» («23+Παθιασμένα ψέματα για τον ένοπλο λαικό αγώνα 1941-1949», Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, Σύγχρονη Εποχή).


Πριν φτάσουμε στο τελευταίο «επιστημονικό κατόρθωμα» του εν λόγω, δηλαδή στον εκθειασμό εκ μέρους του της επταετούς χούντας των συνταγματαρχών – όπως συνέβη από τις στήλες της «Καθημερινής» στις 18/6/2017 σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Μια παράδοξη κληρονομιά» – θα πάρουμε μια γεύση από προηγούμενα «επιστημονικά του ανδραγαθήματα».


Αυτός, λοιπόν, ο Καλύβας, μαζί με έναν άλλον (Μαραντζίδης), από την εκπνοή του προηγούμενου αιώνα – και από τις αρχές του νέου πιο μαχητικά – ανέλαβαν την αναθεώρηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ασφαλώς δεν είναι του παρόντος να ανατρέξει κανείς σε όλες τις πλευρές του εγχειρήματός τους. Ορισμένες επισημάνσεις όμως είναι απαραίτητες για να φανεί η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός τους.


Το 2004 οι δύο αυτοί κύριοι εγκαινίασαν έναν διάλογο μέσα από την εφημερίδα τα «Νέα» όπου προέβαλαν επιτακτικά την ανάγκη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας να αναθεωρηθεί. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσαν με κοινό άρθρο στο φύλλο της 20-03-2004 όπου μεταξύ άλλων έγραφαν:
«Ώριμη για διερεύνηση είναι πλέον και η ιδέα πως η συνεργασία με τον εχθρό δεν ήταν πραγματικά ελληνικό φαινόμενο, πως μόνο λίγοι “καιροσκόποι” έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Το όλο ζήτημα της ελληνικής συνεργασίας θα αποτελέσει αντικείμενο συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί το ερχόμενο καλοκαίρι. Είναι σαφές όμως ότι οι Έλληνες εργάστηκαν πλάι στους Γερμανούς για πολλούς λόγους: ένας είναι το κοινό αντικομμουνιστικό μένος, ένας άλλος ο φόβος των Βουλγάρων (στον Βορρά) και ένας τρίτος το μίσος και ο φόβος του EAM/ΕΛΑΣ».


Δηλαδή: Όλες αυτές οι προδοτικές συμμορίες – κι ανάμεσά τους η κορυφαία, τα Τάγματα Ασφαλείας – που… «εργάστηκαν» πλάι στους ναζί, δεν είχαν καμία σχέση με την προδοσία της πατρίδας και του ελληνικού λαού. Δεν ήταν προδότες και δοσίλογοι. Ήταν «απλώς» αντικομμουνιστές, ήταν «απλώς» αντιεαμίτες και – γιατί όχι – πατριώτες αφού ήθελαν να αντιμετωπίσουν τον Βούλγαρο κατακτητή!!! Άλλωστε μπροστά στο Βούλγαρο κατακτητή γιατί να μη συνεργάζεται κανείς με τον Γερμανό ναζί κατακτητή; (!!!).


Το συνέδριο που προανήγγειλαν αυτοί οι κύριοι έγινε και τα πρακτικά του κυκλοφόρησαν σε βιβλίο με τον τίτλο «Οι άλλοι καπετάνιοι». Τι ήταν οι άλλοι καπετάνιοι; Μας το λέει ο Μαραντζίδης στην εισαγωγή του βιβλίου:


