Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Δύο ακαδημαϊκοί αναλύουν στο σημείο προς σημείο τη συμφωνία για το Μακεδονικό




Μακεδονία… η γεωγραφική περιοχή στα νοτιοανατολικά Βαλκάνια που μοιράζονται τρεις χώρες και ταλανίζει εδώ και δεκαετίες τις σχέσεις Ελλάδας και πΓΔΜ. Ο τόπος για τον οποίο έχουν γραφτεί στρατιωτικά εμβατήρια εξύψωσης του «εθνικού φρονήματος» και ενεργοποιεί ανά περιόδους τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Ρεπορτάζ: Συραγώ Λιάτσικου - Αντρέας Βάγιας



Η Μακεδονία που γίνεται παιχνίδι μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, την καπηλεύονται χρυσαυγίτες βουλευτές οι οποίοι φαντασιώνονται να δουν και πάλι τα τανκ και το στρατό στους δρόμους, η Μακεδονία που συσπειρώνει όλο το εθνικιστικό μέτωπο το οποίο καλεί διαρκώς σε οργισμένα συλλαλητήρια με στόχο να μην λυθεί ένα διαχρονικό γεωπολιτικό ζήτημα.



Με την ανακοίνωση της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και πΓΔΜ, η οποία έρχεται για να δώσει λύση στο ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας, η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις καθώς μια μερίδα κόσμου αντιδρά, σαν να μην αντιλαμβάνεται το κοινό συμφέρον των δύο χωρών από το τέλος ενός άτυπου ψυχρού πολέμου στην καρδιά των ταλαιπωρημένων Βαλκανίων. Τι είναι όμως εκείνο που ωθεί πολιτικούς να μην ντρέπονται να εκτεθούν διπλώνοντας το χάρτη της χώρας στη μέση, δείχνοντας ότι χρειάζονται «απλά μαθήματα γεωγραφίας» και πολίτες να μασκαρεύονται ως άλλοι Μεγαλέξανδροι επιδιώκοντας να συνεχίζεται μια αέναη διένεξη;



To koutipandoras.gr, θέλοντας να ενημερώσει το αναγνωστικό κοινό με μια ψύχραιμη ματιά σχετικά με ένα από τα ζητήματα που αντιμετωπίζονται ως ταμπού για την ελληνική κοινωνία, απευθύνθηκε σε δύο ακαδημαϊκούς οι οποίοι έχουν ασχοληθεί ενδελεχώς με το θέμα εδώ και δεκαετίες. Ο Θάνος Ντόκος, Γενικός Διευθυντής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Cambridge και ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, καθηγητής Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας απαντούν στις ερωτήσεις μας με στόχο να φωτίσουν κάθε πτυχή αυτής της συμφωνίας και τον αντίκτυπο που θα έχει για την ευρύτερη περιοχή.





Η αποδοχή του ονόματος «Μακεδόνες» και η «μακεδονική» γλώσσα είναι εντός της εθνικής γραμμής όπως αυτή διαμορφώθηκε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και στη συνέχεια το 2008 όταν και υιοθετήθηκε η θέση «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό»;

ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ (ΕΛΙΑΜΕΠ): Τα ζητήματα αυτά είχαν συζητηθεί αλλά δεν είναι γνωστό ποιες ήταν οι πιθανές λύσεις που είχαν συζητηθεί στο πλαίσιο των διμερών επαφών και διαπραγματεύσεων. Το ζήτημα της εθνότητας και της γλώσσας και κατά προέκταση του αλυτρωτισμού είναι κεντρικής σημασίας, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να αξιολογηθούν. Στην πράξη υπάρχουν δύο σχολές σκέψης/απόψεις που γίνονται αποδεκτές με αξιωματικό τρόπο καθώς δεν μπορούν να αποδειχθούν:

Πρώτον, υπάρχουν αυτοί που προσεγγίζουν το ζήτημα στη βάση του ορθολογισμού και βλέπουν την πΔΓΜ ως ένα μικρό και αδύναμο κράτος, με σημαντικά εσωτερικά προβλήματα. Αν ομαλοποιηθούν οι διμερείς σχέσεις και προχωρήσει η ενταξιακή πορεία προς το ΝΑΤΟ (σχεδόν άμεσα) και την ΕΕ (σε βάθος χρόνου), θα μετατραπεί σε πολιτικό και οικονομικό ‘δορυφόρο’ της χώρας μας.

Δεύτερον, σύμφωνα με την άλλη σχολή σκέψης, η αναγνώριση ‘μακεδονικής’ γλώσσας και μειονότητας ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και οι υποστηρικτές του αλυτρωτισμού στη γειτονική χώρα θα το εκμεταλλευτούν μελλοντικά για να προωθήσουν τα σχέδιά τους σε βάρος της χώρας μας. Σε περίπτωση που η συμφωνία ολοκληρωθεί, μόνο ο χρόνος θα δείξει ποια από τις δύο πλευρές έχει δίκιο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗΣ (ΠΑΜΑΚ): Tο θέμα της σύνθετης ονομασίας αποτελούσε εθνική γραμμή για όλες τις κυβερνήσεις στο παρελθόν. Αυτό που δεν είχε συμφωνηθεί ήταν η ονομασία της γλώσσας, κάτι που απέφευγε η ελληνική πλευρά να συζητάει. Μπορούμε να πούμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες υπήρχε κοινή αίσθηση πως αυτή η γλώσσα διαφοροποιείται από τη βουλγαρική οπότε βλέπουμε αναφορές σε αυτή τη γλώσσα ως μακεδονική, ήδη από το 1904, το 1912-13, σε επίσημα και ανεπίσημα έγγραφα του ελληνικού κράτους. Φτάνοντας στο 1958, με την συμφωνία Ελλάδας - Γιουγκοσλαβίας αναγνωρίστηκαν όλες οι τοπικά επίσημες γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας, μεταξύ των οποίων και η μακεδονική ως μακεδονική. Αργότερα, στη δεκαετία του 70 και μετά τη δεκαετία του 90 αναγνωρίστηκαν και στα πλαίσια του ΟΗΕ, όπου στο σύγχρονο και ανεξάρτητο πλέον μακεδονικό κράτος, η μακεδονική τυποποιήθηκε ως επίσημη γλώσσα, χωρίς την αντίρρηση της Ελλάδας. Άρα υπάρχει μια έμμεση ή άμεση αποδοχή της γλώσσας ως επίσημη και διαφοροποιείται από τη βουλγαρική. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα πολλές φορές και με συγκεκριμένη πολιτική προήγαγε τον όρο μακεδονική γλώσσα, ειδικά στις αρχές του 20ου αιώνα, σε ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό περιβάλλον.

