Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Ρουβίκωνας-Επίθεση στα γραφεία της ΚΕΑΟ


"Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά να στρατευτεί στον αγώνα για την άμεση υπεράσπιση της τελευταίας γραμμής άμυνας του λαικού πλούτου που έχει αντέξει την επίθεση του κράτους και του κεφάλαιου στα χρόνια της κρίσης. Τόσο σε γενικό πολιτικό επίπεδο όσο και σε κάθε περίπτωση χωριστά, προσωποποιημένα όπως κάνουμε τώρα."

Επίθεση στα γραφεία της ΚΕΑΟ

Η κρίση, ανάμεσα στα άλλα, αναδιάρθρωσε την ταξική δομή της Ελληνικής κοινωνίας. Όπως κάνουν πάντα οι κρίσεις εκτός από το παραδοσιακό προλεταριακό κομμάτι – αυτό που και την εποχή των παχιών αγελάδων ίδρωνε για να βγάλει πέρα – συντρίβουν και αυτό που βρίσκεται λίγα σκαλιά πιο πάνω. Η «μεσαία τάξη» αυτό το πολιτικό εφεύρημα του καπιταλισμού, άρχισε, από το 2009 να κατεβαίνει κουτρουβαλώντας τα σκαλιά της ταξικής πυραμίδας. Άνθρωποι «καλοβαλμένοι», είτε μικροί επιχειρηματίες είτε αυτοαπασχολούμενοι στον χώρο των υπηρεσιών βρέθηκαν μέσα σε λίγα χρόνια να παλεύουν για την επιβίωση, έγιναν τα νέα μέλη της ταξικής μας οικογένειας.

Τους καλοσωρίζουμε όσο κι αν γνωρίζουμε ότι αυτοί, όπως κι εμείς άλλωστε, δεν είναι καθόλου ικανοποιημένοι με αυτή την αλλαγή θέσης. Δεν είναι όμως στο χέρι τους, όπως άλλωστε δεν είναι και στο δικό μας. Αυτός είναι ο καπιταλισμός.

Σε αυτόν τον καπιταλισμό, στην Ελλάδα του 2017, μια 62χρονη στον Εύοσμο της Θεσσαλονίκης βρέθηκε ξαφνικά υπό την απειλή να χάσει ότι της απέμεινε απο ένα καλύτερο ταξικό παρελθόν, το σπίτι στο οποίο ζει. Ένα δυάρι 64 τετραγωνικών σε μια λαική γειτονιά. Μια γυναίκα που λόγω χρεών δεν μπορεί να πάρει σύνταξη και αναγκάζεται να δουλεύει για να ζήσει τον εαυτό της κι ένα ανάπηρο παιδί. Περικυκλωμένη από χρέη μόλις κατάφερε να πετύχει ρύθμιση για χρεή προς τράπεζες της επιτέθηκε το κράτος. Της ήρθε κατασχετήριο αυτού του σπιτιού για οφειλές στον ΕΦΚΑ. Για 30 χιλιάδες που με το νταβατζηλίκι των προσαυξήσεων διπλασιάστηκε. Μια περίπτωση ανάμεσα σε χιλιάδες αλλά με όλα τα στοιχεία να γίνει εμβληματική.

Μια περίπτωση που γκρεμίζει τον μύθο ότι δεν γίνονται κατασχέσεις Α κατοικίας ή ότι αυτές έχουν εισοδηματικά κριτήρια. Μια χαρά γίνονται κατασχέσεις και η υποτιθέμενη σύγκρουση γύρω απο τη νομολογία του Νόμου Κατσέλη είναι μια φενάκη: το κράτος μπορεί να κατάσχει ότι θέλει, όποτε θέλει. Στην πραγματικότητα η εξουσία γνωρίζοντας την κοινωνική απαξία στην τακτική των πλειστηριασμών, μια απαξία που διατηρείται ζωντανή και μαχητική απο την πολύμορφη δράση του ανταγωνιστικού κινήματος, παίζει καθυστερήσεις. Ο σύριζα προσπαθεί να θολώσει το τοπίο την ίδια ώρα που οι τράπεζες πουλάνε τα κόκκινα δάνεια σε funds για το 3% της αξίας, την ίδια ώρα που ο Μακρόν προτείνει οι ατομικές περιουσίες να μπούν επίσημα στη διαχείριση των εθνικών χρεών. Ακούμε με περιφρόνηση εξαγγελίες για συμφωνίες κυρίων με τις τράπεζες για κάτω όριο τα 300.000 ευρώ στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, παρατηρούμε με προσοχή την καθεστωτική καμπάνια για «μπαταχτσήδες»και κακοπληρωτές.

Η 62χρονη είναι μια εμβληματική περίπτωση προλεταριοποίησης, είναι μία από εμάς που κινδυνεύει να πεταχτεί στον δρόμο. Οι παπάτζες του κράτους ότι «το χαρτί κατάσχεσης στάλθηκε για τυπικούς λόγους» δεν πείθουν κανένα. Η «φιλανθρωπία» των διαβεβαιώσεων ότι παρά την αποστολή κατασχετηρίου δεν θα γίνει πλειστηριασμός είναι τουλάχιστον προκλητική. Ούτε ζητιάνοι είμαστε ούτε θα κάτσουμε να μας πάρετε όμηρους. Θα απαντήσουμε μαχητικά. Θα χτυπήσουμε χωρις καμιά διάθεση ούτε διαπραγμάτευσης ούτε «διαλόγου». Το αίτημά μας είναι απλό: σταματήστε τώρα τις κατασχέσεις 1ης κατοικίας των ανθρώπων της τάξης μας. Αντί να δίνετε διαβεβαιώσεις, πάρτε πίσω τα κατασχετήρια. Και μια και μιλάμε για την 62χρονη από τον Εύοσμο, μην τομλήσετε να την πετάξετε στον δρόμο ούτε αυτή ούτε κανέναν από όσους βγάζουμε τα προς το ζήν με την ψυχή στο στόμα.

Καλούμε τον καθένα και την καθεμιά να στρατευτεί στον αγώνα για την άμεση υπεράσπιση της τελευταίας γραμμής άμυνας του λαικού πλούτου που έχει αντέξει την επίθεση του κράτους και του κεφάλαιου στα χρόνια της κρίσης. Τόσο σε γενικό πολιτικό επίπεδο όσο και σε κάθε περίπτωση χωριστά, προσωποποιημένα όπως κάνουμε τώρα.

Εμείς ως ρουβίκωνας αλλά και όλο το ανταγωνιστικό κίνημα θα συνεχίσουμε, αλλά δεν μπορούμε να νικήσουμε αν δεν βρεθούν και άλλοι να ξεκινήσουν. Πολλοί άλλοι.

Για όλους αυτούς τους λόγους αποφασίσαμε να επιτεθούμε σήμερα στα γραφεία της ΚΕΑΟ επί της οδού Πειραιώς 28.

Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ναι, η Δικαιοσύνη δεν έχει αλλάξει



To Πενταμελές Εφετείο Αναστολών απέρριψε και το δεύτερο αίτημα αποφυλάκισης της Ηριάννας και του Περικλή, υπόθεση που γίνει σύμβολο για όλη την Ευρώπη. Ο εισαγγελέας της έδρας Γ. Γεράκης, που υποστήριξε στην πρότασή του ότι δεν αποδείχθηκε θεμελιωτικό γεγονός και δεν προσκομίστηκε νέο στοιχείο, κρύφτηκε πίσω από μια δικονομική τυπολατρία για να αποφύγει την ουσία.

Σύμφωνα με το δικαστήριο δεν έχει αλλάξει τίποτα. Και πράγματι στην ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει αλλάξει τίποτε που να δικαιολογεί κάτι διαφορετικό. Ίσως να είχαν άλλη μεταχείριση αν ήταν έμποροι ναρκωτικών, αν είχαν εμπλακεί σε τραπεζικό σκάνδαλο, αν ήταν διεφθαρμένοι πολιτικοί, αν είχαν καταχραστεί δημόσιο χρήμα, αν είχαν δολοφονήσει εν ψυχρώ αντιφασίστα. Ή αν εμπλεκόταν με την υπόθεση Siemens, για την οποία ο ίδιος «τυπολάτρης» εισαγγελέας είχε ξεχάσει να μεταφράσει το σχετικό βούλευμα και διώκεται πειθαρχικά…

Η ουσία δεν βρίσκεται στο διάτρητο αποδεικτικό υλικό αλλά στην επιδεικτική σκληρότητα που μαρτυρά ότι η υπόθεση έχει ιδεολογικοποιηθεί ως μάχη του «κράτους της Δεξιάς» εναντίον της Αριστεράς εν συνόλω. Ο υποτιμητικός τρόπος που απευθύνθηκε η έδρα στους κατηγορούμενους, οι παρωχημένες εκφράσεις όπως η «αντικοινωνικη συμπεριφορά» τους, η απαξίωση της Προέδρου για τη διδακτορική διατριβή της Ηριάννας, οι φράσεις του Εισαγγελέα που έμοιαζαν να απαντούν στο Σ. Κοντονή, είναι συμπτώματα απονομής δικαίου «μαύρων εποχών».

Το κλίμα έχει φορτιστεί επικίνδυνα από μια πολιτική και κοινωνική τάξη που νιώθει να απειλείται και ενεργοποιεί ένστικτα «βαθέως κράτους». Είμαστε σε μια "κόκκινη ζώνη" και υπό την έννοια αυτή, τόσο η βία όσο και οι ακραίες αντιδράσεις για την απόφαση, εκτός από κατακριτέες είναι και προβληματικές καθώς εξυπηρετούν το διχαστικό αφήγημα που καλλιεργείται από την άλλη πλευρά.

Η συνταγή πάντως αν θέλεις να κυκλοφορείς ελεύθερος είναι να έχεις συνήγορο τον Μάκη Βορίδη. Ρωτήστε τους κατηγορούμενους του σκανδάλου Energa- Hellas Power που κόστισαν 152 εκατομμύρια στον ελληνικό λαό, επέστρεψαν μόλις 2,5 και γλεντάνε στη Μύκονο. Αυτή είναι δικαιοσύνη!

πηγη

Η Πειραιώς ελέγχεται για «πάρτι» εκατομμυρίων (αλλά μην το πείτε στα ελληνικά ΜΜΕ)

Ένα πακέτο μη εξυπηρετούμενων δανείων αξίας 1,2 δισ. ευρώ, από τα οποία το 1,1 αφορά ναυτιλιακές εταιρείες, πουλήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 2014 έναντι 300 εκατ. στον όμιλο Libra Group, που προηγουμένως δανείστηκε 200 εκατ. από την... Πειραιώς. Τα παραπάνω αποκάλυψε δημοσίευμα των Financial Times, που προσθέτει ότι διεξάγεται έρευνα για πιθανή απάτη και 10 στελέχη της τράπεζας έχουν ήδη παραιτηθεί. Κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν βλέπετε αυτήν τη είδηση στα ελληνικά ΜΜΕ, η απάντηση είναι μία κίτρινη στάμπα σε κάθε εφημερίδα και ιστοσελίδα

the press project

Σύμφωνα λοιπόν με άρθρο της ανταποκρίτριας των Financial Times στην Αθήνα, Kerin Hope, 10 στελέχη της Πειραιώς έχουν παραιτηθεί μετά από καταγγελίες και την έρευνα που διεξάγεται για την πώληση 1,2 δισ. μη εξυπηρετούμενων δανείων από την Τράπεζα στο fund Libra, το 2014, έναντι 300 εκατ. Από τα δάνεια αυτά, το 1,1 δισ. αφορά εφοπλιστές, τα 80 εκατ. εταιρείες που ασχολούνται με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αξίας, ενώ τα 30 εκατ. είναι προσωπικά δάνεια των 10 στελεχών της Πειραιώς που έχουν αποχωρήσει. Οι παραιτήσεις υπεβλήθησαν το διάστημα Ιουλίου - Σεπτεμβρίου,χωρίς να δημοσιοποιηθούν από την Τράπεζα Πειραιώς, ενώ μάλιστα τα στελέχη έλαβαν και τις νόμιμες αποζημιώσεις τους.

Όπως προσθέτει το δημοσίευμα, η Libra είχε δανειστεί λίγο νωρίτερα 200 εκατ. από την Τραπεζα Πειραιώς, «για να χρηματοδοτήσει τη συναλλαγή», ενώ στη συνέχεια «κούρεψε» κάποια από τα δάνεια και τα πούλησε με έκπτωση 50% στους αρχικούς δανειολήπτες. Ο όμιλος Libra επίσης, έγινε, όπως αναφέρεται, ισχυρός μέτοχος της Πειραιώς κατά την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ ανήκει στον εφοπλιστή, Γιώργο Λογοθέτη, που δραστηριοποιείται επίσης στην ανανεώσιμη ενέργεια και τα ξενοδοχεία.

Οι Financial Times σημειώνουν επίσης ότι «όρισμένα δάνεια φαίνεται ότι μεταφέρθηκαν από την Τράπεζα Πειραιώς σε υπεράκτιες εταιρείες (offshore) στην Κύπρο και στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους, παραβιάζοντας τα capital controls που επιβλήθηκαν στα μέσα του 2015 κατά τη διάρκεια του bank run που προκάλεσε φόβο ότι η Ελλάδα επρόκειτο να φύγει από το ευρώ».

Από την πλευρά του ο Χρήστος Μεγάλου, διευθύνων σύμβουλος της Πειραιώς, δηλώνει στους FT ότι για το συγκεκριμένο πακέτο δανείων είχαν γίνει επαρκείς προβλέψεις στους λογαριασμούς της τράπεζας για το έτος 2016. «Τα πρόσφατα ευρήματα στον έλεγχο της Τράπεζας της Ελλάδος, αν και ντροπιαστικά, δεν επηρεάζουν εμπορικά την τράπεζα. Οι παραβιάσεις του κανονιστικού πλαισίου του παρελθόντος έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση, έχουν προβλεφθεί και έχουν αντικατοπτριστεί επαρκώς στις οικονομικές καταστάσεις της τράπεζας», ανέφερε ο κ. Μεγάλου.

.Ένας εκπρόσωπος της Libra, μιλώντας στους FT, αρνήθηκε τις κατηγορίες και τόνισε: «Έχουμε μια εξαιρετική σχέση με την Τράπεζα Πειραιώς και δουλεύουμε σε στενή συνεργασία με την παρούσα ομάδα διαχείρισης, στην οποία έχουμε μεγάλη πίστη. Ως μέρος της μεγάλης επένδυσής μας στην Ελλάδα, έχουμε σημαντικές και αποδοτικές δανειακές υποχρεώσεις με την τράπεζα. »

Η υπόθεση φαίνεται ότι βρίσκεται στα χέρια του εισαγγελέα Διαφθοράς, μετά από πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος σε συνεργασία με τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό (SSM). Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, «ο εισαγγελέας ελέγχει εάν έχει διαπραχθεί η απάτη και η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, είπε ένας δικαστικός αξιωματούχος, προσθέτοντας ότι πιθανά αδικήματα που εξετάζονται περιλαμβάνουν «σύσταση συμμορίας για εξαπάτηση της τράπεζας και του ελληνικού δημοσίου [μεγαλομέτοχος] και ξέπλυμα χρήματος δια της παραβίασης των capital controls με τη χρήση υπεράκτιων εταιρειών».

Στο πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδας είχαν αναφερθεί πριν από μερικές εβδομάδες το «Έθνος» (UPD: όπως μας ανέφεραν στο twitter) και (παραδόξως) η «Καθημερινή», που σημειώνει ότι «η ζημία ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ εντοπίστηκε από τους ελεγκτές της ΤτΕ, σε στενή συνεργασία με τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό (SSM), και αμέσως ζητήθηκε από τη διοίκηση της τράπεζας να διενεργηθούν οι αντίστοιχες προβλέψεις, δηλαδή η διακράτηση κεφαλαίων για την κάλυψη των απωλειών.

