Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Προστατευόμενοι μάρτυρες: απροστάτευτοι αλλά σημαντικοί


Με την ολοκλήρωση της κατάθεσης του προστατευόμενου μάρτυρα Ε συμπληρώθηκε ο κατάλογος των μαρτύρων του κατηγορητηρίου στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Οι πέντε προστατευόμενοι μάρτυρες κατέθεσαν από ειδική αίθουσα της ΓΑΔΑ με τεχνικά αλλοιωμένη φωνή, υποτίθεται για να διατηρηθεί η ανωνυμία τους. Μάλιστα, ύστερα από ενστάσεις και διαμαρτυρίες της υπεράσπισης, το δικαστήριο δέχτηκε να παρίστανται στην αίθουσα αυτή της ΓΑΔΑ δικαστικός και εισαγγελικός λειτουργός, προκειμένου να εξασφαλίζεται η άψογη τήρηση της διαδικασίας.

Αυτό δεν εμπόδισε βέβαια την υπεράσπιση να καταγγείλει ότι υπάρχει άγνωστος «υποβολέας», παρά την παρουσία των δύο δικαστικών. Η ένσταση τελικά αποσύρθηκε, αλλά όλη η υπόθεση κατέληξε σε φιάσκο.

Ο λόγος είναι ότι η Χρυσή Αυγή γνωρίζει τα ονόματα των δήθεν προστατευόμενων μαρτύρων και δημοσιεύει στην εφημερίδα της ακόμα και φωτογραφίες τους. Το αποτέλεσμα είναι η υπεράσπιση να τους ρωτά για πολύ προσωπικά τους ζητήματα, γελοιοποιώντας στην πραγματικότητα την υποτιθέμενη διαφύλαξη του μυστικού της ταυτότητάς τους.

Δικαιώθηκε έτσι η πολιτική αγωγή που ζήτησε να καταθέσουν αυτοβούλως με αυτοπρόσωπη παρουσία και, αφού αυτό δεν έγινε, απείχε από την εξέτασή τους.

Ο λόγος που κατέληξε σ’ αυτόν τον τραγέλαφο η υπόθεση των προστατευόμενων μαρτύρων είναι ότι ο θεσμός έχει προβλεφθεί για εγκληματικές οργανώσεις που βρίσκονται στην παρανομία και κατά συνέπεια υπάρχουν στεγανά στη δομή τους και δεν γνωρίζονται όλα τα ανώτερα στελέχη μεταξύ τους.

Ομως, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής έχουμε μια οργάνωση με ενιαία δομή που εκτελεί τα εγκλήματα και λειτουργεί ταυτόχρονα ως κόμμα.

Τα ενεργά στελέχη γνωρίζονται πολύ καλά μεταξύ τους. Η πολιτεία μπορεί να κρίνει ότι κάποιος μάρτυρας χρήζει προστασίας και καλό είναι να τον προστατεύσει, αλλά στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής είναι γνωστοί όλοι, επομένως η ανωνυμία είναι αδύνατη.
Με γνωστή ταυτότητα

Οι πρώτοι που το γνωρίζουν είναι οι ίδιοι οι μάρτυρες, οι οποίοι καταθέτουν εν γνώσει τους ότι η ταυτότητά τους είναι γνωστή.

Αν ο Ερντογάν είχε χιούμορ...!


Με ξεχωριστή  λαμπρότητα επισκέφθηκε  ο Ερντογάν την Ελλάδα σε μία πολύ απαιτητική εποχή για τους λαούς και της Ελλάδας και της Τουρκίας.. αλλά και γενικότερα για τους δυτικούς λαούς και τους λαούς της βασανισμένης Μέσης Ανατολής ..

Είχε συναντήσεις με πρωθυπουργούς, με τον προέδρο της μνημονιακής  δημοκρατίας(ίσως ότι πιο βαρετό μπορούσε να του συμβεί)  κλπ ενώ αγνόησε πλήρως την αντιπολίτευση . Όσον αφορά την αντιπολίτευση αν σκεφθεί κανείς τι κάνει στη δική του αντιπολίτευση,  τους λες και τυχερούς τους δικούς μας (πχ το Μητσοτάκη της Μαρέβας) ..
Ανάμεσα στα πολλά που ειπώθηκαν είναι και η επιθυμία του Ερντογάν να πάρει την υποθηκευμένη (στην Ε.Ε , ΔΝΤ κλπ) Θράκη για να την αξιοποίηση εκείνος καλύτερα , ξέρετε τώρα νέες θέσεις εργασίας, ανάπτυξη, ΕΣΠΑ, περισσότερα δικαιώματα, καλύτεροι μισθοί, πατριωτισμός  κλπ τα γνωστά παραμύθια που λεν και οι δικοί μας όταν μας ξεπουλάν δεξιά και αριστερά.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα της επίσκεψής του βγαίνει  αβίαστα το αβάδιστο συμπέρασμα  ότι ή επίσκεψη τελικά ήταν πολύ "Λίγη". θα μπορούσε ο Ερντογάν να κάνει τη διαφορά και να ξεφύγει απο τα κλισέ των εθνικοπατριωτών , των "ευρωπαίων", της "ευρωπαϊκής πορείας" "της μοναδικής επίσκεψης τούρκου μετά απο τόσα χρόνια" και λοιπά θλιβερά που συνόδευσαν την επίσκεψή του ένθεν κακείθεν ..


Έτσι αντίθετα με το υπάρχον ο Ερντογάν θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά και να  ασκήσει το δικαίωμα του επισκέπτη με ξεχωριστό χιούμορ αν άλλαζε λίγο το πρόγραμμα του.