Για την εθνότητα υπάρχουν επίσης αναφορές ότι υπήρχε μια εθνογένεση. Βέβαια, επειδή ήταν η πιο ύστερη εθνογένεση στα Βαλκάνια, χωρίς να βάλουμε μέσα τους Βόσνιους και τους Κοσοβάρους, αλλά νεότερες μορφές εθνισμού στα Βαλκάνια, προφανώς συμπιέστηκε και από τη μεριά της Ελλάδας, και κυρίως από τη Βουλγαρία, γιατί ο μεγαλύτερος διεκδικητής της εθνότητας ήταν η Βουλγαρία, η οποία υποστήριζε πως η μακεδονική είναι παραφυάδα και εντάσσεται στο βουλγαρικό έθνος. Από την άλλη πλευρά έχουμε την Ελλάδα η οποία δεν αναγνώριζε, ή αναγνώριζε κατά περίπτωση ότι υπάρχει αυτός ο εθνισμός, διακριτός από τον βουλγαρισμό. Στην ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, όπου κριτήριο αποτέλεσε η υπαγωγή του πληθυσμού στο ορθόδοξο πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ή στην βουλγαρική εξαρχεία της Κωνσταντινούπολης, αυτοί που έμειναν τελικά στην Ελλάδα, σλαβόφωνοι, αντιμετωπίστηκαν με δυο τρόπους από την Ελλάδα, σχετικά με το αν αποτελούν βουλγαρική μειονότητα ή μη βουλγαρική μειονότητα, κι αν δεν ήταν βουλγαρική τι ήταν. Έτσι, φτάνουμε στην υπογραφή ενός πρωτοκόλλου το 1925 με την Βουλγαρία που την αναγνώριζε ως βουλγαρική, όπου βέβαια αντέδρασε η Σερβία, αλλά τελικά δεν πέρασε από το ελληνικό κοινοβούλιο. Υπάρχουν περίοδοι όπου η γλώσσα διώκεται, όπως την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά, και τη δεκαετία του 1950. Όλα αυτά δείχνουν ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει ότι υπάρχει κάτι αλλά δεν το ονοματίζει, ή το ονοματίζει και μετά για κάποιους λόγους αλλάζει το όνομα. Επομένως, το ζήτημα είναι περισσότερο ζήτημα ορολογίας.

Φτάνοντας στη συμφωνία, προφανώς η γλώσσα αυτή ονομάζεται μακεδονική γιατί δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Δεν μπορεί η Ελλάδα να υπαγορεύσει πως θα λέγεται η επίσημη γλώσσα του γειτονικού κράτους. Ωστόσο, υπάρχει μια σαφής διακήρυξη εντός της συμφωνίας, που είναι μάλιστα μονομερής, και αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Επίσης, δεν υπάρχει πουθενά η ρύθμιση του ζητήματος της εθνότητας ή του εθνισμού, της εθνικής ταυτότητας δηλαδή, γιατί μια διεθνής συμφωνία δεν βάζει ποτέ τέτοια ζητήματα. Συζητάμε για την ορολογία που αφορά την ιθαγένεια, δηλαδή το πως θα λέγονται οι πολίτες αυτού του κράτους. Κι αυτό ρυθμίζεται με το να λέγονται Μακεδόνες, όχι με την έννοια του εθνισμού, της εθνικής ταυτότητας, αλλά ότι έχουν έναν νομικό δεσμό που είναι η Βόρεια Μακεδονία. Για παράδειγμα, οι αλβανικής καταγωγής, γλώσσας και εθνικής ταυτότητας πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας, μπορεί να ονομάζονται Μακεδόνες επίσης, άρα, δεν είναι ενδεικτικό της εθνικής ταυτότητας του πολίτη της χώρας αυτής ο όρος Μακεδόνας. Σημαίνει απλά το ότι είναι πολίτης της χώρας. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει το φαινόμενο του «μακεδονισμού» για να το πω έτσι, που εκφράζει κάποιες φορές επιθετικό εθνικισμό. Αν ρωτήσουμε π.χ. έναν Αλβανό εθνικιστή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας, θα τον περιγράφαμε ως μέλος της αλβανικής μειονότητας (κατά τη συμφωνία της Οχρίδας), αλλά Μακεδόνα πολίτη.

Το ΝΑΤΟ θα απευθύνει πρόσκληση ένταξης στην πΓΔΜ πριν ολοκληρωθεί η αλλαγή των εγγράφων και του Συντάγματος. Υπάρχει το ενδεχόμενο, δεδομένων και των διεθνών πιέσεων, η αρχική πρόσκληση να δημιουργήσει τετελεσμένα εις βάρος της χώρας μας ή ακόμη και να ενταχθεί η Βόρεια Μακεδονία στη Συμμαχία χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι αλλαγές που προβλέπει η συμφωνία;

ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ (ΕΛΙΑΜΕΠ): Πράγματι το erga omnes αποτελούσε κεντρική ελληνική επιδίωξη και η αποδοχή του από την πλευρά της πΓΔΜ είναι μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Οποιαδήποτε ρύθμιση που θα προέβλεπε κάποιας μορφής ‘διπλή ονομασία’ (για το εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας) θα ήταν ιδιαίτερα προβληματική.

Η ακολουθητέα διαδικασία φαίνεται σχεδόν αναπόφευκτη αφενός γιατί οι δύο Σύνοδοι Κορυφής (ΕΕ και ΝΑΤΟ) θα πραγματοποιηθούν σε λίγες ημέρες και υπήρχε ισχυρό ενδιαφέρον για επίδειξη προόδου στο θέμα της διεύρυνσης, αφετέρου γιατί ο κ. Ζάεφ χρειάζεται κάποια απτά θετικά αποτελέσματα για να έχει ελπίδα να κερδίσει στο δημοψήφισμα και στην προσπάθεια αλλαγής του συντάγματος στο Κοινοβούλιο των Σκοπίων.