«Στον όρο άλλοι καπετάνιοι – γράφει- συμπεριλαμβάνονται όσοι κατά τα χρόνια της Κατοχής ηγούνται κάποιας μικρής ή μεγάλης ομάδας ένοπλων ανδρών και ήρθαν αντιμέτωποι με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με τη στάση και τη δράση τους. Κάτω από τον τίτλο του αντικομουνιστή ενόπλου παρουσιάζονται τρεις βασικές κατηγορίες καπεταναίων: α) αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν σε αντιστασιακές οργανώσεις πολεμώντας μέχρι το τέλος της Κατοχής σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής και από το 1943 ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ β) όσοι συνεργάσθηκαν αμέσως με τις δυνάμεις κατοχής συγκροτώντας ένοπλα σώματα, όπως ο Πούλος και γ) αυτοί που, ξεκινώντας να δημιουργήσουν αντιστασιακές ομάδες, οδηγήθηκαν μέσω της εμφύλιας σύγκρουσης του 1943-1944 σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς, αναγορεύοντας σε σημαντικότερο παράγοντα τον κίνδυνο κυριαρχίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό».


Με άλλα λόγια: Όσοι πρόδωσαν δεν πρόδωσαν γιατί ήταν φασίστες, ή γιατί θέλησαν να ωφεληθούν από τις δυνάμεις κατοχής. Όλοι αυτοί δεν ήταν προδότες. Ήταν «απλώς» αντικομουνιστές! Κι όσοι δεν ξεκίνησαν από την αρχή με σκοπό να συνεργαστούν με τον κατακτητή, στη συνέχεια… υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν με ευθύνη του ΕΑΜ!!! Ιδού, συνεπώς, ο αντικομμουνισμός σαν δικαιολογητική βάση του δοσιλογισμού!


Ο Καλύβας, αφιερωμένος στο καθήκον του να παραδώσει άσπιλο και αμόλυντο στους νεώτερους Έλληνες τον δοσιλογισμό επί Κατοχής, σε άρθρο του με τίτλο «Το “ταμπού” του δοσιλογισμού» (Βήμα, 24/12/2006) μας εξηγεί ότι αυτή ροπή των δοσίλογων προς την προδοσία προέκυψε ένεκα
«μιας ευρείας τρομοκρατικής εκστρατείας που εξαπέλυσε το ΕΑΜ και που είχε ως αποτέλεσμα την εξώθηση ενός σημαντικού τμήματος του πληθυσμού σε συνεργασία με τους Γερμανούς…».


Τουτέστιν, οι δοσίλογοι δεν ήταν δοσίλογοι, τρομοκρατημένοι από το ΕΑΜ καλοί άνθρωποι ήταν, που «εξωθήθηκαν» (από το ΕΑΜ!) στην προδοσία…


Ο ίδιος αυτός λαμπρός επιστήμων για να κατοχυρώσει τον ισχυρισμό του περί «τρομοκρατών» κομμουνιστών που… εξωθούσαν άλλους καλούς ανθρώπους στον δοσιλογισμό, φέρνει σαν απόδειξη εξαιρετικές πηγές.



Μια από αυτές βρίσκεται στο πόνημά του «Κόκκινη τρομοκρατία: Η βία της Αριστεράς στην Κατοχή» (περιλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο «Μετά τον πόλεμο», εκδόσεις Αλεξάνδρεια) και δεν είναι άλλη από τις καταδικαστικές εναντίον αγωνιστών αποφάσεις του Εφετείου Ναυπλίου. Τι δεν λέει ο εξαίρετος επιστήμων;


Ότι η «ιστορική πηγή» του, δεν είναι άλλη από τις αποφάσεις ενός δικαστηρίου σκοπιμότητας που με χαλκευμένες κατηγορίες καταδίκασε εκατοντάδες κομμουνιστές και αγωνιστές του ΕΑΜ για «εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου» κατά τα ειωθότα της μεταβαρκιζιανής περιόδου…


Ο Καλύβας μαζί με τον άλλον (Μαραντζίδης) σε φρέσκο πόνημά τους («Τα εμφύλια πάθη, 23 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον Εμφύλιο, εκδόσεις Μεταίχμιο) έχουν αξιομνημόνευτης αντικειμενικότητας απαντήσεις στο «γιατί» της απήχησης του ΕΑΜ στον ελληνικό λαό. Μεταξύ άλλων λόγων, όπως λένε, πολλοί Έλληνες προσχώρησαν στο ΕΑΜ
«γιατί απλούστατα δεν είχαν άλλη επιλογή, καθώς το ΕΑΜ δεν δίσταζε να τιμωρήσει παραδειγματικά όσους παράκουαν τις εντολές του».