Η ζημία προέρχεται από συναλλαγή που αφορά την πώληση χαρτοφυλακίου κόκκινων δανείων σε Κύπριο επιχειρηματία, στο οποίο όμως είχαν ενσωματωθεί προσωπικά δάνεια επιτελικών στελεχών του ομίλου που αφορούσαν τόσο την αγορά μετοχών (μετοχοδάνεια) όσο και ακινήτων μεγάλης αξίας τα οποία δεν εξυπηρετούσαν. Η συναλλαγή είχε δομηθεί έτσι ώστε τα στελέχη της τράπεζας να απαλλαγούν από τα δάνεια αυτά, ο «επενδυτής» να επωφεληθεί οικονομικά από τη «διευκόλυνση» και η ζημία να φορτωθεί στην τράπεζα και στους φορολογουμένους, καθώς έχει ανακεφαλαιοποιηθεί δύο φορές με κρατικούς πόρους»

Σχόλιο: Όλοι ευχαριστημένοι, εκτός από έναν

Ας πιάσουμε την υπόθεση από την αρχή, δηλαδή από τα «κόκκινα» εφοπλιστικά δάνεια. Σύμφωνα με τις εκθέσεις της «Petrofin Bank Research», στα τέλη του 2014 ο συνολικός δανεισμός των ελλήνων εφοπλιστών από την Τράπεζα Πειραιώς ανερχόταν στα 3,9 δισ. δολάρια, ενώ στα τέλη του 2016 στα 2,7 δισ. Τα ναυτιλιακά δάνεια υπερδιπλασιάζονται το 2013, έτος που η Πειραιώς απορροφά την πρώην Marfin.




Τα «κόκκινα» εφοπλιστικά δάνεια φαίνεται να μεταβιβάζονται σε ένα εφοπλιστικό fund, το οποίο προσφέρει ορισμένα από αυτά με έκπτωση 50% στους δανειολήπτες.Το πρώτο λοιπόν σημείο είναι ότι, εάν το δημοσίευμα είναι ακριβές, ένα μεγάλο μέρος του δάνεισμου εφοπλιστών από τραπεζικά ιδρύματα είναι μη εξυπηρετούμενο και πολλά από αυτά αποδείχτηκαν «δανεικά και αγύριστα», όπως ακριβώς συνέβη για παράδειγμα με τα δάνεια των τραπεζών σε ολιγάρχες των ΜΜΕ ή σε Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Τα «κόκκινα» εφοπλιστικά δάνεια φαίνεται να μεταβιβάζονται σε ένα εφοπλιστικό fund, το οποίο προσφέρει ορισμένα από αυτά με έκπτωση 50% στους δανειολήπτες. Οι οποίοι με τη σειρά τους, ενώ επί χρόνια δεν πλήρωναν, ξαφνικά βρίσκουν τα χρήματα για να τα αγοράσουν και να απαλλαγούν από βάρη εκατομμυρίων. Θα μπορούσαμε σίγουρα να πούμε ότι πρόκειται για στρατηγικούς κακοπληρωτές και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν οι πιο ανίσχυροι θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για την εξόφληση των δανείων τους, που μεταβιβάζονται αυτές τις μέρες σε κερδοσκοπικά funds.

Ένα ερώτημα είναι βέβαια τι απέγιναν τα υπόλοιπα δάνεια (πληρώθηκαν, κουρεύτηκαν, διαγράφηκαν;), μαζί με πολλά ακόμα που αφορούν το σπάσιμο των capital controls και τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η ανακεφαλαιοποίηση της Πειραιώς και η είσοδος της Libra.

Το σίγουρο είναι ότι με αυτόν τον τρόπο που περιγράφουν οι FT, είναι σχεδόν όλοι κερδισμένοι. Η Libra έκλεισε μία εξαιρετικά προσοδοφόρα συμφωνία, οι εφοπλιστές και επιχειρηματίες σε ΑΠΕ ρύθμισαν ευνοϊκά τα «κόκκινα» δάνεια τους, τα στελέχη της Πειραιώς φαίνεται να έχουν επωφεληθεί και με το παραπάνω από την όλη διαδικασία, ενώ η Τράπεζα, με νέα διοίκηση, μπορεί να υποστηρίξει ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και πρόκειται απλά για κάποιες «παρατυπίες». Οι μόνοι χαμένοι είναι οι έλληνες φορολογούμενοι, που έχουν ανακεφαλαιοποιήσει τρεις φορές τις χρεωκοπημένες τράπεζες, βλέπουν το «πάρτι» που είχε στηθεί στο εσωτερικό τους, την ίδια στιγμή που δεν μπορούν να απαλλαγούν από τα δικά τους χρέη προς αυτές.


Και η συνηθισμένη σιωπή

Μία αρνητική είδηση σαν κι αυτή είναι το καλύτερο παράδειγμα του τι αγοράζουν οι τράπεζες όταν χρηματοδοτούν αφειδώς σχεδόν όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα: Την σιωπή τουςΤο δεύτερο είναι ότι αυτή η είδηση, (ή έστω το κομμάτι για τις παραιτήσεις των στελεχών) δεν βρήκε το δρόμο της στα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, που αναδημοσιεύουν άμεσα κάθε δημοσίευμα μεγάλων διεθνών μέσων για την Ελλάδα και την οικονομία της. Αν αναρωτιέστε γιατί συμβαίνει αυτό, η απάντηση είναι φυσικά η τραπεζική διαφήμιση, η αλλιως το κίτρινο σηματάκι της Πειραιώς που κοσμεί σχεδόν κάθε εφημερίδα και ενημερωτική ιστοσελίδα.


(πρωτοσέλιδα του 2016)

Μία αρνητική είδηση σαν κι αυτή είναι το καλύτερο παράδειγμα του τι αγοράζουν οι τράπεζες όταν χρηματοδοτούν αφειδώς σχεδόν όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα: Την σιωπή τους, ή τουλάχιστον το ότι μία τέτοια είδηση θα περάσει στα «ψιλά» της ειδησεογραφίας. Έχει παρατηρηθεί (βλ. περισσότερα εδώ) ότι τα συστημικά ΜΜΕ συνηθίζουν να «χάνουν» τις αρνητικές ειδήσεις για τις τέσσερις μεγάλες τράπεζες που τα χρηματοδοτούν. Αντίθετα, αποδεικνύονται πολύ συνεπή στην αναδημοσίευση όλων των διαφημιστικών δελτίων Τύπου των τραπεζών.

Το φαινόμενο είναι γνωστό και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: Όποιος χρηματοδοτεί τη δημοσιογραφία, ελέγχει τι γράφεται και ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί.

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Θεός, Χριστός και… χρυσαυγίτικος οχετός


του Νίκου Μπογιόπουλου/ημεροδρομος

Τι εκπροσωπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή; Τι ενσαρκώνουν στην ελληνική κοινωνία; Κρατηθείτε: Την «του Χριστού την πίστη την αγία»! Έτσι είπαν τα ναζιστόμουτρα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο κοινοβούλιο για το νομοσχέδιο σχετικά με την διόρθωση φύλου.

Αυτά τα… αγγελούδια, λοιπόν, πιάνοντας το νήμα των χουνταίων προπατόρων τους και παίζοντας το χαρτί του «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», μας δήλωσαν ότι εκείνο που έχουν αναλάβει να διαφυλάξουν και να διακονήσουν στον τόπο (στα διαλλείματα προφανώς των δολοφονιών, των πογκρόμ και των λιντσαρισμάτων που διαπράττουν), είναι την «του Χριστού την πίστη την αγία»… Πάμε, τώρα, να δούμε την πραγματική πίστη αυτού του ναζιστικού οχετού:

Στοιχείο πρώτο: Το χέβυ μέταλ συγκρότημα με το όνομα «Naer Mataron» είναι αυτό στο οποίο «τραγουδά» (για την ακρίβεια: ουρλιάζει) ο «καλλιτέχνης» με το όνομα «Καιάδας». Πρόκειται, φυσικά, για τον νυν βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Γερμενή. Προσέξτε τώρα στίχους:
«Έστειλες τον μπάσταρδο τον γιο σου, τον γαμημένο Ιησού Χριστό»…
«Η χριστιανική εκκλησία βρομάει τη σαπίλα του Ιεχωβά»…
«Η φτήνια του υπανθρώπου του σταυρού»…
«Φλόγες που καίνε τον υιό του Θεού και τους Αγίους του»…

Αυτά «τραγουδούσε» μεταξύ άλλων ο υπόδικος ναζί πριν αρχίσει να «κοσμεί» το κοινοβούλιο μαζί με τους ομοίους του.

Αυτοί οι τύποι είναι που αγωνιούν για την… χριστιανοσύνη λόγω της έλευσης των προσφύγων στη χώρα μας, που θέλουν να καούν στα επίγεια καζάνια οι «αμαρτωλοί» ομοφυλόφιλοι και που λατρεύουν τον «αρχαιοελληνικό» (αυτό πως συμβιβάζεται με το «χριστιανικό» τους πνεύμα;) ναζιστικό χαιρετισμό.

Στις τάξεις αυτών ανήκει ο «Καιάδας» που στο «άσμα» του ως άνω συγκροτήματος, με τίτλο «extremeunction» (σσ: είναι το ευχέλαιο που χορηγεί η Καθολική Εκκλησία στους ψυχορραγούντες) «έψελνε» τα εξής:

«(….) Για μισό εκατομμύριο χρόνια ο Θεός καθότανε και έβλεπε τον έναν να βγάζει το μάτι του αλλουνού

Και μόνο τότε είχε τη λαμπρή ιδέα να στείλει τον μπάσταρδο γιο του, τον γαμημένο Ιησού Χριστό

Αλλά τώρα θριαμβεύει ο Διάβολος

Θ’ αφήσουμε την εκκλησία να σαπίσει και θα σφάξουμε στην αγία τράπεζα τους ηλιθίους (…)

Θα εκδικηθούμε… διψάμε για αίμα!»…

Ε, αυτοί οι θεομπαίχτες είναι, αυτά τα ναζιστικά αποβράσματα είναι, που ομιλούν περί «πατρίδας», «οικογένειας» και, φυσικά, περί «θρησκείας».

Στοιχείο δεύτερο: Πέραν του «Καιάδα», έτερος «χριστιανός» στο ναζιστικό γκρουπ της Χρυσής Αυγής είναι ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Ο πρώην βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμπνευσμένο από το Αουσβιτς:

«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/ Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»…

Αυτός ο ευγενής νέος «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι; «Χριστιανός»! Και που βρίσκει την «του Χριστού την πίστη την αγία»; Στο Αουσβιτς…



Στοιχείο τρίτο: Ας επιστρέψουμε στον πρώτο «καλλιτέχνη» της παρέας. Στον «Καιάδα» (κατά κόσμον Γεώργιο Γερμενή). Αυτός ο τροβαδούρος της «του Χριστού της πίστης την αγία» εξέδωσε με το ναζιστοσυγκρότημά του νέο άλμπουμ τον Απρίλη του 2017. Το αποκάλυψε η «Realnews» (24/9/2017). Προσέξτε τώρα:
Ο τίτλος του άλμπουμ είναι «Lucitherion». Τουτέστιν: «Ύμνος στον Εωσφόρο».
Ανάμεσα στα «τραγούδια» του άλμπουμ βρίσκουμε εκείνο με τίτλο: «Σατανάς Προμηθέας».
Βρίσκουμε το άλλο με τίτλο «Άγιος ο Δράκοντας».
Το τρίτο που είναι αφιερωμένο στον Ρα (τον θεό των αρχαίων Αιγυπτίων).
Το επόμενο που εξυμνεί τον Σέραπις (υποχθόνιος θεός της αρχαιότητας στα πόδια του οποίου αποικονίζετο ο Κέρβερος και το φίδι)…

Ως συνέχεια πάρτε μια βαθιά ανάσα. Ορίστε μια γεύση από την «του Χριστού την πίστη την αγία», όπως προκύπτει από την νέα δισκογραφική «δουλειά» του Γερμενή που αποκάλυψε η Realnews, για να έχετε μια ασφαλή εικόνα τι σημαίνει ναζιστική «χριστιανοσύνη», διανθισμένη με πεντάλφες και φλεγόμενους σταυρούς της Κου Κλουξ Κλαν:



Πριν κλείσουμε αυτή την αναφορά στην «χριστιανική» φύση των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, ας μας επιτραπούν δυο επισημάνσεις.

Επισήμανση 1η: Εμείς ούτε είμαστε ούτε παριστάνουμε τους θεοσεβούμενους. Είμαστε, όμως, ορκισμένοι εχθροί των θεομπαιχτών.

Επισήμανση 2η: Ζητάμε συγγνώμη από τον αναγνώστη. Είτε πιστεύει, είτε δεν πιστεύει και σε όποιον Θεό πιστεύει. Το γνωρίζουμε ότι η φτήνια, η σαπίλα, η προστυχιά που προηγήθηκε προκαλεί εμετό. Αλλά είναι μια ακόμα αναγκαία δοκιμασία που πρέπει να υποστούμε ώστε να γνωστοποιηθεί όσο πιο πλατιά γίνεται το μέγεθος της μαυρίλας, του φαρισαϊσμού και της βρωμιάς αυτής της συμμορίας.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Νέα εποχή για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού



Υπερψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση του φύλου, ενώ κατά πλειοψηφία πέρασε το άρθρο 3 που αφορά το ηλικιακό όριο. Από τους 285 βουλευτές που ψήφισαν, ναι επί της αρχής στο νομοσχέδιο ψήφισαν 171.

Κατοχυρώθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, ένα πάγιο και χρόνιο αίτημα των διεμφυλικών ατόμων καθώς υπερψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Παράλληλα, υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής με 148 ψήφους σε σύνολο 285 παρόντων βουλευτών και μετά από ονομαστική ψηφοφορία το επίμαχο άρθρο 3 που δίνει τη δυνατότητα νομικής αναγνώρισης ταυτότητας φύλου από τα 15 έτη.

Κατά του νομοσχεδίου τάχθηκε η Νέα Δημοκρατία καθώς κατέθεσε τη δική της πρόταση. Η πρόταση επιτρέπει τη διόρθωση φύλου μόνο σε άτομα 18 ετών και άνω και θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη δικαστικής απόφασης και ιατρικής γνωμάτευσης. Επίσης απαγορεύει να γίνει δεύτερη διόρθωση φύλου από το ίδιο άτομο.
 

Επίκληση Μητσοτάκη σε εξωγήινους στη συζήτηση


«Δεν υπάρχουν παιδιά ενός κατώτερου θεού», δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την συζήτηση του νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, ωστόσο προσπαθώντας να πείσει ότι η διάταξη που δίνει υπό προϋποθέσεις τη δυνατότητα επαναπροσδιορισμού φύλου από τα 15 είναι λανθασμένη, διηγήθηκε μία «πολύ πραγματική», όπως τόνισε ο ίδιος, ιστορία. Ανέφερε ένα περιστατικό με ένα νεαρό που πήγε στον ψυχίατρο του και του εξομολογήθηκε: «Ανέβηκα στον Υμηττό κι ένας εξωγήινος μου είπε να αλλάξω φύλο».
 

«Για του Χριστού την πίστη σκοτώσατε τον Φύσσα;»


Σφοδρή επίθεση στη Χρυσή Αυγή εξαπέλυσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Σταύρος Κοντονής, από το βήμα της Βουλής κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, με αφορμή την τοποθέτηση του εκπροσώπου της Χ.Α., που σημείωσε ότι το κόμμα του αγωνίζεται «για του Χριστού την πίστη την αγία».

«Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής είπε ότι το κόμμα του αγωνίζεται 'για του Χριστού την πίστη την αγία'. Για του Χριστού την πίστη την αγία και την πατρίδα σκοτώσατε τον Φύσσα; Για του Χριστού την πίστη την αγία κυνηγάτε τους μετανάστες και υπάρχουν αμετάκλητες καταδίκες των ελληνικών δικαστηρίων;» σημείωσε ο Στ. Κοντονής απευθυνόμενος προς τα έδρανα της Χρυσής Αυγής.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Ζωντανά απο τη Βουλή η συζήτηση για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου


                         

Στη Βουλή το ν/σ για την ταυτότητα φύλου.


Σε λίγες ώρες ξεκινά η συζήτηση για το ν/σ για την ταυτότητα φύλου. Έχει ενδιαφέρον η συμπεριφορά των ανώτατων κοινοβουλευτικών ταγών στο πώς  θα υπερασπισθούν τις θέσεις τους . Στην ψήφιση του ν/σ έχει εμπλακεί και το γνωστό παπαδαριό που αναζητά συνεχώς  χώρο εξουσίας με έντονες  τις οσμές  της συντήρησης, της μισανθρωπιάς και του φασισμού.

Οι θέσεις των αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων   κυμαίνονται από ριζοσπαστικές που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα στηρίξουν το  ελεύθερο της επιλογής,   εώς ριζοσπαστικές συντηρητικές και φασιστικές που θα στηρίξουν την σύνθλιψη, όχι τόσο του δικαιώματος της επιλογής, όσο των ανθρώπων του.