Αν για παράδειγμα απέδιδε  φόρο τιμής επισκεπτόμενος  τα μνήματα των ελληναράδων χουντικών που του πρόσφεραν με γενναία αυτοθυσία  και ξεχωριστή εθνικοπατριωτική παρρησία   την απόλυτη συνθήκη των πραξικοπιμάτων όπως αυτό κατά του Μακαρίου και την αρχη της κατοχής της Κύπρου με τον Αττίλα 1
Επίσης να ανάψει ένα κεράκι στον τάφο του Καραμανλή που μετά τους χουντικούς πρόσφερε γενναιόδωρα και πάντα με πνεύμα εθνικοπατριωτικό την ολοκλήρωση της τούρκικης εισβολής με τον Αττίλα 2,  χαρίζοντας ουσιαστικά και το μεγαλύτερο μέρος της κατοχής (πάνω 30% του Κυπριακού εδάφους) ..   "Η Κύπρος κείται μακράν"  είχε σκούξει  ο εθνάρχης και έφθασαν τα τυρκικά σταρτεύματα μέχρι την  Αμμόχωστο,  δοξαζόμενοι απο τους  ημεδαπούς εθνικοπατριώτες που είδαν στην αφεντομουτσουνάρα του Καραμανλή τον δικό τους εθνάρχη ..
 
Βέβαια αν δεν ήθελε ο Ερντογάν να τρέχει στα νεκροταφεία θα μπορούσε να πάει κατευθείαν στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας που σήμερα βρίσκονται εν Ζώη οι πολιτικοί επίγονοι και των χουντικών και του εθνάρχη,  υπεύθυνων για τους Αττίλα 1 και 2.. και να τους ευχαριστήσει για τα δέοντα.

Χρήσιμο θα ήταν να επισκεφθεί και τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ που όντως ως κυβέρνηση το 1999 του παρέδωσαν τον αρχηγό του μεγαλύτερου Κουρδικού κόμματος  τον Οτσαλάν σε μία απο τις πιο υποτελείς σκηνές της ελληνικής πολιτικής , ανάλογης των χουντικών και των καραμανλήδων του Αττίλα 1 και 2..
Βέβαια πηγαίνοντας απλά στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας(δις)  θα έβρισκε εκεί και υπεύθυνους και αυτής της προδοσίας όπως τον Πάγκαλο αλλά και άλλους που κρύβονται πρός το παρόν στα ντουλάπια της..

Μη ξεχάσουμε ότι θα ήταν θεαματικό  μία τιμητική επίσκεψη του Ερντογάν στο παπαδαριό,  που χρόνια τώρα "διακονεί"  τη δημόσια ελληνική Γη  με τούρκικα φιρμάνια και οθωμανικά χρυσόβουλα. Στο θαυμαστό κόσμο των Οθωμανικών χρυσόβουλών ξεχωρίζει κανείς τους φέρελπις   «Σελήμ Χακίς υιό του Μουσταφά Χακή αείποτε τροπαιοφόρου το 1229 έτος Τουρκικόν» ή του  «Ιμπραχίμη Βοϊβόδα Τριμπολιτσάς το Τουρκικόν έτος 1175» γνωστοί στους κύκλους του εγχώριου  ημεδαπού παπαδαριού για την τεράστια προσφορά τους στο Ε9 της Εκκλησίας ΑΕ ..

Η εγκράτεια του Ερντογάν να μην τιμήσει το ημεδαπό εθνικοπατριωτικό ταράφι  των Αττίλα 1 και 2, των χουντικών και Καραμανλήδων , να μην φιλήσει στο κούτελο το "μεγάλο τραγουδιστή"  (και την υπόλοιπη συμμορία του ΠΑΣΟΚ) που του παρέδωσαν με τον πιο ατιμωτικό τρόπο(για τον ελληνικό λαό)  τον ηγέτη των Κούρδων Οτσαλάν,  αλλά και να μην αφήσει ένα αυτόγραφο στα δικά του χρυσόβουλα που διακονούνται  απο τα χέρια του παπαδαριού ,  είναι ανεπιφύλακτα ένδειξη σοβαρότατου ελλείμματος  χιούμορ σε μία εποχή που κουβαλά τιτάνια ερωτήματα   ..

Οι ημεδαποί πατριώτες και ελληναράδες ήταν πάντα ένα φιλόξενο και φιλότιμο υποκείμενο αρχηγών σαν τον Ερντογάν πολλοί από τους οποίους τρώνε ακόμη ψωμί από τα ... "χρυσόβουλα του". 

Διαβάστε :

1.Η παράδοση του Οτσαλάν από την κυβέρνηση Σημίτη .


1+. Η αποκαλυπτική έκθεση Κωστούλα για την υπόθεση της παράδοσης Οτσαλάν  .

2.
Τα οθωμανικά χρυσόβουλα λένε την αλήθεια .

.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Τα σιχάματα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ κάνουν μαθήματα πατριωτισμού



Διαβάζοντας τις δηλώσεις των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ -που έχει αλλάξει όνομα για να μην πληρώσει τα χρέη- για την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα, σκέφτομαι πως τους αξίζει να καούν στην κόλαση.


Αυτά τα σιχάματα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, αντί να έχουν χωθεί στις τρύπες τους και να παρακαλούν να τους ξεχάσουν όλοι για να μη σαπίσουν στη φυλακή, έχουν και το θράσος να κάνουν υποδείξεις.

Πριν καν πατήσει το πόδι του ο Ερντογάν στην Ελλάδα, αυτά τα λαμόγια είχαν λυσσάξει να λένε πως φοβούνται πως κάτι κακό θα συμβεί στην Ελλάδα.

Το κακό στην Ελλάδα το κάνατε εσείς.

Εσείς είστε το κακό.

Και είναι τόσο γελοίοι που κάνουν και μαθήματα πατριωτισμού.

Οι άνθρωποι που ξέσκισαν τη χώρα για δεκαετίες, οι άνθρωποι που χρεοκόπησαν τη χώρα, οι άνθρωποι που έπαιξαν με τις ζωές των Ελλήνων και οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στην μετανάστευση, αυτοί οι άνθρωποι σηκώνουν το δάχτυλο και προσποιούνται τους πατριώτες.