Δεν ήταν, δηλαδή, ότι «το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά», όπως τραγουδούσε ο λαός, ήταν η… τιμωρητική συμπεριφορά του ΕΑΜ να θέλει να κάνει τους Έλληνες με το ζόρι… πατριώτες! Τέτοια άποψη έχουν για τον πατριωτισμό του ελληνικού λαού οι δυο καθηγητάδες.


Κι αφού δεν έκανε αντίσταση το ΕΑΜ, τότε ποιος έκανε; Κι εδώ η απάντηση του Καλύβα (και του άλλου) είναι σαφέστατη όσον αφορά την ψευδολογία, τη διαστρέβλωση και την καθεστωτική αγιαστούρα:


«Η ύπαρξη της εξόριστης κυβέρνησης στη διάρκεια του πολέμου – γράφουν – έδωσε στη χώρα διπλωματική και θεσμική συνέχεια, καθιστώντας τη μέρος του συμμαχικού κόσμου και επιτρέποντάς της να σταθεί δίπλα στους νικητές…» (ο.π.)


Καταλάβατε; «Αγωνιστές» οι άκαπνοι στο Κάιρο και τα παλατιανά απολειφάδια που την κοπάνησαν μαζί με τον χρυσό της χώρας για τα Λονδίνα και… κατσαπλιάδες οι κομμουνιστές που οργάνωσαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

Εν πάση περιπτώσει, όμως, σε αυτόν τόπο το ΕΑΜ έκανε αντίσταση. Τι γνώμη έχει ο Καλύβας (και ο άλλος) γι’ αυτή την αντίσταση; Πάρτε βαθιά ανάσα:

«Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι αν η αντίσταση ωφέλησε ή έβλαψε τη χώρα. Συνέβαλε, για παράδειγμα, στην ήττα του Άξονα στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο;… Οι λίγες χιλιάδες γερμανικές απώλειες… δεν αποτέλεσαν ουσιαστική προσφορά και με κανέναν τρόπο δεν ισοσκελίζουν, ούτε καν πλησιάζουν σε απόσταση, τις ελληνικές απώλειες… Οι ζημιές στις υποδομές της χώρας υπήρξαν τεράστιες και πολλές προκλήθηκαν από την ίδια την Αντίσταση (…) ιδιαίτερα η ένοπλη αντίσταση ενίσχυσε τη συνεργασία με τους κατακτητές αντί να την περιορίσει και ταυτίστηκε με έναν εμφύλιο πόλεμο που οδήγησε σε νέες μεταπολεμικές εμφυλιακές συγκρούσεις…» (ο.π.)

Πρόκειται για θαύμα!

Ο Γοργοπόταμος και το Κούρνοβο δεν ήταν αντίσταση, ήταν πράξεις βλαπτικές για τις υποδομές της χώρας!
Ο ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να καθηλώσει έως και 12 μεραρχίες ναζί στην Ελλάδα συμβάλλοντας στην αντιφασιστική νίκη.
Ο ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να έχει απελευθερώσει τα ¾ της χώρας πριν ακόμα φύγουν οι ναζί.
Το ΕΑΜ δεν έπρεπε να ματαιώσει με τις ηρωικές διαδηλώσεις την υποχρεωτική επιστράτευση των Ελλήνων στα Νταχάου.
Δεν έπρεπε να διασώζει τους Εβραίους.
Δεν έπρεπε να ακυρώνει την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής.
Δεν έπρεπε να δίνει τη μάχη των συσσιτίων ώστε να μην πεθάνουν κι άλλες εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων από την πείνα.
Όσο, δε, για τον εμφύλιο, δεν ευθύνεται η ανελέητη ταξική επίθεση της άρχουσας τάξης σε συνεργασία με τα αποβράσματα που ξέβρασε η Κατοχή, ευθύνονται εκείνοι που πήραν τα όπλα ενάντια στον κατακτητή. Και γιατί ευθύνονται, μα διότι πήραν τα όπλα! Και τι έπρεπε να κάνουν; Να κάτσουν στ’ αυγά τους! Και εδώ στην Ελλάδα, και στη Γιουγκοσλαβία, και στη Γαλλία παντού!