Μύθοι και πραγματικότητα για την ταυτότητα φύλου

Μέσα στον κουρνιαχτό της κινδυνολογίας που ξεσήκωσαν οι πολέμιοι του νομοσχεδίου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, είναι δύσκολο να αντιληφθεί ο καλοπροαίρετος πολίτης τι αφορά το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που συζητείται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής. Από το χουντικό τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» που άφηνε σε καθεστώς παρανομίας όποιον δεν το υιοθετούσε, η κάθε πρωτοβουλία αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περνούσε πάντα από σαράντα κύματα μέχρι να κυλήσουν όλα και πάλι ομαλά.

Η ελληνική κοινωνία ωρίμαζε και αφομοίωνε στην πορεία τους νόμους για τον πολιτικό γάμο, την ισότητα ανδρών και γυναικών, την αποποινικοποίηση της μοιχείας, το νέο οικογενειακό δίκαιο, τα δικαιώματα του παιδιού, τη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, την καύση των νεκρών, το σύμφωνο συμβίωσης.

Ετσι και τώρα θα διαψευστούν όσοι ισχυρίζονται ότι το νομοσχέδιο «τορπιλίζει τον ιερό θεσμό της οικογένειας», «καταστρέφει τον άνθρωπο», «δημιουργεί εκρηκτική κατάσταση και στα σχολεία», όπως σημειώνει η Ιερά Σύνοδος, ή ανοίγει τον δρόμο σε όσους θέλουν να καταστρατηγήσουν το άβατον του Αγίου Ορους, σε φυγόστρατους, σε αθλητές που επιδιώκουν κίβδηλες επιδόσεις ή σε απατεώνες και εγκληματίες που θέλουν να σβήσουν τα ίχνη τους, όπως ισχυρίστηκαν στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ο βουλευτής Δ. Κυριαζίδης της Ν.Δ., ο εισηγητής της Ενωσης Κεντρώων Δ. Καβαδέλλας και βέβαια η ναζιστική οργάνωση.

εφ συν

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Φασιστική επίθεση σε φτωχούς εργαζόμενους στον Ασπρόπυργο


«Οργανωμένη δολοφονική επίθεση κατά μεταναστών» στον Ασπρόπυργο


«Οργανωμένη δολοφονική επίθεση κατά μεταναστών εργατών γης προχώρησε σήμερα Σάββατο 7/10 στις 5μμ ένα τάγμα εφόδου φασιστοειδών στην Γκορυτσά Ασπροπύργου. Η πενταμελής ομάδα των φασιστών επιτέθηκε με σιδηρογροθιές κατά δύο μεταναστών εργατών την ωρα που βρίσκονταν σε θερμοκήπια και δούλευαν. Οι τρεις κύκλωσαν τον Ασφάκ Μαχμούντ και άρχισαν να του καταφέρνουν δολοφονικά χτυπήματα στο πρόσωπο ενώ οι άλλοι δύο πλησίασαν τον Βακάς Χουσείν».



Τα παραπάνω καταγγέλλει η ΚΕΕΡΦΑ (Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη φασιστική απειλή), η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος και η Ένωση Μεταναστών Εργατών Γκορυτσά Ασπροπύργου.

Στην ανακοίνωση- καταγγελία (εδώ), όπου δημοσιεύονται και φωτογραφίες (από αυτές και η φωτογραφία του δημοσιευματος μας),αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «οι δράστες είναι γνωστοί στα θύματα. Στις διαδηλώσεις στον Ασπρόπυργο και την Γκορυτσά το περασμένο Μάη και Ιούνη είχαν παρουσία μαζί μετά φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής που επιτέθηκαν στους μετανάστες και τους αντιφασίστες. Γυρνούσαν διαρκώς με ποδήλατα στο χώρο.

Μετά τα γεγονότα, οι ίδιοι πήγαν στο χώρο εργασίας και φωτογράφιζαν τους μετανάστες εργάτες για να τους τρομοκρατήσουν. Όπως φαίνεται δεν έμειναν στις απειλές αλλά προχώρησαν σε επιθέσεις.Την ώρα της επίθεσης όπως και στις προηγούμενες ρατσιστικές επιθέσεις έβριζαν φωνάζοντας «Βρώμικοι Πακιστανοί. Που θα τρέξετε για να φύγετε τώρα;».

«…με χτυπούσαν οι δυο με τις σιδερογροθιές -Φώναζαν στον τρίτο «Βγάλε το μαχαίρι»…»




Ο Ασφάκ Μαχμούντ, ο ένας από τους δύο εργάτες που δέχθηκαν τη δολοφονική επίθεση σε χωράφι στην Γκορυτσά Ασπρόπυργου περιέγραψε στο News 24/7 (ρεπορτάζ του Μάνου Φραγκιουδάκη) πώς χτυπήθηκε:
«Ήμασταν με τον φίλο μου στο χωράφι και ήρθαν πέντε άτομα. Πρόλαβα να δω ότι οι δύο φορούσαν μαύρες μπλούζες και ο ένας μπλε. Ο τέταρτος κρατούσε μια μαύρη σακούλα. Μας κοίταξαν, έφυγαν και μετά από δυο τρία λεπτά ξαναγύρισαν. Μας είπαν «Βρωμιάρηδες ακόμα δεν έχετε φύγει; Φύγετε Πακιστανοί θα σας γ…με». Οι τρεις έπιασαν εμένα και οι άλλοι δύο κυνήγησαν τον άλλο φίλο μου. Εκείνος πρόλαβε και έτρεξε και δεν χτυπήθηκε πολύ. Εγώ έπεσα κάτω. Ενώ με χτυπούσαν οι δυο με τις σιδερογροθιές φώναζαν στον τρίτο «Βγάλε το μαχαίρι. Βγάλε το μαχαίρι.



Εκείνος έβγαλε ένα μαχαίρι που είχε από πίσω δέρμα. Με τραυμάτισαν κάτω από το μάτι και μετά άρχισαν να με χτυπάνε και οι πέντε. Ο φίλος μου που είχε φύγει πιο πέρα άρχισε να φωνάζει πολύ και εκείνοι άρχισαν να φεύγουν. Αυτός που φορούσε τη μπλε μπλούζα μου πέταξε μια πέτρα η οποία με χτύπησε στο μάτι και μου είπε «Θα σε κάψουμε ζωντανό. Τι θες εδώ;».

Όπως είπε ο Ασφάκ Μαχμουντ στο News 24/7 οι δράστες δεν του είναι άγνωστοι:

«Τους έχω δει στην περιοχή και με ξέρουν κι αυτοί. Εγώ είμαι έξι χρόνια σε αυτό το αφεντικό που δουλεύω τώρα αλλά στον Ασπρόπυργο είμαι από πολύ παλιά. Μένω δέκα χρόνια εδώ. Επιθέσεις γίνονται συνέχεια. Και την προηγούμενη εβδομάδα πάλι. Και χθες κυνηγούσαν ένα παιδί ενώ πήγαινε στο σπίτι του αλλά πρόλαβε και έτρεξε».

Στο ρεπορτάζ του News 24/7 ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ, σημείωσε πως ο Ασφάκ Μαχμούντ είχε μπει στο στόχαστρο καθώς συμμετείχε ενεργά στις διαδηλώσεις του περασμένου Ιουνίου στην περιοχή ενάντια στις συνεχιζόμενες επιθέσεις κατά των μεταναστών-εργατών.«Μου είπε ότι τους βλέπει συχνά. Είναι από τους φασίστες που κάνουν τις επιθέσεις», είπε.

δύο κείμενα του Τομάς Ιμπάνιεθ σχετικά με τη συμμετοχή των Ελευθεριακών στη διαδικασία της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας.



Αδικαιολόγητες αμηχανίες
Τετάρτη 27/09/2017 - 22:50



Όταν συμβαίνουν στην Καταλωνία αλλαγές τόσο δραστικές, όπως αυτές που έχουν γίνει από την εποχή των μαζικών διαδηλώσεων της 15 Μαΐου του 2011, δεν μπορεί κανείς να μην νιώθει κάποια αμηχανία.
Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί έτσι ώστε κάποια από τα μαχητικότερα τμήματα της καταλανικής κοινωνίας να περάσουνε από την "περικύκλωση του κοινοβουλίου" το καλοκαίρι του 2011, στην υπέράσπιση των "Καταλανικών Θεσμών" το Σεπτέμβριο του 2017;
Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στα παραπάνω τμήματα έτσι ώστε να περάσουν από το να αντιμετωπίζουν την Καταλανική Αστυνομία και τις ενέργειες ενοχοποίησης που αυτή διέπραξε (όπως αυτές απέναντι στους Esther Quintana ή Andrés Benítez), στο να χειροκροτούν τώρα την παρουσία της στους δρόμους και να ανησυχούν μήπως και δεν έχει πλήρη "αστυνομική αυτονομία";
Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στα παραπάνω τμήματα ώστε να περάσουν από την καταγγελία της Καταλάνικης Κυβερνησης για τις αντικοινωνικές της πολιτικές, στο να ψηφίσουν πρόσφατα τον προϋπολογισμό της;
Αλλά επίσης, τί έχει συμβεί έτσι ώστε συγκεκριμένα τμήματα του αναρχοσυνδικαλισμού να έχουν περάσει από τις διαβεβαιώσεις ότι "οι ελευθερίες ποτέ δεν θα κατακτηθούν ψηφίζοντας", στο να υπερασπίζονται τώρα το να δοθεί αυτή η δυνατότητα στους πολίτες;

Ο κατάλογος των ερωτήσεων θα μπορούσε να επεκταθεί κατά πολύ. Επίσης θα μπορούσαν να δοθούν πολλές απαντήσεις στις λιγοστές ερωτήσεις που τέθηκαν παραπάνω.
Πράγματι, μπορεί κανείς να καταφύγει σε παράγοντες όπως η εξάντληση του κύκλου της μεταπολίτευσης (από το 78 και μετά), η οικονομική κρίση μαζί με τις αντίστοιχες περικοπές και την επισφάλεια, η εγκτάσταση της Δεξιάς στην Ισπανική Κυβέρνηση μαζί με τις αυταρχικές της πολιτικές και τον περιορισμό των ελευθεριών, η σκανδαλώδη διαφθορά του πλειοψηφικού κόμματος, κ.λ.π.
Ωστόσο, νομίζω ότι θα ήταν αφελές να αποκλείσει κανείς από αυτές τις απαντήσεις την τεράστια έκρηξη των εθνικιστικών συναισθημάτων. Μια έκρηξη στην οποία αναμφίβολα συνέβαλε η ενίσχυση των παραγόντων που μόλις ανέφερα, αλλά που έχει επίσης λάβει πολλά καύσιμα από τις δομές της κυβέρνησης της Καταλωνίας, κυρίως μέσω του ελέγχου της στα καταλάνικά δημόσια ΜΜΕ.
Τόσα χρόνια επίμονου ερεθισμού των εθνικιστικών αντανακλαστικών δεν θα μπορούσαν να μην έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις υποκειμενικότητες.
Η κατεύθυνση της διεύρυνσης της βάσης του κινήματος της ανεξαρτησίας εκ μέρους του Καταλανικού εθνικισμού είχε και συνεχίζει να ἐχει εξαιρετική επιτελική επιτυχία. Η δύναμη που έχει το αφήγημα που χτίστηκε πάνω στο «δικαίωμα του αποφασίζειν» στη βάση της εικόνας της κάλπης και πάνω στην απαίτηση της ελευθερίας του εκλέγειν, ήταν εξαιρετική. Επίσης κατάφερε τέλεια να κρύψει το ότι ήταν όλα μια καμπάνια της κυβέρνησης για να προωθήσει αυτό το αφήγημα.

Σήμερα η estelada [σημαία του καταλανικού εθνικισμού] είναι χωρίς αμφιβολία το συναισθηματικά φορτισμένο σύμβολο κάτω από το οποίο κινητοποιούνται οι μάζες. Και είναι ακριβώς αυτή η πτυχή που δεν πρέπει να υποτιμούν αυτοί που, χωρίς να είναι εθνικιστές, βλέπουν στις κινητοποιήσεις υπέρ του δημοψηφίσματος, μια ευκαιρία που οι Ελευθεριακοί δεν θα έπρεπε να χάσουν ώστε να ανοίξουν χώρους δυνατοτήτων, αν όχι επαναστατικών –τουλάχιστον φορέων ισχυρής κοινωνικής αναταραχής– και να ριχτούν στη μάχη που φέρνει αντιμέτωπες τις κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Καταλωνίας.

Δεν πρέπει να την υποτιμούν. Γιατί όταν ένα κίνημα πάλης είναι σε μεγάλο βαθμό εθνικιστικό, και είναι έτσι στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι πιθανότητες μιας απελευθερωτικής  αλλαγής είναι απολύτως μηδενικές.
Θα ήθελα να μοιραστώ την αισιοδοξία των συναδέλφων που θέλουν να προσπαθήσουν να ανοίξουν ρωγμές στην τρέχουσα κατάσταση για να ανοίξουν απελευθερωτικούς δρόμους. Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου στο προφανές: οι λαϊκές εξεγέρσεις και τα κινήματα των κοινωνικών δικαιωμάτων, ποτέ δεν είναι διαταξικές, πάντα βρίσκουν τις κυρίαρχες τάξεις συγκεντρωμένες από τη μιά πλευρά του οδοφράγματος.
Οι διαδικασίες εθνικού αυτοπροσδιορισμού, και το συγκεκριμένο κίνημα είναι ακριβώς αυτό, πάντα προτάσσουν ένα ιχυρό διαταξικό περιεχόμενο.
Αυτές οι διαδικασίες πάντα συναδελφώνουν τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους με σκοπό την επίτευξη ενός στόχου που ποτέ δεν θα είναι το ξεπέρασμα των κοινωνικών ανισοτήτων. Το αποτέλεσμα, επιβεβαιωμένο από την ιστορία, είναι ότι οι διαδικασίες της αυτοδιάθεσης των εθνών πάντα καταλήγουν στην αναπαραγωγή της ταξικής κοινωνίας και στην υποταγή των λαϊκών στρωμάτων, αφού πριν αυτά χρησίμευσαν ως το κρέας για τα κανόνια σε αυτές τις αναμετρήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να παλεύουμε ενάντια στους κυρίαρχους εθνικισμούς και ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε να τους καταστρέψουμε. Πρέπει όμως να το κάνουμε καταγγέλοντας συνέχεια τους ανερχόμενους εθνικισμούς αντί να συντασσόμαστε μαζί τους με το πρόσχημα ότι η κοινή πάλη προσφέρει δυνατότητες για ξεπέρασμα των σχεδίων τους ή για να στριμώξει αυτούς οι οποίοι το μόνο που επιδιώκουν είναι η  δημιουργία ενός νέου εθνικού κράτους που θα το ελέγχουν.
Ας μην αμφιβάλει κανείς, αυτοί οι συνταξιδιώτες θα είναι οι πρώτοι που θα μας καταστείλουν όταν δεν θα μας χρειάζονται πια. Για αυτό θα πρέπει να έχουμε το νου μας ώστε να μην είμαστε αυτοί που θα τους βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά.


.............................. .............................. ...




Αμηχανίες Νο 2 (και μερικές βεβαιότητες) την παραμονή της 1ης Οκτώβρη

στάλθηκε Σάββατο 30/09/201

Πέρασε η ώρα για να αναπτύξω τους παράγοντες που οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση. Μεταξύ αυτών είναι σίγουρα η οργή μεγάλου μέρους του πληθυσμού της Καταλωνίας κατά της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος (PP), το οποίο προέβη σε μια σειρά από αδιαμφισβήτητα επιθετικές ενέργειες, αλλά και η συνεχής  και παρατεταμένη διέγερση των εθνικιστκών αντανακλαστικών μέσω του αυστηρού ελέγχου των Καταλανικών ΜΜΕ από την Καταλανική κυβέρνηση όπως και, ας μην ξεχνάμε, η ισχυρή θέληση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ της Καταλωνίας στο να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα μεγαλύτερο βαθμό εξουσίας, ενθουσιασμένες από την προοπτική του να μετατραπούν σε Κράτος.