Πρώτα διέλυσαν τη χώρα και την μετέτρεψαν και επίσημα σε προτεκτοράτο, και μετά τους έπιασαν οι μεγάλες πατριωτικές ιδέες.

Πρώτα μετέτρεψαν τη χώρα σε μια ζητιάνα, και μετά τους έπιασε η επιθυμία να φτιάξουν τη Μεγάλη Ελλάδα.

Και η χώρα δεν χρεοκόπησε το 2010 -όπως ξέρει όλος ο πλανήτης- αλλά το 2015 που έγινε πρωθυπουργός ο Τσίπρας.

Νεοδημοκράτες και πασόκοι δεν πιστεύουν πως ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Ε βέβαια, αν ο Ερντογάν δεν δει μπροστά του τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Φώφη Γεννηματά, δεν θα καταλάβει τι σημαίνει Έλληνας πατριώτης.

Βρε δεν μου γ@μιέστε;

Έχω γράψει πολλές φορές πως θεωρώ τον Αλέξη Τσίπρα πολιτικό απατεώνα.


Αλλά, βλέποντας τη λύσσα νεοδημοκρατών και πασόκων να αρπάξουν πάλι την κουτάλα, σκέφτομαι πως ο Τσίπρας μπροστά τους είναι σχεδόν τίμιος. Άγιος.

Νεοδημοκράτες και πασόκοι είναι ικανοί να υποστηρίζουν τον Ερντογάν και την Τουρκία, για να αρπάξουν πάλι την κουτάλα.

Τι σιχάματα είναι αυτά;

Και πόσο σιχαμένοι αυτοί που στηρίζουν ακόμα αυτά τα θρασίμια.

Οι Έλληνες δεν αγαπούν την Ελλάδα.

Οι Έλληνες αγαπάνε μόνο την κωλάρα τους.

Λίγη τσίπα να υπήρχε σε αυτή τη χώρα, τα λαμόγια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ θα είχαν απελαθεί ή δεν θα μπορούσαν να βγουν από το σπίτι τους.

Αλλά όχι μόνο δεν είναι στα σπίτια τους αλλά είναι πρώτη μούρη παντού και μας κουνάνε και το δάχτυλο.

Τελικά, αυτοί αξίζουν στους Έλληνες.

(Όποιος έχει διαβάσει τη νεότερη Ελληνική Ιστορία, ξέρει πως όλες οι καταστροφές της Ελλάδας προήλθαν από τους υπερπατριώτες με τα μεγάλα εθνικιστικά λόγια.)

pitsirikos

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Ζήτω ο Κόκκινος Δεκέμβρης - 70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΕΝΟΠΛΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ







Υπάρχουν μερικές ημερομηνίες-ορόσημα που όσο κι αν προσπαθήσουν οι κυρίαρχοι να τις ρίξουν στη λήθη, αυτές εξακολουθούν να δραπετεύουν και να νοηματοδοτούν την επικαιρότητα. Μια τέτοια ημερομηνία είναι η 3η του Δεκέμβρη του 1944, η «ματωμένη Κυριακή» του ελληνικού λαού. Τότε που τα πολυβόλα του Σκόμπι και της δωσιλογικής αστυνομίας, με την άδεια της νεο-δωσιλογικής κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, μακέλεψαν την ειρηνική διαδήλωση του ΕΑΜ, βάζοντας μπροστά στους κομμουνιστές και τους εαμίτες το δίλημμα: ή τις αλυσίδες ή τα όπλα.



Φυσικά, αυτοί που είχαν πολεμήσει, χωρίς να λογαριάζουν τίποτα, τους ναζιφασίστες κατακτητές δεν μπορούσαν να δώσουν στο δίλημμα άλλη απάντηση: τα όπλα! Επί 33 μέρες, ο ανθός της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην Αθήνα και τον Πειραιά, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, έδωσε έναν άνισο αγώνα. Το Α’ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ με 6.500 άνδρες και η ΙΙ Μεραρχία με 3.500 άνδρες αντιμετώπισαν 60.000 άγγλους στρατιώτες, με 80 αεροπλάνα, 200 τανκ, πολυβόλα και όλμους, υποστηριζόμενους από πολεμικά πλοία που κανονιοβολούσαν τις ΕΛΑΣίτικες θέσεις, συν 6.000 στρατιώτες της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου, συν τους Χωροφύλακες και τους Χίτες, συν 12.000 Ταγματασφαλίτες, που οι Αγγλοι τους έντυσαν με δικές τους στολές εντάσσοντάς τους και επίσημα στον «εθνικό κορμό» της ελληνικής αστικής τάξης, από τον οποίο ουδέποτε είχαν αποκοπεί.



Οι κομμουνιστές πιστώνονται την καθοδήγηση και αυτού του ηρωικού αγώνα, όπως και της αντικατοχικής αντίστασης. Οι κομμουνιστές χρεώνονται και τα λάθη που έγιναν πριν το Δεκέμβρη και δεν επέτρεψαν στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να μετατρέψουν σε στρατιωτική νίκη την πολιτική ηγεμονία στον ελληνικό λαό. Μια οπορτουνιστική αντίληψη του συμμαχικού αγώνα οδήγησε στη συμφωνία της Καζέρτα, με την οποία ο στρατηγός Σκόμπι οριζόταν διοικητής όλων των στρατιωτικών δυνάμεων στην Ελλάδα (και του ΕΛΑΣ) και στη συμφωνία του Λιβάνου, με την οποία αναγνωρίστηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Η ηγεσία του ΚΚΕ δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί το βρόμικο παιχνίδι που έπαιζε στο κόμμα ο στρατολογημένος από τους Αγγλους Γ. Σιάντος. Δεν είχε τα εφόδια να εφαρμόσει το πρόγραμμα του κόμματος στις συνθήκες της Κατοχής, όταν είχε κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις είτε είχαν εγκαταλείψει τη χώρα παρασιτώντας δίπλα στους άγγλους πάτρονές τους στο Κάιρο, είτε είχαν μετατραπεί σε Κουΐσλινγκ.