Μόνο που αυτή δεν είναι καινούργια Ιστορία. Είναι η ιστορία όπως επιχείρησαν να την γράψουν τα κηρύγματα του Τσολάκογλου. Αυτά που λέει σήμερα ο Καλύβας (και ο άλλος), τα ίδια έλεγε τότε ο Τσολάκογλου.

Και για τα Τάγματα Ασφαλείας; Τι λέει ο Καλύβας για τα Τάγματα Ασφαλείας; Ξαναπάρτε βαθιά ανάσα:

«Η κυβέρνηση Ράλλη αντιλαμβανόμενη ότι η έκβαση στα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου θα οδηγούσε σχετικά σύντομα στην αποχώρηση των Γερμανών… μετέβαλλε τις προτεραιότητές της. Η διασφάλιση της δημόσιας τάξης στις πόλεις και στην ύπαιθρο και η προστασία του κοινωνικού καθεστώτος αποτέλεσε τη στιγμή εκέινη την υπ’ αριθμό ένα έγνοια της. Στο πλαίσιο αυτό, δημοσιεύτηκε στις 18 Ιουνίου 1943, ο νόμος για την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας». (ο.π)

Είδατε γιατί ήταν απαραίτητα τα Τάγματα Ασφαλείας που ορκίζονταν πίστη στον Χίτλερ; Μα, καλέ, για την τήρηση της δημόσιας τάξης (!) και φυσικά για την «προστασία του κοινωνικού καθεστώτος»! Ήταν, βλέπετε, ζήτημα προτεραιοτήτων: Αν για να διατηρηθεί το καθεστώς της πλουτοκρατίας πρέπει να φτιαχτούν τάγματα ένοπλων δοσίλογων στην υπηρεσία των ναζί, τότε να φτιαχτούν! Ετσι κύριε Καλύβα;

Εδώ, φυσικά, σας οφείλουμε ένα ευχαριστώ για την ομολογία σας: Τέτοιο που ήταν και είναι το κοινωνικό καθεστώς τους, τέτοιοι απολογητές του καθεστώτος που είναι οι Καλύβες (και ο άλλος), τέτοιους προστάτες θα έχουν του κοινωνικού καθεστώτος τους: Ταγματασφαλίτες.



Αυτή η σαβούρα, λοιπόν, του έσχατου αντικομμουνισμού, μέσω του οποίου – όπως σημειώνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης – «ο ναζισμός όχι μόνο αθωώνεται αλλά αξίζει να ακολουθήσει κανείς τα ίχνη του», που φτάνει στο σημείο να αθωώνει και τα ναζιστικά ολοκαυτώματα και τους ντόπιους συνεργάτες των ναζί, μιας και κατά ορισμένους όλα αυτά δεν ήταν παρά …αντίποινα και αντανακλαστικές κινήσεις την ευθύνη των οποίων φέρει η δράση του ΕΛΑΣ (!), πέρασε από την «δικαιολόγηση» των Ταγμάτων Ασφαλείας στο μακιγιάρισμα της χούντας των συνταγματαρχών.

Μικρή η απόσταση, θα πείτε. Ειδικά για κάποιον που εξηγεί τα Τάγματα Ασφαλείας σαν «προτεραιότητα» των Κουίσλινγκ για την «προστασία του κοινωνικού καθεστώτος», να φτάνει στο να εκθειάζει την «παράδοξη κληρονομιά» της χούντας των (και ταγματασφαλίτη) Παπαδόπουλου, Παττακού, Μακαρέζου, Ιωαννίδη. Σωστό.