Αυτό που απαιτεί η τρέχουσα περίσταση, από μια ελευθεριακή προοπτική, είναι μάλλον ένας προβληματισμός σχετικά με τις στρατηγικές και προσεγγίσεις, στις οποίες έχει εισέλθει ένα τμήμα των αναρχικών και των ευρύτερων ελευθεριακών σχηματισμών στους οποίους αυτοί εντάσσονται. Και ομολογώ ότι αυτός ο προβληματισμός μου προκαλεί αυξημένη αμηχανία, αλλά και την ίδια στιγμή με οδηγεί στο να επαναφέρω κάποιες βεβαιότητες αγκυροβολημένες στη μνήμη των ελευθεριακών αγώνων.

Η αμηχανία είναι αναπόφευκτη όταν βλέπουμε πως σταδιακά μπορεί κανείς να μεταβεί από την προφανή συμπάθεια και τη συμμετοχή σε ένα πολυ-δημοψήφισμα συνδεδεμένο με το σύνθημα «δικαίωμα στο αποφασίζειν για τα πάντα» (το οποίο παρεπιτόντως είχε κατασταλεί από την Καταλανική Κυβέρνηση το 2014) μέχρι την υποστήριξη ενός μονο-δημοψηφίσματος που προβλέπει το «δικαίωμα στο αποφασίζειν» εφόσον αυτό εκφάζεται σε εθνικά πλαίσια.
Η αμηχανία είναι αναπόφευκτη, όταν παρατηρεί κανείς πως μπορεί αδιόρατα να γίνει η διολίσθηση από το να καλεί κανείς σε κινητοποιήσεις (πράγμα θετικό), στο να καλεί κανείς για προσέλευση στις κάλπες για την συμμετοχή στο δημοψήφισμα. Αμηχανία γιατί, ποια είναι η ουσία της ερώτησης και ποιος είναι ο σκοπός; Για να γινει μια μεγάλη κινητοποίηση κατά της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών της, ή για να γεμίσουν οι κάλπες; Η δύναμη της κινητοποίησης θα καθοριστεί από τον αριθμό των ψηφοδελτίων στις κάλπες ή από τον πλήθος του κόσμου στους δρόμους και την αποφασιστικότητά του να παλέψει;

Είναι σαφές ότι το νεύρο της λαϊκής διαμαρτυρίας παίρνει σήμερα τη μορφή της υπεράσπισης της κάλπης (το «δικαίωμα στην ψήφο» σε αυτό το δημοψήφισμα, και την πραγματική υλοποίηση αυτού του δικαιώματος: «ψηφίζοντας»). Όμως, από τη θέση των Αναρχικών είναι άραγε απαραίτητο να καλούν σε  προσέλευση στις κάλπες η ακόμη και να συμμετέχουν στις εκλογικές επιτροπές προς υπεράσπιση του δημοψηφίσματος, με στόχο να συνδεθούν με τη λαϊκή διαμαρτυρία και να προσπαθούν να την ριζοσπαστικοποιήσουν; Δεν μπορεί κανείς όμως να αντιμετωπίσει την καταστολή μαζί με τον κόσμο χωρίς να νομιμοποιήσει το δημοψήφισμα που αντιπαραθέτει τις δύο κυβερνήσεις, κάθε μια εκ των οποίων έχει την υποστήριξη μέρους των πολιτών; Πρέπει κανείς να φωνἀζει «θα ψηφίσουμε» αντί για «θα αντισταθούμε» ή «θα νικήσουμε» για να συμμετέχει νομότυπα στην κινητοποίηση;

Η εναλλακτική λύση για όσους δεν θέλουν να υπερασπιστούν τις κάλπες δεν είναι να μην κάνουν τίποτα. Η εναλλακτική λύση δεν προκύπτει από την σκοπιά του ψευτοδιλήμματος μεταξύ αυτών που θα πάρουν το μέρος των υποστηριχτών του δημοψηφίσματος ή αυτών που θα μείνουν στο περιθώριο της λαϊκής πάλης. Και, φυσικά, παλεύοντας ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, ακόμα και αυτή τη στιγμή, είναι απολύτως συμβατό με την άρνηση της συμπόρευσης κάτω από εθνικές σημαίες όπως αυτή έχει προκυρηχτεί από μια κυβέρνηση, τους βουλευτές της και την αστυνομία της.

«Η Νομιμότητα σκοτώνει», μας θυμίζει ο Santiago López Petit σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του (“Prendre partit en una situació estranya”). Φυσικά έτσι είναι, αλλά το ίδιο κάνει και η νομιμότητα στην οποία στηρίζεται «η απαραίτητη ηθοποιός» και κύριος αρχιτέκτονας του δημοψηφίσματος, δηλαδή η Καταλανική κυβέρνηση. Το να τιναχτεί  στον αέρα η ισπανική νομιμότητα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο (... αν αυτό επιτυγχάνεται πραγματικά, πέρα ​​από τις ρωγμές που έχουν ήδη συμβεί), ωστόσο δεν είναι πια τόσο πολύτιμο εάν αυτο γίνεται μέσω της συμμόρφωσης απέναντι σε μια άλλη συγκροτημένη νομιμότητα (όσο και να θέλει κανείς να την καταργήσει στη συνέχεια αφού πρώτα την αποδέχτηκε). Δεν θα ήταν πιο συνεπές να μην συμβάλει στην ισχυροποίησή της άμεσα και να προσπαθήσει να τη σπάσει παραβιάζοντας την προτροπή της για προσέλευση στο δημοψήφισμά «της»;

Φυσικά, είναι αδύνατο να προβλεφθεί το αποτέλεσμα του διακυβεύματος της Κυβέρνησης της Καταλωνίας. Τι μπορεί να συμβεί την Κυριακή και τις επόμενες ημέρες; Ποιος μπορεί να ξέρει; Αυτό που είναι προφανές είναι ότι η κυβέρνηση του λαϊκού κόματος (PP) είναι ήδη πλέον σημαντικά αποδυναμωμένη τόσο στη διεθνή σκηνή, όπως και στην Καταλωνία, αλλά και σε κομμάτια της ισπανικής κοινής γνώμης στα οποία, ευτυχώς, δεν αρέσουν οι κατασταλτικές ενέργειες. Αυτό που φαίνεται επίσης πιθανό είναι ότι, ανεξάρτητα από την τεταμένη κατάσταση, το βράδυ της Κυριακής και στις 2 Οκτωβρίου και αφού κλειστούν στο κοινοβούλιο οι βουλευτές οπαδοί της ανεξαρτησίας και αφού γίνουν καταλήψεις χώρων στο στίλ της Ουκρανικής πλατείας του Μεϊντάν (σε λιγότερο αιματηρή έκδοση), θα ανοίξει κάποιος χώρος για να ηρεμήσει το παιχνίδι, "για να αποκατασταθεί η τάξη" και να γίνει δυνατή η έναρξη κάποιων διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο κυβερνήσεων από την θέση ισχύως που θα έχει πετύχει η κάθε πλευρά.

Διαπραγμάτευση για την ικανοποίηση των αιτημάτων των συνδικάτων που συγκάλεσαν τη γενική απεργία στις 3 Οκτωβρίου; Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για αυτό, επειδή το κύριο σενάριο δεν είναι εργατικός αγώνας ούτε ταξική πάλη. Εκτός αν έχουμε νεκρούς και η γενική απεργία γενικευτεί. Η είσοδος των CGT και CNT (σ.σ. αναρχοσυνδικαλιστικές συνομοσπονδίες) σε αυτή την μάχη θα έχει υπηρετήσει μόνο το μετερίζι των οπαδών της ανεξαρτησίας και σε καμμιά περίπτωση αυτό των εργαζομένων.
Εύχομαι να κάνω λάθος. Όμως δεν πιστεύω ότι κάνω λάθος στην πρόβλεψη ότι θα ενισχυθεί ο ισπανικός εθνικισμός, πράγμα που μόνο μπορεί να δώσει φτερά στην άκρα δεξιά αλλά και θα μπορούσε να εξασφαλίσει μια εκλογική νίκη του Λαϊκού Κόματος (PP), αν το κοινοβούλιο διαλυθεί σύντομα.

Δεν ξέρω αν η προοπτική της ενίχυσης του καταλανικού εθνικισμού μπορεί να είναι μια παρηγοριά για όσους έχουν και την παραμικρή ελευθεριακή ευαισθησία. Αν αυτό είναι μια επιτυχής πρόβλεψη, με όλο το σεβασμό για τους συναδέλφους που έχουν άλλες αναλύσεις –ομοίως σεβαστές όπως και αυτή που εκφράζεται εδώ–, θα ήτανε εξόφθαλμο το σφάλμα που διαπράττεται από συγκεκριμένα τμήματα του αναρχισμού και που βασίζεται σε μια πολύ, μα πολύ, κοντόφθαλμη προοπτική.


από την εφημερίδα της CGT, "Κόκκινο και Μαυρο"

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Σκίτσο: "Κουμάντο στις ζωές των άλλων... "


με το πενάκι του Γιάννη Δερμεντζόγλου.

Το κόμμα των εργοδοτών



Εδώ και οκτώ χρόνια που η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς μνημονίων οι εργαζόμενοι και οι εργασιακές σχέσεις δέχτηκαν τα μεγαλύτερα πλήγματα. Η εργοδοτική ασυδοσία ποτέ, στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν γνώρισε τέτοια άτυπη, αλλά ουσιαστική νομιμοποίηση. Με μια φράση: ο εργοδότης αυτά τα χρόνια έκανε ό,τι ήθελε.

Ο εργοδότης προσλάμβανε με εξευτελιστικούς μισθούς. Πλήρωνε, ακόμη και αυτούς τους μισθούς όποτε ήθελε. Απέλυε όποτε το υπαγόρευαν τα συμφέροντά του. Καταστρατηγούσε το ωράριο. Εμφάνιζε τους εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης ως μερικής. Λεηλατούσε τα ασφαλιστικά ταμεία με την εισφοροδιαφυγή και την εισφοροκλοπή (εισφοροαποφυγή στο πιο ευγενικό) κανονίζοντας ο ίδιος το ύψος των εισφορών που θα κατέβαλλε - όποτε τις κατέβαλλε.

Την κατάσταση αυτή -που δεν έπαψε να υπάρχει- τη γνωρίζουν οι πάντες. Περισσότερο από όλους οι κυβερνώντες, οι οποίοι πρόσφατα επιχείρησαν να θεσμοθετήσουν και να εφαρμόσουν κάποια νομιμότητα αναφορικά με την προστασία των εργαζομένων. Σταγόνα στον ωκεανό; Αναμφίβολα.

Αυτό που εδραιώθηκε στις εργασιακές σχέσεις τα τελευταία οκτώ χρόνια δεν ανατρέπεται με επιμέρους μέτρα όσο θετικά και αν είναι αυτά. Οι εργασιακές σχέσεις πρέπει να καθοριστούν, συνολικά, εκ νέου, χωρίς την παραμικρή υποχώρηση από αυτό που οι εργαζόμενοι είχαν κατακτήσει στην περίοδο πριν από την κρίση.

Στον αντίποδα μιας τέτοιας προοπτικής βρίσκεται σήμερα η Ν.Δ. Και δεν το κρύβει. Η αξιωματική αντιπολίτευση ξεκινάει την Κυριακή από τη Νίκαια -μια λαϊκή εργατική συνοικία- τις προσυνεδριακές διαδικασίες για το 11ο συνέδριό της που θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο. Το προσυνέδριο της Νίκαιας είναι αφιερωμένο στους «εργαζόμενους και τους ανέργους». Γι' αυτούς υποτίθεται ότι θα γίνει συζήτηση στην ιστορική συνοικία.

Αλλά πώς σκέφτεται για τον κόσμο της εργασίας η Ν.Δ.; Αυτό μας το αποκαλύπτει ένα ερωτηματολόγιο που έχει αναρτήσει στο διαδίκτυο, στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι πολίτες, ώστε το κόμμα του κ. Μητσοτάκη να καταλήξει στις τελικές θέσεις του για τα εργασιακά.

Ο,τι και να απαντήσει ο ερωτώμενος, κερδισμένη βγαίνει η εργοδοσία - κυρίως η κακή. Το χειρότερο: ό,τι έγινε στα χρόνια των μνημονίων αναφορικά με τις εργασιακές σχέσεις ολοκληρώνεται. Η Ν.Δ. είναι με το συμφέρον του εργοδότη. Το παραδέχεται και το αποδεικνύει.

πηγή

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Βασίλης Στεφανάκος: «Οι σοβαρές εγκληματικές οργανώσεις είναι των εφοπλιστικών γραφείων και των διωκτικών αρχών»



Ένα χρόνο κι ενάμιση μήνα μετά τη αποφυλάκισή του, ο άνθρωπος που του αποδόθηκε ο μισός Ποινικός κώδικας μιλάει στο Documento για το ναυάγιο στον Σαρωνικό, το λαθρεμπόριο, τις φυλακισμένες μωρομάνες, τον νόμο Παρασκευόπουλου

Εννιά χρόνια παρά τέταρτο στη φυλακή…

Ενα χρόνο και ενάμιση μήνα τώρα, ελεύθερος…

Με διάθεση αντιεξουσιαστική και λόγο λαγαρό, ο Βασίλης Στεφανάκος μιλά στο Documento για όλους και για όλα:

για το ναυάγιο στον Σαρωνικό, το λαθρεμπόριο πετρελαίου, τις φυλακές και τον νόμο Παρασκευόπουλου, τη ρουφιανιά, την Ηριάννα, τις μωρομάνες στη φυλακή και το κράτος.

Μάλιστα, «ως παροικών», όπως λέει, «στην Ιερουσαλήμ της μαλακίας» έχει να πει πολλά και για όσα συνθέτουν τον εγκληματικό κύκλο του πετρελαίου. Με αφορμή το ναυάγιο στον Σαρωνικό, αναφέρεται στα κυκλώματα, διεθνή και ημέτερα, στην πετρελαιοκηλίδα που «μαθαίνω ότι απλώθηκε εντέχνως ώστε να αυξηθούν και τα κονδύλια για την απορρύπανση» αλλά και στις υπουργικές ευθύνες.

Εχοντας πια αποκτήσει έναν δικό του τρόπο να αισθάνεται το δίκιο, εκφράζεται άλλοτε με γλώσσα ωμή κι άλλοτε με Γκράμσι και Νίτσε. «Δεν χάρηκα τη ζωή με γαλήνη και μακαριότητα», αλλά «δεν έμεινα στις γερές και στέρεες βάσεις της άγνοιας» λέει παραπέμποντας στον Γερμανό φιλόσοφο.

«Διαβάσματα της φυλακής» μονολογεί… «Δεν ματαιοδοξώ» λέει ο –κατά δήλωσή του– «εκκολαπτόμενος επιχειρηματίας» Βασίλης Στεφανάκος. «Ματαιοπονώ γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω. Τα υπόλοιπα είναι πισωγύρισμα».

Πριν από λίγες είχε και μια τελευταία καταδίκη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση αν και ο εισαγγελέας είχε ζητήσει την αθώωσή σου γι’ αυτή την ιστορία που ήταν η τελευταία του εκκρεμότητα καθώς στο παρελθόν του αποδόθηκε ο μισός Ποινικός κώδικας.

Οι άλλοι κατηγορούμενοι ζήτησαν ελαφρυντικά, αυτός ανακάλεσε το αίτημα μέσω του συνηγόρου σου Βασίλη Καπερνάρου. Οταν τον ρωτήσαμε γιατί, απάντησε: «Είναι μια καταδίκη που δεν προκύπτει από πουθενά, κατά τη γνώμη μου. Δεν μπορώ να ζητήσω ελαφρυντικό σε μια άδικη απόφαση. Ετσι κι αλλιώς, την έχω βγάλει την ποινή μου...».

Τι συνέβη και πλημμυρίσαμε στο πετρέλαιο;

Δεν θα μπω στη διαδικασία να παραθέσω όποια σενάρια έρχονται στο μυαλό μου για το τι μπορεί να έχει γίνει. Αυτήν τη στιγμή υπάρχει μια σοβαρή εγκληματική πράξη, υπάρχει μια κηλίδα και μια οικογένεια που καταστρέφεται και τελειώνει. Δεν μπορώ να παριστάνω τον ειδήμονα και να λέω διάφορα.