Εδώ και πολλά χρόνια κυριαρχούν δυο προσεγγίσεις. Από τη μια η αφήγηση των αστικών δυνάμεων, που μιλά για «κομμουνιστική ανταρσία», και από την άλλη η λαθολογία και η αριστερίστικη-βολονταριστική προσέγγιση, που γίνεται με πλήρη απόσπαση από το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, αλλά και από το στάδιο ανάπτυξης που περνούσε το ΚΚΕ, ένα νεαρό επαναστατικό κόμμα που ξαφνικά «βρέθηκε» να έχει την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.



Για μας τα λάθη του ΚΚΕ, ακόμη και τα πιο σοβαρά, ήταν λάθη ανάπτυξης ενός επαναστατικού κόμματος. Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ένας κομμουνιστής ηγέτης παγκόσμιου βεληνεκούς, επιστρέφοντας από το Νταχάου εντόπισε αυτά τα λάθη και μέσα σ’ ένα χρόνο κατάφερε να ανασυγκροτήσει το χτυπημένο από την ήττα κόμμα, να κρατήσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και να προχωρήσει με κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση στο δεύτερο ένοπλο αγώνα. Αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι το ΚΚΕ δεν είχε χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Αυτόν τον έχασε μετά το αναθεωρητικό πραξικόπημα του ‘56. Οσο για τους κάπηλους του Περισσού, αυτοί προσπαθούν να μακιγιάρουν την αστική πολιτική τους πίσω από μια τροτσκιστική πολεμική στην τακτική του ΚΚΕ (αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος) για όλη την ιστορική περίοδο των δεκαετιών του '30 και του '40. Οι δεξιοί παριστάνουν τους αριστερούς!

KONTRA

Δεκέμβρης ’44: Επειδή χάσαμε εμείς, κι επειδή νικήσανε αυτοί…

Οι δολοφόνοι των Δεκεμβριανών, Παπανδρέου και Σκόμπι
του Νίκου Μπογιόπουλου

Ηταν και τότε μέρα Κυριακή. Σαν σήμερα πριν από 73 ακριβώς χρόνια η «Ματωμένη Κυριακή» της 3ης του Δεκέμβρη 1944. Δεν είχαν περάσει ούτε δυο μήνες από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας από τους Γερμανούς και ο λαός της Αθήνας αιματοκυλίστηκε από το νέο κατακτητή. Δυο μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί το ιταμό τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπι και της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου για το μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ.

Όσα έγιναν τον Δεκέμβρη είχαν προσχεδιαστεί από εκείνους που εμφανίζονταν σαν «απελευθερωτές». Ήδη από τις 22/9/1944, ο Γεώργιος Παπανδρέου, τηλεγραφούσε στον Τσόρτσιλ τα εξής: «Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν». Η κατάσταση που ήθελαν να «μεταβληθεί» ήταν να κλείσει ο δρόμος που είχε ανοίξει με το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα προς μια Ελλάδα της λαικής αναδημιουργίας. Πώς θα γινόταν αυτό: «Την 21ην Αυγούστου 1944 συνηντήθην εις την Ρώμην με τον Βρετανόν Πρωθυπουργόν. Και όταν μου έθεσε το ερώ­τημα, ποια είναι η πολιτική μου, απήντησα: «Εξοπλισμός του Κράτους. Αφοπλισμός του ΕΑΜ» (από την επιστολή του Γεωργίου Παπανδρέου που δημοσιεύτηκε στην εφημε­ρίδα «Η Καθημερινή» στις 2 Μάρτη 1948).

Όσο μεγαλειώδης ήταν η ΕΑΜική αντίσταση, τόσο μεγάλο έπρεπε να είναι και το έγκλημα που διαπράχτηκε εναντίον της. Αποφάσισαν να χτυπήσουν απροκάλυπτα. Η ειρηνική διαδήλωση της Αθήνας, αφού πρώτα απαγορεύτηκε, το συλλαλητήριο που τα αιτήματά του δεν ήταν παρά η ομαλότητα, η κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών μέσω άμεσης διεξαγωγής δημοψηφίσματος και η προετοιμασία διενέργειας ελεύθερων εκλογών, πνίγηκε στο αίμα: 24 νεκροί, 160 τραυματίες.

Οι Εγγλέζοι με 60.000 στρατό και σε συνεργασία με τους δοσίλογους της Κατοχής, ο Τσόρτσιλ μαζί με τους χωροφυλάκους και με το ανδρείκελό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου, έστρεψαν τα τανκς εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων που διαδήλωναν στο Σύνταγμα.

Την επόμενη μέρα, στις 4 Δεκέμβρη, στο ίδιο σημείο που την προηγούμενη είχαν διαπραχθεί οι δολοφονίες, χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν ψάλλοντας το «Πένθιμο Εμβατήριο» και συνοδεύοντας τους νεκρούς τους. Το πανό που ξεδιπλώθηκε υπενθύμιζε τη δοκιμασμένη από την ζωντανή περίοδο της Κατοχής αλήθεια: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα — ΕΑΜ». Τα εγγλέζικα βόλια, σε συνεργασία με τους χτεσινούς συνεργάτες των Γερμανών, ξαναχτυπούν. Νέοι νεκροί…


Βρετανοί στρατιώτες, ακροβολισμένοι στην Ακρόπολη

Μέχρι εκείνες τις μέρες οι δολοφόνοι εμφανίζονταν σαν «δημοκράτες», σαν «απελευθερωτές». Στις 3 και 4 Δεκέμβρη του ’44 οι μάσκες έπεσαν. Οι δολοφόνοι, οι Εγγλέζοι «σύμμαχοι» και οι εγχώριοι πραιτοριανοί τους, δήλωσαν με τον πιο εγκληματικό τρόπο την απόφασή τους να περάσουν νέες αλυσίδες στον λαό, να συντρίψουν το ΕΑΜικό κίνημα, να ναρκοθετήσουν την παλλαϊκή απαίτηση για δημοκρατική αναδημιουργία της Ελλάδας.

