Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Οι φονικές πυρκαγιές του 2007, τα δεκάδες θύματα και ένα μασημένο Ταμείο υπερ των πυρόπληκτων


Περίπου 1.500 σπίτια θα καούν ολοσχερώς και περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι θα μείνουν άστεγοι. Σχεδόν 4,5 εκατ. ελαιόδεντρα θα γίνουν στάχτη και μαζί τους περισσότερα από 60.000 ζωντανά.

Το συνολικό κόστος της καταστροφής θα αποτιμηθεί σε περισσότερα από 3,5 δισ. ευρώ. Ο νομός Ηλείας θα βρεθεί στην κορυφή της λίστας των περισσότερο πληγέντων νομών και θα ακολουθήσουν οι Αττική (φωτιές Πάρνηθας και Υμηττού), Λακωνία, Μεσσηνία, Αρκαδία, Κορινθία, Εύβοια.

Η κυβέρνηση Καραμανλή βρίσκεται σε αδιέξοδο. Την επόμενη μέρα της ανείπωτης τραγωδίας στην Ηλεία, στις 25 Αυγούστου, ο πρωθυπουργός προβαίνει σε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, κηρύσσοντας τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ενώ παράλληλα ανακοινώνει τα πρώτα μέτρα ανακούφισης και την ίδρυση του Ταμείου Αρωγής που θα μείνει γνωστό στη συνέχεια ως Ταμείο Μολυβιάτη.



Περισσότερες από 15 χώρες (Ισπανία, Ιταλία, Ισραήλ, Γαλλία, Ελβετία, Ρωσία, Τουρκία, Σουηδία, Γερμανία κ.ά.) ανταποκρίνονται στο κάλεσμα της Ελλάδας για βοήθεια και στέλνουν πυροσβεστικές δυνάμεις, κυρίως αεροπλάνα και ελικόπτερα.

Η συχνότητα των πυρκαγιών και τα αλλεπάλληλα μέτωπα σε διαφορετικά σημεία της χώρας φουντώνουν εκτός από τις φλόγες και τη συνωμοσιολογία και πλέον γίνεται λόγος για οργανωμένο σχέδιο εμπρησμών. Κάποιοι πάνε το πράγμα ακόμα πιο πέρα, μιλώντας για Τούρκους πράκτορες που αλωνίζουν την Ελλάδα και βάζουν φωτιές.

Οι παροχές που μοιράζει αφειδώς η κυβέρνηση τις επόμενες μέρες (3.000 ευρώ σε όποιον έκανε μια απλή δήλωση πως είναι πυρόπληκτος, χωρίς κανέναν έλεγχο) είναι προφανές πως δίνονται για να καταλαγιάσει η λαϊκή κατακραυγή. «Μέχρι και από την Αθήνα κατέβαιναν να πάρουν τα λεφτά τότε. Ανθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με τον νομό», θα μας πει συνταξιούχος, πλέον, υπάλληλος της νομαρχίας Ηλείας που συμμετείχε τότε στη διαδικασία.


Στις 26 Αυγούστου οι φωτιές που καίνε την Ηλεία θα περικυκλώσουν τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας. Από τον Νότο καίγονται η Ανδρίτσαινα, τα Κρέστενα, η περιοχή της Ζαχάρως, από τον Βορρά έρχεται ένα άλλο μέτωπο από το ορεινό χωριό Κλινδιά, το οποίο αφού πέρασε από Αγία Αννα, Γούμερο, Μουζάκι, Κουτσοχέρα, Καράτουλα, «σκάει» στην πεδιάδα της Ολυμπίας και συναντιέται με το μέτωπο του Νότου. Μαζί, ξεπερνούν τα 60 χιλιόμετρα σε μήκος.

Αν ανατρέξει κανείς στα βίντεο των τηλεοπτικών ανταποκρίσεων της εποχής, θα ακούσει τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των πυροσβεστών προς το συντονιστικό κέντρο να σταλούν ενισχύσεις ώστε να μην μπει η φωτιά μέσα στην Αρχαία Ολυμπία. Οι τηλεοπτικές εικόνες θα δείξουν απεγνωσμένους εποχικούς πυροσβέστες να προσπαθούν να ανοίξουν τους κρουνούς μέσα στον αρχαιολογικό χώρο και αυτοί να μη δουλεύουν.

Ωστόσο, αυτό που μένει στη μνήμη είναι η εικόνα του υπουργού Βύρωνα Πολύδωρα να μετακινεί με τη βοήθεια υψηλόβαθμων στελεχών της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας έναν... κορμό δύο μέτρα πιο πέρα, μεταδίδοντας έτσι την εικόνα στον κόσμο που παρακολουθεί σοκαρισμένος τα όσα συμβαίνουν πως η κυβέρνηση βρίσκεται εκεί και βοηθά...
Τριπλασιασμός πλημμυρών, πεντα-πλασιασμός κατολισθήσεων

Δέκα χρόνια μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 στην Ηλεία, οι επιπτώσεις τους συνεχίζονται ακόμα, καθώς τα πλημμυρικά φαινόμενα και οι κατολισθήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί εντυπωσιακά στην περιοχή.

Η διαπίστωση αυτή προκύπτει από έρευνα που πραγματοποίησαν Ελληνες επιστήμονες με τίτλο «Η επίδραση των μεγάλων δασικών πυρκαγιών στις πλημμύρες και τις κατολισθήσεις. Η περίπτωση των πυρκαγιών του 2007 στην Ηλεία, Ελλάδα».

Στην έρευνα εξετάζεται ο αριθμός των πλημμυρών και των κατολισθήσεων στην περιοχή πριν και μετά την εκδήλωση των πυρκαγιών και βασίστηκε σε παρατηρητικά στοιχεία που συλλέχθηκαν από διάφορες πηγές δεδομένων κατά την περίοδο 1989–2016.

Από την επεξεργασία τους διαπιστώθηκε ότι η πυρκαγιά του 2007 συνέβαλε στην αύξηση της μέσης συχνότητας εμφάνισης πλημμυρών κατά 3,3 φορές, ενώ η συχνότητα των κατολισθήσεων στην περιοχή έχει αυξηθεί κατά 5,6 φορές σε σχέση με το χρονικό διάστημα πριν από την πυρκαγιά.

Μάλιστα, η έρευνα υπολογίζει ότι ενώ πριν από το 2007 στην ευρύτερη περιοχή συνέβαινε κατά μέσο όρο 1 πλημμύρα ανά 1,6 έτος, μετά την πυρκαγιά συμβαίνει κατά μέσο όρο 1 πλημμύρα ανά περίπου 4 μήνες!

Με τη χρήση διαφόρων μεθοδολογιών τεκμηριώθηκε ότι η αύξηση, τόσο στις πλημμύρες όσο και στις κατολισθήσεις, δεν οφείλεται σε κάποιον άλλο παράγοντα (π.χ. αύξηση των βροχοπτώσεων, ανθρώπινο παράγοντα, μεταβολές στις χρήσεις γης κ.λπ.), αλλά αποκλειστικά στην πυρκαγιά του 2007.



Επιπλέον, οι περιοχές που επλήγησαν από πυρκαγιές καταγράφουν σημαντική αύξηση της εμφάνισης και των δύο φαινομένων, παρουσιάζοντας αξιοσημείωτα μεγαλύτερη αύξηση σε σύγκριση με τις γειτονικές περιοχές που δεν επηρεάστηκαν από τις πυρκαγιές. Η δε εξέταση της μηνιαίας εμφάνισης συμβάντων έδειξε αύξηση αυτών ακόμη και σε μήνες του έτους που η ένταση των βροχοπτώσεων παρουσίαζε μειούμενες τάσεις.

Οι πυρκαγιές προκάλεσαν τεράστια διαταραχή στη βλάστηση, και στις πληγείσες περιοχές χρειάστηκαν περίπου 2 χρόνια ώστε αυτή να ανακάμψει.

Ωστόσο, οι διαφορές στο είδος της βλάστησης θεωρούνται σημαντικοί παράγοντες για την παρατηρούμενη αύξηση των πλημμυρών και των κατολισθήσεων, καθώς τα ψηλά δάση έχουν υποκατασταθεί από χαμηλότερη βλάστηση.

Πρέπει να σημειωθεί πως παρότι στην επιστημονική κοινότητα είναι γνωστή η επίπτωση των πυρκαγιών στη διάβρωση και στα πλημμυρικά φαινόμενα, στη συγκεκριμένη μελέτη προσδιορίστηκε για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο η έκταση της επίπτωσης - το πόσο δηλαδή μπορεί μια πυρκαγιά να αυξήσει τις πλημμύρες και τις κατολισθήσεις σε μια περιοχή.

Εξάλλου, η έρευνα επισημαίνει ότι θερμά καλοκαίρια, όπως αυτό του 2007, που εκτιμάται ότι θα είναι πιο συχνά τις επόμενες δεκαετίες λόγω της κλιματικής αλλαγής, είναι πιθανόν να προκαλέσουν περισσότερες πυρκαγιές, οι οποίες με τη σειρά τους θα συνοδεύονται από μια περίοδο διάρκειας έως και μία δεκαετία αύξησης των πλημμυρών και των κατολισθήσεων.

Η συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε από την ερευνητική ομάδα των: Διακάκη Μ., Νικολόπουλου Ε.Ι., Μαυρούλη Σ., Βασσιλάκη Ε., Κορακάκη Ε., στελέχη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος), του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ (UCONN) και του WWF Ελλάδας.
Βαριές ποινές σε νομάρχη, δήμαρχο, πυροφύλακα και στην... αμελή νοικοκυρά

Συνολικές ποινές φυλάκισης 160 χρόνων (κατά συγχώνευση) ήταν η ετυμηγορία της Δικαιοσύνης σε δεύτερο βαθμό για τις καρβουνιασμένες ψυχές της φονικής πυρκαγιάς της Ηλείας και για τα χιλιάδες στρέμματα αποτεφρωμένης γης.

Μια ετυμηγορία που εκδόθηκε από το Εφετείο του Πύργου, το 2014, και κατέστη στον Αρειο Πάγο αμετάκλητη δέκα χρόνια μετά τη διάπραξη ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Μεταπολίτευσης σε βάρος της ανθρώπινης ζωής, του περιβάλλοντος, αλλά και του πολιτισμού μας.

Η στροφή όπου εκείνο το απομεσήμερο του Αυγούστου κάηκαν ζωντανοί άνθρωποι και ξεκληρίστηκαν οικογένειες | EUROKINISSI/ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ


Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου, οι κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν ένοχοι γιατί αντιμετώπισαν «γραφειοκρατικά και επιφανειακά» τις προειδοποιήσεις για την επερχόμενη καταστροφή.

Τα αδικήματα για τις 36 ζωές που χάθηκαν και τη γη που επλήγη βάναυσα ήταν «ανθρωποκτονία από αμέλεια, κατά συρροή, εμπρησμός δάσους και πραγμάτων από αμέλεια».

Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε επιβάλει στους κατηγορούμενους συνολικές ποινές φυλάκισης κατά συγχώνευση 223,5 χρόνων, τις οποίες το δικαστήριο μείωσε κατά 63 χρόνια, ενώ κήρυξε αθώο τον τότε προϊστάμενο του Π.Κ. Κρεστένων Νικόλαο Μιχαλόπουλο για τον χαμό των τριών ηρωικών εποχικών δασοπυροσβεστών.

Τρεις από τους καταδικασθέντες προσέφυγαν στον Αρειο Πάγο ζητώντας την αναίρεση της εφετειακής απόφασης, την οποία όμως το Ποινικό Τμήμα του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας δεν έκανε δεκτή. Επικυρώνοντας έτσι την απόφαση των εφετών και υιοθετώντας παράλληλα την πρόταση της αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Θεοφανίας Κοντοθανάση.

Ακολούθησαν και οι τελεσίδικες αποφάσεις του Διοικητικού Εφετείου Πατρών κατά του Δημοσίου με τις οποίες επιδίκασε χρηματική ικανοποίηση στους συγγενείς των θυμάτων λόγω ψυχικής οδύνης. Ανάμεσά τους και ο τραγικός πατέρας, σύζυγος και γιος Γ. Παρασκευόπουλος από το χωριό Αρτέμιδα, ο οποίος έχασε στη φωτιά όλη του την οικογένεια: τέσσερα ανήλικα παιδιά, γυναίκα και μάνα.

Ετσι, οριστικά και αμετάκλητα για τις ψυχές που χάθηκαν το πύρινο καλοκαίρι του 2007 στην Ηλεία, καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης 40 χρόνων, έκαστος, ο πρώην νομάρχης Ηλείας, Χ. Καφύρας, ο τότε δήμαρχος Ζαχάρως, Παντ. Χρονόπουλος, ο πυροφύλακας Μίνθης, Π. Τσούρας, και η νοικοκυρά Σοφία Νικολοπούλου, η οποία άναψε φωτιά σε εξωτερικό χώρο του σπιτιού της και στη συνέχεια την άφησε ανεπιτήρητη. Οπως είναι γνωστό στις μεγάλες ποινές εκτιτέα εκ του νόμου είναι μόνο τα δέκα χρόνια.

Ανάμεσα στα συμπεράσματα της Δικαιοσύνης για τη μαρτυρική Αρτέμιδα ήταν ότι «οι κάτοικοί της θα μπορούσαν να είχαν σωθεί εάν συγκεντρώνονταν στην εκκλησία του χωριού και δεν επικρατούσε πανικός, που οδήγησε τελικά πολλούς από αυτούς να επιλέξουν λάθος δρόμο διαφυγής και τελικά να καούν».

«Υστερα από 10 χρόνια δικαστικού αγώνα, οι συγγενείς των θυμάτων δικαιώθηκαν πλήρως», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο εκ των δικηγόρων των συγγενών των θυμάτων Αντώνης Φούσας (έτεροι δικηγόροι Μάνος Σταύρου και Δημήτρης Κουσουρής).

«Από τα ποινικά δικαστήρια μέχρι και το Εφετείο Πατρών επέβαλαν στους υπευθύνους μεγάλες ποινές και οι σχετικές αποφάσεις επικυρώθηκαν από τον Αρειο Πάγο, ενώ οι συγγενείς των θυμάτων δικαιώθηκαν και από τα διοικητικά δικαστήρια. Οι αποφάσεις αυτές -καταλήγει ο Αντώνης Φούσας- είναι μια δικαίωση, αλλά βεβαίως ο πόνος των συγγενών των θυμάτων είναι αγιάτρευτος».
Η τραγωδία έξω από την Αρτέμιδα της Ηλείας

Εκείνη την Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007, στη χαράδρα που χωρίζει τα χωριά Αρτέμιδα, Μάκιστος από τη μια πλευρά και Χρυσοχώρι από την άλλη, συναντήθηκαν ουσιαστικά τρεις φωτιές. Η μία που ερχόταν από ανατολικά, από το χωριό Σέκουλα, η δεύτερη βορειοδυτικά από το χωριό Γκρέκα και η τρίτη που άναψε το μεσημέρι της Παρασκευής μέσα στη χαράδρα, στο Παλαιοχώρι.


Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Σφαλιάρες Βαρουφάκη στην ακροδεξιά ΝΔ του Μητσοτάκη..



Άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη

«Η χρεοκοπία του κράτους μας, που ξέσπασε σαν πυρκαγιά το 2010 και μαίνεται ακόμα, άλλαξε τα πάντα στην Ελλάδα. Εκτός από ένα: τη Δεξιά, και συγκεκριμένα τον αχαλίνωτο ρεβανσισμό της Νέας Δημοκρατίας και τη ροπή της προς τον ολοκληρωτισμό.

Η παράταξη που πριν από τη χούντα θεωρούσε τα στρατοδικεία ορθό και σώφρονα μηχανισμό «διαχείρισης» των πολιτικών της αντιπάλων, το κόμμα που στη Μεταπολίτευση τρομοκρατούσε τον λαό ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου οικοδομούσε αριστερή χούντα (και που έστησε ειδικό δικαστήριο για να τον φυλακίσει το 1989) έχει πραγματικά μακρά παράδοση στον ολοκληρωτισμό, τον οποίο σταθερά προσπαθεί να παρουσιάσει ως τη μετριοπαθή υπεράσπιση του δημοκρατικού καθεστώτος.

Κάποιοι ήλπιζαν ότι η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, στο πλαίσιο της γενικότερης δίνης της κρίσης της ευρωζώνης, ίσως άλλαζε και τη Νέα Δημοκρατία. Φευ, πού τέτοια τύχη! Η μεγάλη «σταθερά», ο θεμέλιος λίθος που κρατά το συγκεκριμένο κόμμα γειωμένο πολιτικά, είναι η φράση που χρησιμοποίησε (μάλλον απερίσκεπτα, εν τη ρήμη του λόγου, αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια) ο ιδιοκτήτης της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ, εφοπλιστής, κ. Αλαφούζος στο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου «ΑΓΟΡΑ! Από τη Δημοκρατία στην Αγορά» (2014): «Εμείς οι ιδιοκτήτες της Ελλάδας...», είχε πει, αναφερόμενος στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί της χώρας που θεωρεί ότι δικαιωματικά έχει η ολιγαρχία, την οποία η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να εκφράζει πολιτικά.

Το νέο καθεστώς χρεοδουλοπαροικίας της χώρας, στο οποίο περιήλθε η Ελλάδα από το πρώτο Μνημόνιο, δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες αλλά και μέγα άγχος στη Νέα Δημοκρατία. Μετά το σύντομο αντιμνημονιακό φλερτ του Αντώνη Σαμαρά, και την καθίζηση του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα της Δεξιάς είδε στο Μνημόνιο την ευκαιρία να αυτοεπιβληθεί ως ο πιστός εντολοδόχος της τρόικας και ο αποτελεσματικός διαχειριστής των διατάξεών του. Ομως, παράλληλα, τα εξυπνότερα στελέχη του έβλεπαν το αδιέξοδο να έρχεται: Ο κ. Σαμαράς υποσχόταν, καθ’ όλο το 2014, ότι και (α) δεν θα δεχόταν νέο μνημονιακό δάνειο και (β) δεν θα ζητούσε αναδιάρθρωση χρέους. Αυτές οι δύο υποσχέσεις όμως παραβίαζαν τους κανόνες της αριθμητικής καθώς, μόνο για το 2015, έλειπαν τουλάχιστον 15 δισ. (ακόμα κι αν έκλεινε την αξιολόγηση του Δεκεμβρίου του 2014, την οποία η κυβέρνηση Σαμαρά ποτέ δεν έκλεισε).

Οταν άρχισε να διαφαίνεται η εκλογική ήττα στην οποία οδηγούσε τη Νέα Δημοκρατία η απλή αριθμητική του Μνημονίου, ξάφνου ήταν σαν να έχουμε επιστρέψει στην κινδυνολογία του 1980. Με μια διαφορά, προς το χειρότερο: η κυβέρνηση Σαμαρά επένδυσε (κάτι που ο Γεώργιος Ράλλης ποτέ δεν θα έκανε τότε) στο αφήγημα: «Αν δεν εκλεγούμε, την επομένη Δευτέρα οι τράπεζες θα είναι κλειστές».
Πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μια κυβέρνηση επενδύει στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, και μάλιστα σε συνεργασία με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, τον οποίο εκείνη είχε διορίσει προ μηνών, και βεβαίως με την τρόικα - μια ανίερη συμμαχία εναντίον της επικείμενης δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης.

Ας δούμε προσεκτικά, και πέραν των επιφαινομένων, το αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας από τότε έως σήμερα:

• Ο ελληνικός λαός είναι ένοχος, εν τη μωρία του.

• Ενας λαός-νήπιο τιμωρείται από έναν αυστηρό αλλά δίκαιο γονέα (την τρόικα) και, έτσι, το μόνο που δικαιούται να κάνει είναι να αιτείται μια πιο επιεική τιμωρία.

• Η Νέα Δημοκρατία είναι η παράταξη που κατέθετε υπεύθυνα και αποτελεσματικά τα αιτήματα του λαού-ικέτη.

• Ξάφνου, ο ανόητος λαός αποφάσισε να εμπιστευτεί ένα κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, που του είπε κάτι «παρανοϊκό»: ότι πρέπει να διανοηθεί πως υπάρχει εναλλακτική, ότι μπορεί και πρέπει να απαιτήσει τη μεταμόρφωσή του από ικέτη-νήπιο σε ώριμο λαό που διαπραγματεύεται (αντί να ικετεύει για) τη διαμόρφωση πολιτικών που τερματίζουν την άσκοπη, ατέρμονη, μισανθρωπική τιμωρία του.

Οπως στο παρελθόν, έτσι και τώρα, η Δεξιά δεν μπόρεσε να αντισταθεί στις ιστορικές της καταβολές. Την ώρα που ο ελληνικός λαός σύσσωμος έλεγε «ΟΧΙ» στην τρόικα, η Νέα Δημοκρατία συσστρατεύτηκε, άνευ παραμικρού ενδοιασμού, με τους δανειστές. Οπως έγραφα στην «Εφ.Συν.» σε άρθρο τιτλοφορούμενο «Η Νέα Δημοκρατία που χρειαζόμαστε» (31/10/2016), μια πατριωτική Νέα Δημοκρατία, τότε που ο Γερούν Ντάισελμπλουμ με επισκέφτηκε τρεις μέρες μετά την ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών για να με απειλήσει με κλείσιμο των τραπεζών, αν δεν υποσχόμουν ότι θα αγνοήσω τη λαϊκή εντολή για αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, και δη του μη βιώσιμου χρέους, θα έβγαζε την εξής ανακοίνωση: «Διαφωνούμε με τη νέα κυβέρνηση εντονότατα. Κρίνουμε ότι πρέπει να αποδεχθεί τις βασικές παραμέτρους του 2ου Μνημονίου και να μην επιδιώξει αντιπαράθεση με την τρόικα, όπως επιχειρηματολογήσαμε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ομως δεν θα επιτρέψουμε στον πρόεδρο του Eurogroup να απειλεί τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση με κλείσιμο των τραπεζών της χώρας επειδή εκείνη εφαρμόζει τη λαϊκή εντολή που έλαβε».

Αντ’ αυτού, η Νέα Δημοκρατία προέβη στη στρατηγική επιλογή της ποινικοποίησης της διαπραγμάτευσης και της τακτικής «Βάστα, Γερούν!» κόντρα στους «λαοπλάνους» που «παρασύρουν» τον λαό στην άποψη ότι δικαιούται να πει «ΟΧΙ» στους νέους Μέτερνιχ.

Από μια μεριά, κατανοώ την ψυχολογική διαδικασία που οδηγεί στη στάση της Νέας Δημοκρατίας. Θυμάμαι τον τότε πρέσβη της Ελλάδας στο Παρίσι να μου διηγείται, επί υπουργίας μου, τη σκηνή που το 2014 ο νυν αρχηγός του κόμματος, υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά τότε, καθόταν μετά τα μεσάνυκτα έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου τού αρχιτροϊκανού Ντέκλαν Κοστέλο περιμένοντας πότε θα τον δεχθεί. Οποιος υπουργός έχει αποδεχθεί τέτοιον εξευτελισμό είναι λογικό να θυμώνει με πολιτικούς του αντιπάλους που πείθουν την πλειονότητα των Ελλήνων ότι υπάρχει εναλλακτική, ότι άλλο πράγμα η ικεσία και άλλο η διαπραγμάτευση.

Η δαιμονοποίηση της διαπραγμάτευσης που υπερβαίνει την ικεσία σημαίνει βέβαια δαιμονοποίηση των τριών σχεδίων που πρέπει να έχει κανείς πριν μπει στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων για να διαπραγματευτεί:

1. Σχέδιο με εποικοδομητικές, λελογισμένες, μετριοπαθείς προτάσεις (των οποίων
η εφαρμογή θα φέρει το τέλος της σκοτοδίνης).

2. Σχέδιο για το πώς αντιδράς ώστε να αποφευχθεί τόσο η συνθηκολόγησή σου όσο και η ρήξη, όταν η τρόικα αρνηθεί να συζητήσει καν τις προτάσεις σου, απειλώντας μάλιστα με ρήξη (ιδίως με κλείσιμο τραπεζών).

3. Σχέδιο σε περίπτωση που η ρήξη συμβεί για οποιονδήποτε λόγο.

Ως αυτόκλητος υπερασπιστής της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, την οποία ταυτίζει με την υποταγή στην τρόικα και την απαγόρευση της υπέρβασης από την ικεσία στη διαπραγμάτευση, η Νέα Δημοκρατία επιστρέφει στην προϊστορία των στρατοδικείων και ειδικών δικαστηρίων για να δικάσει όποιον τόλμησε να μπει, όπως το 2015, στις αίθουσες των Βρυξελλών έχοντας εκπονήσει αυτά τα τρία σχέδια. Η στρατηγική τους επιλογή είναι: συλλάβετε τον Βαρουφάκη, που ακόμα και σήμερα υπεραμύνεται των σχέδιων αυτών, με απώτερο στόχο να καθίσουν στο διπλανό εδώλιο τον Τσίπρα, ο οποίος μπορεί μεν να υπέγραψε τη «δήλωση μετανοίας», αποποιούμενος τα τρία σχέδια της διαπραγμάτευσης, αλλά, από την άλλη: (α) πρέπει να τιμωρηθεί επειδή τόλμησε, έστω και για μερικούς μήνες, να διανοηθεί τη διαπραγμάτευση και (β) δεν έχει ακόμα παραδώσει τα κλειδιά του Μαξίμου στους «ιδιοκτήτες της Ελλάδας».

Μέσα στο πλαίσιο του παραδοσιακού της ρεβανσισμού, και της προσπάθειας να ποινικοποιήσει τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015, ακολουθώντας την παράδοση της κλασικής ελληνικής Δεξιάς, η Νέα Δημοκρατία παρουσιάζει τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως μια εθνικο-λαϊκή χούντα, που πασχίζει να φιμώσει την αντίθετη άποψη. Οπως επισημαίνει ο Δημήτρης Σκλήρης σε εκτενές του άρθρο με τίτλο «Αντιστασιακός Διαφωτισμός» (βλ. ΖΗΝ, ThePressProject), αυτές τις κατηγορίες οι κυρίες και οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας τις εξαπολύουν την ώρα που υπόσχονται...
Ειδικά Δικαστήρια για εμένα, στα οποία ευελπιστούν να σύρουν, από δίπλα, και τον Αλέξη Τσίπρα!

Οπως είναι γνωστό τοις πάσι, οι δρόμοι μας με τον πρωθυπουργό και άλλους συντρόφους έχουν χωρίσει αμετάκλητα. Το DiEM25 έχει κατακεραυνώσει την κυβερνητική άποψη ότι μετά τη συνθηκολόγηση έρχεται, οσονούπω, η έξοδος από τα μνημόνια – κι έχει εξαγγείλει τη θέση ότι οι τομές-προαπαιτούμενα για απόδραση από την κρίση πρέπει να εφαρμοστούν χωρίς καμία διαπραγμάτευση, χωρίς καμία πρότερη έγκριση από το Eurogroup ή την τρόικα.

Ομως, ανεξάρτητα από τις μεγάλες μας διαφωνίες, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να κατανοήσει ότι η εναγώνια προσπάθειά της να ποινικοποιήσει τη διαπραγμάτευση των πρώτων μηνών του 2015 θα βρει όλους μας μπροστά της. Κι αυτό επειδή το διακύβευμα αφορά κάτι το πολύ σημαντικό, κάτι που ξεπερνά τις αντιθέσεις μας ή τα γεγονότα του 2015: τον ολοκληρωτισμό της Δεξιάς που, αντί να υποχωρεί στο Μνημονιστάν μας, ενισχύεται από τη συνεχιζόμενη, γενικευμένη πτώχευση».

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Έλλην νεοφιλελεύθερος και ολίγον Τραμπαρίφας



Κατά της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται τάχθηκε ο Τραμπ, μετά τα επεισόδια στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια. Δεν συμβαίνει μόνο σε έλληνες νεοφιλελεύθερους και Μενουμευρώπηδες, αλλά αποτελεί τελικώς ίδιον των απανταχού θιασωτών της ελευθερίας των αγορών και των παραγωγών, να είναι με την ελευθερία και τα δικαιώματα με προαπαιτούμενα. Να δίνουν στη βία γενικά χαρακτηριστικά και στην αντιμετώπισή της γλυκερές συνταγές, όπως το «αγάπη μόνο» και «θετική ενέργεια».


Η βία έχει αιτίες, το άδικο επίσης και ο επιπόλαιος (ναι πολλοί έλληνες νεοφιλελεύθεροι είναι θλιβερά επιπόλαιοι που θέλουν να έχουν άποψη) ισαποστασίτης σύμμαχος των άδικων και ισχυρών. Φταίνε τα δύο άκρα. Οι ακροδεξιοί φασίστες στην Αμερική και απ’ την άλλη οι διαδηλωτές της Δημοκρατίας. Οι οπαδοί του στρατηγού της δουλείας Ρόμπερτ Έντουαρντ Λη και όσοι έχουν το θάρρος να πουν πως στον 21ο αιώνα δεν μπορούν να υπάρχουν δούλοι.

Από τη μία ο Χίτλερ με τη βία των κρεματορίων και από την άλλη οι εβραίοι με τη βία της άρνησής τους να καούνε στους φούρνους. Και στη μέση όσοι είναι κατά της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται και από το θύτη και από το αμυνόμενο και αδύναμο θύμα. Μην κοιτάτε που η παγιωμένη ιστορική καταγραφή και η παγκόσμια κατακραυγή δεν αφήνει τους σύγχρονους ισαποστασίτες να ψελλίσουν την καταδίκη τους για τη «βία των Εβραίων» στο Ολοκαύτωμα. Απλώς δεν τολμάνε.