Ηταν θέμα συγκυρίας, τύχης, εσκεμμένο; Είχαμε κι άλλα ναυάγια στην περιοχή;

Βεβαίως. Ο Ασπρόπυργος και η Σαλαμίνα είναι γεμάτοι. Δεν έχω άποψη και δεν θέλω να έχω γιατί φοβάμαι μήπως στεναχωρηθώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από όσους εμπλέκονται ο πιο αθώος είναι ο Κουντούρης (σ.σ.: ιδιοκτήτης του «Αγ. Ζώνη ΙΙ»). Οταν μιλάμε για πετρέλαιο και γενικότερα για ενέργεια, αυτή η μορφή εμπορίου είναι από το DNA της λαθραία. Αδικη και κακουργηματική. Αυτοί που το εξορύσσουν στερούν τη γη από τους ανθρώπους, ενώ τους εκμεταλλεύονται αδυσώπητα. Το πετρέλαιο βγαίνει κυρίως σε χώρες όπου οι λαοί πεινούν και οι κρατικές δομές υπολειτουργούν. Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν η λαθροχειρία είναι δεδομένη και από αυτούς που το πουλάνε και από εκείνους που το διακινούν. Οι πλοιοκτήτες που το μεταφέρουν από την πηγή στα διυλιστήρια κλέβουν. Το διυλιστήριο που το διυλίζει κλέβει. Η εταιρεία στην οποία το δίνει, κλέβει. Το βυτίο που το κουβαλάει κλέβει. Και το βενζινάδικο κλέβει. Αυτά συμβαίνουν στον κλάδο των καυσίμων και πλέον σε όλη την ενεργειακή αγορά.

Εδώ έγινε λαθραία διακίνηση;

Είναι κόντρα στον αξιακό μου κώδικα να συνδράμω στις αρχές. Θα σου πω είκοσι σενάρια και θα πας παρακάτω να ακούσεις τριάντα ακόμη. Μόνο λαθραία είναι η διακίνηση καυσίμου. Κανένας δεν είναι δικαιούχος καυσίμου κατά τη γνώμη μου. Και δεν μιλώ με ιδεολογικό γνώμονα. Και θεσμικά να το δει κανείς, βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου, δεν υπάρχει νόμιμη διακίνηση. Τα όρια είναι παντού ελαστικά. Κάνουν τα αίσχη και δεν τους ακουμπά κανένας. Δηλαδή, είναι τυχαίο ότι πιάσανε όσους πήγανε να κάνουν απορρύπανση στο καράβι δίπλα; Πότε πήγαν να ψάξουν στα διυλιστήρια πόσο γκρουντ (ακατέργαστο) έρχεται από την αραπιά, πόση φθορά, τι ποσοστό και τι υλικά παράγονται από αυτό; Και πού είναι τα υπόλοιπα;

Μιλάς για το «Lassea» που έκανε απάντληση στις δεξαμενές του «Αγ. Ζώνη ΙΙ» και εντόπισαν παράνομα καύσιμα στις δεξαμενές του…

Τι είναι λαθραίο και τι όχι έχει να κάνει με το πόσο μεγάλος είσαι. Σε πόσα δευτερόλεπτα σου σηκώνει το τηλέφωνο το κάθε ανθρωπάκι που κάνανε υπουργό. Αυτό ορίζει τον τελωνειακό κώδικα στη χώρα μας, που είναι για τα μικρά ψάρια. Αλλωστε όταν είναι στο καράβι το υλικό δεν είναι λαθραίο, Μπορεί να στερείται τιμολογίων αγοράς.

Και γιατί το έπιασαν τώρα;

Αυτά είναι τα λαθραία, οι 200 και 300 τόνοι που λένε; Πολύ πιθανό να είναι βούρκος και λασπόνερα. Κάθε μικρό καράβι έχει τέτοια υπολείμματα (μάπα) που χαρακτηρίζονται λαθραία. Και πώς τα βρήκαν; Πότε ξανάγινε τόσο εξονυχιστική έρευνα; Απλώς το θέμα τους ήτανε να σταματήσουνε την απορρύπανση, γιατί τα λεφτά όλα είναι στην απορρύπανση. Ακούω χωρίς να είμαι ειδικός για πολλά εκατομμύρια από την ασφαλιστική εταιρεία και το «γαλάζιο ταμείο» τα οποία θα πάρουν όσοι κάνουν απορρύπανση.

Περιγράφεις μια αφώτιστη πτυχή της υπόθεσης…

Μαθαίνω από ανθρώπους που ξέρουν πιο πολλά από μένα ότι η έκτασή της ψιλοδιογκώθηκε. Οτι απλώθηκε εντέχνως ώστε να αυξηθούν και τα κονδύλια για την απορρύπανση. Το «γαλάζιο ταμείο» είναι δημιούργημα των ασφαλιστικών εταιρειών και τα έσοδά του διατίθενται για την καταπολέμηση της θαλάσσιας ρύπανσης. Ολοι αυτοί εδώ διεκδικούν το μεγαλύτερο κομμάτι από αυτήν την πίτα. Δεν είναι μόνο πώς θα μαζέψουμε την πετρελαιοκηλίδα αλλά και πόσα παραπάνω θα πάρουμε από το «γαλάζιο ταμείο»… Μην ξεχνάς ότι κανείς από τους διεκδικητές δεν κολυμπάει στον Σαρωνικό ούτε τρώει ψάρι από δω.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Δ. Ψαρράς: «Δεν υπάρχει Χρυσή Αυγή χωρίς Μιχαλολιάκο»






Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας των Συντακτών Δημήτρης Ψαρράς καταθέτει στην δίκη της «Χρυσής Αυγής» στην αίθουσα του Εφετείου Αθηνών την Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017 (EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ).

«Δεν υπάρχει Χρυσή Αυγή χωρίς Μιχαλολιάκο». Η φράση ανήκει στον Δημήτρη Ψαρρά, δημοσιογράφο, και είναι ίσως η πλέον χαρακτηριστική από την πολύωρη κατάθεσή του ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Θέμα που ο ίδιος γνωρίζει σε βάθος, καθώς ασχολείται με τις πτυχές του εδώ και 27 χρόνια, από τις αρχές του 1990, έχοντας και την ιδιότητα του συγγραφέα σχετικά. Ο κ. Ψαρράς, ο οποίος προσκόμισε στο δικαστήριο το πρώτο Καταστατικό της Χρυσής Αυγής, απογύμνωσε το σημερινό προφίλ της από τα σύγχρονα ψιμύθια των υψηλών εκλογικών ποσοστών, αποκαλύπτοντας το πραγματικό, ναζιστικό και βίαιο, πρόσωπο της · τον αρχηγικό της χαρακτήρα (Αρχή του Αρχηγού), την κάθετη στρατιωτική δομή της, τη συμβολική – πλην όμως – συντονισμένη δράση της, στο πλαίσιο της οποίας τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία. Σημασία – όπως είπε – έχουν οι ιδιότητες τους, π.χ. «του Πακιστανού, αυτού που δεν έχει δουλειά στην πατρίδα μας», σε μια προσπάθεια μεταφοράς μηνύματος μείζονος συμβολισμού, «εμείς έχουμε την ισχύ».

«Ο Αρχηγός δεν μετέχει στις βίαιες και νυχτερινές επιθέσεις της οργάνωσης», επεσήμανε ο κ. Ψαρράς. «Πρέπει να παραμείνει αλώβητος, είναι υπεράνω των άλλων, είναι η ενσάρκωση του Λαού, δεν είναι όπως ο αρχηγός του κόμματος. Τον έχει βάλει εκεί ο Λαός, όπως είχε βάλει τον Χίτλερ. Τα βιβλία που έχει βγάλει εξηγούν ότι είναι περίπου ο Μεσσίας, ο Αρχηγός. Εξ ου και υπάρχει μια πλευρά εσωτερική, αποκρυφιστική της ΧΑ, όπως οι τελετές μύησης των νέων μελών». Και πρόσθεσε: «Οι υπαρχηγοί είναι αναλώσιμοι, μόνο το πρόσωπο του Αρχηγού δεν είναι αναλώσιμο. Όλοι φύγαν κακήν κακώς, αυτή είναι η ιστορία του Περίανδρου, των Κουσουμβρήδρων, του Γιαννόπουλου, του Ζαφειρόπουλου, όταν πλησίαζαν το θώκο του Αρχηγού».

«Τακτική αντεγραμμένη από τη φασιστική Ιταλία»

Ο δημοσιογράφος προκάλεσε αίσθηση επιχειρώντας ταξίδι στον χρόνο, και πριν από 1990, όταν η Χρυσή Αυγή δρούσε ακόμη σε στενό κύκλο, αλλά και ανάγοντας δηλώσεις και συμπεριφορές του σήμερα στη ναζιστική ιδεολογία του χθες. «Όταν έγιναν οι συλλήψεις μετά τον Φύσσα, είπε ο Μιχαλολιάκος ότι δεν έχουμε καμία σχέση με το εθνικοσοσιαλισμό και βγαίνοντας είπε στους οπαδούς «Ζήτω η Νίκη». Αυτό για τους μυημένους είναι το «Sieg Heil». Υπάρχουν και άπειρες αναφορές, αφού μπήκαν στη Βουλή που υποστηρίζουν τη βία, τις δολοφονίες», είπε χαρακτηριστικά. Και συμπλήρωσε: «Δεν είναι αφελής ο Μιχαλολιάκος που τα έχει πει σε δημόσιες συγκεντρώσεις. Όπως για τις «ξιφολόγχες που θα ακονίζονται στο πεζοδρόμιο», είναι από τον επίσημο ύμνο των SS και είναι φρικιαστικοί (να κρεμαστούν οι εβραίοι). Όταν λεει ενας αρχηγός «τότε θα δείτε πως θα ειναι τα τάγματα εφόδου».

Ο ίδιος ερμήνευσε «την κλιμάκωση της βίας το 2013» ως «τακτική αντεγραμμένη από τη φασιστική Ιταλία, όπως ξέρει ο Μιχαλόλιας που ήταν τότε στην Ιταλία. Να προκαλέσουμε τους εχθρούς, π.χ. να οργανωθεί η Αριστερά και να επιτεθεί στη Χρυσή Αυγή. Αυτή ήταν η στρατηγική της έντασης στην Ιταλία το 1970. Έτσι εξηγώ την κλιμάκωση της βίας το φθινόπωρο του 2013. Η βία κατά του ΠΑΜΕ, στον Μελιγαλά κατά των δεξιών και εθνικοφρόνων. Σπάνε στο ξύλο έναν ομοιδεάτη τους, που τους «πρόδωσε», πήγε με τον Περίανδρο».

Ο μάρτυς εκτίμησε, δε, ότι ο συσχετισμός των δικογραφιών, που οδήγησε μετά τη δολοφονία Φύσσα στη σημερινή ακροαματική διαδικασία, θα μπορούσε να έχει γίνει από το 2010. «Η Χρυσή Αυγή στα τέλη του καλοκαιριού του 2013 αισθάνθηκε ότι είχε μεγάλη ασυλία από το πολιτικό σύστημα και από τα ΜΜΕ», σημείωσε.

Η κατάθεση του μάρτυρα

Για την ιστορία και την εξέλιξη της Χρυσής Αυγής, είπε χαρακτηριστικά:

«Μέχρι τότε (σσ: 1990) ήταν μια κλειστή λέσχη επιμόρφωσης, δεν είχε δημόσια δράση στα πεζοδρόμια, όπως απέκτησε από τις αρχές του 1990. Έβγαζε το περιοδικό αυτό (σσ: Χρυσή Αυγή), βγήκαν 13 φύλλα μέχρι το 1983. Αυτά ήταν όλα αυστηρά ναζιστικά, με αναφορές στο Χίτλερ, στον Γκέμπελς, τον Ες, με τα σήματα τα εθνικοσοσιαλιατικά, τη σβάστικα. Μέχρι εκείνο το σημείο, ορατή τουλάχιστον δράση δεν υπήρχε, ώστε να προκαλέσει και το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον».

»Μέχρι το 1983, ο Μιχαλολιάκος αισθάνθηκε τότε ότι η κυβέρνηση αυτή τον είχε στοχοποιήσει. Και κινδύνευε το όνομά του να ταυτοποιηθεί με άλλες τρομοκρατικές ομάδες. Ανέστειλε τη λειτουργία του περιοδικού και προσχώρησε και ανέλαβε ως πρόεδρος της νεολαίας ΕΠΕΝ, του κόμματος του Παπαδόπουλου. (…) Το είχε γράψει ο ίδιος, αλλά και υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες. Ο Περδικάρης έχει γράψει πρόσφατα ένα βιβλίο για τη Χρυσή Αυγή, και είπε πως εκείνη την εποχή φοβήθηκε ο Μιχαλολιάκος και, με τη συμβουλή του αδελφού του Μιχαλόλια, που ήταν κι αυτός στη νεολαία (ΕΠΕΝ). Και εκείνη την περίοδο ο Μιχαλολιάκος διέφυγε στη Νότιο Αφρική».

«Ο Μιχαλολιάκος είναι η Χρυσή Αυγή»

Οταν η πρόεδρος κυρία Μαρία Λεπενιώτη ρώτησε τον κ. Ψαρρά αν εκείνη την περίοδο υπήρχε Χρυσή Αυγή, εκείνος είπε χαρακτηριστικά:

«Όχι, δεν υπάρχει Χρυσή Αυγή, χωρίς Μιχαλολιάκο. Ο Μιχαλολιάκος είναι η Χρυσή Αυγή. Διέπεται από την Αρχή του Αρχηγού. Τον Δεκέμβριο του 1984 αναλαμβάνει καθήκοντα του πρώτου προέδρου της νεολαίας ΕΠΕΝ. Δίνει μια πιο μαχητική, λέει αυτός, ακραία, λέω εγώ (μορφή). Οι ναζιστές δεν πιστεύουν στα της δικτατορίας. Δεν έμεινε πολύ καιρό, στις αρχές του 1985 έφυγε στο πλαίσιο εσωτερικών έριδων, αλλά και επειδή όπως λέει ο ίδιος συνδέθηκε η ΕΠΕΝ με μια ομάδα της Ευρωβουλής που είναι από το Ισραήλ. Και ο ίδιος είναι ακραίος αντισημίτης. Δημιουργεί και πάλι το περιοδικό, και πάει να γίνει κάτι περισσότερο από κλειστός κύκλος. Αντέγραψε πιστά, θέλησε να γίνει μια μικρογραφία των ομάδων κρούσης, των ταγμάτων εφόδου που είχε φτιάξει ο Χίτλερ, πριν τη άνοδο του στην εξουσία το 1936. Αυτό είναι το μοντέλο.

Σιγά – σιγά προσπαθεί να το υλοποιήσει. Κάνει άνοιγμα να «βγούμε από τα γραφεία. Δεν θα μελετάμε μόνο το «Μein Κampf» (σσ: «Ο Αγών μου»), αλλά θα βγούμε να κυνηγήσουμε τους εχθρούς μας,» οι αριστεροί, οι αναρχικοί, οι ξένοι, οι άλλου χρώματος, όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτοί όλοι έχουν στοχοποιηθεί κατά καιρούς ως πολιτικοί εχθροί. Μέχρι το 1990 δεν υπήρχαν μετανάστες στην Ελλάδα, μετά ξεκίνησε, από τις αρχές του 1990. Αντίθετα με άλλες οργανώσεις πολιτικής βίας, δεν στοχεύει σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Στοχεύει σε ιδιότητες, π.χ. ένας που μας μοιάζει αναρχικός, ένας που μας μοιάζει Πακιστανός και δεν έχει δουλειά στη πατρίδα μας. Δεν είναι ότι θα χτυπήσει κάποιον επιφανή. Το συμβολικό που θέλει να περάσει είναι ότι είναι δυνατή. Ότι εμείς έχουμε την ισχύ».

Ο μάρτυς υπογράμμισε επίσης ότι «δεν μπορούν να ασκήσουν πολιτική χωρίς βία σε δημόσιους χώρους, ο ίδιος ο αρχηγός λίγες εβδομάδες μετά την είσοδό στη Βουλή, στις Θερμοπύλες, αναφέρθηκε σε τάγματα εφόδου, σε ξιφολόγχες. Φανάτισε τους οπαδούς με τις δηλώσεις αυτές».

Για το πρώτο Καταστατικό της Χρυσής Αυγής

Πρόεδρος: Πότε έχει γραφτεί;

Μάρτυς: Δεν έχει ημερομηνία αλλά είναι του 1987. Μου το έστειλε η Χρυσή Αυγή επισήμως. Μπορεί να φαίνεται περίεργο, με την ιδιότητα του δημοσιογράφου.