Ας πάρουμε μια γεύση, λοιπόν, από το άρθρο του Καλύβα, που βρήκε τόσο φιλόξενη θέση στην Καθημερινή (όλο εδώ: http://www.kathimerini.gr/914382/opinion/epikairothta/politikh/mia-parado3h-klhronomia), την εφημερίδα που προ δεκαετίας εκθείαζε σε αφιέρωμά της τη χούντα του Μεταξά:


«Ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα που σχετίζονται με την ερμηνεία και την αποτίμηση της δικτατορίας είναι το θέμα της λαϊκής αποδοχής της. Δεν υπάρχουν ασφαλείς δείκτες για να μετρηθεί, όμως αρκετοί αντικειμενικοί παρατηρητές της εποχής κάνουν λόγο για μια επιφανειακή μεν αλλά πλατιά αποδοχή. Πράγματι, η δικτατορία ταυτίστηκε με μια εποχή μεγάλης οικονομικής ανόδου και αισιοδοξίας, με την κορύφωση ουσιαστικά του μεταπολεμικού ελληνικού οικονομικού θαύματος. Η χώρα αστικοποιήθηκε, η οικοδομική δραστηριότητα γνώρισε δόξες, το οδικό δίκτυο επεκτάθηκε, ο εξηλεκτρισμός της χώρας ολοκληρώθηκε και πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας ξένες επενδύσεις. Παρά τις αυταρχικές πρακτικές του καθεστώτος, πολλές τέχνες άνθησαν και η νεολαία προσέγγισε μαζικά τα δυτικά πρότυπα διασκέδασης, κατανάλωσης και ζωής. Η κοινωνία του 1974 μικρή σχέση είχε με αυτή του 1964. Η διαδικασία κοινωνικού εκσυγχρονισμού είχε, βέβαια, ξεκινήσει πριν από τη δικτατορία, αλλά εκείνη την επιτάχυνε γνωρίζοντας πως η αποδοχή της εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα (…). Η δικτατορία ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα. Ισως γιατί υπήρξε ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία. Ισως γιατί μας θυμίζει κάποιες ενοχλητικές πτυχές της Ιστορίας που προτιμάμε να βάζουμε στην άκρη. Ισως πάλι, γιατί χωρίς αυτήν, ο πολιτικός και κοινωνικός εκσυγχρονισμός της χώρας να είχε απαιτήσει πολύ πιο μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες. Η δικτατορία είναι σαν ένα από αυτά τα μεγάλα παλιά έπιπλα που δεσπόζουν σε ένα δωμάτιο τόσο πολύ που δεν τα παρατηρούμε ποτέ».
Αλήθεια, τι να πρωτοθαυμάσει κανείς!

Την «πλατιά αποδοχή» της χούντας, που προφανώς εκδηλώθηκε στο αδικαίωτο μυριόστομο μεταπολιτευτικό αίτημα «δώστε τη χούντα στο λαό» άμα τε και αναμετάξυ των «σεσημασμένων» της Γυάρου, της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού, των γυναικείων φυλακών Αβέρωφ…

Ανάληψη ευθύνης: Για την επίθεση στα γραφεία της Χ.Α. στον Ασπρόπυργο.



«Απ' τα τσακάλια δε γλιτώνεις με ευχές ή παρακάλια»
Κ. Βάρναλης




Το απόγευμα της Τετάρτης 14/6, επισκεφθήκαμε τα γραφεία της Χ.Α. στον Ασπρόπυργο - το προπύργιο των ναζί στη Δυτική Αττική - και επιτεθήκαμε σε ομάδα στελεχών της, τη στιγμή που ξεκλείδωνε για να ανοίξει το χώρο για το καθιερωμένο εβδομαδιαίο άνοιγμα. Η ομάδα αυτή αποτελούνταν από τέσσερα άτομα, τρία από τα οποία αναγνωρίστηκαν και είναι οι: Παναγιώτης Ρακοβίτης (στέλεχος, με συμμετοχή στα εκλογικά ψηφοδέλτια του νεοναζιστικού κόμματος), Ανδρέας Μαυρίδης (στέλεχος, με χρέη γραμματέα της τοπικής οργάνωσης), Σοφία Φουντουκίδου (στέλεχος, συνδετικός κρίκος με ρατσιστικούς συλλόγους Ποντίων).