Κουβέντα δεν άρθρωσαν οι εν Ελλάδι οπαδοί του φιλελεύθερου κόσμου για όσα έγιναν στη Βιρτζίνια. Τα πολύ φιλελεύθερα sites, δεν έβαλαν καν τη φωτογραφία της Heather Heyer που δολοφονήθηκε από το νεοναζί, ούτε φυσικά έγραψαν το όνομα μιας άγνωστης ακτιβίστριας που (όπως και για τους έλληνες διαδηλωτές) ενδεχομένως τα ήθελε και τα έπαθε. Έτσι όμως συμβαίνει εδώ και καιρό. Λίγο αφότου έληξαν το θέμα της εκλογικής (και όχι κοινωνικής και πολιτικής) επικινδυνότητας με τη Χρυσή Αυγή, τα κόμματα και τα κομματίδια του Συνταγματικού τόξου, επέστρεψαν στη γνωστή υποκρισία. Ο Μαδούρο είναι ένας επικίνδυνος δικτάτορας που εξ αντανακλάσεως ενοχοποιεί και τον Τσίπρα και οι διαδηλωτές της αντιπολίτευσης βαριοί δημοκράτες που δεν ανέχονται την αδικία.

Στο ενδιάμεσο βέβαια διαφεύγουν μερικές λεπτομέρειες, πως για παράδειγμα η Βενεζουέλα είναι η πρώτη χώρα σε αποθέματα πετρελαίου η οποία πολύ ενδιαφέρει τους Αμερικάνους που δεν μπορούν να τα εκμεταλλευτούν εξαιτίας του Μαδούρο, είτε είναι, είτε δεν είναι δικτάτορας. Εν ολίγοις η Βενεζουέλα είναι το Ιράν ή το Ιράκ της Λατινικής Αμερικής και δυστυχώς δεν είναι η Σαουδική Αραβία στην οποία μπορεί να κόβουν κεφάλια και χέρια, αλλά είναι όσο πρέπει συνεργάσιμοι, πράγμα που σαφώς δεν θέτει θέμα δικαιωμάτων, καταδίκης και άλλων διαμαρτυριών.

Οι έλληνες νεοφιλελεύθεροι, Τραμπαλίζονται στο ρυθμό της συντηρητικής αθλιότητας που γεννά νέους διαχωρισμούς και βία κρυμμένα κάτω από την υποκρισία για την ελευθερία και τη Δημοκρατία. Ανήκω στην κατηγορία αυτών που υποστηρίζουν πως ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο φασισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Η καθιέρωση των κανόνων του κυνισμού και των ανισοτήτων και η τροποποίησή τους με τρόπο που να εμφανίζονται ως λειτουργίες φυσικής επιλογής. Δεν είναι τυχαίο που ο Μίλτον Φρήντμαν και η Σχολή του Σικάγου, οι θεμελιωτές του νεοφιλελευθερισμού, υπηρέτησαν χωρίς τύψεις τον δικτάτορα της Χιλής, Αγκούστο Πινοσέτ και τη Μάργκαρετ Θάτσερ.

Φυσικά όταν μιλάμε για έλληνες νεοφιλελεύθερους, μιλάμε για έναν συντηρητικό συρφετό που επικαλείται την τυποποίηση του νεοφιλελεύθερου για να καλύψει τις θεωρίες που ντρέπεται να πει φωναχτά, όπως: οι Αριστεροί είναι σκουλήκια, η πολύ ελευθερία βλάπτει, η Χούντα πέτυχε οικονομική ανάπτυξη, δεν υπάρχουν νεκροί στο Πολυτεχνείο και άλλα τέτοια. Με αυτή την έννοια οι εγχώριοι νεοφιλελεύθεροι είναι περισσότερο Τραμπαρίφες παρά οτιδήποτε άλλο.

ΥΓ: Για να τελειώνουμε με τις θεωρίες περί μαύρου και κόκκινου φασισμού. Ο φασισμός, είναι μια απάνθρωπη αυταρχική θεωρία που αποδέχεται ανωτερότητα κάποιων ανθρώπων και εθνών έναντι άλλων, προβλέποντας μάλιστα τη συνειδητή εξόντωση των υποδεέστερων και κατώτερων. Ο κομμουνισμός είναι μια κοσμοθεωρία ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης που δεν προβλέπει στη θεωρία της ανωτερότητα και εξόντωση ανθρώπων. Το αν υπήρξε στρεβλή εφαρμογή με μέτρα βίας δεν κάνει τη θεωρία του κομμουνισμού, φασισμό, αλλά αυτούς που την εφάρμοσαν με αυτό τον τρόπο υπόλογους. Εν ολίγοις ο έλληνας κομμουνιστής που σκοτώθηκε για να απελευθερωθεί η Ελλάδα, δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον φασίστα συνεργάτη των γερμανών Ναζί που κάρφωνε και σκότωνε συμπατριώτες του και στη συνέχεια έγινε εθνικόφρονας πατριώτης με σύνταξη. Τα άλλα είναι για να ξαναγράφουν βολικά την ιστορία διάφοροι «επιστήμονες» και αγγούρια Καλυβιώτικα.

του  Κώστα Βαξεβάνη

Και αν η σφαγή ήταν προαπαιτούμενο κάποιου Μνημονίου δεν θα την ψηφίζατε; Θα αγωνίζοσταν κατά του φασισμού;



Με ξεχωριστή λαμπρότητα αποδόθηκαν και φέτος τιμές στην εκδήλωση για  την επέτειο της σφαγής του Κομμένου από τους ναζί γερμανούς το  1943..

Από τη μια μεριά ήταν άνθρωποι του χωριού ,  επισκέπτες, μικρά παιδιά και μεγάλοι, αγρότες , εργάτες,  άνεργοι  κλπ ,  λίγο παράμερα είχαν αποθέσει οι υπεύθυνοι,  τα είδη της εξουσίας που πήγαν εκεί για να..  Τι αρχιπαράγοντες μαζί με τις αυλές τους, τι γραβατωμένοι μέσα στο λιοπίρι   βουλευτές(και οι αριστεροί),  αξιωματούχοι όλων των δυνάμεων, υπουργέσες και βέβαια το στολίδι της δημοκρατίας , ο Παυλόπουλος. Όλα αυτά τα είδη βρέθηκαν στο Κομμένο να τιμήσουν τους νεκρούς , να καταδικάσουν τη σφαγή απο τους ναζί γερμανούς, κάνοντας περήφανες και  γενναίες  δηλώσεις για αγώνες κατά του φασισμού , υπέρ της δημοκρατίας , όπως ακριβώς ταιριάζει σε τέτοιου είδους είδη ... Αυτοί που όλοι τους έχουν υπογράψει μνημόνια , τσακώνονται μάλιστα για το ποιος έχει υπογράψει το καλύτερο και  έχουν προγράψει το μέλλον αυτού του λαού για τα επόμενα χρόνια (προφανώς στο όνομα της δημοκρατίας),  και μας έχουν παραδώσει σε ξένους επικυρίαρχους μηχανισμούς στους οποίους δείχνουν τεράστια προσαρμοστικότητα στις εντολές τους .. Το είδος των προθύμων που ονειρεύεται αγώνες κατά του φασισμού και τους ευατούς τους τιμητές αυτών των αγώνων.....

Δεδομένου λοιπόν της συγκεκριμένης κατάστασης όλων αυτών των ειδών, καθώς και της ελληνικής αποικίας  και σε απόλυτη συνάφεια με τη σφαγή του Κομμένου από τους ναζί, μπορούμε να πούμε με μεγάλη βεβαιότητα ότι όλα αυτά τα είδη που βρέθηκαν στο Κομμένο θα μας έχωναν(σε οποιαδήποτε εποχή)  στο πιο βαθύ  "προαπαιτούμενο Μνημονίου" εκτελώντας τις εντολές  των ξένων επικυρίαρχων,   είτε τότε είτε τώρα , χωρίς κανένα ίχνος δυσαρέσκειας  και υποψία "αγώνα". Η  σημερινή απώλεια κάθε κυριαρχίας του λαού(για τον λόγο που  έσφαζαν οι ναζί και τότε), τα παράνομα καθεστώτα των Μνημονίων και  η κοινωνική σφαγή που επιβλήθηκε  σαν αυτή που συμβαίνει στις μέρες μας τους,  είναι απολύτως διαχειρίσιμα και ηθικά και πολιτικά(δεξιοί και αριστεροί) απο το είδος των επισήμων τιμητών  των καθούμενων στην επετειακή τέντα..

Τα περί αγώνων που θα δώσουν ή έδωσαν ή που "τιμούν τη μνήμη"είναι απλά φούμαρα που στην τελική δεν τα πιστεύει κανείς..  και τότε να ζούσαν πάλι μπότες θα γυάλιζαν και πουκάμισα θα σιδέρωναν όπως κάνουν και σήμερα με τα βρακιά του σοιμπλέ και των άλλων επικυρίαρχων καθαρμάτων .

Η ναζιστική σφαγή στο Κομμένο Άρτας και η… «θεία δίκη»



Η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από ένα ψέμα. Ιδιαίτερα όταν αυτή η μισή αλήθεια αφορά ένα από τα πλέον ειδεχθή ναζιστικά εγκλήματα της κατοχής. Τέτοιου είδους «μισή αλήθεια» εμπεριείχε ο- κατά τα λοιπά αξιοπρεπής- λόγος του προέδρου της Δημοκρατίας Π.Παυλόπουλου κατά τη διάρκεια των σημερινών εκδηλώσεων μνήμης για τη ναζιστική σφαγή στο Κομμένο Άρτας. Αναφερόμενος στους πρωταγωνιστές της θηριωδίας, αξιωματικούς των Ναζί, ο ΠτΔ σημείωσε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Η Θεία Δίκη εξέδωσε την δική της ετυμηγορία για τους κύριους δράστες: Ο ταγματάρχης Φάλνερ εκτελέσθηκε, λίγο μετά, στην Σερβία από παρτιζάνους του Τίτο. Και ο Μέραρχος Λάντς δικάσθηκε, κατά την Δίκη της Νυρεμβέργης, σε δώδεκα χρόνια κάθειρξη».

Παραβλέπουμε το θεολογικό στοιχείο της αναφοράς σε… «θεία δίκη» και πάμε κατευθείαν στην ουσία του θέματος. Ο κύριος ΠτΔ αρκέστηκε στο να πει ότι ο τότε Μέραρχος Χούμπερτ Λαντς- γνωστός και για άλλα φριχτά εγκλήματα (π.χ. Κεφαλονια το 1943)- δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε δώδεκα χρόνια κάθειρξη. Αυτό, σύμφωνα με τον ΠτΔ, αποτελεί «θεία δίκη» και τιμωρία για τον εγκληματία Ναζί Λαντς. Βέβαια, αυτό που παρέλειψε να πει ο κ.Παυλόπουλος είναι ότι ο Λαντς έμεινε στη φυλακή μόνο 3 χρόνια (!!!), καθώς αποφυλακίστηκε το Φλεβάρη του 1951. Πρόκειται για μια απ’ τις μικρότερες ποινές που επιβλήθηκαν σε αξιωματικό του χιτλερικού στρατού.

Η ταχύτατη αποφυλάκιση του Χούμπερτ Λαντς, ωστόσο, δεν είναι η μοναδική ενδιαφέρουσα πτυχή της ιστορίας του. Αργότερα, ο πρώην αξιωματικός του ναζιστικού στρατού εντάχθηκε στο φιλελεύθερο, «κεντρώο» κόμμα FDP (Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα), του οποίου διετέλεσε για σειρά ετών σύμβουλος σε θέματα ασφάλειας και άμυνας. Η «απορρόφηση» του εγκληματία Ναζί Λαντς από ένα κόμμα της αστικής τάξης δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη: ουκ ολίγοι Ναζί στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό της Δυτικής Γερμανίας και των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Λαντς, λοιπόν, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε ουσιαστικά για τα εγκλήματα του, αλλά εντάχθηκε και υπηρέτησε στο μεταπολεμικό αστικό πολιτικό σύστημα της Δυτικής Γερμανίας και πέθανε το 1982 σε ηλικία 86 ετών.

πηγη: ΑΤΕΧΝΩΣ

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΣΥΡΙΖΑ: η στρατηγική της κολακείας και το τέλος των κινημάτων ...


Άρθρο (παλαιότερο)  του Αντώνη Δρακωνάκη, όπως μπορεί να το διαβάσει κανείς στη Πολιτική Επιθεώρηση «Κοινωνικός Αναρχισμός» των Ελευθεριακών Εκδόσεων Κουρσάλ.


Κόμμα και εκλογική βάση

Δεν είμαστε σοσιαλδημοκράτες […]. Η σοσιαλδημοκρατία είναι καπιταλισμός με ευγενικό προσωπείο. Βασίζεται στις ίδιες σχέσεις παραγωγής, στο ίδιο σύστημα αξιών. Σκοπό δεν έχει την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά την άμβλυνση των ταξικών διαφορών για τη διατήρηση του συστήματος, για την εδραίωση του μονοπωλιακού κι ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Γι’ αυτό οι περιθωριακές αλλαγές, που προωθεί η σοσιαλδημοκρατία, αλλαγές που αποσκοπούν στη συγκάλυψη των αντιθέσεων και των αδυναμιών του συστήματος, δεν αποτελούν βήματα προς τον σοσιαλισμό, αλλά αντίθετα μέτρα για την αποσόβησή του […]. Και κάτι που δεν θα’ πρεπε να ξεχάσουμε: τα σοσιαλδημοκρατικά πειράματα είναι εφικτά στα μητροπολιτικά κέντρα του καπιταλισμού όπου υπάρχουν οι δυνατότητες για ‘ευγενικά προσωπεία’. Σε εξαρτημένες περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα, τέτοια περιθώρια δεν υπάρχουν. – Ανδρέας Παπανδρέου, 1975 [1]
Στο ίδιο μήκος κύματος με τις απόψεις που θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί το νέο ΠΑΣΟΚ, δεν θα’ ταν παράλογο να περιμένουμε δηλώσεις όπως αυτή του Α. Παπανδρέου από τα χείλη του κυρίου Τσίπρα· μολαταύτα, αυτό δεν συνέβη ποτέ. Όσο κι αν ένα (μπερδεμένο) μειοψηφικό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί φειδωλά να επαναφέρει τη λέξη «καπιταλισμός» (άρα και τον αντικαπιταλιστικό λόγο) στη σύγχρονη ορολογία του κόμματος, ο ΣΥΡΙΖΑ την τρέμει· αντ’ αυτού, προτιμά να μιλά για «νεοφιλελευθερισμό» την ίδια στιγμή που συνδιαλέγεται επίσημα με το κεφάλαιο στους διαδρόμους του ΣΕΒ (Σύλλογος Ελλήνων Βιομηχάνων). Η αδυναμία λοιπόν -και επιλογή- του ΣΥΡΙΖΑ να μην αρθρώσει, έστω και στοιχειωδώς, κάποιο σοβαρό αντικαπιταλιστικό λόγο, αποδεικνύει ότι φοβάται να φτάσει ακόμα και στα επίπεδα της παπανδρεϊκής «επαναστατικής» ρητορικής, γεγονός που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον όχι σε όλα τα επίπεδα· κι αυτό όχι μόνο γιατί ο ηγέτης του φοβάται να οξύνει ιδεολογικά τον λόγο του, όπως έπραττε θεαματικά ο κύριος Α. Παπανδρέου, αλλά γιατί ο πρώτος δεν έχει το πορτοφόλι του δεύτερου. Η σοσιαλδημοκρατία του Παπανδρέου, φύσει αντεπαναστατική και δημαγωγική, βασίστηκε σ’ ένα γεμάτο κρατικό θησαυροφυλάκιο, προκειμένου να εξαγοράσει την κοινωνική συνείδηση· ενέπνευσε, δηλαδή, με πεντοχίλιαρα τα «πεινασμένα» πλήθη, υποκαθιστώντας τα βιβλία και τους κοινωνικούς αγώνες. Βασιζόμενο στις «δωρεές» κρατικού χρήματος, τη γενικευμένη κολακεία, τον φθηνό πατριωτισμό και τον ψευδεπίγραφο ριζοσπαστικό λόγο, το ΠΑΣΟΚ του ’81 κατάφερε να εξασφαλίσει την κοινωνική συναίνεση και, κατ’ επέκταση, τη διακυβέρνηση της χώρας για αρκετό διάστημα.
Αντιστοίχως, με την ίδια ακριβώς συνταγή αλλά χωρίς δραχμή στο ταμείο, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να καταλάβει τον κρατικό μηχανισμό. Ακόμα όμως κι αν καταφέρει να εμπνεύσει προεκλογικά, δεν έχει τον «παρά» για να κρατήσει τους ψηφοφόρους του στη συνέχεια.