Πρόεδρος: Γιατί επέλεξαν εσάς;

Μάρτυς: Είναι μια από τις βασικές πήγες πληροφόρησης. Είναι πηγή, βασική πηγή για μένα, τα δημοσιεύματα της Χρυσής Αυγής. Μου το έστειλαν το 1988, μαζί με άλλα υλικά της οργάνωσης. Υπήρχε μια αναφορά στο περιοδικό που εργαζόμουν τότε και το έστειλαν στο περιοδικό. Και ένας άλλος συνάδελφος είχε γράψει ένα άρθρο για τα συνθήματα στους τοίχους. Και είχε στείλει (η Χρυσή Αυγή) υλικό γιατί προσπαθούσε να βγει προς τα έξω. Ήταν πάγια αρχή και για τη διαφήμιση και κάποιος αντίπαλος να σε σχολιάζει είναι θετικό για σένα.

Η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη

Μετά το απαράδεκτο "Ψυχή Βαθιά" για τον Εμφύλιο που "Έλληνες σκοτώναν Έλληνες" ο σκηνοθέτης του ιστορικού κόψε-ράψε Παντελής Βούλγαρης επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με την νέα του ταινία "Το τελευταίο σημείωμα".




Στην ταινία αυτή ο Βούλγαρης παρουσιάζει στιγμές από τις τελευταίες μέρες των 200 κομμουνιστών- διόρθωση- αγωνιστών που εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Κεντρικό πρόσωπο ο κομμουνιστής- διόρθωση- αγωνιστής Ναπολέων Σουκατζίδης.


Σε μια ακόμα ραφιναρισμένη απόπειρα ξαναγραψίματος της Ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης, η νέα ταινία του Βούλγαρη που βρίθει από συναισθηματικές σκηνές, επιχειρεί μια νέα προσέγγιση της Ιστορίας των 200 κομμουνιστών στην οποία η λέξη "κομμουνιστές" προφανώς δεν θα πολυ-ακούγεται ή θα είναι δευτερευούσης σημασίας. Στην ταινία του, μάλλον θα ξαναμάθουμε ιστορία αφού προφανώς κεντρική ιδιότητα των εκτελεσθέντων και του Σουκατζίδη ειδικότερα είναι ότι ήταν "αγωνιστές" και όχι "κομμουνιστές", δηλαδή μέλη του ΚΚΕ. Προφανώς κατά την άποψη του Βούλγαρη, οι εκτελεσθέντες ήθελαν απλώς την απελευθέρωση της χώρας τους και καμιά άλλη ανησυχία δεν είχαν σχετικά με την κοινωνία και τον λαό της. Προφανώς το ΕΑΜ δεν έθετε ζήτημα λαϊκής εξουσίας, προφανώς λοιπόν κι οι εκτελεσθέντες "αγωνιστές" δεν είχαν κανένα όνειρο για το λαό της χώρας τους και το μέλλον του. Αυτά ενδεχομένως είναι λεπτομέρειες που δεν μπορεί να αγγίζουν το μεγαλείο της ταινίας του κυρίου Βούλγαρη.


Φυσικά φίλες και φίλοι, όταν μια ταινία είναι συμπαραγωγή της COSMOTE TV, δηλαδή ενός ομίλου τηλεπικοινωνιών, στον οποίο μέτοχοι φυσικά δεν είναι άνθρωποι σαν τον Ναπολέων Σουκατζίδη, είναι απολύτως λογικό να μην υπάρχουν έννοιες όπως "κομμουνιστής" και "κομμουνισμός" ώστε η κατανάλωση της ταινίας να είναι εύπεπτη από το ευρύ κοινό, όπως η pizza. Άλλωστε το ίδιο εύπεπτη ήταν και η ταινία "Ψυχή Βαθιά" με την ευγενική χορηγεία του Υπουργείου Πολιτισμού και της NOVA.


Σε μια χώρα που η επίθεση της αστικής τάξης στα λαϊκά και εργασιακά δικαιώματα συνεχίζεται με σφοδρότητα, που οι μισθοί κατρακυλούν και η ανεργία γιγαντώνεται, σκηνοθέτες σαν τον κύριο Βούλγαρη παρέχουν πολύτιμες υπηρεσίες ποδηγέτησης του κινήματος και παραποίησης της Ιστορίας της πάλης των τάξεων στη χώρα μας. Βοηθούν με άλλα λόγια στην αδυναμία εξαγωγής ιστορικών και πολιτικών συμπερασμάτων από την πρόσφατη ιστορία, προκειμένου να μην χειραφετηθεί ο λαός και να μην διδάσκεται να διεκδικεί τα δικαιώματά του και εν τέλει, τον πλούτο που παράγει.


Η ταινία θα προβληθεί για πρώτη φορά στις αίθουσες στις 23 Οκτωβρίου. Το trailer της όμως, καθώς και τα σχετικά δημοσιεύματα δείχνουν ήδη από τώρα σε τι πλαίσια θα κινηθεί:




"Η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη καταπιάνεται με μια από τις πιο γνωστές και τραγικές στιγμές της ελληνικής αντίστασης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: Την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, την 1η Μαΐου 1944 από την γερμανική κατοχή, ως αντίποινα για την δράση της ελληνικής Αντίστασης. Ο Παντελής Βούλγαρης με την Ιωάννα Καρυστιάνη («Μικρά Αγγλία», «Νύφες»), μας μεταφέρουν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου το διάστημα πριν την Πρωτομαγιά του ’44, και μας γνωρίζουν τους ανθρώπους πίσω από την τραγική ιστορία: του διερμηνέα του στρατοπέδου, Ναπολέοντα Σουκατζίδη, πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία και ιδιαίτερα αγαπητού στους συντρόφους του και του τελευταίου διοικητή του στρατοπέδου, Κάρλ Φίσερ, ο οποίος τρέφει μεγάλη εκτίμηση για τον Σουκατζίδη." Πηγή: CNN Greece.


Tραγικές καταστάσεις, τραγικοί άνθρωποι- κομμουνιστές πουθενά...




"Τέσσερα χρόνια μετά την «Μικρά Αγγλία», ο Παντελής Βούλγαρης επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Το Τελευταίο Σημείωμα». Στη νέα του κινηματογραφική δουλειά ο Βούλγαρης καταπιάνεται με μια από τις πιο γνωστές σελίδες της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, την εκτέλεση από τους Γερμανούς κατακτητές 200 αγωνιστών την 1η Μαΐου 1944 στην Καισαριανή, ως αντίποινα για τη δράση της ελληνικής αντίστασης. Με την Ιωάννα Καρυστιάνη (που συνυπογράφει το σενάριο), θα μας μεταφέρουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου το διάστημα πριν την Πρωτομαγιά του '44, και θα μας γνωρίσουν τους ανθρώπους πίσω από τα τραγικά γεγονότα. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο 34χρονος Ναπολέων Σουκατζίδης, Κρητικός μικρασιατικής καταγωγής, αγωνιστής του λαϊκού κινήματος και κρατούμενος σε εξορίες και φυλακές από το 1936, που την περίοδο της φυλάκισής του στο Χαϊδάρι, εκτελούσε χρέη διερμηνέα του Γερμανού Διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ.


Η τύχη του Ναπολέοντα και άλλων 199 συγκρατούμενών του αποφασίζεται μετά την ενέδρα της ελληνικής αντίστασης στον Στρατιωτικό Διοικητή Λακωνίας, σε χαράδρα της περιοχής των Μολάων. Ο θάνατος του Διοικητή Κρες και τριών Γερμανών της συνοδείας του επιφέρει ως αντίποινα την εκτέλεση 50 Ελλήνων για κάθε ένα Γερμανό. Ο Σουκατζίδης είναι στη λίστα των 200 μελλοθάνατων. Την ημέρα της εκτέλεσης βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα ζωής, όταν ο Φίσερ, που μέσα στα χρόνια ανέπτυξε σεβασμό για τον Έλληνα διερμηνέα, του δίνει τη δυνατότητα να εξαιρεθεί βάζοντας στη θέση του ως διακοσιοστό άλλον." Πηγή: Lifo city guide


Aς βάλουμε λοιπόν στο συρτάρι το γεγονός ότι οι Γερμανοί ζήτησαν την εκτέλεση 200 κομμουνιστών και όχι απλώς "Ελλήνων".









Θα επιστρέψουμε στο ζήτημα με μια πληρέστερη ανάλυση της ταινίας, αφού την παρακολουθήσουμε.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Τα ποντίκια πηδάνε από το πλοίο



Το φαινόμενο που επαναλαμβάνεται ιστορικά στο χώρο της ακροδεξιάς και ειδικότερα στη Χ.Α. είναι όταν πλησιάζουν καταδίκες και φυλακίσεις για διάφορες έκνομες ενέργειες, η ηγεσία να φορτώνει την ευθύνη σε άλλους για να «τη βγάλει καθαρή» και «τα ποντίκια να πηδάνε από το πλοίο», μήπως και γλιτώσουν.


"
Αυτό σηματοδοτεί και η ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή της Χ.Α. Νίκου Μίχου, που έχει επίσης και μια πολιτικάντικη διάσταση.

Καθώς η πολύκροτη δίκη της νεοναζιστικής συμμορίας πλησιάζει προς το τέλος της παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες, τα στοιχεία που έρχονται στο φως είναι συντριπτικά και οι καταδίκες σχεδόν βέβαιες. Ο Μίχος, κατηγορούμενος και ο ίδιος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης , είχε αντιληφθεί ότι είναι πια αναλώσιμος για τη Χ.Α. Συγχρόνως, όπως συμβαίνει με τους κλασικούς πολιτευτές, είδε ότι η ηγεσία της οργάνωσης μεθόδευε την αντικατάστασή του από τη θέση του περιφερειάρχη και υποψήφιου βουλευτή στην Εύβοια, από τον πρώην αστυνομικό διοικητή Εύβοιας! Το ίδιο είχε συμβεί με τον Κουκούτση στην Μεσσηνία, που επίσης ανεξαρτητοποιήθηκε.

Ο Μίχος είχε αποτραβηχτεί εδώ και μήνες ενώ η δράση του είχε «εξαφανιστεί» από την ιστοσελίδα της οργάνωσης. Ακόμη και στις αναρτήσεις για την επέτειο των συλλήψεων της ηγετικής ομάδας, έχει απαλειφθεί το όνομά του από τα επιχειρήματα για την υπεράσπιση των κατηγορουμένων. Εγκαταλείπει για να ελαφρύνει τη θέση του , ενώ υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο σε διάφορες δολοφονικές επιθέσεις.

Αυτοί είναι άλλωστε οι νοσταλγοί του Φύρερ. Πρωταγωνιστούν σε διάφορους παληκαρισμούς αλλά στο τέλος εκλιπαρούν για ατιμωρησία ή τα «φορτώνουν» ο ένας στον άλλο. Όπως συνέβαινε πάντα με τους φασίστες.

πηγή

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Κάλεσμα για αποτροπή πλειστηριασμού στην Αμφιλοχία. Τετάρτη 27/9 στις 15:30.

Συλλογικότητες και πολίτες καλούν στο ειρηνοδικείο Αμφιλοχίας την Τετάρτη 27/9 στις 15:30 μμ για αποτροπή πλειστηριασμού ακίνητης περιουσίας ενός πολίτη.

Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου στις 15:30 μμ στο
Ειρηνοδικείο Αμφιλοχίας


Ακυρώνουμε τους πλειστηριασμούς.
Προστατεύουμε τις λαϊκές και εργατικές οικογένειες  απο τα αρπακτικά των τραπεζών

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Αφίσα αλληλεγγύης σε Ηριάννα και Περικλη στην Άρτα.

Το ΣΩΒΑ. 'Αρτας μαζί με συντρόφους από άλλες συλλογικότητες (Αγρίνιο, Ηγουμενίτσα, Μεσολόγγι) συμμετέχει σε δράσεις αλληλεγγύης για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων της Ηριάννας και του Περικλή .. Και οι δύο πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονται φυλακή με μεθοδεύσεις των διεφθαρμένων κυβερνήσεων των Μνημονίων που μέσω της καταστολής προσπαθούν να εδραιώσουν την κυριαρχίας τους απέναντι στις λαϊκές -κοινωνικές αντιστάσεις των τελευταίων-ετων.. 

Η αφίσα που κυκλοφόρησε και στην άρτα σε λίγα αντίτυπα είναι μέρος αυτών των κοινών δράσεων  αλληλεγγύης που και θα συνεχιστούν αλλά και θα απλωθούν σε κάθε σημείο των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων απέναντι στη βαρβαρότητα της εποχής μας.

Άμεση απελευθέρωση της Ηριάννας και του Περικλή

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ένωσαν τις φωνές τους για να δικαιωθεί η Ηριάννα



Πάνω από 30.000 άνθρωποι έδωσαν το «παρών» στη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης για την Ηριάννα στο πάρκο Γουδή, η οποία παραμένει φυλακισμένη μετά την κάθειρξη 13 ετών που της επιβλήθηκε με μοναδικό στοιχείο ένα υποτιθέμενο αποτύπωμα.


Η ανταπόκριση των πολιτών ξεπέρασε κάθε προσδοκία χθες βράδυ. Γι’ αυτό ένα μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τα δικαστικά έξοδα, τα οποία υπερκαλύφθηκαν, και τα υπόλοιπα χρήματα θα δοθούν σε πρόσφυγες και κρατούμενους.

Ανάμεσα στα τραγούδια το πλήθος φώναζε συνθήματα με κεντρικό «To πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά». «Ποιων η δικαιοσύνη το δίκιο θα δικάσει, «Κάτω τα χέρια από τις ζωές μας», «Εμείς επιλέγουμε με ποιους θα ζήσουμε», «Ενάντια στην ποινικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων και στο καθεστώς εξαίρεσης» έγραφαν τα πανό.

Κορυφαία στιγμή της συγκλονιστικής βραδιάς ήταν η σύμπραξη των Γιάννη Αγγελάκα, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Δημήτρη Αποστολάκη και Δημήτρη Μυστακίδη. Η εξαιρετική τετράς έπαιξε ρεμπέτικα γιατί αυτά, όπως και η Ηριάννα, «κυνηγήθηκαν από τις δομές εξουσίας», είπε ο Θανάσης.

Έτσι είχαμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε να ερμηνεύουν Μάρκο Βαμβακάρη, «Όσοι γινούν πρωθυπουργοί», «Τα μπλε παράθυρα», «Βεργούλες», και Ανέστη Δελιά: «Ο πόνος του πρεζάκια». Στη συνέχεια βέβαια ο Παπακωνσταντίνου δεν γινόταν να μην πει τον «Πεχλιβάνη» και ο Αγγελάκας το «Όταν χαράζει».

Ιδιαίτερα μοναδική ήταν εμφάνιση του μεγάλου Μανού Τσάο, όπως ήταν αναμενόμενο. Μόνος με την κιθάρα τραγούδησε για την κακιά ζωή (Mala Vida), περισσότερο για την «ελευθερία» (Libertad) και πολλά άλλα κομμάτια του, όπως τα Clandestino και Me Llaman Calle. Ο Γάλλος τραγουδιστής και μουσικός μετέφερε μήνυμα συμπαράστασης από την πατρίδα του στην Ηριάννα και ευχαρίστησε επανειλημμένα την Αθήνα.

Μεγαλειώδης συναυλία αλληλεγγύης για την Ηριάννα













Τη μαραθώνια συναυλία, η οποία άρχισε στις 8 το βράδυ για να τελειώσει στις 3 τα ξημερώματα, άνοιξε ο εξαιρετικός Σπύρος Γραμμένος δίνοντας την εκκίνηση για μια βραδιά γεμάτη με τη δύναμη των τραγουδιών των καλλιτεχνών, που συμμετείχαν αφιλοκερδώς.

Τη σκυτάλη πήρε ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο οποίος επέλεξε για αρχή το Τρένο στην κορυφογραμμή σε μουσική του Μπομπ Ντίλαν και στίχους δικούς του λέγοντας ότι του θυμίζει την υπόθεση της Ηριάννας. Στη συνέχεια «αφιέρωσε» την «υβρεοπομπή» στο παραδικαστικό κύκλωμα, είπε το «Γυφτάκι» του Τζίμη Πανούση και τα δικά του αγαπημένα, όπως «Ο καθρέφτης», «Θέλω να σε ξεπεράσω» και «Εκείνη». Τραγούδησε, δε, α καπέλα τα εξής λόγια:

«Ακόμα υπάρχουν λέξεις όπως δημοκρατία, ανθρωπισμός, ισότης, κράτος κοινωνικό … Κι αυτό το ψέλλισμα είν' το μόνο που δε θα σβήσει / Όταν κι ο νέος μας δυνάστης θα 'ναι νεκρός / θα γίνει λέξεις και θα στήσει ξανά τη φύση / Ν' αστράψει μες στα ποιήματά του ο ουρανός».