Η συγκεκριμένη επίθεση ήταν μια ενέργεια πολιτικά επιβεβλημένη και ταξικά αναγκαία. Στον Ασπρόπυργο τα τελευταία 6 χρόνια πραγματοποιήθηκαν πολλές επιθέσεις στους μετανάστες της περιοχής αλλά και σε πολιτικές συγκεντρώσεις/πορείες. Οι ενέργειες αυτές πύκνωσαν από τον Αύγουστο του 2016 και είχαν ως αποτέλεσμα τους τελευταίους 10 μήνες να πραγματοποιηθούν πάνω από 40 καταγεγραμμένες επιθέσεις που στόχευαν κυρίως Πακιστανούς μετανάστες εργάτες γης στη Γκορυτσά Ασπροπύργου. Ο φασιστικός αυτός οχετός εκδηλώθηκε με εισβολές σε σπίτια, λιντσαρίσματα στο δρόμο, χτυπήματα στο χώρο της εργασίας τους και επιθέσεις σε χώρους θρησκευτικής λατρείας. Οι δράστες των ενεργειών αυτών απολαμβάνουν την αστυνομική ασυλία αφού στις ελάχιστες περιπτώσεις που “πιάστηκαν” (και αυτό όχι γιατί έχουν αναβαθμισμένες επιχειρησιακές δυνατότητες), όχι μόνο αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά την ίδια στιγμή είτε προσήχθησαν και απειλούνταν με απέλαση οι μετανάστες-θύματα, είτε αξιοποιώντας τις πληροφορίες που “ξέφευγαν” από την αστυνομία οι φασίστες επέστρεφαν στο στόχο τους και τον ξαναχτύπαγαν εκδικητικά.

Έπρεπε οι οργανωμένες δυνάμεις του κινήματος να δώσουν μια ισχυρή απάντηση στη δράση τους αυτή. Έπρεπε να τους αποδυναμώσουν ώστε να μπορέσουν να ανασάνουν οι εκμεταλλευόμενοι στην περιοχή, ώστε ο κόσμος του αγώνα χέρι χέρι, ενωμένος σε μια γροθιά για την υπεράσπιση της τάξης του, να ανασυγκροτηθεί και εκ νέου να αντεπιτεθεί.

Τι κάνει όμως εφικτό το να γίνεται ο Ασπρόπυργος μηχανή παραγωγής λιντσαρισμάτων; Ποιοι είναι οι συσχετισμοί δυνάμεων που τα επιτρέπουν όλα αυτά; Πώς γίνεται σε μια περίοδο που η Χρυσή Αυγή για λόγους τακτικής έχει ρίξει τους τόνους της δρομίσιας βίας, να πραγματοποιούνται σε μια περιοχή συνεχείς επιθέσεις με το άρωμά της; Ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού του «τάγματος εφόδου», ποια η σχέση του με τη Χ.Α. και πώς προωθεί την πολιτική της; Ποια συμφέροντα εξυπηρετούν τα καθάρματα που ξυλοκοπούν κατά συρροή το τελευταίο διάστημα τους Πακιστανούς εργάτες γης που ζουν και εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή και πώς ωφελούνται τα ντόπια αφεντικά και οι δυνάμεις του κεφαλαίου από τις ενέργειες αυτές;

Πιστεύουμε ότι οι αγωνιστικές δυνάμεις πρέπει να αναλύσουμε τις συγκεκριμένες συνθήκες και να μελετήσουμε προσεχτικά το στρατόπεδο του εχθρού, για να μπορέσουμε να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα που θα είναι ο οδηγός μας από εδώ και πέρα. Γιατί μόνο με τη μεθοδική επεξεργασία των δεδομένων θα μπορέσουμε να βρούμε τους κατάλληλους τρόπους δράσης για να να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κατάσταση.