Έτσι ξεκίνησε το νέο μεγαλειώδες κεφάλαιο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, με το λαό να διαλέγει τα όπλα κόντρα στις αλυσίδες, σε μια πάλη άνιση και ηρωική, που κράτησε 33 μέρες απέναντι σε μια «πολιτισμένη» αυτοκρατορία που βομβάρδιζε από εδάφους και αέρος πυκνοκατοικημένες περιοχές, ανεξάρτητα από υλικές ζημιές ή θανάτους αμάχων.

Για δεκαετίες η απάντηση στην ερώτηση «τι έγινε το Δεκέμβρη;» υπήρξε ασφαλής τρόπος για να χωρίζει η ήρα από το στάρι. Ανάλογα με τη «διήγηση» μπορούσες να διακρίνεις πότε μιλούσε η δουλοφροσύνη και πότε η αξιοπρέπεια. Ανάλογα με την απάντηση ερχόταν στην επιφάνεια το νήμα που συνέδεε τους μαυραγορίτες του χτες με τους μετέπειτα «κατσαπλιάδες», τους γερμανοτσολιάδες του τότε με τους κατοπινούς «αμερικανοτσολιάδες».

Ο Δεκέμβρης σηματοδότησε την αρχή μιας ιστορικής περιόδου που περιλαμβάνει τα πάντα: Σελίδες τιμής, σελίδες χρέους, σελίδες τραγωδίας. Αποτελεί σημείο ορόσημο από το οποίο είναι αναγκασμένος να περάσει κανείς για να φτάσει στον Εμφύλιο, στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας και στις αμερικανικές βόμβες ναπάλμ του Βαν Φλιτ, στο ανθρώπινο μεγαλείο στα Μακρονήσια και στο «όχι» στις δηλώσεις μετανοίας, στον εξευτελισμό των στρατοδικών μέσα στα ίδια τους τα στρατοδικεία έως το «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – Πολυτεχνείο» των μεταπολιτευτικών χρόνων.


Βρετανικό τανκ έχει εισβάλει στα γραφεία του ΕΑΜ στην οδό Πανεπιστημίου

Οι μάχες του Δεκέμβρη έληξαν με νικητές και ηττημένους. Το έπαθλο των πρώτων η εξουσία. Το έπαθλο των δεύτερων οι φυλακές, οι εξορίες, οι εκτελέσεις, τα βασανιστήρια. Οι δεύτεροι, αυτοί που ηττήθηκαν στρατιωτικά, ισχυρίζονται ότι κατόρθωσαν κάτι περισσότερο από τους νικητές: Ότι υπέστησαν μια από τις «νικηφόρες» εκείνες ήττες που στην Ιστορία μόνο ένας ηττημένος που έχει το δίκιο με το μέρος του μπορεί να κατακτήσει. Νίκη όπως εκείνη των ηττημένων δημοκρατικών ταξιαρχιών της Ισπανίας, νίκη όπως εκείνη των ηττημένων της παρισινής κομμούνας: Νίκη ηθική, νίκη ιδεολογική έναντι των νικητών αντιπάλων τους! Συμφωνούμε…

Ένα ερώτημα που συνήθιζε να επανέρχεται για δεκαετίες μετά τον Δεκέμβρη ήταν τούτο: Ναι αλλά «αν» τότε νικούσαν οι ηττημένοι και «αν» έχαναν οι νικητές, τι θα γινόταν; Που θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα;

Η απάντηση από τα ανιστόρητα θρασίμια του συστήματος, με πρώτους και καλύτερους τους «πρώην» αριστερούς και νυν γενίτσαρους, είναι γνωστή: «Αλβανία θα είχαμε γίνει», «θα πεινάγαμε», «δεν θα είχαμε ελευθερία», «θα είχαμε καταρρεύσει όπως οι άλλοι και οι γυναίκες μας θα είχαν γίνει πουτάνες»…

Φυσικά η Ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γι’ αυτό για εμάς δεν έχει σημασία να μπούμε στο φανταστικό σενάριο τι θα είχε γίνει «αν». Για εμάς έχει μεγάλη σημασία να σταθούμε στο πραγματικό σενάριο που γράφτηκε με βάση τα όσα πραγματικά έγιναν.

Η απάντηση στο ερώτηση αν τότε νικούσαμε εμείς, όχι μόνο ηθικά αλλά και πολιτικά, αν νικούσαμε όχι μόνο ιδεολογικά αλλά και στρατιωτικά, είναι αυτή:
Επειδή τότε νίκησαν αυτοί που νίκησαν και επειδή ακριβώς χάσαμε εμείς, επειδή ο λαός έχασε, γι’ αυτό η Ελλάδα, που μέσα στην Κατοχή «το ΕΑΜ την έσωσε από την πείνα», έφτασε να πεινάει μετά τον Εμφύλιο και να στέλνει τα παιδιά της μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί.
Επειδή χάσαμε εμείς, επειδή έχασε ο λαός, και επειδή νίκησαν αυτοί, γι’ αυτό η Ελλάδα, από την πρωτόγνωρη λευτεριά και δημοκρατία του Βουνού, πέρασε στη βία, στη νοθεία, στα πραξικοπήματα και στις χούντες.
Επειδή νίκησαν αυτοί και επειδή χάσαμε εμείς, επειδή έχασε ο λαός, γι’ αυτό η Ελλάδα από έμβλημα της αντάρτισσας χειραφετημένης γυναίκας έγινε για δεκαετίες η «Τρούμπα» του αμερικάνικου στόλου.