Ακολούθησαν οι δυναμικοί Social Waste με το Hip Hop της Μεσογείου, τη γιορτή της ουτοπίας και το «Θα τον αλλάξουμε εμείς» τον σάπιο κόσμο. Το τελευταίο κομμάτι ξεκινάει με τον (ηχογραφημένο για τις ανάγκες τις συναυλίας) λαουτιέρη Γιάγκο Χαιρέτη να λέει «νιώθω στις φτέρνες μου ξανά του Ροσινάντε τα πλευρά» και αναφέρεται στους Ζαπάτα και Άλι, αλλά και στις δολοφονίες του Φύσσα και του Αλιέντε.

Το συγκρότημα από το Ηράκλειο της Κρήτης αφιέρωσε το κομμάτι «Θα 'τανε δε θα 'ταν 15» στη μνήμη του Μπερκίν Ελβάν, που σκοτώθηκε σε διαδήλωση του 2014 στο Γκεζί της Τουρκίας. Ακόμη, οι SW τραγούδησαν «Του Άρη»: «Θα μιλήσουμε για κείνους που πουλήσαν τον ΕΛΑΣ σου / κι έπειτα ξεπουλήσανε και τούτο το χώμα /κι όμως τα σόγια τους μας κυβερνάνε ακόμα» και «Του Χρόνη»: «Και το κλειδί θα είναι κάτω απ’ το γεράνι / Η επανάσταση μονάχα έχει ουσία /όσο κρατάει μέχρι να γίνει εξουσία (…) Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς αλλά εγώ πώς να ξεχάσω, την παρανομία και την απεργία, την απομόνωση».

Στη συνέχεια η Ματούλα Ζαμάνη ερμήνευσε, μεταξύ άλλων, δημιουργίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου: «Στις χαραυγές ξεχνιέμαι», «Ο Τρυγητής» και φυσικά το «Αερικό». Χαρακτηριστική στιγμή της βραδιάς όταν οι χιλιάδες φωνές ενώθηκαν στο ρεφρέν:


Όσες κι αν χτίζουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό, που όλο θα δραπετεύει.

Νωρίτερα, μαζί με τον Δημήτρη Μυστακίδη έπαιξε επίσης το παραδοσιακό «Θεέ μου μεγαλοδύναμε». Η χειμαρρώδης καλλιτέχνιδα μας είχε μία έκπληξη, όπως συνηθίζει, με τον Εισβολέα και την ίδια να λένε τη «Μπανιστηρτζού».

«Να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε… Είμαστε εδώ για το δίκιο, την αλληλεγγύη και την Ηριάννα» τόνισε η Νατάσσα Μποφίλιου όταν ανέβηκε στη σκηνή. Για ακόμη μία φορά συγκινητική ήταν η ερμηνεία της στα τραγούδια: «Εν Λευκώ», «Μέτρημα», «Ο Λύκος» και «Κοίτα εγώ». «Του το κρατάω αυτού του κόσμου που δε μου ανήκει ο εαυτός μου…»

Παίζοντας παράλληλα ντέφι η αγαπημένη τραγουδίστρια είπε κομμάτια και από τον τελευταίο της δίσκο, όπως τα «Ανταλλάγματα» και τη «Βαβέλ» ξορκίζοντας απόψε τη «σιωπή μας», «που είναι τραύμα πια». Ανάμεσα στους μουσικούς που τη συνόδευαν ο συνθέτης και τόσο στενός συνεργάτης της, Θέμης Καραμουρατίδης, ο οποίος τραγούδησε το «Το δίκιο μου».

«Αγρίμια κι αγριμάκια μου, λάφια μου μερωμένα, πέστε μου πού 'ναι οι τόποι σας» αναρωτήθηκε ο Γιάννης Χαρούλης, για να δώσει ο ίδιος την απάντηση λέγοντας ότι «εδώ είναι οι τόποι των ανθρώπων, εδώ που μαζευτήκαμε τόσοι».

Και ο Κρητικός τραγουδιστής ερμήνευσε Θανάση Παπακωνσταντίνου: «Μαγγανείες» και «Η ουρά του αλόγου». Ειδικά στο δεύτερο πολλοί από το κοινό ξεσηκώθηκαν, όπως και στην Τίγρη του Δημήτρη Αποστολάκη, μαζί με τον οποίο είπαν και τον «Ακροβάτη».

Ο Χαΐνης πήρε τον λόγο για να εκφράσει τη χαρά του. «Γιατί βλέπω τη δυναμική στα πρόσωπά σας. Δεν με ενδιαφέρει σε ποια κατάσταση ζούμε. Με ενδιαφέρει ότι η δυναμική της θα είναι ονειρική. Ήρθαμε απόψε να παίξουμε για την αποφυλάκιση της Ηριάννας», είπε για να προσθέσει το εξής:

«”Φτου ξελεφτερία για όλους”», ακόμα και γι' αυτούς που διαφωνούμε κάθετα μαζί τους. Για ποιον είναι χτισμένες οι φυλακές. Για πολιτικούς διεφθαρμένους, όπως βλέπετε, δεν είναι. Για ποινικούς κρατούμενους δεν είναι. Βρίσκονται σε αγαστή σχέση με την οικονομική εξουσία. Άρα είναι γι' αυτούς που αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του εξουσιαστικούς συστήματος. Δηλαδή για εσάς, εμάς όλους».

Ύστερα ο Μυστακίδης, όπως πάντα, με την κιθάρα του, αλλά και τη συνοδεία του κοινού ερμήνευσε το «Τούτοι οι μπάτσοι που 'ρθαν τώρα», το οποίο εκτός από την Ηριάννα αφιέρωσε και στους κατοίκους της Ιερισσού.

Τη βραδιά έκλεισαν απογειωτικά οι Villagers Of Ioannina City με σκληρό ροκ και κλαρίνο. Έτσι, στην τελευταία ώρα της συναυλίας κυριάρχησαν οι ηπειρώτικοι ρυθμοί, με το συγκρότημα από τα Γιάννενα να παίζει μεταξύ άλλων τα εξής κομμάτια: Τι κακό, Ζβάρα, Αγία Τριάδα και Κρασί.

► Στις 16 Οκτωβρίου εξετάζεται, για δεύτερη φορά, από το Πενταμελές Εφετείο Αναστολών της Αθήνας η αίτηση αναστολής έκτισης της ποινής της Ηριάννας και του συγκατηγορούμενού της, Περικλή, μετά την πρώτη απορριπτική απόφαση τον περασμένο Ιούλιο που πυροδότησε κύμα αντιδράσεων


Συντάκτης:
Λένα Κυριακίδη


http://www.efsyn.gr/efsyn-city/enosan-tis-fones-toys-gia-na-dikaiothei-i-irianna

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι 21 κάτοικοι στις Σκουριές



Ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης oi 21 κάτοικοι της ΒΑ Χαλκιδικής που κατηγορούνταν για επεισόδια -συνδεόμενα με την εξορυκτική δραστηριότητα στην περιοχή- που έλαβαν χώρα το Μάρτιο του 2012, στο Δημαρχείο Αριστοτέλη, ύστερα από μία θυελλώδη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.

«Είναι θλιβερό μία τοπική κοινωνία να διχάζεται και να οδηγείται στα δικαστήρια για να βρει το δίκαιό της. Είναι ευχής έργον οι τοπικοί άρχοντες να συνεργαστούν προς την κατεύθυνση της εκτόνωσης της έντασης στην περιοχή», ανέφερε η πρόεδρος του δικαστηρίου λίγο πριν εκφωνήσει την ετυμηγορία, στο άκουσμα της οποίας το κατάμεστο ακροατήριο ξέσπασε σε χειροκροτήματα.

Νωρίτερα, η εισαγγελέας της έδρας είχε εισηγηθεί την απαλλαγή των κατηγορουμένων από όλα τα αδικήματα, τονίζοντας ότι «δεν προέκυψε τέλεση αξιόποινων πράξεων».

Η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια κατόπιν μηνυτήριας αναφοράς του τότε δημάρχου Αριστοτέλη Χρήστου Πάχτα. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν βαρύτατα κακουργήματα και ειδικότερα 18 εξ αυτών διώκονταν για κατασκευή, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλών, όπως επίσης για έκρηξη. Οι υπόλοιποι τρεις κατηγορούνταν ως ηθικοί αυτουργοί αυτών των πράξεων.

Στις απολογίες τους οι ίδιοι αρνήθηκαν οποιαδήποτε συμμετοχή ή εμπλοκή στα επεισόδια, ενώ κάποιοι έκαναν λόγο για εις βάρος τους σκευωρία και προσπάθεια ποινικοποίησης των αγώνων τους κατά της εξορυκτικής δραστηριότητας στην περιοχή.

Στο μεταξύ, για τις 10 Μαΐου 2018 αναβλήθηκε η δίκη που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, όπου κατηγορούνται 26 άτομα για την υπόθεση του «Λάκκου Καρατζά», η οποία αφορά μαζική κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε το Μάιο του 2013 -πάλι εναντία στην εξόρυξη χρυσού- και κατέληξε σε επεισόδια με αστυνομικές δυνάμεις.

πηγή

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Πόσο πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη



Eχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη δήλωση Στουρνάρα για το κόστος της «περιόδου Βαρουφάκη» κι ακόμα κυριαρχεί η εντύπωση πως το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 100 δισ. ευρώ. Είναι έτσι όμως;
Ας θυμηθούμε τι είπε ακριβώς ο κεντρικός τραπεζίτης: «Η διαπραγματευτική τακτική είχε κόστος τα 86 δισ. του τρίτου μνημονίου και τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων».

του Βασίλη Παζόπουλο

Για μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σκεπτικό. Τα δάνεια που παίρνει ένα κράτος ποτέ δεν προστίθενται στα παλαιότερα. Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους εξοφλεί παλαιότερα δάνεια. Όπως συνέβη και σε αυτή την περίπτωση. Μόλις 12,3 δισ. δεν πήγαν για αποπληρωμή παλαιότερων χρεών. (1)

Τότε ο Ρέγκλινγκ πως ανέβασε το ποσό στα 100 δισ.; Επειδή στηρίχθηκε σε μια έκθεση του ΔΝΤ που προέβλεπε ανάπτυξη 2,5% το 2015 και 3,5% για το 2016. Άρα, σκέφτηκε, χάθηκε 6% του ΑΕΠ. Ας τα προσθέσω και αυτά.

Προφανώς για τη θέση του επικεφαλής του EFSF δεν θεωρήθηκαν απαραίτητες οι γνώσεις στοιχειωδών οικονομικών εννοιών. Αλλιώς θα γνώριζε πως το ΑΕΠ δεν είναι ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε χρέος. Πρόκειται για τον «τζίρο» που πραγματοποιεί μια οικονομία. Κάνοντας 14 δισ. λιγότερο τζίρο, δεν σημαίνει πως αυξάνεις το χρέος 14 δισ. Σημαίνει πως προσθέτεις αχλάδια με καρπούζια, επειδή είναι… πράσινα. (2)
Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης είχαν ευστοχία τυφλού που πυροβολεί με άσφαιρα. Υπερεκτιμούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της χώρας. (3)



Γιατί; Γιατί αν ανέφεραν ρεαλιστικά νούμερα, θα παραδέχονταν πως το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Θα έρχονταν σε αντίθεση με το καταστατικό τους, που απαγορεύει να δίνουν δάνεια σε μια χώρα χωρίς δυνατότητα αποπληρωμής. (4)
Τι πραγματικά έγινε στη θητεία Βαρουφάκη

Επί Βαρουφάκη, στο ΑΕΠ υπήρξε μια μικρή ανάκαμψη. Αποδεικνύεται στον παρακάτω πίνακα, με τα αντίστοιχα τρίμηνα των προηγούμενων ετών. (5)



Στο διάγραμμα που ακολουθεί έχουμε την εξέλιξη του ΑΕΠ. Αν υπήρχε σημαντική ζημία, της τάξης του 60% επί του ΑΕΠ (όσο αντιστοιχούν τα 100 δισ.), θα ήταν ορατή.



Όσον αφορά στο χρέος, παρέλαβε 317 δισ. και το παρέδωσε 10 δισ. λιγότερα. Ναι, λιγότερα!

Βοήθησε βέβαια ότι εξέπεσαν 10,9 δισ. από τα ομόλογα του EFSF, που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί. Η κατηγορία ότι τα έχασε, δεν ευσταθεί, μια που αφαιρέθηκαν από το χρέος.
Γενικότερα, όλη την περίοδο από 31/12/2014 μέχρι 1/4/2016, το χρέος αυξήθηκε μόλις 1,5 δισ., σύμφωνα με τη Eurostat.
Η επιβολή των capital controls

Αναμφίβολα η οικονομία υπέστη αρνητικό σοκ, όταν έκλεισαν οι τράπεζες. Ο Βαρουφάκης, λόγω θέσης, ασφαλώς φέρει ευθύνη που δεν μπόρεσε να τα αποτρέψει. Μήπως όμως κάποιοι σαμποτάρανε την προσπάθειά του;

Η μείωση των καταθέσεων ξεκίνησε να εντείνεται από τις 15 Δεκεμβρίου 2014, όταν ο Στουρνάρας προέβηκε σε ένα τεράστιο ατόπημα: δήλωσε ότι θα υπάρξει έλλειψη ρευστότητας στην αγορά!

Τέτοια δήλωση δεν έχει ξαναγίνει στην παγκόσμια οικονομική ιστορία από κεντρικό τραπεζίτη. Ακόμα κι αν αληθεύει, αυτές οι λέξεις απαγορεύεται να ειπωθούν. Είναι στο job description της θέσης. Διεθνώς. Σαν ένας αρχιπυροσβέστης να φωνάξει «φωτιά» σε γεμάτο θέατρο!

Και να ήταν μόνο αυτός; Ενδεικτικό παράδειγμα ήταν ο Άδωνις Γεωργιάδης. Με το ειδικό βάρος του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κυβερνώντος κόμματος, από την τηλεόραση προέτρεπε τους καταθέτες να αποσύρουν τα χρήματά τους!

Αντίθετα, οι διεθνείς επενδυτές φάνηκαν θετικοί στις ιδέες Βαρουφάκη. Μετά τη συνάντησή του με εκπροσώπους funds στο Λονδίνο, τον Φεβρουάριο, την επόμενη ο Γενικός Δείκτης ανέβηκε 11% και οι καταθέσεις αυξήθηκαν για πρώτη φορά από τον Δεκέμβριο.

Και τι έκανε αμέσως μετά η ΕΚΤ; Σταμάτησε να αποδέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εξασφάλιση, προκαλώντας αναστάτωση στο τραπεζικό σύστημα. (6)
Ακίνητα και τράπεζες

Όσον αφορά στις ανακεφαλαιοποιήσεις, πριν τις αναλύσουμε ας ξεκαθαρίσουμε μια παρανόηση: δεν υπάρχει συγκεκριμένο ελάχιστο ύψος καταθέσεων, προκειμένου να μπορούν να δίνουν δάνεια οι τράπεζες. Αυτό που είναι αναγκαίο, είναι να έχουν «καθαρό» ενεργητικό. (7)

Οι ανακεφαλαιοποιήσεις χρειάστηκαν (8) όχι τόσο γιατί υπήρξε μεγάλη εκροή μετρητών, αλλά επειδή αυξήθηκαν ασφυκτικά τα κόκκινα δάνεια.

Κι όμως ήταν αναπόφευκτο να αυξηθούν. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται αυτό ακριβώς σημαίνει: την εσκεμμένη (ναι, εσκεμμένη) υποτίμηση των περιουσιακών μας στοιχείων μέσω κυβερνητικών παρεμβάσεων και φόρων.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του ΕΝΦΙΑ. Παρουσιάζεται ως απλά εισπρακτικό μέτρο, όμως αποκρύπτεται η συστημική διάστασή του. Το ακίνητο υπήρξε για τον Έλληνα ο πλέον ασφαλής τρόπος να διαφυλάξει τις οικονομίες του. Να μεταβιβάσει περιουσία στα παιδιά του, να το πουλήσει σε ώρα ανάγκης, να ανοίξει επιχείρηση βάζοντάς το υποθήκη για δάνειο.