Αυτό που δεν έχει καταλάβει ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι το κενό μεταξύ κόμματος και ψηφοφόρων, που χαρακτηρίζει κάθε διαχωρισμένο πολιτικό μόρφωμα όπως ένα κόμμα –η έλλειψη δηλαδή οργανικής σχέσης μεταξύ φορέα και κοινωνίας- αποκαθίσταται είτε με επαναστατική αλλαγή είτε με χρήμα. Στην περίπτωση μιας επίδοξης σοσιαλδημοκρατίας (ΠΑΣΟΚ ’81, ΣΥΡΙΖΑ τώρα), προϋποθέτει το δεύτερο. Όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους ψηφοφόρους του να ενεργοποιηθούν και να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα για την αναγέννηση της χώρας, το εν λόγω κοινό δεν παύει να είναι μέχρι σήμερα, πάνω απ’ όλα εκλογικό, άρα αποστασιοποιημένο από τους κοινωνικούς αγώνες, διαχωρισμένο από τη ζωή και την εργασία του και αλλοτριωμένο από την ετερονομία της κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν μπορεί, λοιπόν, να μετατραπεί από τη μια μέρα στην άλλη, σε ένα ενεργό πλήθος, εμπνευσμένο από τα «ριζοσπαστικά» προτάγματα μιας νέας (sic) πολιτικής δύναμης, τη στιγμή, μάλιστα, που αυτή η δύναμη δεν έχει καν πραγματικά ριζοσπαστικά προτάγματα που θα μπορούσαν ίσως να γεννήσουν ένα κίνημα, αλλά εκκλήσεις για ανώδυνα τσιμπήματα στο σώμα ενός ασθμαίνοντος καπιταλισμού. O ΣΥΡΙΖΑ των 1.655.086 ψήφων δεν αποτελεί ούτε κατά διάνοια κίνημα, αντιθέτως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα εκλογικό «αντι-κίνημα».

Αν από το 26% (εκλογές Ιουνίου 2012) του ΣΥΡΙΖΑ, αφαιρέσουμε το 4,5% της περιόδου πριν το 2012, μένει ένα 21,5% που δεν αποτελεί παρά ένα άρτι αποκτηθέν εκλογικό εμπόρευμα, εξαγορασμένο με κολακεία και «ενωτισμό».
Σε ποια βάση όμως να ενωθούμε; Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντά: α) εθνική ενότητα, β) ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου. Μπορεί το δεύτερο να μην χρήζει ιδιαίτερου προβληματισμού, σε ό,τι αφορά όμως το πρώτο, έχει ενδιαφέρον να σταθούμε για λίγο και να αναλογιστούμε την καθολικότητα της πατριωτικής ρητορικής στο πεδίο της πολιτικής στην Ελλάδα:
Υπήρξαν βέβαια και (αριστερές) μειοψηφίες [στην Ελλάδα], οι οποίες στήριξαν τις δικές τους αξιώσεις κυριαρχίας σε διεθνιστικά ιδεολογήματα, όμως αυτές ποτέ δεν μπόρεσαν, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, να ασκήσουν ευρύτερη επιρροή – κι όποτε την άσκησαν, αυτό έγινε επειδή υιοθέτησαν (και) πατριωτικά ή εθνικά συνθήματα.[2]

Συνομιλώντας με μέλη που είναι στο κόμμα από την εποχή του Συνασπισμού, θα ακούσουμε ότι προφανώς ο Τσίπρας και τα στελέχη του κόμματος δεν είναι αφελή· δεν στηρίζουν ιδεολογικά καμιά εθνική ενότητα εις βάρος μιας προοδευτικής-αριστερής κοινωνικής συσπείρωσης· αλλά πώς αλλιώς μπορείς να βγεις κυβέρνηση αν δεν αποκτήσεις μια έστω στοιχειώδη, πατριωτική ρητορική; Απ’ αυτό, φαίνεται ξεκάθαρα και ο κεντρικός στρατηγικός πυλώνας, πάνω στον οποίο δομήθηκε ο νέος ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα θεματικά πεδία: «όλοι μέσα» και βλέπουμε.

Μετά το 26% ο χρόνος πίεζε και το κόμμα βρέθηκε μπροστά σε δύο επιλογές· ή θα διατηρούσε ένα αυτόνομο αριστερό προφίλ, κρατώντας αποστάσεις από τη δυναστεία της κεντρο-αριστεράς ή θα γινόταν το πιο «ατίθασο» κομμάτι της και, συνεπώς, ένα κόμμα εξουσίας. Φυσικά επέλεξε το δεύτερο: άμβλυνση των πολιτικών συγκρούσεων (ενωτισμός), ιδεολογική εκεχειρία υπό το βάρος του αντιμνημονιακού λαβάρου (βλ. φλερτ με Ανεξάρτητους Έλληνες), διαμόρφωση κυβερνητικού image (απορρόφηση των «καθαρών» του ΠΑΣΟΚ), διαταξική κολακεία (συνομιλίες με ΣΕΒ), δηλώσεις νομιμότητας στην ΕΕ και φθηνός πατριωτισμός με νεανικό προφίλ.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ολοκαύτωμα στο Κoμμένο της Αρτας. Οταν τα ναζιστικά κτήνη βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά ... "για να κάνουν την πλάκα τους". (16 Αυγούστου 1943)

       

Ενα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων έγινε σαν σήμερα 16 Αυγούστου 1943 στο χωριό Κομμένο Αρτας.

Θα σας συνιστούσαμε να παρακολουθήσετε την σχετική τηλεοπτική εκπομπή του Χρίστου Βασιλόπουλου στην οποία εκτός από την αναλυτική αναφορά στο ναζιστικό αυτό έγκλημα που είχε σαν αποτέλεσμα 317 νεκρούς, ανάμεσα στους οποίους τα 17 ήταν παιδιά, μιλάνε επιζήσαντες της ναζιστικής θηριωδίας.

Οι αφηγήσεις τους είναι τόσο συγκλονιστικές που δεν υπάρχει περίπτωση να της παρακολουθήσει κάποιος και να μην οργιστεί με την φασιστική ιδεολογία που αποκτηνώνει τους ανθρώπους, όπως έγινε με τους Γερμανούς στρατιώτες που ήταν κάτω από τις διαταγές του συνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ και οι οποίοι πήραν μέρος σ' αυτό το μακελειό.

Οταν εισέβαλαν στο χωριό οι επιδρομείς δεν άφηναν τίποτε όρθιο. Για έξη ολόκληρες ώρες έκαιγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και σκότωναν με μιαν απερίγραπτη αγριότητα άντρες, γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά, με αναμμένο βαμβάκι που έβαζαν στο στόμα τους, για να κάνουν την πλάκα τους.

Ολόκληρες οικογένειες κάηκαν ζωντανές μέσα στα σπίτια τους, πριν ακόμη ξυπνήσουν και καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλοι έτρεχαν στους δρόμους να σωθούν και έπεφταν από τις σφαίρες που θέριζαν το χωριό. Ανθρώπινα σώματα κόπηκαν στα δυο ή διαλύθηκαν και δε βρέθηκαν ποτέ. Φαίνεται πως η διαταγή ήταν σαφής: να μη μείνει τίποτε ζωντανό σ’ αυτό το χωριό.

Και φυσικά κανένας απ’ αυτούς τους εγκληματίες δεν τιμωρήθηκε.

Bαθύ Κόκκινο

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Συνεχείς σημαντικές δράσεις κατά του φράγματος της Μεσοχώρας και της εκτροπής του Αχελώου..



Τις τελευταίες ημέρες είχαν οργανωθεί και έγιναν μια σειρά από σημαντικές δράσεις-κινητοποιήσεις κατά του φράγματος της Μεσοχώρας, της καταστροφής του χωριού της Μεσοχώρας και της  εκτροπής του Αχελώου.. Τα πράγματα όμως δεν ξεκινούν απο αυτές ακριβώς τις δράσεις , αυτές επιβάλλονται προκειμένου να αναχαιτισθεί η βαρβαρότητα ενός συστήματος που τόσο αδίστακτα δεν σταματά μπροστά σε τίποτε,  όση καταστροφή και αν προκαλεί. Το φράγμα της Μεσοχώρας είναι έργο κεφαλής της εκτροπής του Αχελώου , είναι μέρος ενος φαραωνικού συστήματος έργων (τέσσερα φράγματα, ένα εργοστάσιο, έργα εκτροπής του ποταμού, δρόμοι, κλπ) που ακρωτηριάζουν τον ποταμό Αχελώο εδώ και χρόνια . Όλα τα έργα έχουν κηρυχθεί παράνομα από ανώτατα δικαστήρια ημεδαπά και ευρωπαϊκά.

Τα έργα συνέχισαν και συνεχίζονται από διεφθαρμένες κυβερνήσεις εδώ και 30 χρόνια (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ- ΣΥΡΙΖΑ), σήμερα τη σκυάτλη αυτών των διεφθαρμένων κυβερνήσων ανέλαβαν τα καθάρματα του συριζα .. Εκατομμύρια ευρώ έχουν κατασπαταληθεί σε εργολάβους,  σε αυλές κηφήνων των διεφθαρμένων κομμάτων, σε εταιρείες που ήταν αλυσοδεμένες με ΜΜΕ , σε τοπικούς παράγοντες κλπ.. Για τη σημειολογία του εγκλήματος κατά του Αχελώου να σημειώσουμε ότι το έργο έχει κηρυχθεί παράνομο μόνο έξι(6) φορές απο το ΣτΕ(τον νομικό προστάτη της "μεγαλοαστικής Τάξης" και των Μνημονίων), φανταστείτε το μέγεθος της παρανομίας των έργων εκτροπής και των ακρωτηριασμών που επέβαλαν στον Αχελώο.

Μετά την τελευταία απόφαση του ΣτΕ που κατακεραυνώνει τα έργα της εκτροπής και φυσικά του φράγματος της Μεσοχώρας που είναι το έργο κεφαλής της εκτροπής ,έρχονται τα καθάρματα του Συριζα και υπογράφουν μία ακόμη ΑΕΠΟ, ουσιαστικά τους περιβαλλοντικούς όρους για την λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας ως υδροηλεκτρικό(έτσι ήταν πάντα στη σειρά των έργων της εκτροπής). Τα κουτοπόνηρα καθαρματάκια του συριζα ονομάζουν ξεχωριστά το φράγμα απο τα υπόλοιπα έργα της εκτροπής(είναι το ουσιαστικό έργο, εκεί θα κρατηθεί το νερό της εκτροπής) θεωρώντας  ότι ξεπερνούν την απόφαση του ΣτΕ έστω και παράνομα,  ενώ  θέλουν να ξεκινήσουν άμεσα τα τελευταία έργα στο φράγμα της Μεσοχώρας , ώστε να δημιουργήσουν νέο τετελεσμένο τόσο για το φράγμα της Μεσοχώρας όσο και για το πνίξιμο του χωριού και της εκτροπής του Αχελώου που θα ακολουθήσει και που είναι ο στόχος τους.
Μετά την  υπογραφή των νέων περιβαλλοντικών όρων απο τα καθάρματα του συριζα , πέταξαν απο τη χαρά τους γνωστά αρπακτικά του κάμπου, όχι βέβαια γιατί θα γίνει άλλο ένα έργο πράσινης ενέργειας και λοιπά φούμαρα, αλλά γιατί ξέρουν ότι μπαίνει  για πρώτη φορά οριστικό φινάλε στην εκτροπή του Αχελώου και στη βιομηχανία νερού που θα ξεκινήσει στον κάμπο με τεράστια κέρδη για τα αρπακτικά τις εταιρείες, τους αυτοδιοικητικούς   παράγοντες-επιχειρήσεις κλπ..

Το ζήτημα δεν είναι απλά η υπογραφή περιβαλλοντικών όρων για τη λειτουργία του φράγματος απο τα καθάρματα του συριζα αλλά η άμεση επανέναρξη έργων που θα καθιστήσουν εκ νέου ως τετελεσμένο τη λειτουργία του φράγματος, το πνίξιμο της Μεσοχώρας  και την εκτροπή του Αχελώου μιας και θα έχει ολοκληρωθεί το έργο κεφαλής και ποιο δύσκολο κομμάτι της εκτροπής.. Εδώ να τονίσουμε ότι τα καθάρματα του συριζα δεν θα περιμένουν μέχρι να τελεσιδικήσουν οι νέες προσφυγές στα δικαστήρια κατά της νέας διάτρητης απο κάθε νομική οπτική ΑΕΠΟ(περιβαλλοντικούς όρους),  αλλά  θα προχωρήσουν παράνομα σε νέα εκτέλεση έργων όπως ακριβώς συνέβαινε εώς τώρα (τα τελευταία 30 χρόνια) καταναλώνοντας νέα εκατομμύρια και κατασκευάζοντας νέα εγκληματικά έργα. Να πούμε εδώ πως ένα απο τα γελοία και εγκληματικά που υπογράφουν τα καθάρματα του συριζα, είναι πως η νέα ΑΕΠΟ (περιβαλλοντικοί όροι λειτουργίας του ΥΗΕ φράγματος υπογράφονται συνήθως όταν το έργο είναι ακόμη στα σκαριά και όταν έχει υλοποιηθεί, ελάχιστο δείγμα και αυτό της εγκληματικής διάθεσης των καθαρμάτων του συριζα  που θέλουν να προσπεράσουν αποφάσεις με τις οποίες ένα έργο  έχει κριθεί παράνομο κατά έξι φορές απο το ΣτΕ, αλλά αυτοί έχουν αναλάβει να  παραδώσουν!!!