Αυτή είναι η αλήθεια που την έγραψε με το αίμα του ο ανθός του ελληνικού λαού: Ναι, αν είχαμε νικήσει εμείς, η Ελλάδα θα είχε κερδίσει. Ο λαός της θα είχε κερδίσει.

ημεροδρόμος

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Κείμενο αιχμαλώτων συντρόφων της κατάληψης GARE



“Πραγματοποιήσαμε αυτή την κατάληψη με μια αντίληψη συλλογικής ανάκτησης, κοινωνικής οικειοποίησης και οργάνωσης εδάφους ενάντια στον κόσμο της εξουσίας, του κράτους και του καπιταλισμού. Το έδαφος της αντίστασης χτίζεται με υλικούς όρους και αποτελεί ανάχωμα και εφαλτήριο για τον αγώνα με σκοπό το σπάσιμο κάθε τυραννικού θεσμού.

Η κίνησή μας αυτή επιχειρεί να ανοίξει μια ακόμη εστία οργάνωσης του αναρχικού αγώνα, έδαφος κοινωνικής αντίστασης και αυτοοργάνωσης μέσα στην γειτονιά των Εξαρχείων, ένα ακόμη οχυρό στο μέτωπο των καταλήψεων, ένα κόμβο διεθνιστικής αλληλεγγύης και δικτύωσης.

Η επιλογή της περιοχής και του σημείου έγινε με κριτήριο τα ειδικά χαρακτηριστικά τους, ως ενός τόπου έντονων κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών αγώνων όλων των εκφάνσεων, μεταπολεμικά. Έδαφος κρίσιμων πολιτικών στιγμών όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου του '73, πολιτικής έκφρασης και εξεγερτικής οργής του νεολαιίστικου κινήματος, ριζοσπαστικής εδαφικοποίησης των αναρχικών αλλά και άλλων ριζοσπαστικών επαναστατικών κινημάτων.

Η κύρια κατεύθυνση της λειτουργίας της κατάληψης θα είναι το ευρύτερο δυνάμωμα του κοινωνικού-απελευθερωτικού αγώνα και των μετώπων αντίστασης μέσα από πρωτοβουλίες μαζικοποίησης, ζύμωσης και συνοργάνωσης με αποδέκτη τον κόσμο του αγώνα.”
(1η ανακοινωση κατάληψης GARE)



Στον ένα χρόνο της μέχρι τώρα ζωής της, η Κατάληψη GARE αποτέλεσε μια πολύμορφη εστία κοινωνικής αυτοοργάνωσης και πολιτικής ζύμωσης, με πληθώρα δραστηριοτήτων: Συνελεύσεις εγχειρημάτων αντίστασης. Πολιτικές εκδηλώσεις με ειδική τοπική αναφορά και άλλες με παρουσίαση και συμμετοχή συντρόφων από αγώνες σε άλλα μέρη της γης. Πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως λαϊκά γλέντια και κινηματογραφικές προβολές όλο το καλοκαίρι. Προγράμματα συλλογικής αυτομόρφωσης σε ξένες γλώσσες, επιστημολογία και φυσικές επιστήμες, ιστορία των καταπιεσμένων, σωματική και ψυχοσωματική καλλιέργεια. Διάθεση ενός ανεξάρτητου χώρου και δημιουργία μιάς ανοιχτής συνέλευσης για τη λειτουργία ενός δημόσιου λουτρού και πλυντηρίου, το οποίο επί τρεις μήνες παρείχε μια βασική υποδομή επιβίωσης σε πολλούς ανθρώπους που έχουν την ανάγκη της. Τη θέση αυτής της ελέυθερης και ανοιχτής συλλογικής δομής έρχεται να λεηλατήσει μια ΜΚΟ, δηλαδή τα βρώμικα πολιτικά και οικονομικά νταραβέρια του κράτους με τους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας. Το κράτος, βάζοντας μπροστά κάποια τσιράκια, όπως οι κατά το νόμο κληρονόμοι του κτηρίου που στεγάστηκε η Κατάληψη GARE, επιχειρεί να κρύψει την άγρια καταστολή πίσω από το πρόσχημα της “φροντίδας των παιδιών”.

Με την κοινωνική δραστηριότητά της η Κατάληψη GARE δεν έφτιαξε έναν τόπο αποσπασματικής-εναλλακτικής ανακούφισης και παθητικής ανοχής στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Κάθε εγχείρημα κοινωνικής αυτονόμησης δεν μπορεί παρά να συνδέεται με το σύνολο της ταξικής και κοινωνικής αντίστασης. Η Κατάληψη GARE συμμετέχει και αναλαμβάνει όσες ευθύνες και πρωτοβουλίες μπορεί να σηκώσει σε ένα σύνολο μετώπων αγώνα: Συγκρότηση της αντίστασης στην κατεχόμενη γειτονιά των Εξαρχείων, αλληλεγγύη στην εργατική αντίσταση, αλληλεγγύη στους αγώνες των φυλακισμένων και των πολιτικών κρατουμένων ανά τον κόσμο, συμμετοχή σε αντιφασιστικές και αντισεξιστικές κινητοποιήσεις, ο σημαντικός αγώνας που δίνεται σήμερα για τις ελεύθερες μετακινήσεις, ενάντια στην εκμετάλλευσή τους και στην ταξική χωροταξική συνοριοποίηση της πρωτεύουσας.

Η Κατάληψη GARE έφερε όλους αυτούς τους αγώνες στη γειτονιά των Εξαρχείων με συνεχείς παρεμβάσεις στη λαϊκή της γειτονιάς, με μαζικές ενημερώσεις πόρτα-πόρτα, επικοινωνία με τους κατοίκους κ' τη νεολαία των Εξαρχείων κ' ανοιχτές εκδηλώσεις.