Είναι γεγονός ότι δημιουργούνται κάποια περιορισμένης έκτασης τετελεσμένα καθώς θα προχωρήσουν οι διαδικασίες ένταξης (τουλάχιστον στο ΝΑΤΟ, καθώς στην ΕΕ υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις για την άμεση έναρξη της διαδικασίας), αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ενταχθεί η γειτονική χώρα χωρίς να ολοκληρωθούν οι συμφωνηθείσες αλλαγές.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗΣ (ΠΑΜΑΚ): Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί, καθώς υπάρχουν βήματα στη διαδικασία ολοκλήρωσης. Υπάρχει ένα προστάδιο και στην περίπτωση του ΝΑΤΟ (βέβαια εκεί τα πράγματα θα τρέξουν πιο γρήγορα) και στην περίπτωση της ΕΕ, με τις δύο περιπτώσεις βέτο που προβλέπονται από την συμφωνία. Προφανώς στην περίπτωση της ΕΕ η διαδικασία θα είναι πιο αργή, άρα δεν μας απασχολεί άμεσα. Στην περίπτωση του ΝΑΤΟ, υπάρχει ένας ενταξιακός προθάλαμος σε έναν μήνα από σήμερα, οπότε εκεί θα μπορούσε υποθετικά να υπάρξει θέμα. Η Ελλάδα όμως, διατυπώνει μια επιφύλαξη ότι θα πρέπει να ολοκληρωθεί και τυπικά η διαδικασία της συμφωνίας για να ενταχθεί η χώρα στο ΝΑΤΟ, άρα, αφού φτιαχτεί και επικυρωθεί η συμφωνία και από τις δύο πλευρές, ας πούμε σε έξι μήνες, τότε θα έχουν προχωρήσει και οι διεργασίες εντός ΝΑΤΟ για να επικυρωθεί η ένταξη. Διαφορετικά, υπάρχει η δυνατότητα του βέτο από πλευράς της Ελλάδας.

Ακυρώνεται, όπως υποστηρίζει η ελληνική πλευρά, ο αλυτρωτισμός τη στιγμή που ενώ θεσπίζεται η κρατική οντότητα Βόρεια Μακεδονία για όλες τις χρήσεις δεν συμβαίνει το ίδιο τους πολίτες και τη γλώσσα του κράτους καθώς δεν θα ονομάζονται βορειομακεδόνες αλλά μακεδόνες;

ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ (ΕΛΙΑΜΕΠ): Η υπογραφείσα συμφωνία σαφώς βελτιώνει την κατάσταση στο ζήτημα του αλυτρωτισμού, τόσο μέσω των αλλαγών στο Σύνταγμα της πΓΔΜ, όσο και με τη νέα ονομασία. Ασφαλώς η βέλτιστη λύση για την Ελλάδα θα ήταν η υποχρεωτική χρήση του όρου ‘Βορειομακεδόνες’ και ‘βορειομακεδονική’ γλώσσα. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να υιοθετηθεί η ‘φόρμουλα Κωφού’ για υποχρεωτική χρήση των σλαβικών λέξεων (Makedonski, Makedonci). Όμως σε μια διαπραγμάτευση δεν παίρνει κανείς όλα όσα επιδιώκει. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση έχει εικόνα του αν υπήρχαν περιθώρια περαιτέρω διαπραγμάτευσης στο συγκεκριμένο θέμα ή αν αποτελούσε μια ‘κόκκινη γραμμή’ για την άλλη πλευρά.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗΣ (ΠΑΜΑΚ): Όταν μιλάμε για αλυτρωτισμό, εννοούμε μια σαφή διεκδίκηση εδαφών ενός γειτονικού κράτους. Η συζήτηση και μόνο για την ονομασία της Μακεδονίας ή της Βόρειας Μακεδονίας, αποτελεί μια ελληνικού τύπου διολίσθηση για το τί σημαίνει αλυτρωτισμός. Υπήρχε μια τάση οικειοποίησης της ελληνικής ιστορίας στο παρελθόν, που θα την έλεγα αρχαιολατρεία, που αποτελούσε μια προβληματική στάση, αλλά αυτό είναι κάτι άλλο. Μέχρι το 1913 η ευρύτερη περιοχή που αποτελούσε τη Μακεδονία δεν είχε σαφή όρια, μιας και η προηγούμενη κατάσταση ήταν η οθωμανική αυτοκρατορία. Οι περιοχές της Μακεδονίας μοιράστηκαν σε τέσσερα κράτη (Ελλάδα, πΓΔΜ, Αλβανία, Βουλγαρία) ένα εκ των οποίων σήμερα, για ιστορικούς λόγους, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, είχε κυρίαρχη την εθνική ταυτότητα του Μακεδόνα.

Η χάραξη των συνόρων δεν αμφισβητήθηκε ποτέ παρά μόνο μία φορά έκτοτε, κι αυτό συνέβη με τη βουλγαρική κατοχή, όπου η Βουλγαρία, δυσαρεστημένη με τα κέρδη της στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, προχώρησε σε διεκδικήσεις στην περιοχή της ανατολικής ελληνικής Μακεδονίας, κάτι που έληξε με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου. Αυτή ήταν μια πραγματικά αλυτρωτική κίνηση της Βουλγαρίας. Άρα, από μόνο του ένα όνομα δεν μπορεί να δημιουργήσει αλυτρωτισμό εκτός και αν του δοθεί περιεχόμενο, σαφείς ενδείξεις ότι υπάρχει μια επιθετικότητα και στα λόγια και στην πράξη, στρατιωτικού χαρακτήρα.