Την προηγούμενη εβδομάδα απο 8 του Αυγούστου είχαν ξεκινήσει δράσεις αντίστασής στο χωριό της Μεσοχώρας που κορυφώθηκαν με την μεγάλη (μία απο τις πιο μεγάλες που έχουν γίνει) πορεία στο φράγμα  της Μεσοχώρας .
Οργάνωση κάμπινγκ στην όχθη του ποταμού, συζητήσεις, αφίσες, κείμενα, συναυλίες, κάλεσμα για την πορεία στο φράγμα της Μεσοχώρας(μία απο τις αφίσες  εδώ),  ήταν το ένα μέρος των εκδηλώσεων αντίστασής που έγιναν στο χωριό.
Εκτός των άλλων εκδηλώσεων έγιναν  δύο ανοιχτές συνελεύσεις μία το Σάββατο και μία την Κυριακή στην κεντρική πλατεία του χωριού και οι δύο  ξεχώρισαν για την μεγάλη συμμετοχή κόσμου που συνολικά στάθηκαν αντίθετοι στα νέα εκτρωματικά έργα των καθαρμάτων του συριζα..

Στη ανοιχτή συνέλευση του Σαββάτου(την  κάλεσε η πρωτοβουλία του Δικτύου «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS»)  πλήθος κόσμου συμφώνησε σε ομόφωνο  κείμενο αγώνα που ορίζει τη κοινή  συνέχεια του αγώνα κατά του φράγματος(το ομόφωνο κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) .

Την Κυριακή το πρωί καλέστηκε η μεγάλη συνέλευση του χωριού(την  κάλεσε ο σύλλογος κατακλυζομένων)όπου αναλύθηκε με πολύ ώριμο και μεθοδικό τρόπο η νέα ΑΕΠΟ(περιβαλλοντικοί όροι) , αναλύθηκε το παράνομο και διάτρητο περιεχόμενό της , ενώ αναδύθηκε για μία ακόμη φορά η κουτοπονηριά των καθαρμάτων του συριζα να επιβάλλουν πέρα απο κάθε νόμιμο όρο την εκτροπή του Αχελώου  και την ολοκληρωτική καταστροφή τόσο του ποταμού όσο και του χωριού.
Στην ανάλυση των περιβαλλοντικών όρων ξεδιπλώθηκαν αστείες περιπτώσεις και γελοίες εώς επικίνδυνες διατυπώσεις που αποδεικνύουν περίτρανα πώς το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κερδίσουν απλά χρόνο για να ολοκληρώσουν την καταστροφή μιας και η "νέα"  ΑΕΠΟ  είναι ένα καραμπινάτο κείμενο απο ανοησίες,  ικανό να δημιουργήσει ένα πέπλο νομιμότητας των άμεσων έργων και απο κεί και  πέρα να  καταπέσει στο πρώτο δικαστήριο. Στο μεταξύ χρονικό διάστημα ελπίζουν τα καθαρματάκια του σύριζα να έχουν ολοκληρώσει τις εργασίες και να πνίξουν το χωριό.. Όλα αυτά εάν τους αφήσουμε..

  Αμέσως μετά  τη συνέλευση   ξεκίνησε η πορεία κατά του φράγματος. Δεκάδες άνθρωποι , ντόπιοι άλλα και δεκάδες σύντροφοι από πολλά μέρη της Ελλάδας , πορεύτηκαν μαζί , φώναξαν συνθήματα , βρέθηκαν απέναντι σε αστυνομικές δυνάμεις που φύλαγαν ένα παράνομο έργο,  δίνοντας αμετάκλητο ραντεβού σε κάθε προσπάθεια των καθαρμάτων του συριζα να ολοκληρώσουν τα έργα της εκτροπής ..

Τη Δευτέρα το μεσημέρι μέλη της ΑΣΑ προχώρησαν σε κατάληψη του εργοστασίου της Γλύστρας λίγα χιλιόμετρα απο το φράγμα της Μεσοχώρας , είναι το εργοστάσιο που μέσω μιας σήραγγας πριν το φράγμα της Μεσοχώρας που  καταλήγει εκεί,   θα παράγει το ρεύμα των νερών του φράγματος. (κείμενα της κατάληψης  μπορείτε να διαβάσετε εδώ)

Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα , κυριολεκτικά τις επόμενες ημέρες ή και εβδομάδες καλοθελητές εργολάβοι θα κληθούν σε έργα στη Μεσοχώρα , αυτά είναι και η σφραγίδα της ολοκληρωτικής καταστροφής που υπέγραψαν τα καθάρματα του συριζα..

Δεν πρέπει να αφήσουμε ούτε στιγμή , ούτε σπιθαμή   στους εργολάβους να συνεχίσουν το βιασμό του Αχελώου και να προχωρήσουν στο πνίξιμο του χωριού της Μεσοχώρας.

Το αμέσως επόμενο διάστημα θα πρέπει να βρεθούμε εκεί και πάλι εκεί... οι φετινές εκδηλώσεις αντίστασης δεν άφησαν κανένα περιθώριο ότι θα συμβεί κατι άλλο.. το μέλλον του ποταμού Αχελώου και του χωριού της Μεσοχώρας δεν πρέπει να αφεθεί στα κάθε είδους καθάρματα αλλά να μείνει στα χέρια του αγώνα ... και έτσι θα γίνει..


Σύνδεσμοι:

1) Οργάνωση κάμπινγκ , συναυλίες, κάλεσμα στην πορεία της Κυριακής

2) Από τη Μεσοχώρα το πρώτο ηχηρό STOP στην αδειοδότηση του ΥΗΕ

3) Κατάληψη του υδροηλεκτρικού εργοστασίου της Μεσοχώρας από μέλη της ΑΣΑ

4) AΕΠΟ : Έγκριση περιβαλλοντικών όρων για το (ΥΗΕ) Μεσοχώρας, στον ποταμό Αχελώο, της εταιρείας ΔΕΗ Α.Ε.

"μακροχρόνιος χρήστης νερού"

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Μεσοχώρα. Συναυλία σήμερα και πορεία αυριο Κυριακή για την προστασία του Αχελώου...

Συνεχίζονται οι εκδηλώσεις αντίστασης στη Μεσοχώρα ενάντια στο φράγμα και την εκτροπή του Αχελώου. Σήμερα ανάμεσα σε άλλες εκδηλώσεις διοργανώνεται συναυλία στην πλατεία του χωριού ενώ αύριο το πρωί είναι η μεγάλη πορεία στο φράγμα της Μεσοχώρας.

Στο χωριό βρίσκονται ήδη πολλοί σύντροφοι απο διάφορες συλλογικότητες και διάφορες περιοχές ..

Πριν λίγες μέρες τα καθάρματα του συριζα υπέγραψαν τους περιβαλλοντικούς όρους για την λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας, βάζοντας σε πλήρη τροχιά τόσο τη βύθιση του χωριού όσο και της εκτροπής του Αχελώου σε επόμενο στάδιο..

Είναι σημαντικό να στηριχθούν οι αντιστάσεις και να αποτραπεί κάθε λειτουργία του φαραωνικού φράγματος που συμπληρώνει τον ακρωτηριασμό του Αχελώου οδηγώντας τον στην ολοκληρωτική καταστροφή του..

"μακροχρόνιος χρήστης Νερού"

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ΕΡΤ. Μακροβούτια προπαγάνδας στον ακρωτηριασμένο Αχελώο..

φραγμα συκιάς λίγο πρίν την "κοιλάδα του Αχελώου"


Κινούμενοι προφανώς στο κέντρο της κυρίαρχης προπαγάνδας η ΕΡΤ, με χθεσινό ρεπορτάζ,  έσκυψε στα νερά του Αχελώου (είχαν προηγηθεί ανάλογα τοπικά ΜΜΕ-μπλόκ) προπαγανδίζοντας τα κρυστάλλινα νερά του και τη χαρά που βρίσκουν εκεί ανέμελοι ιθαγενείς της κοιλάδας του Αχελώου !!!! . Η "κοιλάδα του Αχελώου" είναι μία περιοχή   μόλις λίγα μέτρα μετά τον ακρωτηριασμό του ποταμού απο τα έργα  της Συκιάς.. 
Όλα αυτά μόλις λίγες ημέρες αφότου τα ανδρείκελα του συριζα υπογράψουν τους περιβαλλοντικούς όρους για τη λειτουργία του φαραωνικού φράγματος της Μεσοχώρας, που συμπληρώνει τον ακρωτηριασμό του ποταμού και που ουσιαστικά θα σημάνει και την έναρξη της εκτροπής του ποταμού καταστρέφοντας τον οριστικά ..

Τα ανδρείκελα του συριζα και σημερινοί  πολιτικοί προϊστάμενοι της ΕΡΤ αφού προσπέρασαν τους προηγούμενους(μέχρι νεωτέρας) πολιτικούς εγκληματίες των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, συνεχίζουν να επενδύουν στην καταστροφή του Αχελώου,  κουτοπόνηρα, όπως λειτουργούσαν πάντα. Ολοκληρώνουν τα έργα εκτροπής (με τη λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας) και βυθίζουν ολόκληρα χωριά , μεταμορφώνουν όλο το παραποτάμιο τοπίο οδηγώντας στην καταστροφή ένα απο τα πιο όμορφα ποτάμια και παραποτάμια φυσικά τοπία..

Τις επόμενες ημέρες δεκάδες αγωνιστές θα συγκεντρωθούν στο χωριό  της Μεσοχώρας,  συμμετέχοντας στις αντιστάσεις κατά της καταστροφής του Αχελώου, κατά του φράγματος της Μεσοχώρας , κατά της εκτροπής του Αχελώου.. Την Κυριακή 13 Αυγούστου οι αντιστάσεις θα κορυφωθούν με τη μεγάλη πορεία ενάντια στο φράγμα και την εκτροπή του Αχελώου πάνω στο φράγμα της Μεσοχώρας..

Όσοι θέλουν λοιπόν να σώσουν το μέλλον του ποταμού , τις βουτιές τους στα υπέροχα νερά του , όσοι θέλουν να διασφαλίσουν το μέλλον του ποταμού και στα παιδιά τους  ,  δεν έχουν  παρά να βρεθούν ενάντια σε όλους αυτούς που έχουν ήδη ακρωτηριάσει μεγάλο μέρος του ποταμού  και είναι τόσο αδίστακτοι που δεν θα τους σταματήσει τίποτε άλλο προτού τον καταπιούν ολόκληρο,  στα κέρδη τους , στα χαρτοφυλάκια τούς, στις αξιολογήσεις τους κλπ ...


"μακροχρόνιος χρήστης Νερού"

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Ανεμογεννήτριες: Γιατί αντιστέκονται οι κάτοικοι και τις ποθούν οι εργολάβοι;

     

Αναβρασμός επικρατεί στη Σαμοθράκη και σε άλλα μέρη της χώρας, όπου σχεδιάζεται η δημιουργία αιολικών πάρκων. Οι περιβαλλοντικές συνέπειες προκαλούν οργή ενώ το Δημόσιο αναμένεται όχι μονάχα να μην έχει οποιοδήποτε κέρδος, αλλά αντίθετα να επιδοτήσει παχυλά τους μεγάλου εργολάβους.

Τσιμεντάρισμα βουνών, ανατινάξεις, πυρκαγιές, νερά που στερεύουν, και βιομήχανοι που «γίνονται οικολόγοι» με το αζημίωτο. Οι αντιστάσεις των κατοίκων και η καταστολή. Αυτές είναι μόνάχα μερικές από τις ιστορίες που θα εξετάσουμε στην παρούσα έρευνα.

Καταρχήν, προκειμένου να μεταφερθούν τα μηχανήματα θα πρέπει σε περιοχές φυσικής ομορφιάς να κατασκευαστεί δρόμος μεγάλου πλάτους, κάτι που θα σημαίνει την εκτεταμένη χρήση τσιμέντου ενώ είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί και ανατίναξη του εδάφους αλλοιώνοντας μια για πάντα το φυσικό περιβάλλον.

«Ειδικά για τη Σαμοθράκη που έχει πολλά νερά, δεν είναι βέβαιο πόσες από τις πηγές που υπάρχουν σήμερα θα υπάρχουν και μετά την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών γιατί όπως λένε οι ειδικοί οι πηγές τροφοδοτούνται με νερό από πόρους οι οποίοι θα τσιμενταριστούν» ανέφερε στο Πριν ο Στέφανος Πράσος, πρώην πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στην ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη» ενώ συνέχισε λέγοντας: «Για να στηριχθεί μια ανεμογεννήτρια ισχύος 3MW που έχει ύψος- με άνοιγμα του έλικα-180 μέτρα και βάρος 120 τόνους χρειάζεται 800 κυβικά τσιμέντο Το τσιμεντάρισμα πιθανά να στερέψει τελείως τα νερά!»[1].

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι το Βέρμιο όπου υπάρχουν σχέδια για την οικοδόμηση αιολικών πάρκων. Το σύνολο των εκσκαφών του έργου θα είναι 3.280.000 m3 από τα οποία θα περισσέψουν 1.170.000 m3 και θα απαιτηθεί η δημιουργία θαλάμου για την απόθεση των υλικών της εκσκαφής. Θα υπάρχουν βεβαίως συνέπειες στους υδροφόρους ορίζοντες και γενικότερα την ισορροπία των υπογείων υδάτων. Μάλιστα η ανατίναξη προβλέπεται επίσημα από την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ). Ενώ στη Σαμοθράκη δεν γνωρίζουμε τα ακριβή στοιχεία διότι σύμφωνα με πληροφορίες η σχετική μελέτη θα κατατεθεί τον Σεπτέμβριο.

Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο σοβαρά, αν αναλογιστεί κανείς πως σε πολλές περιπτώσεις οι ανεμογεννήτριες είναι μόνο η αρχή και στη συνέχεια, στις περισσότερες περιπτώσεις το αιολικό πάρκο μετατρέπεται σε υβριδικό.
Άλλωστε παρόλο που οι εκπρόσωποι της εταιρείας στη Σαμοθράκη δήλωναν ότι δεν έχουν σε καμία περίπτωση σχεδιασμό για υβριδικό πάρκο, την ίδια στιγμή και οι δύο εταιρείες που ενδιαφέρονται έχουν πάρει άδεια παραγωγής όχι μονάχα για αιολικό αλλά και για υβριδικό πάρκο.

«Σε κάθε περίπτωση θα αντληθούν τεράστιες ποσότητες νερού την στιγμή που η Σαμοθράκη αρχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα λειψυδρίας και υδροδότησης οικισμών» τόνισε ο κ. Μασκαλίδης αντιπρόεδρος του συλλόγου «Βιώσιμη Σαμοθράκη»και τεχνολόγος δασοπόνος. Στην Σαμοθράκη μάλιστα, εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος για τις περίφημες βάθρες και τους καταρράκτες τους που είναι πόλος έλξης για ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Άλλωστε ένα υβριδικό πάρκο προυποθέτει και την ύπαρξη υδρολεκτρικών υποδομών, όπου με τη σειρά τους θα σημάνουν την κατασκευή φραγμάτων.

Επίσης ο κ. Μασκαλίδης διερωτώμενος για την ασφάλεια της εγκατάστασης ανέφερε ότι «βρισκόμαστε σε μια έντονη σεισμική ζώνη, πως διασφαλίζεται η ασφάλεια της εγκατάστασης;».