Η ιδιοκτησία του ακινήτου δημιουργούσε μια αίσθηση πλούτου. Ξαφνικά σταμάτησε να πουλιέται ή δεν το δεχόταν η τράπεζα ως υποθήκη. Ο πολίτης ένιωσε -και έγινε- πιο φτωχός. Αναπόφευκτο ήταν να μειώσει την κατανάλωση και τις επενδύσεις, βαθαίνοντας την ύφεση.

Οι τράπεζες κατέρρευσαν όπως οι δίδυμοι πύργοι όταν έπεσαν πάνω τους τα αεροπλάνα, όταν μειώθηκε η αξία των εξασφαλίσεων για τα ενυπόθηκα δάνεια. Σε συνδυασμό με τη μείωση των εισοδημάτων, εκτίναξε το ποσοστό αδυναμίας εξυπηρέτησης δανείων. (9)

Ήδη από το καλοκαίρι του 2014, η Τράπεζα της Ελλάδος στην εισηγητική της πρόταση προς την ΕΚΤ, βάσει των stress tests, θεωρούσε πως υπήρχε πρόβλημα κεφαλαιακής επάρκειας.

Το ζήτημα δεν είναι πια θεωρητικό, όπως ήταν όταν το συζητάγαμε το 2010. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής έχουν διαπιστωθεί στην πράξη. Η Ελλάδα έχασε το ποσοστό του ΑΕΠ που έχασαν οι ΗΠΑ στη Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή οι Βρετανοί όταν βγήκαν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διαφορά είναι πως σε αντίθεση με εμάς, αυτοί ανέκαμψαν γρήγορα.
Το e-mail Χαρδούβελη

Τελειώνοντας, να συγκρίνουμε τις υποχρεώσεις για πρωτογενή πλεονάσματατου 2ου με του 3ου μνημονίου. Πρωτογενές πλεόνασμα σημαίνει πόσα χρήματα κάνουν «φτερά» από την Ελλάδα. Δεν πρόκειται για ανακύκλωση για αποπληρωμή χρέους αυτή τη φορά, αλλά για καθαρή εκροή. (10)

Ο παρακάτω πίνακας φανερώνει ότι γλιτώσαμε περίπου 20 δισ. ευρώ. Μάλιστα από την ελληνική οικονομία θα λείπανε τουλάχιστον τα διπλά, αν υπολογίσουμε μια εντελώς μετριοπαθή κυκλοφοριακή ταχύτητα χρήματος επί 2.



Πολλοί έχουν υποστεί το σφάλμα να μη συγκρίνουν το 3ο μνημόνιο με τις απαιτήσεις του 2ο, αλλά με το περίφημο e-mail Χαρδούβελη. Το e-mail περιείχε αυτά που πρότεινε ο Χαρδούβελης στην τρόικα, όχι η τρόικα στην κυβέρνηση. Αφορούσε στο κλείσιμο της Β’ αξιολόγησης, όχι τα μέτρα από το 2015 και μετά.

Όπως και να έχει, όμως, είναι άστοχο να το συζητάμε. Ο Τόμσεν τα είχε απορρίψει με τον ειρωνικό χαρακτηρισμό «μέτρα Μίκυ Μάους».

Παραπομπές

Αναρχική Ομοσπονδία. "Εξίσωση Ναζισμού – «Σταλινισμού»; Πίσω γορίλες! "

Κατά καιρούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο των κρατών που την απαρτίζουν επανέρχεται το θέμα της ιστορικής εξίσωσης ανάμεσα στον Ναζισμό/Φασισμό και το κομμουνιστικό κίνημα, ειδικά αυτό που κατάφερε να καταλάβει την εξουσία και να δοκιμάσει το μοντέλο του για δεκαετίες, αυτό που κάποτε λέγαμε «υπαρκτός σοσιαλισμός».

Σχεδόν με σαδομαζοχιστική ευχαρίστηση ξεκινάει μια έκθεση ωμοτήτων. Συγκριτικοί πίνακες νεκρών σε στρατόπεδα, λοιμούς, πολέμους, εκτελέσεις, με τα εκατομμύρια να πέφτουν σαν στραγάλια καταρτίζονται με σκοπό να μας δείξουν πως στην πραγματικότητα, πριν 80 χρόνια, στον Β’ΠΠ, πολέμησαν μεταξύ τους δύο αδερφά κινήματα και πως ακόμα και σήμερα ο ναζισμός/φασισμός και η «επαναστατική αριστερά» είναι ένα και το αυτό, οτιδήποτε απειλεί την δήθεν «φιλελεύθερη» καπιταλιστική τάξη είναι μια απειλή γενοκτονίας που σκοπεύει, αν κρίνουμε απο τα νούμερα, να ελαφρύνει κατά πολύ τον πλανήτη από την ανθρώπινη παρουσία.

Θα αποφύγουμε να σχολιάσουμε τον τρόπο κατάρτισης των αριθμών και την περιγραφή ιστορικών περιστατικών. Θα αρκούσε να κάνουμε το ίδιο για τους νεκρούς 200 χρόνων καπιταλισμού δηλαδή πολέμων, πείνας, διωγμών, καταστολής, αποικιοκρατίας, ρατσιστικών πογκρόμ, δουλείας… και τότε και ο ναζισμός (αν ως υπόθεση εργασίας τον διαχωρίσουμε από τον καπιταλιστικό κόσμο) και o «Σταλινισμός» θα ωχριούσαν…

Αν και η παραβίαση βασικής αριθμητικής του δημοτικού σχολείου, καθώς και η εξόφθαλμη μονομέρεια, είναι ενδεικτική των προθέσεων αλλά και της «αξίας» των διαφόρων «μελετητών» του τύπου «μαύρη βίβλος του κομμουνισμού», στην Ελλάδα έχουμε μέγάλη εμπειρία απο θεωρίες για «κονσερβοκούτια» και «θύματα ΕΑΜοβούλγαρων». Αυτοί που ήταν αποφασισμένοι να πιστέψουν τις κοτζαμάνικες τερατολογίες το έκαναν. Οι άλλοι, οι πολλοί, έχουν απο δεκαετίες γυρίσει την πλάτη σε αυτή την προπαγάνδα.

Οι γενιές όμως αλλάζουν, οι παλιοί πεθαίνουν, η άμεση ιστορική μνήμη ξεθωριάζει, και κανείς δεν είναι τόσο αφελής να πιστέψει ότι όλη αυτή η διαμάχη αφορά το παρελθόν και κάποια τελικά ιστορικά πορίσματα.

Αφορά το παρόν και το μέλλον των καπιταλιστικών κοινωνιών. Αφορά και την προοπτική μιας επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής και κατά πόσο αυτή ακυρώνεται από τις στρεβλωμένες απόπειρες να πραγματοποιηθεί στο παρελθόν.

Το ιστορικό αναρχικό κίνημα έχει χτυπηθεί ανελέητα από τις Μαρξιστικές – Λενινιστικές εκδοχές, αφότου ο Λενινισμός πήρε κεφάλι στα επαναστατικά κινήματα κατορθώνοντας να επιβάλει το σχέδιό του στην πρώτη νικηφόρα κοινωνική επανάσταση την εποχή του καπιταλισμού. Προδοσίες, διώξεις, σφαγές, τρομακτική καταστολή σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου: στην Ρωσία, Ουκρανία, Ισπανία, Βουλγαρία, Κορέα… ακόμα και στην Ελλάδα στα κατοχικά και εμφυλιακά χρόνια, ακόμα και σε επίπεδο εχθρότητας, κατάδοσης και συκοφαντησης και μετά την πτώση της χούντας. Δε μπορούμε επίσης να ξεχάσουμε τον αρνητικά φορτισμένο έως αντεπαναστικό ρόλο που έπαιξε ο σταλινισμός στην υπόθεση της απελευθέρωσης των καταπιεσμένων κι εκμεταλλευόμενων, όχι με όρους κατάκτησης της εξουσίας αλλά με την έννοια της πραγματικής και πολύπλευρης κοινωνικής απελευθέρωσης. Είμαστε οι τελευταίοι που θα δίναμε συγχωροχάρτι στα πολιτικά ρεύματα που όχι μόνο σφαγίασαν επαναστάτες αλλά και ταύτισαν την επαναστατική υπόθεση με τις καρικατούρες των «σοσιαλιστικών» καθεστώτων που ο καπιταλισμός τα σάρωσε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, με τις υποτελείς κοινωνίες τους να παρακολουθούν το τέλος με αδιαφορία αν όχι με ανακούφιση. Τι δουλειά μπορεί να έχει ο κομμουνισμός και η ελευθερία, για να δώσουμε ένα σημερινό παράδειγμα, με κωμικοτραγικά καθεστώτα σαν αυτό της Β. Κορέας;

Αλλά ο «εχθρός του εχθρού μου» δεν είναι φίλος μου. Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η σύγκρουση στο ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα από τον 19ο και 20ο αιώνα ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις που είχαν τον ίδιο στόχο: την καταστροφή του καπιταλισμού και, είτε άμεσα είτε ως ευχή για το μέλλον, την κατάργηση του κράτους. Αλλά πάνω από όλα αυτή η σύγκρουση αφορούσε, και διεξήχθη στους κόλπους της κοινωνικής βάσης: στο προλεταριάτο, τους εκμεταλλευόμενους, τους καταπιεσμένους. Σε αυτούς ανήκει όχι απλά το δικαίωμα αλλά η υποχρέωση της ιστορικής αποτίμησης των επαναστατικών ρευμάτων, αυτοί πρέπει να χαράξουν την επίκαιρη επαναστατική στρατηγική. Στους κόλπους της υποτελούς τάξης θα δοθεί η μάχη, εκεί θα μιλήσουμε για την αποτυχία αλλά και τα εγκλήματα των Λενινιστικών κινημάτων ευρύτερα (γιατί αν μη τι άλλο θα ήταν άδικο να χρεωθεί αποκλειστικά ο Σταλινισμός τα αποτελέσματα της συνεπούς εφαρμογής του ευρύτερου ιδεολογικού του πλαισίου – στην Κροστάνδη και την Ουκρανία για παράδειγμα δεν ήταν οι Σταλινικοί που χτύπησαν την επανάσταση).

Και υπάρχει και η άλλη πλευρά που όλοι τείνουμε να ξεχάσουμε Το κομμουνιστικό κίνημα, μαζί με όλα τα άλλα επαναστατικά κινήματα έδωσε τρομερούς και αιματοβαμμένους αγώνες στην καρδιά του καπιταλισμού ώστε εμείς σήμερα να μπορούμε να θεωρούμε δεδομένα πράγματα που είναι κατακτημένα. Αν σήμερα δεν δουλεύουμε 16 ώρες την μέρα, αν έχουμε επαρκή τροφή και στέγη, αν δεν μας στέλνουν στα κάτεργα γιατί απλά συζητήσαμε την πιθανότητα απεργίας, αν έστω και για τα μάτια του κόσμου οι ιμπεριαλισμοί ψάχνουν λογικοφανείς δικαιολογίες για τα μαζικά τους εγκλήματα αυτό το οφείλουμε σε αυτούς τους τρομερούς και αιματοβαμμένους αγώνες. Το οφείλουμε και στους αγώνες των κομμουνιστικών και Σταλινικών κινημάτων, οργανώσεων, κομμάτων στα καπιταλιστικά κέντρα και στην καπιταλιστική περιφέρεια.

Αυτά όμως που εμείς οι καταπιεσμένοι ξεχάσαμε πως κερδήθηκαν, γιατί γεννηθήκαμε όταν ήταν ήδη κερδισμένα. και νομίζουμε ότι μας τα παραχώρησε κάποιος «μεγαλόκαρδος» καπιταλισμός, ο καπιταλισμός δεν τα ξέχασε ποτέ. Και τώρα που νομίζει ότι μονοπωλεί τα πάντα θέλει να τα πάρει όλα πίσω.
Αυτό είναι το διακύβευμα της εξίσωσης Ναζισμού –Σταλινισμού».
Η παγκόσμια καπιταλιστική τάξη, σε περίοδο κρίσης, δεν μπορεί να κρύψει την αντικοινωνική και βάρβαρη φύση της. Το σύνθημα «ενώστε τη δεξιά» που ακούστηκε απο τους γραφικούς ναζί στο Charlottesville γίνεται πραγματικότητα μέσα στην Ευρωπαϊκή ένωση. Φιλελεύθεροι, δεξιοί, φασίστες αλλά και σοσιαλδημοκράτες και κεντρώοι της Ευρώπης επιχειρούν να φτιάξουν την νέα αφήγηση του καπιταλισμού που επιστρέφει εκδικητικός και τροπαιούχος.
Στο όνομα του «Σταλινισμού» φωτογραφίζουν κάθε κοινωνική αντίσταση.
Ούτε καν την επανάσταση και τον κομμουνισμό. «Πρόδρομος εγκλημάτων», πάνε να μας πείσουν, είναι και η πιο ασήμαντη διεκδίκηση, και η παραμικρότερη άρνηση κάθε κυρίαρχης πολιτικής. Ο καπιταλισμός θέλει να μας γυρίσει πίσω, στις «χρυσές του εποχές» τον 19ο αιώνα, τότε που όλες οι μεταρρυθμίσεις που τώρα προπαγανδίζουν ήταν σε ισχύ, τότε που οι μάζες των εξαθλιωμένων εργατών γεννιόνταν, αναπαράγονταν και πέθαιναν σαν τα ποντίκια. Κι αυτός είναι ο λόγος που στο παρόν κείμενο βάζουμε τον Σταλινισμό σε εισαγωγικά.

Κι ακόμα κι αυτή η «εξίσωση» ανάμεσα στο φασιστικό σκοτάδι και τον κοινωνικό αγώνα είναι ένα υπολογισμένο ψέμα. Το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την επίσημη αναγνώριση και δικαίωση του ναζισμού. Δεν είναι μόνο οι αριθμοί των πτωμάτων που στις μελέτες που παρουσιάζουν/κατασκευάζουν που δείχνουν την «εγκληματική υπεροχή» του «Στάλιν» απέναντι στον «Χίτλερ». Είναι και ολόκληρο το φιλελεύθερο αναθεωρητικό ιστορικό ρεύμα που για παράδειγμα στην Ελλάδα εκφράστηκε με την προσπάθεια να δικαιολογηθούν οι κατοχικοί δοσίλογοι και φασίστες απο διάφορους τυχάρπαστους όπως ο καθηγητής, κος Καλύβας, ο Μαραντζίδης και άλλοι. Η δεξιά πρέπει να ενωθεί, το κεφάλαιο θα χρειαστεί ξανά τους φαιοχιτώνες τραμπούκους του στο πεζοδρόμιο. Σε καμία «εξίσωση» δεν πιστεύουν, θέλουν να φέρουν τους περιθωριακούς και «παρεξηγημένους» ναζί πίσω στα σαλόνια. Έχουν ήδη μπει στη βουλή σε τόσες χώρες άλλωστε…


Για να τελειώνουμε.

Τις διαφορές μας με τον Σταλινισμό, τον Λενινισμό και τα μη αναρχικα ρεύματα που αναφέρονται στην επανάσταση θα τις λύσουμε εκεί που πρέπει, μέσα στους κοινωνικούς αγώνες. Με την διαπάλη, όσο σκληρή κι αν χρειαστεί να γίνει, στους κόλπους της κοινωνικής βάσης. Η ιστορία μας δίδαξε πολλά, γνωρίζουμε τα λάθη και την αφέλεια των πολιτικών μας προγόνων. Δεν ξεχνάμε τίποτα.
Κι ακριβώς επειδή δεν ξεχνάμε τίποτα θα σταθούμε επιθετικά απέναντι σε κάθε ξέπλυμα του καπιταλισμού, σε κάθε «εξίσωση». θα σταθούμε στο πλευρό του αγώνα. Λυκοφιλίες απο τους αναρχικούς (όσο κι αν τολμάνε οι φιλελεύθεροι να μνημονεύουν τους αναρχικούς ως θύματα του «Σταλινισμού») δεν θα πρέπει να περιμένουν. Δεν θα βάλουμε τον εχθρό διαιτητή σε καμιά κινηματική διαμάχη. Αυτό μας επιβάλει τόσο το αναρχικό, επαναστατικό ήθος όσο και η αναγκαία τακτική και στρατηγική του αγώνα στην ιστορική περίοδο που ζούμε.
Πίσω γορίλες.


Αναρχική Ομοσπονδία


info@anarchist-federation.gr
anarchist-federation.gr
https://twitter.com/anarchistfedGr
https://www.facebook.com/anarxikiomospondia2015/