Δεν πρέπει να συγχέουμε την οικειοποίηση της ελληνικής ιστορίας, της περιόδου του Μ. Αλεξάνδρου -που κακώς και με πολύ προβληματικό τρόπο έγινε, ιδιαίτερα κατά την περίοδο διακυβέρνησης Γκρουέφσκι- με την συμφωνία σήμερα, όπου υπάρχει ρητή και σαφής δέσμευση σε παράγραφο της συμφωνίας ότι δεν υπάρχει καμιά διεκδίκηση του κομματιού που ανήκει στην ελληνική πολιτισμική ιστορία. Ακούγεται μάλιστα, πως στο Σύνταγμα της γείτονος θα υπάρχει ένα άρθρο το οποίο λέει πως το κράτος θα πρέπει να ενδιαφέρεται, να φροντίζει για τις μειονότητες και τους ομοεθνείς του και τα γειτονικά κράτη. Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε πως τέτοια αναφορά υπάρχει και στο ελληνικό σύνταγμα το οποίο αναφέρει τους «απανταχού ομογενείς του» και έχει υλοποιηθεί με τη σύσταση Γενικής Γραμματείας απόδημου ελληνισμού κ.α. Κάτι τέτοιο θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για να ανοίξουν δρόμοι συνεργασίας μεταξύ των γειτονικών κρατών.
Ποια είναι τα θετικά σημεία σημεία της συμφωνίας; Υπάρχουν σημεία στα οποία θεωρείτε ότι θα μπορούσε να έχει βρεθεί άλλη λύση;

ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ (ΕΛΙΑΜΕΠ): Επιτρέπει στην Ελλάδα να ανακτήσει μέρος του πρωταγωνιστικού ρόλου και επιρροής της στα Βαλκάνια, περιορίζει, σε βάθος χρόνου, την επιρροή και τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας στην εν λόγω περιοχή, κλείνει ένα μέτωπο εξωτερικής πολιτικής και επιτρέπει τη ‘συντήρηση δυνάμεων’ και τη σταδιακή συσσώρευση διπλωματικού κεφαλαίου για τη διαχείριση του κεντρικού ζητήματος για την ελληνική εξωτερική πολιτική, τις σχέσεις με την Τουρκία.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗΣ (ΠΑΜΑΚ): Θετικό από μόνο του είναι το γεγονός ότι υπάρχει συμφωνία. Τελικά, θεωρώ πως έχει πολύ μικρή σημασία το όνομα. Το βασικό ζήτημα είναι ότι έληξε μια διαμάχη, μια ανοιχτή πληγή στα βόρεια σύνορά μας, η οποία μόνο κακό έκανε στην Ελλάδα. Δεν έχουμε χάσει τίποτα από τον ελληνισμό μας. Θα χάναμε αν είχαμε να κάνουμε με ένα έθνος το οποίο έλεγε «εγώ είμαι Έλληνας». Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει.

Με τη συμφωνία, η Ελλάδα μπορεί να αποκομίσει τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο, το οποίο είχε ρίξει στη μάχη του ονόματος τα τελευταία χρόνια, έχει δώσει μάχες σε διεθνείς οργανισμούς, έχει καταναλώσει τόνους μελάνι, χαρτιά διπλωματών, σε συνεχείς συγκρούσεις γύρω από αυτό, με αντάλλαγμα άλλα ουσιαστικά ζητήματα. Τώρα έχουν απελευθερωθεί τα χέρια της ελληνικής διπλωματίας.

Το δεύτερο και ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα, είναι τα οικονομικά οφέλη της συμφωνίας. Ανοίγει ο εμπορικός δρόμος Θεσσαλονίκης-Σκοπίων. Ενώ η μισή περίπου συμφωνία αναφέρεται στο όνομα, η άλλη μισή αναφέρεται στη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Αν δει κανείς τον διεθνή τύπο και τους σχολιαστές, το ένα που επισημαίνεται είναι ότι κλείνει το ζήτημα του ονόματος και το άλλο είναι ότι μιλάμε για μια συμφωνία πρότυπο σε επίπεδο συνεργασίας. Εμπορικό, οικονομικό, σε επίπεδο ανθρώπινων κοινωνιών, ανταλλαγών πολιτισμικών και πολλά άλλα. Θα έρθουμε κοντά με ένα βαλκανικό κράτος το οποίο μας είναι άγνωστο. Άρα, η εδραίωση της ασφάλειας, σε μια περίοδο που ο πλανήτης δεν είναι στα καλύτερά του, αποτελεί κι ένα παράδειγμα καλής συνεργασίας και ασφάλειας, ιδιαίτερα από τη στιγμή που δεν έχουμε να χάσουμε κάτι και δεν έχουμε χάσει κάτι.

Θεωρείτε ότι το όνομα Βόρεια Μακεδονία δημιουργεί συνειρμούς ανάλογους με χώρες όπως η Κορέα, για παράδειγμα, παραπέμποντας στην ιδέα ενός διαμελισμένου έθνους;

ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ (ΕΛΙΑΜΕΠ): Προσωπικά θα προτιμούσα την ονομασία ‘Νέα Μακεδονία’. Όμως και το Βόρεια Μακεδονία δεν θα παρέπεμπε -τουλάχιστον στα αυτιά οποιουδήποτε καλοπροαίρετου παρατηρητή- στην ιδέα ενός διαμελισμένου έθνους, καθώς ο εδαφικός διαχωρισμός δεν αποτελεί προϊόν κάποιας πρόσφατης σύγκρουσης, ούτε οι κάτοικοι ανήκουν στο ίδιο έθνος (όπως π.χ. οι Γερμανοί, οι Κορεάτες ή οι Βιετναμέζοι).

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗΣ (ΠΑΜΑΚ): Επειδή δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος το οποίο να είναι συνυφασμένο με τον ελληνισμό, αυτό είναι αδιανόητο. Ως Έλληνες έχουμε οικοδομήσει την ταυτότητά μας πάνω σε διάφορα πράγματα. Ο σλαβισμός δεν είναι ένα από αυτά, αυτό δεν έχει κανένα νόημα. Υπάρχει και μια παρόμοια περίπτωση κοντά μας που ίσως την έχουμε ξεχάσει τελευταία, κι αυτή είναι η περίπτωση της Ανατολικής και της ελληνικής Θράκης. Η ελληνική Θράκη, ονομαζόταν Δυτική, και τώρα πια Θράκη. Ούτε στην περίπτωση αυτή δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα αλυτρωτισμού, παρά τις άλλου περιεχομένου προβληματικές που εκφράστηκαν ιστορικά και εκφράζονται ακόμα μέχρι και σήμερα, με τη μειονότητα της Ανατολικής Θράκης.
Η ενδιάμεση συμφωνία τι χρονικό ορίζοντα είχε και μέχρι πότε θα μπορούσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις να κινούνται με αυτήν;

ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ (ΕΛΙΑΜΕΠ): Η ενδιάμεση συμφωνία είχε λήξει εδώ και καιρό. Βεβαίως, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως βάση για τις διμερείς σχέσεις αν κανείς επιδίωκε τη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης, αλλά αν το ζητούμενο ήταν η επίλυση της διαμάχης, η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να σταθμίσει αν το παράθυρο ευκαιρίας που προέκυψε λόγω της διαλλακτικής στάσης της κυβέρνησης Ζάεφ μπορούσε να οδηγήσει σε μια αποδεκτή λύση. Προφανώς η κυβέρνηση αποφάσισε πως υπήρχαν ουσιαστικές πιθανότητες για μια τέτοια εξέλιξη, ενεπλάκη σε διαπραγματεύσεις και υπέγραψε μια συμφωνία την οποία προσπαθούμε να αποκρυπτογραφήσουμε και να αξιολογήσουμε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΤΣΕΛΙΚΗΣ (ΠΑΜΑΚ): Η συμφωνία του 1995, που πραγματοποιήθηκε έπειτα από πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης, προέβλεπε το προσωρινό όνομα το οποίο ήταν πΓΔΜ. Ελάχιστα χρησιμοποιήθηκε παρά μόνο αυστηρά επίσημα και εργαλειακά, μετά από πίεση και τεράστιο κόπο της ελληνικής διπλωματίας, με την εισδοχή του κράτους σε διεθνείς οργανισμούς και την αποτυχία τελικά να χρησιμοποιηθεί στις διμερείς σχέσεις με άλλες, από τη στιγμή που 140 χώρες την είχαν αναγνωρίσει ως δημοκρατία της Μακεδονίας. Επομένως, αυτή η συμφωνία, η οποία ήταν ανανεούμενη - θα μπορούσε βέβαια κανείς να την κρατήσει επ αόριστον - δεν είχε κανέναν ρόλο ύπαρξης. Πλέον, καταργείται με τη σύναψη της νέας συμφωνίας, αλλά ήταν μια αποτυχημένη συμφωνία, γιατί απλούστατα δεν έπαιξε ποτέ τον ρόλο που είχε να παίξει όσον αφορά το όνομα. Ήταν ένα κενό, που όταν υπάρχει, πάντα εισχωρεί κάτι καινούργιο, και αυτό το καινούργιο είναι η νέα συμφωνία.

Κουτί της Πανδώρας

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Εκδήλωση - Συζήτηση στην Άρτα , Ενάντια στις Εξορύξεις υδρογονανθράκων

Εκδήλωση συζήτησηενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων,  διοργανώνει η Πρωτοβουλία πολιτών Άρτας,   θα γίνει στην Άρτα  και συγκεκριμένα  στο εργατικό Κέντρο  της πόλης την Πέμπτη 21 Ιουνίου.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 20:00 το απόγευμα ενώ γίνεται προσπάθεια να υπάρχουν ομιλητές από διάφορες περιοχές(Πρέβεζα,Ιωάννινα, Ηγουμενίτσα,  Άρτα κλπ)

Η εκδήλωση είναι συνέχεια άλλων ανάλογων εκδηλώσεων που ήδη έχουν πραγματοποιηθεί σε άλλες πόλεις  ενώ  έρχεται λίγες μόνο ημέρες μετά τη μεγάλη παν ηπειρωτική πορεία στα Ιωάννινα  που εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν κατά των εξορύξεων.


Εκδήλωση ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων


Εργατικό Κέντρο Άρτας


Πέμπτη 21 Ιουνίου 20:00μμ



σκίτσο εθνικομπατριωτών



συνεχίζεται στον ... pitsiriko

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Τι είναι προδοσία; Διαδηλωτές συλλαμβάνουν διαδηλωτή και τον παραδίδουν στους μπάτσους.




Το απλόχερο δόσιμο των λαών σε ενοποιημένα μοντέλα κυριαρχίας δίκαια πρέπει να ξεσηκώνει όποιον άνθρωπο θέλει να ορίζεται ως ελεύθερος. Δεν είναι σίγουρο αν οι χθεσινοί διαδηλωτές για το λεγόμενο «Μακεδονικό» έχουν καταλάβει τα παραπάνω ή αν έχουν μείνει σε μια καθαρά εθνική αντίθεση (τουτέστιν η Μακεδονία είναι ελληνική κ.λπ.). Το σίγουρο είναι ότι πολλοί από αυτούς δεν έχουν καταλάβει το εύρος των λέξεων δόσιμο ή προδοσία.

Πώς να λέγεται άραγε ένας διαδηλωτής που παραδίδει ένα άλλον διαδηλωτή στους μπάτσους; Όταν μάλιστα οι μπάτσοι φυλάνε την Βουλή και προηγουμένως έχουν χρησιμοποιήσει χημικά και μπόλικο ξύλο, πιθανόν και σε αυτούς που τους έκαναν δώρο έναν διαδηλωτή; Η πρώτη λέξη που σας έρχεται στο μυαλό είμαι σίγουρος ότι είναι: «Μαλάκας»! Με μια πιο προσεχτική σκέψη όμως, τον λες και δούλο ή υπηρέτη ενός συστήματος που σε αυτήν την φάση έχει βγει να διαδηλώσει εναντίον του! Τρικυμία εν κρανίο, οπότε νομίζω ότι η λέξη Μαλάκας υπερτερεί.

Το γεγονός είναι πραγματικό και συνέβη στο χθεσινό συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό». Μάλιστα οι συγκεκριμένοι διαδηλωτές συνηθίζουν να χρησιμοποιούν πολύ την λέξη «Προδοσία» με όλα τα παράγωγα της. Προδότες όλοι: οι βουλευτές, οι μπάτσοι αλλά ακόμα και οι διαδηλωτές. Προδότες, φώναζαν στους μπάτσους όταν τους χτυπούσαν και τους έλουζαν με χημικά και λίγο αργότερα εκφράζοντας την δουλικότητα τους, προσφέροντάς τους έναν νεαρό που είχε πέτρες στο σακίδιό του, λέγοντας συν τις άλλοις ότι είναι και προδότης! Όχι δεν τον απομάκρυναν, αλλά να τον παρέδωσαν! Στυγνά και ξεδιάντροπα! Οπότε έχουμε το παράδοξο οι προδότες που φυλάνε τους προδότες, να παραλαμβάνουν έναν προδότη από κάποιους που λίγο πριν τους είχαν ξυλοφορτώσει! Αυτό το δόσιμο δεν είναι προδοσία αλλά μια μεγαλειώδης Μαλακία!