Και όλα αυτά σε ένα νησί που είναι κατά 85% προστατευόμενο και ενταγμένο στη Natura, ενώ είναι υποψήφιος τόπος της Unesco για να χαρακτηριστεί προστατευόμενη περιοχή.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την Έφη Παπαγιαννούλη, πολ. μηχανικό και μέλος της ΝΕ του ΤΕΕ Ημαθίας στις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που έχουν εγκριθεί δεν περιγράφονται ή μάλλον αποκρύπτονται λεπτομέρειες για τις εγκαταστάσεις. Για παράδειγμα, αναφορικά στην έκταση που θα καταλάβουν οι εγκαταστάσεις στο Βέρμιο υπολογίζεται μόνο ο κεντρικός άξονας της κάθε ανεμογεννήτριας χωρίς την τοποθέτηση της φτερωτής η διάμετρος της οποίας είναι 112 μέτρα.

«Οι Μελέτες Περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων δε γίνονται παίρνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης περιοχής αλλά βγαίνουν «καρμπόν»-κοπυ πέιστ- για όλες τις περιοχές π.χ στο Βέρμιο μιλούσαν για την προστασία του αγρικούνελου-ζώο που δεν υπάρχει καν στο βέρμιο αλλά στα νησιά!!!» δήλωσε ο Στ. Πράσος.

Περαιτέρω ανησυχίες για το ποιόν και τις πράξεις των εταιρειών προκαλεί στους κατοίκους η κίνηση κάποιας από τις εταιρείες να πετάξει τα σύνεργα καταγραφής μέσα στο δάσος, αμέσως μετά τους πρώτους αναγνωριστικούς ελέγχους, όπως κατήγγειλε η σελίδα «Σαμοθράκη ενάντια στην κατασκευή Αιολικού πάρκου».

Επιπλέον, οι ανεμογεννήτριες εκπέμπουν ήχους χαμηλής συχνότητας οι οποίοι μπορεί να είναι ενοχλητικοί και για κάποιους ανθρώπους. Ενδεικτική για τις γενικές συνέπειες που μπορεί να έχει η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών είναι μία έρευνα που δείχνει ότι το 50% των τουριστών δεν θα επισκέπτονταν γραφικά μέρη όπου έχει υπάρξει η παρέμβαση του ανθρώπου όπως εκεί που υπάρχουν ανεμογεννήτριες.

Πέραν τούτων θα οικοδομηθεί ένα μεγάλο δίκτυο κολώνων υψηλής τάσης, μέχρι να καταλήξουν στην θάλασσα. Οι κολώνες αυτές ασφαλώς θα εκπέμπουν μεγάλη ακτινοβολία. Ανάμεσα στις συνέπειες που αναφέρονται είναι και ο θάνατος σπάνιων αρπακτικών πτηνών που μπλέκονται στις ακτίνες. Χαρακτηριστικό είναι το βίντεο που ανέβασε η Ελληνική Ορνιθολογική εταιρεία όπου σημειώνει μάλιστα πως το συγκεκριμένο πτηνό προστατεύεται από την ελληνική και κοινοτική νομοθεσία.

Επιπλέον αυξάνονται και οι κίνδυνοι πυρκαγιάς. Μάλιστα, το 2014 έχουν παρουσιαστεί ισχυρές ενδείξεις σε τοπικά μέσα ότι η μεγάλη πυρκαγιά της Χίου, ξεκίνησε από τα αιολικά πάρκα.

Σημαντικό πρόβλημα αποτελεί μακροπρόθεσμα και η αποσυναρμολόγηση όταν θα συμπληρώσουν το όριο της διάρκειας ζωής

Μια μελέτη του Institut für Umwelt und Biotechnik, Hochschule Bremen, το 2009 υπολόγισε πως παγκοσμίως, μέχρι το 2034 θα προκύψει η ανάγκη ανακύκλωσης περίπου 225 χιλ. τόννων υλικών πτερύγων ανεμογεννητριών. Έτσι με δεδομένο το μεγάλο κόστος (30.000 για την αποσυναρμολόγηση της κάθε μίας) και την πιθανή αδιαφορία των εταιρειών κάτοικοι εκφράζουν ήδη την ανησυχία τους για τις πιθανές επιπτώσεις με δεδομένο το ότι ο νόμος δεν υποχρεώνει τις εταιρείες να μαζέψει τις εγκαταστάσεις όταν χαλάσουν. Σημαντική λεπτομέρεια πως δεν έχει βρεθεί ακόμα τρόπος ανακύκλωσης των πτερυγίων με δεδομένο το ότι αποτελούνται από χημικά υλικά.

Επίσης, δεν υπάρχει τρόπος ανακύκλωσης ούτε για τον Χάλυβα που είναι τεραστίων διαστάσεων. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι τα λάδια που από διαρροές και μόνο θα κάνουν τεράστια καταστροφή. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι ένα λίτρο λάδι καταστρέφει 1000 κυβικά νερό! Σύμφωνα με έρευνα της Γερμανικής κρατικής «Υπηρεσίας αντικατάστασης βλαβερών πρώτων Υλών» (FNR) . Ο υπεύθυνος σχεδιασμών της FNR, Ντερκ Κέμπκε δήλωσε χαρακτηριστικά: «Ο τομέας παραγωγής αιολικής ενέργειας βασίζεται κατά 90% σε συμβατικά έλαια, που κατατάσσονται στις πλέον επικίνδυνες ουσίες για τη μόλυνση κάθε είδους υδάτινου περιβάλλοντος».

Πού βρισκόμαστε σήμερα

Αναφορικά με την περίπτωση της Σαμοθράκης, επιδιώκουν να δραστηριοποιηθούν δύο εταιρείες. Η Voltera, συμφερόντων Μπόμπολα και η Politis. Η πρώτη με 36 ανεμογεννήτριες και η δεύτερη με 3. Καταρχην οι εταιρείες πέτυχαν να πάρουν την άδεια από την Εφορία Αρχαιοτήτων Κομοτηνής που επιβεβαίωσε πως δεν υπάρχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον στην περιοχή.«Χωρίς να έρθει κλιμάκιο αρχαιολόγων, χωρίς ενημέρωση και χωρίς την ενημέρωση της Δημοτικής Αρχής ή με την ένοχη σιωπή της Δημοτικής Αρχής» όπως μας δήλωσαν κάτοικοι της περιοχής που θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Επιπλέον, το Δασαρχείο χαρακτήρισε τα 3000 στρέμματα ως δασική έκταση κάτι που άνοιξε τον δρόμο ώστε να θεωρηθούν κρατική ιδιοκτησία και να μπορούν στη συνέχεια να δοθούν σε ιδιώτες. Έτσι, κάτοικοι έχασαν της περιουσίες τους και οι εταιρείες προχώρησαν ένα βήμα πιο κοντά στην πραγματοποίηση της επένδυσης.

Από εκεί και πέρα δεν έχει κατατεθεί ακόμα η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ενώ μάλιστα το θέμα δεν έχει ψηφιστεί στο Δημοτικό Συμβούλιο (που έχει μονάχα γνωμοδοτικό χαρακτήρα). Συγκεκριμένα, έχουν γίνει επανειλημμένες συζητήσεις όπου φαίνεται ότι η αντίδραση των κατοίκων αντανακλάται ακόμα και στην σύσταση της συμπολίτευσης. Έτσι, ενώ ο Δήμαρχος, εκλεγμένος με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει να θεωρεί θετική εξέλιξη την επένδυση, θα δυσκολευτεί πολύ να το περάσει σε κάποια ψηφοφορία όχι μόνο λόγω των μαζικών συγκεντρώσεων που πραγματοποιούν ήδη οι κάτοικοι αλλά και λόγω της στάσης του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και άλλων συμβούλων συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.

Βέβαια, τα μεγάλα συμφέροντα έχουν ακόμα ένα όπλο στη φαρέτρα τους. Καταρχήν η αρχή που θεωρείται ότι εκφράζει τα τοπικά συμφέροντα, δηλαδή η τοπική αυτοδιοίκηση και η αιρετοί της, δεν μπορεί να πάρει καμία ουσιαστική απόφαση πάνω σε μια επένδυση. Παρά μόνο γνωμοδοτικού χαρακτήρα.

Ακόμα όμως και η διορισμένη (και συνεπώς πιο ελεγχόμενη) αρχή της αποκεντρωμένης διοίκησης που είχε στο παρελθόν τη δυνατότητα να εγκρίνει ή να απορρίψει άδειες χάνει σταδιακά τις αρμοδιότητές της και μάλιστα όταν η παραγωγή ενέργειας υπερβαίνει ένα όριο [2] , παρακάμπτεται πλήρως και η επένδυση μπορεί να προχωρήσει με υπογραφή του υπουργού Ενέργειας και Περιβάλλοντος. Έτσι παρατηρείται η αντίφαση πως ενώ από το πολιτικό προσωπικό, τίθεται διαρκώς ο στόχος της αποκέντρωσης, ειδικά τα τελευταία χρόνια με τα μνημόνια να αφαιρούνται διαρκώς εξουσίες και συγκεντρώνονται στο κεντρικό κράτος. Με αυτόν τον τρόπο διευκολύνεται η ταχύτητα υλοποίησης των επιχειρηματικών συμφερόντων.

Δηλαδή του Γ. Σταθάκη που είναι γνωστός για τις… οικολογικές του ευαισθησίες όταν η πρώτη υπογραφή που έβαλε ο ως Υπουργός ήταν για μια άδεια στην Eldorado, αποδεικνύοντας ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, για την προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι δύο εταιρείες έχουν πάρει τις σχετικές άδειες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) ήδη από το 2014 και το 2015 που θεωρούνται το πρώτο πράσινο φως για να ξεκινήσει μια τέτοια επένδυση. Έτσι, οι μεγάλοι κόμβοι είναι το να κατατεθεί και να εγκριθεί η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, να δοθεί άδεια εγκατάστασης και εάν η εταιρεία καταφέρει να φτάσει μέχρι εκεί, στη συνέχεια να δοθεί η άδεια λειτουργίας.

Από την άλλη πλευρά, ήδη αρχίσει να γεννιέται ένα κίνημα ενάντια στο αιολικό πάρκο στο νησί. Η Πρωτοβουλία κατοίκων ενάντια στην κατασκευή Αιολικού Πάρκου διεξάγει κάθε εβδομάδα προβολές ντοκιμαντέρ και συζητήσεις-συνελεύσεις με τη μαζική συμμετοχή κατοίκων και επισκεπτών του νησιού. Μέχρι στιγμής η επιτροπή κινείται κυρίως στο επίπεδο της ενημέρωσης, ενώ γίνονται προσπάθειες νομικής και επιστημονικής τεκμηρίωσης. Μάλιστα, τα κείμενα έχουν μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες προκειμένου να ενημερωθούν και οι επισκέπτες του νησιού.

Άλλωστε η Σαμοθράκη έχει την ιδιαιτερότητα πως αποτελεί ένα νησί με εναλλακτικό τουρισμό, ήπια τουριστική οικοδόμηση με μικρές μονάδες και επισκέπτες που διατηρούν μία σταθερή σχέση με το νησί. Έτσι, εκτός από την στάση των 2.500 κατοίκων, μια αστάθμητη μεταβλητή είναι και η στάση των επισκεπτών όπου σε πολλές περιπτώσεις έχουν ριζοσπαστικές αναφορές, τόσο πολιτισμικές όσο και πολιτικές.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στα τέλη Αυγούστου ετοιμάζεται ένα μεγάλο φεστιβάλ, όπου αναμένεται να ολοκληρωθεί με διαδήλωση ενάντια στις ανεμογεννήτριες.

«Ανταποδοτικά οφέλη» που τα παίρνει ο αέρας

Ένα επιχείρημα που χρησιμοποιούν όσοι είναι υπέρ της επένδυσης, είναι τα ανταποδοτικά οφέλη, τα οποία επιδρούν και ως μέσο απόσπασης συναίνεσης. Έτσι, ένα από τα μέτρα που προβλέπονται είναι η μείωση του κόστους του ρεύματος κατά 50% για τους κατοίκους του νησιού αλλά και η χρηματοδότηση του Δήμου με περίπου 1 εκ. ευρώ.

Πάντως, η Πολιτική Μηχανικός από την Εύβοια Βίκυ Βαρελά ανέφερε ότι τα οικονομικά οφέλη που υπόσχονται οι εταιρείες δεν καταβάλλονται κανονικά διότι δεν προβλέπονται ποινικές κυρώσεις για τους υπόχρεους έναντι της τοπικής κοινωνίας. Αξίζει να σημειωθεί πολλά από τα ανταποδοτικά οφέλη που υπόσχονται οι επενδυτές ελέγχονται για το κατά πόσο μπορούν να υλοποιηθούν ακόμα και σε νομικό επίπεδο (Ν 3851/2010, Άρθρο 7). Η συγκεκριμένη ανάλυση όμως θα υπερέβαινε τα πλαίσια της παρούσας έρευνας.

Επιπλέον, ένα δέλεαρ σε αυτά τα ζητήματα είναι πάντοτε οι θέσεις εργασίας. Όμως με βάση την εμπειρία οι πιο πολλές θέσεις εργασίας είναι στα εργοστάσια στις χώρες κατασκευής των μηχανών. Ακόμα όμως και αν θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας βραχυπρόθεσμα, κατά την κατασκευή, στην συνέχεια όσο οι ανεμογεννήτριες θα δουλεύουν, σχεδόν κανένας εργαζόμενος δεν θα απασχολείται σε αυτές, την ίδια στιγμή που θα έχουν χαθεί θέσεις εργασίας από άλλους τομείς της οικονομίας. Αξίζει να σκεφτεί κανείς ότι στην Δανία που παρήγαγε το 40% της παγκόσμιας ενέργειας από ΑΠΕ, απασχολούνταν μόνο 20.000 εργαζόμενοι, τη στιγμή που στη Σαμοθράκη θα παράγεται συγκριτικά απειροελάχιστη ενέργεια

Αιολικά πάρκα: Ενώνουν την Ελλάδα (εναντίον τους)

Η Σαμοθράκη και το Βέρμιο που αναφέρθηκαν στο παρόν κείμενο είναι μονάχα η κορυφή του παγόβουνου, τη στιγμή που οι βιομήχανοι των ΑΠΕ ετοιμάζονται να επεκταθούν και σε πολλές ακόμα περιοχές (Πήλιο Μάνη, Κρήτη, Εύβοια κ.α.)

Iδιαίτερα γνωστή είχε γίνει η περίπτωση του χωριού Αποπηγαδι στην Κρήτη.



Όλα ξεκινούν με το δασαρχείο που δημοσιεύει τις αποφάσεις χαρακτηρισμού της έκτασης σε περιορισμένης κυκλοφορίας τοπική εφημερίδα άλλου δήμου με αποτέλεσμα οι θιγόμενοι να μην το μάθουν και να μην μπορέσουν να κάνουν την ένσταση που ήθελαν.

Ακόμη και σ’ αυτές τις δημοσιεύσεις το Αποπηγάδι αναφερόταν με τη στρατιωτική ονομασία ως “Στρογγυλή Κορυφή” όνομα παντελώς άγνωστο στους ντόπιους. Έτσι, η προθεσμία πέρασε και το δασαρχείο κήρυξε οριστικά τις επίμαχες εκτάσεις ως δασικές. Στη συνέχεια το γραφείο περιβάλλοντος αρνήθηκε να χορηγήσει αντίγραφο της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων στου κατοίκους.