Η επίθεση στην Κατάληψη GARE είναι επίθεση σε όλα αυτά, είναι επίθεση στον κόσμο της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, για να διαιωνιστεί η εκμετάλλευση και η καταπίεση.

“Με την ίδια αντίληψη σκεκόμαστε και στο ζήτημα των ήδη κεκτημένων καταλήψεων-χώρων και κοινοτήτων αγώνα, σε σχέση με την αναγκαιότητα της συνθετικής, οργανικής και λειτουργικής σχέσης μεταξύ τους, σε ανοιχτή και συνομοσπονδιακή βάση.” (1η ανακοίνωση κατάληψης GARE)

Η Κατάληψη GARE έχει στηρίξει το πρόταγμα κοινού μετώπου των εστιών αγώνα σε κάθε κρίσιμη στιγμή. Συμμετέχει στη διαρκή αντιφασιστική περιφρούρηση της αυτοοργανωμένης κοινότητας και γειτονιάς των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας. Έχει εκφράσει έμπρακτα, με τη δράση της και την άμεση παρουσία της, την αλληλεγγύη της σε όποιους χώρους αγώνα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο της καταστολής όλο τον προηγούμενο χρόνο. Την παραμονή της εκκένωσης της Βίλας Ζωγράφου και της προσφυγικής κατάληψης της οδού Αλκιβιάδου, παρότι γνωρίζαμε ότι είμαστε η τρίτη στοχοποιημένη κατάληψη, δηλώσαμε μαζί με το σύνολο της Δομής Αυτοάμυνας Καταλήψεων και Εγχειρημάτων στέγασης μεταναστών και της έκτακτης συνέλευσης, την διαθεσιμότητά μας να υπερασπιστούμε άμεσα τις δύο άλλες καταλήψεις. Μετά την άρνηση της αλληλεγγύης από τους διαχειριστές της κατάληψης Αλκιβιάδου, εκατόν είκοσι μετανάστες κατέληξαν στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η επιχείρηση στην Κατάληψη GARE αποτράπηκε χάρη στην ευρεία κινητοποίηση αλληλεγγύης.

Έτσι και σήμερα, που το κράτος πάτησε πόδι μέσα στην κατάληψη, ο κόσμος της μαχητικής αντίστασης και της κοινωνικής αλληλεγγύης θα σαρώσει τα σχέδια ερημοποίησης και λεηλασίας.



Το κτίριο στην Καλλιδρομίου 74 όπου στεγάστηκε η κατάληψη GARE είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της αντίστασης στον Ελλαδικό χώρο. “Στο κτίριο ζούσε και εργαζόταν μέχρι τον θάνατό του το 1991 ο αγωνιστής ζωγράφος και χαράκτης Χρίστος Δαγκλής. Στο έργο του αποτύπωσε κομμάτια της αντιστασιακής ιστορίας του ελλαδικού χώρου, όπως την είχε βιώσει κι ο ίδιος ως μαχητής και καλλιτέχνης του αντιφασιστικού αγώνα, ως μελλοθάνατος στο Γουδή το '44 και από το '46 μέχρι το '56 ως εκτοπισμένος σε Ικαρία, Λήμνο, Μακρόνησο και Άη Στράτη. Ο Δαγκλής δεν πούλησε ποτέ τους πίνακές του. Από τον θάνατό του μέχρι τη μέρα που ξαναμπήκε ζωή στο κτίριο, εκατοντάδες έργα, ένας πλούτος της ιστορίας του αγώνα, έμενε παραμελημένος και αφύλακτος κάτω από την σκόνη.” (2η ανακοίνωση της κατάληψης GARE)

Τα έργα του Δαγκλή παραλήφθησαν από έναν Δήμο με ευθύνη συγγενών κατόπιν συννενόησης με την κατάληψη μια βδομάδα μετά την έναρξή της. Αυτός ο κοινός πλούτος βρίσκεται ακόμη, μετά από 25 χρόνια σε μια αποθήκη. Η ιστορία της αντίστασης ανήκει σε αυτούς που σηκώνουν τη σημαία της σε κάθε εποχή. Η ιστορία της αντίστασης και οι τόποι της δεν αποτελούν αστικό κληρονομικό δικαίωμα. Τη μνήμη του αγωμοστή Δαγκλή δεν μπορεί να την καπηλευτεί ένα καθεστώς άγριας τρομοκρατίας που βομβαρδίζει τις διαδηλώσεις και τις γειτονιές με χημικά, που συντηρεί ειδικούς νόμους και συνθήκες αιχμαλωσίας για τους πολιτικούς κρατούμενους, που φυτεύει στρατόπεδα συγκέντρωσης και δολοφονεί μαζικά τους απόκληρους στα σύνορα.

Η μνήμη του αγώνα δε ξεπουλιέται στη μιλιταριστική καταστολή και τις ανθρωπιστικές μπίζνες της. Από τη στιγμή που η κατάληψη GARE έφερε στην επιφάνεια τον εξόριστο Δαγκλή και το έργο του, το σπίτι του δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμη σπίτι της αντίστασης.





Η στιγμή

Η εισβολη στην κατάληψη GARE είναι ενταγμένη στο συνολικότερο κατασταλτικό έργο του κράτους με αιχμή τα Εξάρχεια. Το κράτος στέλνει ένα μήνυμα λίγο πριν την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Επιχειρεί να πάρει πίσω το έδαφος που κερδίθηκε από την περσινή κινητοποίηση και την οργανωμένη περιφρούρηση της γειτονιάς την 6η Δεκέμβρη. Επιχειρεί να σβήσει τη ζωντανή μνήμη της εξέγερσης του '08 και όσα αυτή έχτισε. Ταυτόχρονα επιχειρεί να ισοπεδώσει τη μάχιμη αντίσταση τόσο για την επικείμενη κινητοποίηση μνήμης όσο και για το μέλλον από δω και μπρος.