Για να απαντήσουμε στα παραπάνω, θα προσπαθήσουμε να ενώσουμε τα κομμάτια του παζλ που η σύνθεσή τους θα μας δώσει τα απαραίτητα συμπεράσματα. Ξεκινώντας από το έδαφος πάνω στο οποίο εξελίσσονται όλα αυτά, αρχικά πρέπει να μιλήσουμε για τις οικονομικές/κοινωνικές συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή του Θριασίου πεδίου/Δυτικής Αττικής (Άνω Λιόσια, Φυλή, Ασπρόπυργος, Ελευσίνα, Μάνδρα, Μέγαρα, Μαγούλα κ.ά.). Στις περιοχές αυτές βρίσκεται το 40% της βαριάς βιομηχανίας της χώρας όπου χαλυβουργεία, τσιμεντοβιομηχανίες, διυλιστήρια, αποθήκες και αγωγοί καυσίμων, χημικές βιομηχανίες και μονάδες υγραερίων, κέντρα διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών, αποθήκες καυσίμων του στρατού και πολλές άλλες ομοειδείς δραστηριότητες, μαζί με το χ.υ.τ.α., δημιουργούν μια ασφυχτική ατμόσφαιρα με το περιβάλλον μολυσμένο από τα καυσαέρια, με την άγρια εργασιακή εκμετάλλευση ντόπιων και μεταναστών εργατών, με τις εργατικές δολοφονίες και τους τραυματισμούς στα κάτεργα της καπιταλιστικής ανάπτυξης.



«Εδώ δε μας πληρώνουν τη δουλειά μας, μας πληρώνουν το θάνατό μας

και μας τον πληρώνουν πολύ φθηνά»

Χαλυβουργός εργάτης



Στις επιχειρήσεις της περιοχής οι δυνάμεις της εργοδοσίας επιτίθενται στους εργάτες έχοντας για όπλα τις απολύσεις, την πολύωρη κακοπληρωμένη εργασία έως και την απληρωσιά, τις ατομικές συμβάσεις με μειώσεις μισθών, την εκ περιτροπής εργασία, τις διαθεσιμότητες, την ανασφάλιστη εργασία, τους τραμπουκισμούς, τα τεράστια ποσοστά ανεργίας. Η μεγάλη αυτή γκάμα του αντεργατικού μηχανισμού, συσσωρευτικά με τα μνημόνια που ήρθαν για να δώσουν ανάσα ζωής στο κεφάλαιο μέσω της συντριβής των προλετάριων, έδειξαν και στον πιο αφελή τι εννοούν τα αστικά κόμματα, τα εργοδοτικά σωματεία, οι δήμαρχοι, τα αφεντικά και οι εργολάβοι τους όταν μιλούν για “ανάπτυξη”: ελαφρύνσεις για τα αφεντικά και όλα τα βάρη στις πλάτες των προλετάριων, τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων, φτώχεια και δυστυχία προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Η κατάσταση χειροτερεύει και θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη αν δεν αντισταθούμε αποφασιστικά στις πολιτικές που εφαρμόζονται αξιοποιώντας τα απανωτά μνημόνια που φέρνουν σωρεία αντιλαϊκών μέτρων. Με την καπιταλιστική κρίση να επιταχύνει τις διαδικασίες εφαρμογής τους, όλοι αυτοί οι αντεργατικοί σχεδιασμοί που έχουν δρομολογηθεί εδώ και δεκαετίες στα πλαίσια της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., πλέον αποκτούν μόνιμο χαρακτήρα. Το πεδίο αυτό, με τους πάμφθηνους εργάτες χωρίς δικαιώματα και τις παράλληλες φοροελαφρύνσεις για τα αφεντικά, διαμορφώνει τις ιδανικές συνθήκες για να επενδύσουν-πλιατσικολογήσουν ντόπια και διεθνή κεφάλαια.Έτσι λοιπόν την ίδια στιγμή που κλείνουν τα νοσοκομεία της περιοχής και συρρικνώνονται οι κοινωνικές δομές/παροχές, είναι στα άμεσα σχέδια η περιοχή του Θριασίου να μετατραπεί σε κόμβο διαμετακομιστικού εμπορίου της νοτιοανατολικής Ευρώπης.Έτσι, η κοινοπραξία ΕΤΒΑ ΒΙΠΕ (συμφερόντων της Τράπεζας Πειραιώς με συμμετοχή 35% του Δημοσίου) και Goldair Group (του Στ. Γκολέμη, ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους μεταφορών στην Ελλάδα) είναι από τις 24/11/16 και επισήμως ο προσωρινός ανάδοχος για την κατασκευή και διαχείριση του εμπορευματικού κέντρου στο Θριάσιο, στην έκταση των 588 στρεμμάτων που ελέγχει η ΓΑΙΑΟΣΕ. Η πολυδιαφημιζόμενη αυτή επένδυση που θα ξεπεράσει τα 250.000.000 ευρώ θεωρείται ότι θα συνεισφέρει στη δραστική βελτίωση του επενδυτικού κλίματος στον Ασπρόπυργο και την ευρύτερη περιοχή, με το αίμα και τον ιδρώτα των εργατών σε χαμηλή τιμή να αποτελούν τα καλύτερα εχέγγυα για τους οικονομικούς ομίλους που θα λεηλατήσουν με το αζημίωτο.