Όταν καταφέρνουν να την πάρουν στα χέρια τους διαπιστώνουν ότι η ΜΠΕ, που έχει υποβάλει η εταιρεία και έχει εγκριθεί αναφέρει δυο μεγάλα ψέματα. Πρώτον, ότι η περιοχή δεν είναι προστατευμένη και, δεύτερον, ότι τα εδάφη είναι ασβεστολιθικά άρα δεν υπάρχουν εκτεταμένα υδάτινα αποθέματα. Οι κάτοικοι προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ζητούν την ακύρωση του έργου. Το ΣτΕ διατάσσει την προσωρινή διακοπή των εργασιών. Μερικούς μήνες μετά το ΣτΕ απορρίπτει την προσφυγή και τα έργα συνεχίζονται. Κομβικό ρόλο στην τελική απόφαση του ΣτΕ έπαιξαν οι εκθέσεις κάποιων ειδικών, τις οποίες υπέβαλε η εταιρεία. Οι εκθέσεις αυτές βασίστηκαν σε μελέτες εξ αποστάσεως.

Η αντίσταση των κατοίκων αντιμετωπίστηκε με πάνω από 60 συλλήψεις ανθρώπων που τελικά αθωώθηκαν, ενώ έχουμε περιπτώσεις όπου η αστυνομία εισέβαλε σε σπίτια δίχως να έχει ένταλμα.


Αποπηγάδι, 8/4/2010: Κάτοικοι σταματούν μπουλντόζα με τα κορμιά τους.
Συνελήφθησαν όλοι, προσήχθησαν δύο

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Τα ναζιστοειδή έχουν «επέτειο»…



ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ημεροδρόμος



«Εμείς ήμασταν το καθεστώς εκείνο το οποίο εμείς εκφράζουμε ιδεολογικά, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά».

(Ν. Μιχαλολιάκος, ΣΚΑΪ, 24/10/2012).

Θυμίζουμε:

1) Ο Μεταξάς ήταν αυτός που το 1936, λίγους μήνες πριν κηρύξει επίσημα τη φασιστική δικτατορία, είχε διοριστεί πρωθυπουργός από τον βασιλιά Γεώργιο και είχε λάβει στη Βουλή την ψήφο εμπιστοσύνης όλων των αστικών κομμάτων. Κι όμως:

Το Γενάρη του ίδιου χρόνου στις εκλογές που είχαν προηγηθεί είχε λάβει μόλις 50.000 ψήφους και κατείχε μόλις 7 έδρες στη Βουλή.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τότε βουλευτή Ηλείας του Λαϊκού Κόμματος, Βάσου Στεφανόπουλου:

«Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζη δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς , ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήσει ο Μεταξάς ».

Τόσο… δημοκρατικό το αστικό καθεστώς, λοιπόν. Από τα γεννοφάσκια του. Τόσο ώστε να παραδίδει την εξουσία με όλους τους κοινοβουλευτικούς τύπους σε φασίστες.

Τόσο… «αντισυστημικός» και ο φασίστας Μεταξάς, ο διορισμένος από τα ανάκτορα, ο εκλεκτός της άρχουσας τάξης. «Αντισυστημικός», όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

2) Μετά τη στάση πληρωμών του 1932, η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε. Το καθεστώς Μεταξά είναι αυτό που εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%.

Τόσο… «πατριωτικό» το καθεστώς Μεταξά . Όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

3)«Εκτός από τους χώρους της πολιτικής και του στρατεύματος, το καθεστώς (σ.σ. Μεταξά ) άντλησε τα στελέχη του και από τον επιχειρηματικό κόσμο του αντιβενιζελικού χώρου και τους τραπεζιτικούς και χρηματιστικούς κύκλους, κυρίως από τα υψηλόβαθμα κλιμάκια της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (ΕΤΕ), του μεγαλύτερου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της χώρας, και δευτερευόντως της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ).

Οι βιομήχανοι Ανδρέας Χατζηκυριάκος (ως πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών αλλά και ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας μέχρι τις 24 Ιουλίου 1937), Επαμεινώνδας Χαρίλαος και Πρόδρομος («Μποδοσάκης») Αθανασιάδης στήριξαν ενεργά την άνοδο και την οικονομική πορεία της μεταξικής κυβέρνησης.

Ο Αλέξανδρος Κορυζής, υποδιοικητής (και από το 1939 διοικητής) της ΕΤΕ, ανέλαβε το υπουργείο Προνοίας (αργότερα μετονομασθέν σε Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως) και το 1941 διαδέχθηκε τον Μεταξά στην πρωθυπουργία.

Από τον χώρο της ΕΤΕ προήλθε και ο διάδοχος του Χατζηκυριάκου στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (ο Ιωάννης Αρβανίτης, ο οποίος τον Απρίλιο του 1938 ανέλαβε παράλληλα το υπουργείο Οικονομικών και παρέμεινε εκεί, στα δύο οικονομικά υπουργεία, μέχρι τον Απρίλιο του 1941).

Ο οικονομολόγος καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσος διατήρησε τη θέση του υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, μέχρι την παραίτηση του Εμμ. Τσουδερού το 1939 – στον Βαρβαρέσο είχε προσφερθεί το αξίωμα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, αλλά εκείνος το αρνήθηκε, προσφέροντας ωστόσο ανελλιπώς τις οικονομικές του συμβουλές στην κυβέρνηση.

Ο Αλέξανδρος Ν. Κανελλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ), διατέλεσε κυβερνητικός επίτροπος της ΕΟΝ (1937-41)».

(Σπυρίδων Πλουμίδης, «Το καθεστώς Μεταξά », 1936-1940)

Τόσο… «αντικεφαλαιοκράτης» ο Μεταξάς. Ο Μεταξάς των βιομηχάνων, των τραπεζιτικών και χρηματιστηριακών κύκλων . Όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…


Ο «πατριώτης» Μεταξάς - το ίνδαλμα των Κασιδιάρηδων - απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό...
Ο «πατριώτης» Μεταξάς – το ίνδαλμα των Κασιδιάρηδων – απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό…



Αυτός ήταν ο «πατριώτης» Μεταξάς .

Καθόλου τυχαίο, επομένως, που σε αυτόν αποδίδει τιμές ο σημερινός απόπατος της πολιτικής ζωής του τόπου.

Και πολύ καλά κάνουν τα χιτλεροειδή καθώς για το μόνο που είναι άξιοι είναι να διαφημίζουν και να διατυμπανίζουν τη «μαυρίλα» τους μέσα από τα έργα των «αξιότιμων» πατρώνων τους.

Ιδού μερικά από αυτά:

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: τουΜεταξά ) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.

Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας». Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:

Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο.

Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού.

Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών.

Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών.

Σ’ αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…).

Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Αλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…).

Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν «ομολογίες» ή «δηλώσεις» και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση.

Άλλο μέσο ήταν η περίφημη «πιπεριά» που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η «γάτα» που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η «φάλαγγα». Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ’ ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…).

Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.

Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε». Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια.

Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)».

(Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου»).
Ο Μεταξάς με τον αγαπημένο φίλο του, καλεσμένο του στην Αθήνα, τον Γκαίμπελς.
Ο Μεταξάς με τον αγαπημένο φίλο του, καλεσμένο του στην Αθήνα, τον Γκαίμπελς.
 


Τι χρειάζεται, λοιπόν, αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες»…

Έτσι το είχε δηλώσει ο λάτρης του Μουσολίνι, ο φωτογραφηθείς ακόμα και με το μουσουλμανικό φέσι των Ες-Ες, ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς (24/4/2013) στη Βουλή.

Την αστική, δηλαδή, Βουλή. Οπως αστική ήταν και εκείνη η Βουλή του ’36, εντός της οποίας οι πλουτοκράτες και τα τότε κόμματά τους διόρισαν πρωθυπουργό τον δικτάτορα της 4ης Αυγούστου.

Αλλά, γιατί ο τόπος «χρειάζεται τους «πατριώτες» Μεταξάδες»; Για να κάνουν τι;
Μήπως, για να δολοφονούν εργάτες, όπως ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36;
Μήπως, για να παραδίδουν πραγματικούς πατριώτες, δημοκράτες, κομμουνιστές στην Γκεστάπο,όπως έκανε το καθεστώς Μεταξά το ’41;
Μήπως, γιατί ο φασισμός ξέρει να διατηρεί ισχυρές τις «φιλίες» των κεφαλαιοκρατών προς πάσα ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, όπως εκείνες οι φιλίες του Μεταξά που, και προσωπικός φίλος του Γκαίμπελς ήταν, και θιασώτης του Χίτλερ και του Μουσολίνι ήταν, αλλά (ταυτόχρονα) και υπηρέτης και μαριονέτα των Αγγλων, ήταν;
Μήπως, για να διαδοθούν τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού», που σαν τέτοια θεωρούν τα ναζιστοειδή τις μεθόδους του Ελληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά (και αργότερα βουλευτής του «εθνάρχη» Καραμανλή), που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής;
Μήπως, για να επανδρωθούν νέα Τάγματα Ασφαλείας, δωσιλόγων, μαυραγοριτών, από «πατριώτες» σαν αυτούς του καθεστώτος Μεταξά;
Μήπως, για νέες ρεμούλες και κομπίνες σαν εκείνες με τους «υπέρ Αεροπορίας» εράνους επί Μεταξά ;
Μήπως, για να έχουμε μια κυβέρνηση που θα απαρτίζεται απευθείας από τραπεζίτες, από βιομήχανους και από εφοπλιστές, όπως εκείνη του Μεταξά ;

Για όλα αυτά «χρειάζεται Μεταξάδες» ο τόπος, κατά τους χρυσαυγίτες. Και για όλα τα άλλα που ο ίδιος ο Μεταξάς τα περιέγραφε σαν «επιτεύγματα» του φασιστικού του καθεστώτος. Ένα καθεστώς με το οποίο, όπως ο ίδιος ομολογούσε:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…».

Και, φυσικά, ένα τέτοιο κράτος, που θα διαχειρίζεται πολιτικά τις υποθέσεις των καπιταλιστών όπως τις διαχειριζόταν ο Μεταξάς, ένα κράτος που η δικτατορία της αστικής τάξης θα ασκείται χωρίς προσχήματα, όπως το επιθυμούν οι χρυσαυγίτες, όντως έχει αποδειχτεί ιστορικά «χρήσιμο».

Αλλά για ποιους, άραγε; Για το λαό, προφανώς, όχι. Για τους κεφαλαιοκράτες, όμως, αυτούς δηλαδή που έκαναν πρωθυπουργό τον δικτάτορα Μεταξά , που έκαναν καγκελάριο τον Χίτλερ και που «θρέφουν» τους χρυσαυγίτες, σίγουρα.

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

H «ανεξαρτησία» της ΕΛΣΤΑΤ και η στάση της Επιτροπής σε μια κατεχόμενη χώρα


Νέα ωμή παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σηματοδότησε η απόφαση του τρίτου Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών την 1η Αυγούστου, που δίκαζε τον πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, για παράβαση καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση.

Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ένδειξη εντονότατης δυσφορίας για την απόφαση του Εφετείου) που συνεχίζει να αντιμετωπίσει την Ελλάδα σαν κατεχόμενη χώρα χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα, έγινε δια στόματος της εκπροσώπου της Κομισιόν Άννικα Μπράιτχαρντ που επικαλέστηκε την ανεξαρτησία των στατιστικών υπηρεσιών.

Στην πράξη, το φερέφωνο των Βρυξελλών αν κάτι ζήτησε ήταν την ασυδοσία των εκλεκτών της Γιούροστατ ώστε να δρουν ανεξέλεγκτα ακόμη και σε βάρος της χώρας τους, όπως κατ’ επανάληψη έπραξε ο Α. Γεωργίου. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της περίφημης «ανεξαρτησίας». Η εκπρόσωπος του επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, αδυνατώντας να κρύψει την δυσφορία της που το θέμα Γεωργίου συνεχίζει να είναι ανοιχτό και μάλιστα με νέα καταδικαστική απόφαση!) δήλωσε για την ακρίβεια τα εξής:

«Η ανεξαρτησία των στατιστικών υπηρεσιών στα κράτη -μέλη μας αποτελεί βασικό πυλώνα της εύρυθμης λειτουργίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προστατεύεται από το δίκαιο της ΕΕ. Λαμβάνουμε υπόψη τη σημερινή ειδική απόφαση, η οποία παρατηρούμε ότι δεν είναι σύμφωνη με την απόφαση σε προηγούμενη διαδικασία. Κατανοούμε ότι η σημερινή απόφαση είναι ανοικτή για προσφυγή για νομικούς λόγους ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ελλάδος. Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία και την ακρίβεια των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας κατά την περίοδο 2010-2015 και μετά».

Περιττό να ειπωθεί ότι η αργυρώνητη και αργόσχολη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ποτέ δεν θα έφθανε στο σημείο να δείχνει τα δόντια της παρεμβαίνοντας με τέτοια συχνότητα αν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεν τους είχαν δώσει αυτό το δικαίωμα. Φθάνοντας στο σημείο να αποδεχθούν στα προαπαιτούμενα της δόσης την αθώωση του Γεωργίου (καθαρή παραδοχή της αδυναμίας αθώωσής του δια της νόμιμης οδού) και την καταβολή των δικαστικών του εξόδων (μόνο και μόνο για τη ταπείνωσή της) το μήνυμα που εξέπεμψε η κυβέρνηση είναι πώς και το κράτος δικαίου θα έχει την τύχη του κράτους πρόνοιας: θυσία στο βωμό των Μνημονίων!

Η απόφαση του Εφετείου μπορεί να εξόργισε για μια ακόμη φορά τα παράσιτα των Βρυξελλών ωστόσο απείχε από την πρόταση του εισαγγελέα Λάμπρου Πατσαβέλλα ο οποίος στην αγόρευσή του ζήτησε ο υπόδικος Γεωργίου να καταδικαστεί και για τα τρία αδικήματα που κατηγορούταν και τα οποία δεν αφορούσαν την παραποίηση των στοιχείων, που θα κριθεί στο κακουργοδικείο. (Εδώ περισσότερα για το φούσκωμα του ελλείμματος και «γιατί δε θέλουν να λογοδοτήσει ο Γεωργίου»).

Συγκεκριμένα ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ Α. Γεωργίου κατηγορούταν για τα εξής: Πρώτο, επειδή ήταν διπλοθεσίτης – αθωώθηκε. Δεύτερο, επειδή δε συγκαλούσε συνεδριάσεις του ΔΣ – αθωώθηκε. Και, τρίτο, επειδή διαβίβασε τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009 χωρίς να τεθούν υπ’ όψη της ΕΛΣΤΑΤ – γι’ αυτό καταδικάστηκε. Η αντίφαση, όταν αθωώνεται επειδή δε συγκαλούσε ΔΣ και καταδικάζεται επειδή έστελνε μόνος του τα στοιχεία στη Γιούροστατ δηλαδή επειδή δε συγκαλούσε ΔΣ να τα εγκρίνει, είναι κραυγαλέα!