Της προδοσίας το κάγκελο, λοιπόν, για να παραφράσουμε την γνωστή λαϊκή έκφραση! Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν κολυμπάς σε ένα τσουκάλι με ψαρόσουπα. Θα συναντήσεις μαϊντανούς, ψάρια, σκληρά καρότα, λαδωμένες και παραβρασμένες πατάτες και μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταλήξεις ένα εύκολο γεύμα!

AKA

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Πατριωτισμός των αιμοσφαιρίων



Υπάρχει ένας πατριωτισμός που στάζει αίμα. Ονειρεύεται πολέμους και εδαφικές κατακτήσεις, φαντασιώνεται προελάσεις και ρητορεύει με μεγάλες ιδέες. Η πιο μεγάλη ιδέα όμως που έχουν όσοι τον εκπροσωπούν είναι για τον εαυτό τους.Είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, αναμφίβολα του Λεωνίδα – όχι απαραίτητα εκείνου των ιστορικών βιβλίων όσο του κινηματογραφικού ο οποίος εφοδιασμένος με δόρυ και με six-pack κοιλιακούς αναφωνούσε «this is Sparta».


Οι οπαδοί αυτού του πατριωτισμού δείχνουν να ακολουθούν τις ιαχές των πολέμων, να είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν την πατρίδα με κάθε κόστος, ακόμη και με το αίμα τους. Όσο πιο μεγάλος ο πατριωτισμός τόσο πιο πολύ ρέει το αίμα, με το ισοζύγιο να γέρνει κατά του εχθρικού και μολυσμένου.

Υπάρχουν βέβαια μερικές λεπτομέρειες. Το περισσότερο αίμα που έχουν θυσιάσει οι πατριώτες της αιμοσφαιρίνης είναι για εξετάσεις για την υψηλή χοληστερίνη της καλοπέρασης. Την ώρα που με λόγια χτίζουν ανώγια και κατώγια ίδια με καταφύγια πολέμου, το μόνο που θυσιάζουν είναι το σάλιο της πολεμικής ρητορικής.

Πόσα κιλά πατριώτης είσαι; Πόσο αίμα είσαι έτοιμος να χύσεις. Πόσους εχθρούς να σκοτώσεις; Ω τι ατυχία όμως. Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να μετρηθεί με τα κιλά, το αίμα που τρέχει δεν είναι μονάχα των εχθρών και ανάμεσα στους σκοτωμένους μπορεί να είσαι και εσύ. Ο πατριωτισμός των σχολικών εγχειριδίων και των εθνικών μύθων που σκοτώνει τους άλλους, νικά τους άλλους και φυσικά υπερτερεί σε όλα έναντι των άλλων μυρίζει τυπωμένο χαρτί. Δεν έχει τίποτε από τη φριχτή, μεταλλική μυρωδιά του αίματος, την μπόχα των σαπισμένων σωμάτων και την αποφορά των δυστυχισμένων ανθρώπων που αναδίνει ο πραγματικός πόλεμος.

Η συμφωνία με τα Σκόπια ξανάφερε στο προσκήνιο αυτούς τους πατριώτες. Μορφάζουν με ένταση, μιλούν με απειλές, φωνάζουν με υποσχέσεις. Σηκώνουν το χέρι και δείχνουν τους ανθέλληνες και απάτριδες οι οποίοι ξεπουλάνε τη Μακεδονία και τη χώρα ολόκληρη. Και αφού οι άλλοι είναι οι ανθέλληνες, αυτοί είναι εκ των πραγμάτων οι ευλογημένοι ήρωες που είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν την αλήθεια. Αν οι άλλοι είναι Εφιάλτες αυτοί δεν είναι παρά Λεωνίδες.

Οσα χρόνια κυκλοφορώ στον πλανήτη αυτό των πολέμων (έχοντας μάλιστα ζήσει ο ίδιος αρκετούς πολέμους, ευτυχώς λόγω επαγγέλματος και μόνο) αναρωτιέμαι: Γιατί ο πατριωτισμός πρέπει να μυρίζει αίμα και να μετρά πτώματα; Γιατί αγαπά την πατρίδα του όποιος δηλώνει έτοιμος να κατακρεουργήσει, να μακελέψει και να πνίξει τον κόσμο στη φρίκη; Γιατί οι πατριώτες είναι όσοι αγριεύουν και μισούν, όσοι βρίζουν και απειλούν για τον μεγάλο σκοπό της πατρίδας; Ποια αγάπη για την πατρίδα κρύβει η απόφαση να την υποθηκεύεις κάθε μέρα με καχυποψία, εχθρότητα και απειλές; Γιατί να θεωρείς πως η πατρίδα επιζεί και μεγαλουργεί όταν επικρατεί σε άλλους και τρέφεται από τα μήλα της Κόκκινης Μηλιάς και τις ψευτοαφηγήσεις του φασίστα, ο οποίος μάλιστα όταν χρειάστηκε να υπερασπίσει την πατρίδα του βρήκε τρόπο να πάει με τον κατακτητή;

Γιατί ο πατριωτισμός των αιμοσφαιρίων προσπερνά την αγάπη που είναι εφικτό να μετρηθεί για να καταλήξει στην αναπόδεικτη των υποσχέσεων περί τελικής ρανίδας του αίματος; Ο πατριωτισμός δεν είναι γενική αναπόδεικτη έννοια. Τέτοια την κάνουν οι φαφλατάδες που μεγαλουργούν με λόγια στο απώτερο μαύρο μέλλον αντί να αποδεικνύουν κάθε μέρα τι αγαπούν και πόσο το αγαπούν.

Πόσο, αλήθεια, αγαπά την πατρίδα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν οι οικογενειακές offshore δεν αποδίδουν τον ελληνικό φόρο με τον οποίο θα γίνουν σχολεία και νοσοκομεία και ευνοούνται από τους φορολογικούς παραδείσους; Πόσο αγαπά την πατρίδα του ο Σαμαράς που ισοπέδωσε τους συμπατριώτες του με πολιτικές υπαγορευμένες από άλλους εκτός Ελλάδας; Πόσο αγαπά την πατρίδα του όποιος σήμερα αρνείται τη λύση στο μακεδονικό για να δημιουργήσει αναμπουμπούλα μέσα στην οποία θα χαίρεται σαν κακός λύκος;

Πατριώτης είναι αυτός που θέλει να ζουν η χώρα του και τα παιδιά του ειρηνικά, που σέβεται τους γείτονές του και επιλέγει να ζήσει με τρόπο που οι άνθρωποι θα μεγαλουργούν και δεν θα πεθαίνουν έστω και στα μεγάλα λόγια. Πατριώτης είναι αυτός ο οποίος θέλει μια κοινωνία που να προστατεύει τους αδύναμους, μια πατρίδα που να δίνει δουλειά σε όλους για να ζουν με αξιοπρέπεια.