Εστιάζοντας στην περιοχή του Ασπροπύργου, η μετατροπή του σε μια απέραντη βιομηχανική ζώνη έχει μεγάλη ιστορία. Η εγκατάσταση μικρών και μεγάλων βιομηχανιών από τη δεκαετία του 60 τον μετέτρεψαν σε βιομηχανική πόλη, η οποία ταυτόχρονα υποδέχτηκε μεγάλο αριθμό μεταναστών προλετάριων από το εσωτερικό αλλά και από το εξωτερικό που προσελκύστηκαν από τη δουλειά στα χωράφια και στις βιομηχανίες. Ταυτόχρονα με τις ρυπογόνες μονάδες, άρχισε να διαμορφώνεται και ο ιστός της πόλης με τις ιδιαιτερότητες της κάθε γειτονιάς της που συνδετικός κρίκος είναι ότι κατοικείται από τον κόσμο του μεροκάματου και της φτωχολογιάς. Τα «Νεόκτιστα» μια από τις φτωχότερες συνοικίες της περιοχής, η «Γκορυτσά» του Πόντου, ο καταυλισμός των Ρομά στη «Νέα Ζωή», το Κέντρο στο οποίο συνυπάρχει το πολυεθνικό προλεταριάτο, οι μεγάλες ζώνες με τις εργοστασιακές μονάδες και τις αποθήκες,διαμορφώνουν το μωσαϊκό της πόλης.

Οι δήμαρχοι της περιοχής τα τελευταία 20 χρόνια κινούνται στο πολιτικό χώρο της Δεξιάς με ισχυρότατες ακροδεξιές καταβολές. Οι δημοτικές αρχές του Ασπροπύργου πιστές στα συμφέροντα του κεφαλαίου εφαρμόζουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική σε συντονισμό με τις εκάστοτε κυβερνήσεις που τις στήριξαν. Για παράδειγμα, καθορίζουν μαζί με τους αρμόδιους θεσμικούς φορείς το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο με βάση τους σχεδιασμούς των μονοπωλίων για φτηνές και άμεσα κερδοφόρες επενδύσεις, νομιμοποιούν ρυπογόνες βιομηχανίες που είχαν κατασκευαστεί και λειτουργούσαν παράνομα κ.ά.