Ας δούμε ωστόσο μία προς μία τις παραπάνω κατηγορίες.

Υπηρέτης δύο αφεντάδων ο Γεωργίου!

Η θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ είναι θέση πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης (όπως προβλέπεται στο άρθρο 15, παρ. 1, εδ. β’ του ν. 3832/2010). Ωστόσο ο Ανδρέας Γεωργίου όταν στις 29 Ιουνίου 2010 πέρασε από έγκριση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής απέκρυψε ότι δεν είχε παραιτηθεί από το ΔΝΤ αλλά είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών. Η σχέση άμεσης εξάρτησής του από το ΔΝΤ φάνηκε από τη βοήθεια που ζητούσε από τον Πολ Τόμσεν μέσω e-mail που έστειλε ο κατηγορούμενος στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ πιέζοντάς τον φορτικά να παρέμβει μέσω των Βρυξελλών στην κυβέρνηση για να αλλάξει ο νόμος για τη στατιστική υπηρεσία.

Ο Γεωργίου απέκρυψε την επαγγελματική του σχέση με το ΔΝΤ γιατί αν την έκανε γνωστή δεν θα μπορούσε να ήταν ούτε μέλος του ΔΣ, καθώς η μόνη παράλληλη θέση που επιτρέπεται είναι αυτή του μέλους ΔΕΠ σε πανεπιστήμιο. Ο Γεωργίου ωστόσο δεν είναι καθηγητής! Δεν είναι ούτε καν στατιστικός επιστήμονας, καθώς δεν έχει σχετικές σπουδές. Στο ΔΝΤ δεν εργαζόταν ως στατιστικολόγος αλλά ως απλός οικονομολόγος.

Φαίνεται εδώ ότι και στην περίπτωση των στατιστικολόγων συνεχίζεται η παράδοση που πρώτος είχε επισημάνει ο αμερικάνος οικονομολόγος νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς: Το ΔΝΤ να προσλαμβάνει δεύτερης και τρίτης κατηγορίας επιστήμονες για να βγάλουν την βρόμικη δουλειά του. (Στον αντίποδα της κραυγαλέας επιστημονικής ανεπάρκειας του Γεωργίου βρίσκονται τα αξιοθαύμαστα και υποδειγματικά βιογραφικά των επιστημόνων που σήκωσαν το γάντι αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντας τα αίσχη στην ΕΛΣΤΑΤ που οδήγησαν στο φούσκωμα του ελλείμματος…)

Ο δόλος του Γεωργίου φάνηκε κι όταν ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου παρουσίαζε τη διοίκηση στο προσωπικό της υπηρεσίας και ο υπουργός δήλωνε ενώπιον του ότι έχει παραιτηθεί από το ΔΝΤ χωρίς ο Γεωργίου να τον διαψεύσει, αποκαθιστώντας την αλήθεια. Η ομιλία του Παπακωνσταντίνου εξακολουθεί να είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα του υπουργείου.

Ο Γεωργίου απέκρυπτε την αλήθεια ότι είναι «υπηρέτης δύο αφεντάδων» για παραπάνω από έναν ολόκληρο χρόνο (από Ιούλιο 2010 ως Σεπτέμβριο 2011). Διατηρούσε έτσι ταυτόχρονα με τη θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ και τη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου τμήματος στη Στατιστική Υπηρεσία του ΔΝΤ, απ’ όπου ναι μεν παραιτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010 προσδίνοντας ωστόσο ισχύ στην παραίτησή του μόλις στις 10 Νοεμβρίου 2010.

Η απάτη αποκαλύφθηκε από βουλευτές και δημοσιογράφους, οπότε και ο Γεωργίου αναγκαστικά το παραδέχτηκε. Ακόμη και τότε όμως παρίστανε τον αφελή δηλώνοντας ότι το έκανε για να εξασφαλίσει την σύνταξή του. Γιατί τότε δεν περίμενε να συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια στο ΔΝΤ, με την ολοκλήρωση του 50ου έτους, στις 10 Νοεμβρίου 2011, και μετά να μετακομίσει στην Ελλάδα; Προφανώς, η ιδιαίτερα προσοδοφόρα σχέση εξάρτησής του από το ΔΝΤ εξυπηρετούσε και το μισητό οργανισμό που ήθελε να έχει τους δικούς του ανθρώπους στην Ελλάδα, σε θέσεις – κλειδιά…

Τι κι αν υπήρχε καταφανή σύγκρουση συμφέροντος μεταξύ δανειστή και δανειζόμενου; Μια αντίφαση που την περιέγραψε και ο ίδιος εισαγγελέας ο οποίος στο τέλος καταχειροκροτήθηκε από δεκάδες απλούς ανθρώπους που είχαν κατακλύσει το Εφετείο για να παρακολουθήσουν τη δίκη…

Αυτό ακριβώς τον κόσμο η Μιράντα Ξαφά (διευθύντρια του οικονομικού γραφείου του Μητσοτάκη την περίοδο 1991-1993 και στέλεχος του ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’80, περισσότερα εδώ) χαρακτήρισε «όχλο» με ανάρτησή της στο twitter! https://twitter.com/MXafa/status/892304080747597827

Έδειξε έτσι για πολλοστή φορά το μίσος του νεοφιλελευθερισμού απέναντι στο δικαίωμα ενημέρωσης και συμμετοχής της κοινωνίας στα κοινά… Για τους νεοφιλελεύθερους όλα πρέπει να συμφωνούνται εν κρυπτώ, πίσω από τις κουίντες. Δημόσιοι μόνο οι φόροι και η φτώχεια…
Για το αδίκημα της διπλοθεσίας το Εφετείο αποφάσισε ότι ο Γεωργίου είναι αθώος.

Ενός ανδρός αρχή η ΕΛΣΤΑΤ

Ο Γεωργίου από το Νοέμβριο του 2010 ως το Σεπτέμβριο του 2011 αρνήθηκε να συγκαλέσει σε συνεδρίαση τα υπόλοιπα 6 μέλη της ΕΛΣΤΑΤ (Ν. Λογοθέτη, Ζ. Γεωργαντά, Α. Φιλίππου, Γ. Συμιγιάννη, Στ. Μπαλφούσια και Κ. Σκορδά) με τους οποίους συναποτελούσε το τότε επταμελές συλλογικό όργανο της ανεξάρτητης Αρχής.

Για να μη μείνει καμιά εντύπωση σε σχέση με τα κίνητρα των μελών του ΔΣ να αναφερθεί ότι (σύμφωνα με το άρθρο 12 του νόμου 3832/9.3.2010) τα επτά μέλη του ορίζονται ως εξής: Τέσσερα μέλη (από τα οποία 1 ορίζεται πρόεδρος και 1 αντιπρόεδρος) επιλέγονται από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, με εισήγηση του υπουργού Οικονομικών, ύστερα από δημόσια προκήρυξη με πλειοψηφία 4/5 των μελών της. Ένα μέλος υποδεικνύεται από το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, ένα μέλος ορίζεται από τον υπουργό Οικονομικών και ένα μέλος ορίζεται από το Σύλλογο Εργαζομένων.

Κατά συνέπεια, δεν ήταν αντιπρόσωποι της πάνω και κάτω πλατείας του Συντάγματος, ούτε αιρετοί και ανακλητοί αντιπρόσωποι των πρωτοβάθμιων σωματείων… Επομένως, ο Γεωργίου τους παρέκαμπτε γιατί ήταν τόσο κραυγαλέες οι παρανομίες του που δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές από υπαλλήλους οι οποίοι δεν είχαν τη ψυχολογία του γκαουλάιτερ ή του ανθρώπου σε ειδική αποστολή που ξέρει ότι όσα όργια και να κάνει οι εντολείς του θα τον καλύψουν…

Η απόφαση του αυτή παραβίαζε κατάφωρα το καταστατικό της ΕΛΣΤΑΤ το οποίο αναφέρει κατά λέξη ότι ο πρόεδρος της «συγκαλεί και διευθύνει τις συνεδριάσεις της ΕΛΣΤΑΤ ως συλλογικού οργάνου, καταρτίζει την ημερήσια διάταξη και είναι αρμόδιος για την εισήγηση επί όλων των θεμάτων». Ενώ λοιπόν ο Γεωργίου έπρεπε να συγκαλεί το ΔΣ κάθε μήνα το έπραξε μόνο τέσσερις φορές κατά το πρώτο δίμηνο της θητείας του (3/8/2010, 3/9/2010, 20/9/2010 και 3/10/2010).

Για να καλυφθεί η παρατυπία του Γεωργίου στις 3.10.2011 δημοσιεύεται ο νόμος 4021/2011 όπου σε συγκεκριμένο άρθρο (υπ. αρ. 51) θεωρείται λήξασα η θητεία των μελών της ΕΛΣΤΑΤ πλην της δικής του και του Κ. Σκορδά, ενώ ορίζεται ότι μέχρι την αντικατάσταση των απομακρυθέντων μελών οι αρμοδιότητες του συλλογικού οργάνου θα ασκούνται από τον διπλοθεσίτη Γεωργίου που αίφνης μετατράπηκε και σε τσάρο!

Το επιχείρημα που ακούστηκε εντός της δικαστικής αιθούσης ότι είχε εκλείψει η εμπιστοσύνη, και γι’ αυτό ο υπόδικος Γεωργίου τα έκανε όλα μόνος του, ανασκευάστηκε από τον εισαγγελέα ο οποίος αντέτεινε ότι αν ο Γεωργίου δεν τους εμπιστευόταν θα μπορούσε να αναθέσει στον αντιπρόεδρο τη σύγκλιση του ΔΣ. Γιατί δεν το ζήταγε από τον Ν. Λογοθέτη;

Ο Γεωργίου (που δεν έχανε ευκαιρία να μιλάει απαξιωτικά για την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας συνεχώς τον όρο “the Greek way” όταν ήθελε να δείξει πως κάτι γίνεται πρόχειρα) για να ισχυροποιήσει περαιτέρω τη θέση του εξέδιδε δελτία Τύπου στα ελληνικά και αγγλικά. Σε αυτά τα δελτία Τύπου χαρακτήριζε τα μέλη του ΔΣ ως πολιτικά κινούμενους, με συμπεριφορά συνδικαλιστή και «ανώμαλα – irregular» φερόμενους!
Για το αδίκημα της μη σύγκλισης του ΔΣ το Εφετείο αποφάσισε ότι ο Γεωργίου είναι αθώος.

Ένοχος για το έλλειμμα του 2009

Ξεχωριστής σημασίας όμως είναι η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων να καταδικάσει τον Γεωργίου σε δύο χρόνια φυλακή, με τριετή όμως αναστολή, για την αντικανονική διαβίβαση των στοιχείων του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009.

Συγκεκριμένα, επειδή δεν τέθηκαν υπ’ όψη της ΕΛΣΤΑΤ, ως συλλογικού οργάνου και χωρίς η τελευταία να συναινέσει στη διαβίβασή τους, κατά παράβαση του άρθρου 10, παρ. 2 στ. α’ του ν.3832.2010 που ίσχυε τότε. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι «η ΕΛΣΤΑΤ ιδίως: α. Καταρτίζει και εκτελεί το ετήσιο στατιστικό πρόγραμμα και παράγει και δημοσιεύει με την ιδιότητα της “εθνικής στατιστικής υπηρεσίας” όπως ορίζεται στην παρ. 1 του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 223/2009 τις επίσημες, εθνικές και ευρωπαϊκές στατιστικές της χώρας».

Ο Γεωργίου ωστόσο επέλεξε να διαβιβάσει μόνος του τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009. Έτσι, χωρίς κανέναν έλεγχο προέβλεψε το έλλειμμα του 2009 στο 13,6% του ΑΕΠ κι αργότερα το διόγκωσε ακόμη περισσότερο στέλνοντάς το στο 15,4% και λίγο αργότερα ακόμη πιο ψηλά: στο 15,8%!

Ο Γεωργίου, που κρίθηκε ένοχος γι’ αυτό το αδίκημα χωρίς μάλιστα να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό και με την ανώτατη ποινή, παραβίασε τις αρχές που ακολουθούνται απαρέγκλιτα σε όλες τις στατιστικές υπηρεσίες της Ευρώπης.

Οι μάρτυρες υπεράσπισης του Γεωργίου, και οι τρεις από το εξωτερικό στελέχη της βαθιά διεφθαρμένης υπηρεσίας Γιουροστάτ, σε αυτό το θέμα ψεύδονταν κατ’ επανάληψη, προσπαθώντας να καλύψουν τον Γεωργίου, όπως συστηματικά έπρατταν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εις μάλιστα εξ αυτών ο ισλανδός Σνόρασον αν και στατιστικός κατά δήλωσή του (παρότι τα πανάκριβα σεμινάρια που διοργανώθηκαν για να διδάξει ο ίδιος απευθύνονταν σε μαθητές δημοτικού κι όχι στο προσωπικό της ΕΛΣΤΑΤ) συνέβαλε τα μέγιστα για την τροποποίηση του νόμου ώστε να αυξηθούν οι αρμοδιότητες του Γεωργίου σε βάρος του ΔΣ. Πολυπράγμων ο Ισλανδός…

Η απόφαση του δικαστηρίου να καταδικάσει τον Γεωργίου για την αυθαίρετη διαβίβαση των στοιχείων του ελλείμματος του 2009 ανοίγει το δρόμο για την αποκάλυψη και την αμφισβήτηση του παιχνιδιού που στήθηκε για να ενταχθεί η Ελλάδα στα Μνημόνια με ευθύνη ΕΕ – ΔΝΤ και φυσικά της εγχώριας οικονομικής ελίτ .

Αν ρωτούνταν οι πιστωτές για ποια από τις τρεις κατηγορίες δε θα ήθελαν να καταδικαστεί ο υπάλληλος του ΔΝΤ αυτήν ακριβώς θα επέλεγαν καθώς η απόρριψη του τρόπου με τον οποίο διαβιβάστηκε το έλλειμμα του 2009 (όσο κι αν αντιφάσκει με την αθώωση του Γεωργίου για τη μη σύγκλιση του ΔΣ) ανοίγει το δρόμο στις δίκες που εκκρεμούν για την αμφισβήτηση και του ίδιου του ελλείμματος του 2009!

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια απόφαση που όσο κι αν δεν είναι η καλύτερη δυνατή, διευκολύνει να αποδειχθεί ότι και το ίδιο το έλλειμμα σχηματίστηκε κατά παραγγελία των πιστωτών ώστε να δικαιολογηθεί η φιλολογία του δημοσιονομικού εκτροχιασμού.

Παραπέρα, τη δική της σημασία έχει η απόφαση της Ζωής Γεωργαντά και του Νίκου Λογοθέτη να προχωρήσουν σε άσκηση αναίρεσης από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τα δύο αθωωτικά σκέλη της απόφασης του τριμελούς εφετείου. Οι αποκαλύψεις επομένως θα συνεχιστούν όσο κι αν δεν το θέλουν πιστωτές και κυβέρνηση…

Λεωνίδας Βατικιώτης
Πηγή: info-war    kommon.gr