Πατριωτισμός δεν είναι η μουντή και αιμοδιψής φαντασίωση που κάνει τους ανθρώπους απάνθρωπους και φιλολογικά υπέρτερους έναντι άλλων. Έχω σιχαθεί τους πατριώτες του πολέμου και της περικεφαλαίας. Τις περισσότερες φορές είναι η περικεφαλαία του βλάκα ή του εύπιστου. Βαρέθηκα τους χιλιάδες μοβόρους κομάντος της μεγάλης Ελλάδας που δεν είναι παρά οι δειλοί μικροαστοί οι οποίοι δεν έδωσαν καμιά μάχη για να είναι η πατρίδα τους μια χώρα που δεν την κλέβουν όσοι την κυβερνούν. Κανένας από τη φάρα των «μακεδονομάχων» ή των φιλομάχων δεν πρόκειται να κάνει καμιά θυσία για να υπερασπίσει τη χώρα του από επιβουλές όταν δεν σηκώνει το μπόι του για να αντιταχθεί στα μικρά, καθημερινά και αυτονόητα. Δεν είναι πλασμένος για κανένα μεγάλο σκοπό αυτός που αγαπά τη γοργόνα την αδερφή του Μεγαλέξανδρου αλλά μισεί τον γείτονά του ή τον συμπολίτη του.

Σε όλα αυτά η Ιστορία έχει δώσει φυσικά τις δικές της αποδείξεις. Όσες φορές οι πατριώτες οι «πολλά βαρείς» ώθησαν σε πολέμους για καλό σκοπό, ζήσαμε απλώς εθνικές τραγωδίες. Όχι μόνο γιατί δεν ήταν όσο γενναίοι έλεγαν πως είναι, αλλά γιατί απουσίαζαν κιόλας τη δύσκολη ώρα.

πηγή

Μακεδονομαχίες. Σκόνες, θρύψαλα, χουντικοί και ναζιστές με περικεφαλαία και στο βάθος μία υπογραφή με ουρά...


Με ξεχωριστή λαμπρότητα ολοκληρώθηκε  η συζήτηση στη βουλή που χωρίς να αφορά άμεσα είχε ως κύριο θέμα της την κύρωση της συμφωνίας για το νέο όνομα της γειτονικής χώρας της ΠΓΔΜακεδονίας.. Τη συζήτηση στη Βουλή προκάλεσε ο Μητσοτάκης ο Κούλης , όχι προφανώς επειδή έτσι καταλάβαινε αλλά επειδή έτσι του παν να κάνει και αυτός το κανε έτσι... Η επιδίωξη της συζήτησης  ήταν απλή στο  σχέδιο της, ήταν με λίγα λόγια να απορυθμίσει την κυβέρνηση των τσιπροκαμμένων και να αναδείξει  την ανάγκη(πολιτική-κοινωνική) για κάποιον άλλο κυβερνητικό σχηματισμό  (προφανώς των ίδιων ΠΑΣΟΚοΝεοΔημοκρατών-φασιστών) .
Τι συνέβη ;      Απλά σκόνες και θρύψαλα .

Το ζαβό ο Κούλης κόντεψε να διαλύσει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που ευελπιστούν να συνεργαστούν μετεκλογικά μαζί του(ΠΑΣΟΚ,ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ-ΧΑ).

Πρώτο θύμα το  Φρανκενστάιν κώμα των ΠΑΣΌΚων, πρώην ελιά ,  νυν ΚΙΝΑΛ που είδε να μένει μόνο με τη συνταξιούχο αρχηγό Φώφη όταν σχεδόν όλοι έτρεχαν να φύγουν . Η συνταξιούχος αρχηγός Φώφη το πήγε το "σχήμα"  πιο ακροδεξιά και ακόμη πιο πέρα απο εκεί που το είχε αφήσει  ο Βενιζέλος που είχε συνεργαστεί με το Σαμαρά. Μιλάμε  κόντεψε να φύγει ο Βενιζέλος, τα ποτάμια , η Δημάρ, ο Καμίνης , ο Ραγκούσης, ο ΓΑΠ και λοιπά, όλα  πάει χάθηκαν.  Πιο δεξιά δε γίνετε για τη Φώφη γιατί πιο κεί κάθονται οι  της ΧΑ. με λίγα λόγια πλήρη διάλυση και κυρίως πολιτική παρακμή ως συνέχεια ενός  διεφθαρμένου κόμματος χωρίς αξίες(αξίες μόνο σε μίζες) χωρίς την παραμικρή ιδεολογική αρχή παρά μόνο αυτή της κουτάλας των δημόσιων ταμείων και των τραπεζικών δανείων στο όνομα του δημοσίου.

Για τους φασίστες δε χρειάζεται να ξοδέψει κανείς λέξεις ο λαός θα απαντήσει σε αυτούς όπως ακριβώς τους αξίζει,  παρόλα αυτά στη συζήτηση του ζαβού του Κούλη συμμετείχαν και αυτοί μέχρι την ώρα που τους έπεσε  ο κοινοβουλευτικός  φερετζές .
Ο κοινοβουλευτικός φερετζές τους έπεσε    όταν ένα από αυτά τα πράματα αποφάσισε ότι έπρεπε εκτός των άλλων  και να μιλήσει . Αφού ο μπρμπαρούσης ως "ομιλητής¨ είπε για χούντες και κρεμάλες η συνέχεια ήταν το γνωστό εκατοστάρι που σημαίνει ότι ακόμη τρέχει να κρυφτεί στο λαγούμι του. Οι υπόλοιποι τον διέγραψαν σε μία κίνηση σπάνιου μπατριωτισμού και κυρίως συντροφικότητας προκειμένου να σώσουν τον κώλο τους .. Ο λεβεντοπαλήκαρος σύμφωνα με την τροχαία έπιασε σπάνιες  μπατριωτικές ταχύτητες άνω των 180 χλ την ώρα,  μιλάμε για ολυμπιακά νούμερα στο τρέξιμο όχι ψέματα.