“Ο κύριος σκοπός της πολύτροπης πολιορκίας των Εξαρχείων είναι η εξάλειψη των βάσεων αντίστασης και αυτοοργάνωσης. Το κράτος οξύνει κάθε μέρα τα ανοιχτά μέτωπα ταξικού και περιβαλλοντικού ελέγχου και αφαίμαξης. Συνεχίζει τον αιματηρό πόλεμο για τη στεγανοποίηση των συνόρων απέναντι στους πληγέντες του διακρατικού πολέμου, με τις εξοντωτικές συνθήκες μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ρατσιστικά ποργκρόμ και την εκκένωση προσφυγικών καταλήψεων. Επιβάλει νέους ληστρικούς νόμους, νέες συνθήκες μισθωτής-άμισθης σκλαβιάς και μόνιμης ημιανεργίας, διώξεις και απαγορεύσεις στη συνδικαλιστική δράση, με νέα μνημόνια και ποινικούς μηχανισμούς. Επιχειρεί, με τα νέα συστήματα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, τον πλήρη έλεγχο στις μετακινήσεις των επιβατών και τον αποκλεισμό από αυτές των κοινωνικά και ταξικά υποβαθμισμένων, εξαναγκάζοντας σε καθεστώς περιορισμού το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, που είναι ήδη φτωχοποιημένο και αποκλεισμένο, (φτωχοδιάβολους που επιβιώνουν ζητιανεύοντας, μετανάστες χωρίς χαρτιά και ανέργους). Μεγιστοποιεί το πλήθος των εγκλείστων στις φυλακές με αθρόες καταδίκες βάσει ταξικών κριτηρίων και επιμήκυνση της κράτησης (επιφόρτωση ποινών και περιορισμός αδειών και αναστολών), διατηρώντας συγχρόνως τις έσχατες συνθήκες επιβίωσης, προσωπικής και κοινωνικής αποδόμησης κι εξάρτησης. Παρατείνει την αιχμαλωσία των κρατούμενων αγωνιστών κι αποχαλινώνει την ασφαλίτικη δράση σε όλο το κοινωνικό πεδίο. Για όλους αυτούς τους λόγους το κράτος επιδιώκει την αποεδαφικοποίηση των επαναστατικών προταγμάτων, ώστε να σβήσει την σπίθα της γενικής εξέγερσης κι όταν αναπόφευκτα ξεσπάσει το συμπιεσμένο κοινωνικό δυναμικό, να μην έχει που να σταθεί, να οργανωθεί κι από που να εξορμήσει, να μην έχει παράδειγμα προοπτικής, συλλογικά βιώματα, ιστορική μνήμη.

Η εποπτεία κάθε γωνιάς της πόλης, η ικανότητα άμεσης ένοπλης επέμβασης οπουδήποτε μέσα στον αστικό χώρο, η ικανότητα απομόνωσης κι εξόντωσης όποιου δεν υπακούσει, η διάχυτη καθημερινή τρομοκρατία με την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, η αφομοίωση των δημόσιων τόπων στους κανόνες και την κουλτούρα της εξουσίας, αποτελούν εγγενείς και αλληλένδετες ανάγκες του κράτους. Σκοπός της ακατάπαυστης αστυνομοκρατίας είναι η απομόνωση, η απώθηση και τελικά η αυτοκαταστροφή κάθε άρνησης στο καθεστώς. Οι γειτονιές πολιορκούνται για να κατακερματιστεί η επερχόμενη εξέγερση πριν ακόμα εκδηλωθεί˙ να κατακερματιστεί ο κάθε δυνάμει εξεγερμένος, αφομοιώνοντας την κρατική βία. Οι εστίες μαχητικού αγώνα βάλλονται για να απογυμνωθεί η επερχόμενη εξέγερση από τις επαναστατικές βάσεις της.”( “Στα οδοφράγματα”)



Η συγκυρία είναι προφανής. Το χτύπημα αυτό έρχεται ως συνέχεια της αιματηρής καταστολής που δέχτηκε η πορεία και η γειτονιά των Εξαρχείων στις 17 Νοέμβρη. Παράλληλα, “μια καθεστωτική δημοσιογράφος προανήγγειλε κρατική δολοφονία, επισημαίνοντας ότι «οι Αστυνομικοί, ενδέχεται στιγμιαία να εκτιμήσουν εσφαλμένα την κατάσταση, με τις συνεπειες να θέλουν ακόμα και οι ίδιοι .. να τις αποστρέφονται» (ενημερωτικό Συνέλευσης Εναντια στην αστυνομική κατοχή)





Η αντίσταση δεν εκβιάζεται και δεν παθητικοποιείται.



Η κρατική τρομοκρατία δεν θα περάσει.



Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην κινητοποίηση των φυλακισμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα, στην απεργία πείνας των μελών του Ε.Α. Πόλα Πούπα και Νίκο Μαζιώτη, και σε όλους τους μετανάστες που εξεγείρονται ενάντια στην αιχμαλωσία τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και που διώκονται γι'αυτό.





Γρηγόρης Γκίκας

Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης

συλληφθέντα μέλη της Κατάληψης GARE





υ.γ Σαν ελάχιστή ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κρατουμένων αρνηθήκαμε τον εξευτελισμό του ξεβρακώματος στην σωματική έρευνα, που είναι αίτημα των φυλακισμένων.







1η ανακοίνωση της κατάληψης: https://athens.indymedia.org/post/1564138/

2η ανακοίνωση της κατάληψης: https://athens.indymedia.org/post/1564772/

Κείμενο-κάλεσμα σε Συνέλευση Εναντια στην Αστυνομική Κατοχη: https://athens.indymedia.org/post/1573807/