Απο την άλλη Το ΚΚΕ  κατάλαβε από την αρχή  ότι θα ακολουθήσει  πανωλεθρία του Κούλη και δεν ήθελε να βάλει την υπογραφή του , το ονόμασε παρωδία και την έκανε. Παρόλα αυτά το ΚΚΕ θα μπορούσε να μείνει - όχι για το μέτρημα - αλλά  λόγω του τεράστιου ενδιαφέροντος που υπήρξε για αυτή τη συζήτηση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό,  για το μαζικό και διευρυμένο ακροατήριο της συζήτησης(εκτός των κοινοβουλευτικών ανακτόρων) και να αναδείξει τα  ζητήματα του διεθνισμού και της  κοινής (ταξικής)ταυτότητας των λαών πχ του ημεδαπού αλλά κυρίως με  του λαού της γειτονικής χώρας της  ΠΓΔΜακεδονίας(νυν Βόρειας Μακεδονίας).
Οι λαοί έχουν τα ίδια οφέλη όταν είναι ενωμένοι στην κοινή τους πρόοδο και στους ίδιους ταξικούς αγώνες και δεν αφήνονται έρμαια των φασιστοεθνικιστών και λοιπών κατασκευαστών (εθνών - Κρατών- υπερμηχανισμών πχ ΝΑΤΟ-υπερκρατών  πχ Ε.Ε κλπ) . Και σε αυτό το σημείο δεν την κοπανάς..
Το ΚΚΕ θα μπορούσε να μιλήσει σε αυτό το διευρυμένο ακροατήριο για τον πυρήνα του μαρξισμού που είναι ο διεθνισμός,  βρισκόμενος ακριβώς στο θέμα της κοινοβουλευτικής συζήτησης, μετατοπίζοντάς το απο τη σύνδεσή του στο άρμα  του ΝΑΤΟ  ή  του υπερΚράτους της Ε.Ε και βέβαια των νεοκατασκευών των  εθνών-κρατών  , απαντώντας ότι  η θέση των λαών δεν είναι στις διάφορες υπογραφές αλλά μόνο ο διεθνισμός  πλήν ομως  απλά έφυγε .
Ο διεθνισμός "απείχε"  έναντι του εθνικισμού που ακούστηκε στο κοινοβούλιο απο τη ΝΔ(πασοκ) , τους ναζί κλπ απο τυχάρπαστους μπατριώτες και δεν απαντήθηκε,  ενώ υπήρχαν οι "αντικειμενικές συνθήκες"(το ΚΚΕ) .
Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπόρεσε να σταθεί σε μία συζήτηση με έντονο ιδεολογικό  ενδιαφέρον και διευρυμένο ακροατήριο (δις) είτε επειδή απλά είναι λίγη και δεν μπορεί να σηκώσει την υπεράσπιση της κοινής ταξικής θέσης που έχουν οι δυο(στην προκειμένη)  λαοί που κάποιοι τους κατασκευάζουν σε ενάντιες πλευρές  και που θα έπρεπε να εκφράζονται ΜΑΖΙ,  με όχημα το διεθνισμό. Στλαθηκε φοβικά και δεν τα κατάφερε   είτε επειδή δεν ήθελε η ηγεσία  να αντιπαρατεθεί με φιλικά κόμματα είτε ακόμη και να μην χάσει εκείνα  τα επικοινωνιακά φιλοδωρήματα των δεξιών εφοπλιστικών  ΜΜΕ σε συντηρητικούς πολιτευτές του .
Η αποχή από το μέτρημα ήταν απολύτως σωστή ενέργεια αλλά αυτό έπρεπε να συμβεί  στο τέλος της διαδικασίας  και πριν απο αυτό έπρεπε να εκμεταλλευτεί η ηγεσία τον πολιτικό  της χρόνο  ιδεολογικοποιόντας τη συζήτηση και απαντώντας-καταγγέλοντας με όποο κόστος  τις εθνικοφασιστικές τοποθετήσεις που ακούστηκαν απο το ΠΑΣΟΚ  την άκρα ΝΔ των μητσοτακοσαμαράδων εώς τους ναζί ..     Δυστυχώς... απόντες.

Το ζαβό ο Κούλης κατάφερε να απομονώσει τη ΝΔ(καλά της έκανε) ακόμη περισσότερο και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, παρέδωσε μία ξεχωριστής σημασίας νομιμοποίηση στον Τσίπρα που την επομένη(17/6)  θα υπέγραφε στις Πρέσπες  δίνοντας τον πολιτικό-κοινοβουλευτικό χρόνο στο πιο κατάλληλο τάιμινγκ   για να δοθούν στη δημοσιότητα  και όλα εκείνα τα διπλωματικά έγγραφα που αποδεικνύουν τη φαιδρότητα των προηγούμενων που ανακάτευαν ονόματα, μακεδονίες και αβαθή ηλιθιότητα (κυρίως απο τη ΝΔ και τους σαμαράδες) .
  Στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής Αυλής έβλεπε κανείς στελέχη της ΝΔ(και όχι μόνο)  να μιλάν για πατριωτισμό προσφέροντας   άφθονο γέλιο (ίσως διασώζεται μονο η αδελφή του) ενώ τα εθνικοφασιστικά συλλαλητήρια  που οργάνωσαν οι μηχανισμοί της ΝΔ μαζί με σεσημασμένους ναζί , που ενθάρρυναν τα δικά της  ΜΜΕ  κλπ ήταν αφενός αξιοθρήνητα και αφετέρου μία απίθανη ατραξιόν  γέλιου με παροιμιώδης φιγούρες που ομόρφυναν την ηλιόλουστη πλατεία συντάγματος και τις σέλφις  των τουριστών που δεν περίμεναν τέτοιο καρναβαλίσιο  θέαμα,  κάνοντας γνωστά τα ημεδαπά εθνικοφασιστικά σούργελα στα αλλοδαπά πέρατα της Γης.  ..

ΥΓ: Ολόκληρη η ομιλία Κοτζιά που εκτός των άλλων δείχνει και  τη συνέχεια της διπλωματικής οδού